What do you think?
Rate this book
Peelpijn
Het leven is hard voor Cato en Hannes. In een oude vervallen boerderij, diep verscholen in de Peel, bouwen ze samen een toekomst op. De armoede kleeft aan hen. De stille Hannes maakt lange dagen op de turfvelden, Cato heeft haar groentetuin en zorgt voor haar zieke moeder. Als Cato een zigeunervrouw ontmoet waarschuwt zij haar voor ‘water, vuur en zielenpijn.’ Het leven van Cato en haar gezin krijgt sindsdien een dramatische lading.
Jaren later, het is de zomer van 1944, is de oorlog in het gezin van Cato en Hannes binnengedrongen. Hun zoon Driek moet onderduiken en Cato regelt voor hun dochter Marta een baantje als dienstmeisje bij de burgemeester in het dorp. De nazi’s zitten steeds meer in het nauw en hebben de burgemeester in het vizier.
Peelpijn is een intiem portret van een arm jong gezin uit het begin van de vorige eeuw. Het verhaal is deels gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen in de familie van de auteur.
Van de Astense schrijver Stephan van Erp verschenen eerder de romans Retour Baxley (2015) en De Belofte (2017). Hij schrijft zijn romans veelal in een boomhut.
Jaren later, het is de zomer van 1944, is de oorlog in het gezin van Cato en Hannes binnengedrongen. Hun zoon Driek moet onderduiken en Cato regelt voor hun dochter Marta een baantje als dienstmeisje bij de burgemeester in het dorp. De nazi’s zitten steeds meer in het nauw en hebben de burgemeester in het vizier.
Peelpijn is een intiem portret van een arm jong gezin uit het begin van de vorige eeuw. Het verhaal is deels gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen in de familie van de auteur.
Van de Astense schrijver Stephan van Erp verschenen eerder de romans Retour Baxley (2015) en De Belofte (2017). Hij schrijft zijn romans veelal in een boomhut.
291 pages, Paperback
First published December 13, 2019
5 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
February 16, 2020
Dit is Stephan Van Erp zijn derde historische roman; voor mij de eerste die ik van hem lees. Het boek speelt zich af in en rondom de Groote Peel. De roman is een intiem portret van een arm jong gezin en is deels gebaseerd op waargebeurde verhalen uit zijn familie en de moord op burgemeester Smulders uit Someren in de Tweede Wereldoorlog.
Dankzij het gedetailleerd beschrijven van plaats en situatie word ik meteen meegezogen in de tijd van toen. Ook de dialogen tussen de personages helpen hieraan mee. Het voelt aan alsof je mee kan binnenkijken in de oude vervallen boerderij waar een doodeenvoudig gezin het hoofd boven water tracht te houden. Het leven is hard en genadeloos. Cato doet wat ze kan in het huishouden met haar kromme rug. Haar man Hannes werkt als turfsteker in de Peel. Een zigeunervrouw waarschuwt Cato voor ‘water, vuur en zielenpijn’. Sinds dan is ze niet meer gerust in wat de toekomst zal brengen. Wanneer in de zomer van 1944 de oorlog komt binnendringen in het dorp en in het gezin, groeit het ondergrondse verzet. De burgemeester weigert mannen van zijn dorp uit te leveren aan de Nazi’s om voor hen te werken. Hij wordt zelf herhaaldelijke keren bedreigd en voelt zich in het nauw gedreven.
Zowel het lettertype, de verdeling van de alinea’s, als de lengte van de hoofdstukken zijn prima voor mij. Het boek leest zeer vlot. De schrijfstijl is eenvoudig en uiterst aangenaam om te lezen. Dankzij de dialogen kom je ook echt in de hoofden van de personages.
De cover van het boek had niet beter gekozen kunnen worden. Een zwart-witfoto van een oude afgelegen boerderij met een kar vertolkt de sfeer van eenvoud en tragedie die het verhaal met zich meebrengt. Ik spreek over tragedie; er is evenwel niet overdreven hiermee. Alles wordt op een serene manier beschreven. Het gezin kent niet enkel tegenslag maar geniet ook van de kleine dingen des levens.
