Na początku roku 2005 Polską wstrząsnęła lista. Medialne show, podejrzenia i święte oburzenie mieszało się z kolejnymi sensacjami na temat tego, kto rzekomo "donosił". Anda Rottenberg przedstawia w tej książce zapis sześciu miesięcy swojego życia z listą, od momentu jej ogłoszenia do dnia, w którym uzyskała status pokrzywdzonej. Warszawa, Wawer, Kraków i Paryż. Bliska emerytura i kolejne angaże. Wir pracy i chwila na refleksję. Błyskotliwe obserwacje dnia codziennego słynna polska kuratorka przeplata z ostrymi komentarzami na tematy towarzyskie i społeczne.
Anda Rottenberg was born in 1944. Her mother was Russian from Petersburg and her father was a Polish Jew from the town of Nowy Sącz. All of his family was murdered during the Holocaust.
Rottenberg grew up in Legnica. In 1963, she moved to Warsaw, where she earned a degree in the history of art at the University of Warsaw.
She wrote the following books: Sztuka w Polsce 1945-2005 (en. "Art in Poland 1945-2005"), Draught - Texts on Polish Art of the ‘80s (2009), Here You Are (2009), and an autobiography Proszę bardzo! (en. "You're welcome!"). The main reason for writing the latter book was her anger at the police who were unable to find the body of her son (he was a drug addict and died in unknown circumstances). In her autobiography, Rottenberg also wrote about her mother, who survived the siege of Stalingrad [?] during World War II and was sentenced to prison for stealing a few spoons of food: she met there her future husband, Rottenberg's father.
Anda Rottenberg received the Officer's Cross Order of Polonia Restituta (2001), the Commander's Cross Order of Polonia Restituta (2011), Aleksander Gieysztor Prize (2013), and Medal for Merit to Culture – Gloria Artis (2014).
Znowu - czytało się ok, czy wydanie było stricte konieczne? Ciężko powiedzieć, zwłaszcza, że o ile początek rzeczywiście krąży wokół listy Wildsteina, to pod koniec ona gdzieś tam zanika i... co w sumie z tego wynika dla autorki? Nie wiemy.
Wysnobowałam się podczas wakacji w Gdańsku. Kilka ciekawych wpisów, ale trochę mało materiału jak na 200 stron wydania. Mnóstwo mięsa w środku, dosłownie. Cały czas o schabie, polędwicy, drobiu. Żadnych warzyw. Dużo popisywania się przywilejem. Ciągły niepokój o status. Na okładce napisane " Anda prowadzi dział kultury w magazynie "Vouge Polska". " W magazynie "British Vouge" nie ma działu kultury prowadzonego przez historyka sztuki i dyrektora państwowych instytucji, ponieważ jest to magazyn o modzie. Poniewaz ktoś to prowadził Ra albo Tate nie wypisuje co miesięcznej kolumny między zdjęciami szamponu i drogich torebek. No, ale może Vouge w Polsce bardziej prestiżowy...
Bardzo ciekawy dziennik, mocno związany z kwestią rozliczeń komunistycznych. Kto donosił, na kogo donoszono, był to temat wałkowany we wszystkich mediach i co dziennych rozmowa, nawet w najmniejszych miejscowościach. Dobrze to pamiętam i ciekawie było czytać o tym z perspektywy autorki, z perspektywy jej własnej historii, reakcji znajomych, wplecenia tego wydarzenia w jej codzienność. Bardzo ciekawe zapiski i dalej pozostaję fanką Andy obserwacji i operowania słowem. Sprawdzają się w każdym temacie i będę czytać chyba po kolei wszystko co wydała, bo bardzo dobrze mi się patrzy na świat jej oczami. Super kobita.