Υπόγειες ζωές

by Μιχαήλ Μιχαλιός

Ένας απολυμένος λογιστής, ένας ιδιοκτήτης εταιρείας ιατρικών ειδών, ένας δημοτικός υπάλληλος νεκροταφείου και μια σπουδάστρια ψυχολογίας. Οι ζωές τεσσάρων ανθρώπων διασταυρώνονται σ' ένα νεκροταφείο. «Γωνία ζωής και θανάτου» το λέει ο απολυμένος λογιστής.

Πράγματι, σ' αυτή τη «γωνία» θα πρέπει να επιλέξουν ποιον δρόμο θα τραβήξουν. Της ζωής ή του θανάτου; Παράλληλα, θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα ακολουθήσουν ή θα κόψουν τα νήματα που τους συνδέουν μεταξύ τους ή, ξεχωριστά, με το παρελθόν τους.

Η μοίρα θα παίξει το δικό της παιχνίδι.

Μετά, αυτό είναι στα χέρια τους…

134 pages, Paperback

Published June 28, 2019

About the author

Ο Μιχαήλ Μιχαλιός γεννήθηκε στην Ξάνθη, αλλά από τα δύο του χρόνια ζει στην Αθήνα.
Είναι απόφοιτος της φιλοσοφικής σχολής του πανεπιστημίου Ιωαννίνων και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στη Βυζαντινή Ιστορία από το ΕΚΠΑ. Διορθωτής και επιμελητής σε εκδοτικούς οίκους και εφημερίδες, θεατρικός συγγραφέας, ενώ τα τελευταία 25 χρόνια υπηρετεί στη δημόσια εκπαίδευση.

Reviews

[Maria Tsimpogianni · Rating 5 out of 5]

Η νέα ελληνική αναγνωστική πραγματικότητα θέλει τους αναγνώστες να αναζητούν το μαύρο (noir literature
ή noir fiction). Τι συμβαίνει όμως όταν τα "βάψεις μαύρα" και το "μαύρο γίνεται άσπρο";
Σ'αυτό το δίπτυχο των συνυποδηλωτικών ερωτήσεων έρχεται να απαντήσει ο κ. Μιχαλιός με τη νουβέλα του "Υπόγειες ζωές".
Οι ήρωες χάνουν το παιχνίδι με τη ζωή ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν και αυτό τους φέρνει πιο κοντά στο αιώνιο ερώτημα τι είναι η ζωή; Τις απαντήσεις τους οι ήρωες τις βρίσκουν στο νεκροταφείο, μέσα σε τάφους γνωστών -αγνώστων που εκεί ξαναξεκινούν τη ζωή τους αλλά αυτή τη φορά διαφορετικά, άλλοι βουτηγμένοι στην αλήθεια κι άλλοι στο ψέμα. Ο Οδυσσέας και ο κυρ Βασίλης έχουν κάνει το τάφο δεύτερο σπίτι τους ή ίσως και πρώτο. Ο Οδυσσέας με τα χαρακτηριστικά του "αθώας" πλευράς του Ομηρικού ήρωα αναζητά την δική του Ιθάκη μόνο που η Πηνελόπη δεν φαντάζει στην προκειμένη περίπτωση ιδανική (βλ. τη σύζυγο του Μαρία που παρουσιάζεται ως το απόλυτο μυθικό τέρας) ούτε φαντασμαγορικός προορισμός. Στην αναζήτηση λοιπόν, της δικής του Ιθάκης, θα τον βοηθήσει ο κύριος Βασίλης μέσα από τις ατέρμονες συζητήσεις και προστριβές τους στο παγκάκι αλλά και στον πολυτελή τάφο. Μπορεί ο κύριος Βασίλης να μην είναι ο ιδανικός σύντροφος του Οδυσσέα αλλά θα τον βοηθήσει να "φτιάξει" την Ιθάκη του ώστε να μπορέσει ο Οδυσσέας να ξεφύγει από την "Πηνελόπη" αλλά να μείνει πάντα δεμένος στο αιώνιο κατάρτι που γράφει "θάνατος".
Η Χριστίνα προσπαθώντας να βάλει τέλος στη δική της μοίρα και ζωή θα πέσει πάνω στο αποθετήριο της παιδικής της ευτυχίας, τον κύριο Έκτορα. Στο σύντομο διάλογο, η Χριστίνα ως ένα μεγάλο παιδί, ξεδιπλώνει όλες τις παιδικές της πληγές αποκαλύπτοντας την αλήθεια στον Έκτορα πως όλα αυτά τα χρόνια αδίκως έμεινε με ένα γιατί στα χείλη και του αποδεικνύει πως είναι "κερατάς" και προοικονομώντας το "δαρμένος". Πάνω από την ταφόπλακα του αγαπημένου του φίλου - φιδιού θα μάθει όλη την αλήθεια και στο τέλος φαίνεται πως θα προτιμήσει τον τάφο - φυλακή από την ίδια τη ζωή.
Ο συγγραφέας ταλαντεύεται ανάμεσα στο συμβολισμό και στον εξπρεσιονισμό. Οι αυστηροί κανόνες της νουβέλας περιορίζονται μόνο στο κομμάτι της έκτασης καθώς παρατηρείται να υπάρχει γλωσσική ελευθερία, εκφράζονται υπαινικτικά μύχιες καταστάσεις ενώ τα συναισθήματα εμφανίζονται αρχικά λεπτά ενώ στη συνέχεια διογκώνονται μέσα από τους ήρωες και τους καθαρά στοχευμένους εσωτερικούς μονολόγους. Η απελευθέρωση αυτή παραπέμπει και στο ρεύμα του εξπρεσιονισμού μέσα από την έντονη χρήση της μεταφορικής γλώσσας - η οποία χρησιμοποιείται με δεξιοτεχνία από τον συγγραφέα, η "άλογη" τοποθέτηση του έργου στο χώρο του νεκροταφείου, του δίνει ένα κωμικό χαρακτήρα και το πάθος των ηρώων που τους κάνει έρμαια στο αιώνιο παιχνίδι ζωής και θανάτου.
Εξαιρετικό δείγμα γραφής και νουβέλας που πρέπει να διαβαστεί.