Αναζητώντας ιδανικά

by Eduard Rosental, Απόστολος Κοτσιώλης (Translator)

Κοινωνιολογία / Νεολαία-Παιδί

229 pages, Paperback

First published April 1, 1980

About the author

Eduard Markovich Rosental taught philosophy and social psychology for many years in higher educational institutions of Switzerland, Mali, Congo. As a journalist, he visited France, Spain, Germany, Great Britain, Greece and many other countries. He was a publicist and a winner of the journalistic award Golden Pen.

Reviews

[Alex2739]

Νομίζω πως όλο το θέμα του βιβλίου μπορεί να συνοψιστεί από την τελευταία του παράγραφο:

"Να ζεις ή να μη ζεις...
Θα συμβιβαστείς με την εκμεταλλευτική κοινωνία και θα υπηρετήσεις πιστά το κεφάλαιο; Θα εγκαταλείψεις την κοινωνία και θα υπηρετήσεις τον θεό Κρίσνα και τα άλλα φετίχ; Θα πέσεις στα δίχτυα του νεοφασισμού και της αντίδρασης; Ή μαζί με την εργατική τάξη και το κομμουνιστικό κόμμα θα αγωνιστείς δραστήρια, ενάντια σε όλα τα είδη της εκμετάλλευσης, για τη δημοκρατία, για τα φωτεινά ιδανικά του κομμουνισμού;
Έτσι μπαίνει το ερώτημα."

[Mz · Rating 4 out of 5]

Καλογραμμένο, ενδιαφέρον και με ζωντανές απεικονίσεις των ταραγμένων νεανικών κινημάτων και πολιτισμικών επαναστάσεων στις δεκαετίες 1960 και 1970. Το μόνο μειονέκτημά του; Ότι οι σκέψεις του συγγραφέα είναι εκτός τόπου και χρόνου. Οπουδήποτε και αν πηγαίνει, ο Rosenthal βλέπει μια ανήσυχη νεολαία να είναι σχεδόν έτοιμη για τη "μεγάλη επανάσταση", αλλά χρειάζεται λίγη ώθηση και βοήθεια η καημένη. Από τη μια παρουσιάζει την Ευρώπη σαν ένα πολύμορφο μωσαϊκό κάθε λογής τάσεων (εν πολλοίς Αριστερών, τις οποίες ο συγγραφέας ονομάζει περιφρονητικά "αριστερισμό"), απο την άλλη κατηγορεί ότι ο Hitler παρουσιάζεται ως συμπαθής και ότι ο φασισμός είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να (ξανα)δείξει τα δόντια του. Από τη μια μεριά κατηγορεί τη Δύση ότι κοντεύει να "πνιγεί" στον καταναλωτισμό, από την άλλη όμως την παρουσιάζει στο όριο της υλικής ένδειας, κάνοντας παραλληλισμούς με την "ένδοξη" εποχή του Λένιν, που είναι περίπου ζήτημα χρόνου να έρθει και να μας κάνει όλους έναν χαριτωμένο σοσιαλιστικό παράδεισο (Σοβετική Ένωση δηλαδή). Ένα ενδιαφέρον δεδομένο: στο βιβλίο σχολιάζονται ουκ ολίγα βιβλία και κείμενα, αλλά δεν υπάρχουν πουθενά παραπομπές σε έκδοση και σελίδα, παρά μονάχα όταν γίνεται αναφορά σε κείμενα Μαρξ, Ένγκελς ή Λένιν. Αναρωτιέμαι μήπως αυτά τα τελευταία ήταν τα μοναδικά που κυκλοφορούσαν (νόμιμα εννοείται, όχι ως Samizdat) στη Σοβιετική Ένωση. Ο Rosenthal, παρά το μυαλό και τις γνώσεις που αναμφισβήτητα διαθέτει, περνάει τους ιδεολογικούς ευσεβείς πόθους του για ρεαλιστική επίγνωση, και δεν συνειδητοποιεί καν ότι όλα αυτά στη Δύση συνέβησαν κυρίως επειδή ήταν η γενιά των baby boomers, η γενιά με την πρωτοφανή κάλυψη των υλικών της αναγκών (εντελώς το αντίθετο από την εποχή των μαρξιστών θεωρητικών που θαυμάζει, οι οποίοι ανδρώθηκαν σε εποχές ακραίας υλικής στέρησης και ευρωπαϊκού ή και παγκόσμιων πολέμων). Η νεολαία που ο Rosenthal (παριστάνει ότι) συμπονά, στην πραγματικότητα απλώς απέκτησε, σε υλικό επίπεδο, πολλά από όσα οι Σοβιετικοί (και οι υπόλοιποι κάτοικοι του Ανατολικού Μπλοκ) ονειρεύονταν και δεν έβλεπαν ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα.