Wat doet een vrouw die vermoedt dat haar man een affaire heeft met een andere vrouw? Yoka Kamphuis is gewend over dit soort vragen na te denken. Ze schrijft namelijk misdaadromans met als hoofdpersoon privé-detective Anouk Akkerman. Yoka werkt aan een verhaal waarin Anouk een weggelopen tienermeisje moet zien te vinden. Intussen vermoedt ze dat haar eigen man vreemdgaat. Ze treedt in Anouks voetsporen als ze zijn gangen probeert na te gaan. Dan beginnen fantasie en werkelijkheid op een gevaarlijke manier door elkaar te lopen. Het verhaal dat Yoka schrijft suggereert wat ze moet doen om haar doel te bereiken, maar de schok is immens als de werkelijkheid negentig graden anders ligt dan ze had gedacht.
Dit boek vond ik verre van geweldig. Het duurde ten eerste heel lang voordat ik er eenmaal in zat, dat kwam omdat het eigenlijk een verhaal in een verhaal was. Er waren best een aantal verschillende personages die een belangrijke rol speelde in het verhaal, maar omdat de overgangen af en toe nogal vaag waren had ik niet altijd door dat het over een ander personage ging. Ten tweede vond ik het verhaal nou niet per se boeiend en ik vond Yoka een best apart persoon. Uiteindelijk vond ik het verhaal wel spannend, maar dat was meer omdat ik wilde weten hoe het zou aflopen. Ook het einde vond ik uiteindelijk ernstig tegenvallen.
De reden waarom ik het boek toch twee sterren heb gegeven, is omdat ik het onderwerp en de gedachtegangen wel interessant vond en omdat ik het verhaal uiteindelijk nog wel spannend vond. Al met al, vond ik dit boek dus geen aanrader.
Bijzonder boek, begon goed maar werd steeds minder. Ik was het niet eens met de keuzes van Yoka, die erg gewaagd waren. Steeds een spannend einde van het hoofdstuk, maar daarna werd eigenlijk niet meer op in gegaan. Het einde was zeker niet wat ik had verwacht, maar wel jammer. 3/5
Geen heel bijzonder verhaal maar het boek leest ondanks dat super lekker weg, mede dankzij de korte hoofdstukken. Had het boek binnen een paar dagen uitgelezen en was telkens wel benieuwd hoe het verder ging.
Ik was het hele verhaal bijzonder afgeleid door de keuze van "Yoka" als naam voor de hoofdpersoon. Gewoon Joke had hetzelfde bereikt, alhoewel ze dan net iets meer muts was geweest. Verder was er niemand redeemable, behalve misschien Paulien en Rob. Dat is prima want anders was er geen spanning. Nu vond ik het wel net too much. Dan de 5 verhaalsoorten per hoofdstuk die er geschreven zijn (krantenknipsels, exerpts van Yokas boek, het verhaal uit 3 perspectieven) ben ik een beetje door overweldigd en zorgt ervoor dat ik niet helemaal mij kan binden aan in elk geval 1 iemand. Tenslotte de eindspiraal: Dolly, Dolores, Poppedijn van Thomas Olde Heuvelt deed dat beter.
Eigenlijk wil dit boek te veel zijn, en is het het daardoor allemaal niet. Zonde, want Appel is wel heel taalvaardig, en daardoor leest dit matige verhaal toch lekker weg.
Volgens de kaft: behoort tot het beste dat hij tot nu schreef. Sorry, maar dan moet hij niet veel inspanning leveren om beter te doen. Een scheef gelopen relatie. Yoka, echtgenote en schrijfster, geeft via het schrijven van een nieuw boek hoe zij de dader is. Een journaliste en ex-collega van Hans, de man, komt zo te weten wie de dader is en niet de politie. René doet ook nog al minachtig ten over Baantje. Ik begrijp niet hoe deze schrijver genomineerd is geweest voor de gouden strop.
It was a book for school. At first i really liked it and tought it would be a nice ending but like half way through the book it just got weird and the ending was really weird. For school it was a nice book but i personally didn't like it.
Het was de eerste keer dat ik een boek van Rene Appel las. Het begon wat langzaam, maar werd steeds spannender. Het einde was anders dan verwacht. Leuk!
Knap verhaald: van een eenvoudig te volgen leventje van een redelijk normale vrouw naar een versmolten mengelmoes van haar eigen gedachten en die van de fictieve personages in haar parallelle wereld. Steeds spannender en verraderlijk echt beschreven.
De grap is dat ik dit een geweldig boek vond! Maar ik weet ook nog dat ik nog drie hoofdstukken moest en dacht “maar het verhaal is al afgelopen?” Dus ik heb het boek weggelegd en er nooit spijt van gehad