Wat me af en toe een beetje heeft geërgerd, is het feit dat Van Erp vaak een lange aanloop neemt naar een gebeurtenis. Langdradig is het zeker niet geschreven. Het kan ook de inwendige spanning bij mezelf zijn geweest, waardoor ik sneller wilde doorlezen om uiteindelijk te weten te komen wat er precies was gebeurd of zou gebeuren.
Tijdens en na het lezen van Peelpijn ben ik regelmatig dingen gaan opzoeken die verband houden met het verhaal. Ik ben zelf noch bekend met het Peelgebied, noch met de ware omstandigheden van de wereldoorlogen. Dit boek heeft me geholpen een beeld te kunnen vormen van hoe het leven was begin 1900-1950 in dit gebied.
Zeker een aanrader!
Dankzij het gedetailleerd beschrijven van plaats en situatie word ik meteen meegezogen in de tijd van toen. Ook de dialogen tussen de personages helpen hieraan mee. Het voelt aan alsof je mee kan binnenkijken in de oude vervallen boerderij waar een doodeenvoudig gezin het hoofd boven water tracht te houden. Het leven is hard en genadeloos. Cato doet wat ze kan in het huishouden met haar kromme rug. Haar man Hannes werkt als turfsteker in de Peel. Een zigeunervrouw waarschuwt Cato voor ‘water, vuur en zielenpijn’. Sinds dan is ze niet meer gerust in wat de toekomst zal brengen. Wanneer in de zomer van 1944 de oorlog komt binnendringen in het dorp en in het gezin, groeit het ondergrondse verzet. De burgemeester weigert mannen van zijn dorp uit te leveren aan de Nazi’s om voor hen te werken. Hij wordt zelf herhaaldelijke keren bedreigd en voelt zich in het nauw gedreven.
Zowel het lettertype, de verdeling van de alinea’s, als de lengte van de hoofdstukken zijn prima voor mij. Het boek leest zeer vlot. De schrijfstijl is eenvoudig en uiterst aangenaam om te lezen. Dankzij de dialogen kom je ook echt in de hoofden van de personages.
De cover van het boek had niet beter gekozen kunnen worden. Een zwart-witfoto van een oude afgelegen boerderij met een kar vertolkt de sfeer van eenvoud en tragedie die het verhaal met zich meebrengt. Ik spreek over tragedie; er is evenwel niet overdreven hiermee. Alles wordt op een serene manier beschreven. Het gezin kent niet enkel tegenslag maar geniet ook van de kleine dingen des levens.
Wat me af en toe een beetje heeft geërgerd, is het feit dat Van Erp vaak een lange aanloop neemt naar een gebeurtenis. Langdradig is het zeker niet geschreven. Het kan ook de inwendige spanning bij mezelf zijn geweest, waardoor ik sneller wilde doorlezen om uiteindelijk te weten te komen wat er precies was gebeurd of zou gebeuren.
Tijdens en na het lezen van Peelpijn ben ik regelmatig dingen gaan opzoeken die verband houden met het verhaal. Ik ben zelf noch bekend met het Peelgebied, noch met de ware omstandigheden van de wereldoorlogen. Dit boek heeft me geholpen een beeld te kunnen vormen van hoe het leven was begin 1900-1950 in dit gebied.
Zeker een aanrader!
February 21, 2020
Peelpijn - Stephan van Erp (de boomhutschrijver)
Peelpijn is de derde roman van de Brabantse schrijver Stephan van Erp.
Waar gaat Peelpijn over?
Het leven is hard voor Cato en Hannes. In een oude vervallen boerderij, diep verscholen in de Peel, bouwen ze samen een toekomst op. De armoede kleeft aan hen. De stille Hannes maakt lange dagen op de turfvelden, Cato heeft haar groentetuin en zorgt voor haar zieke moeder. Als Cato een zigeunervrouw ontmoet waarschuwt zij haar voor ‘water, vuur en zielenpijn.’ Het leven van Cato en haar gezin krijgt sindsdien een dramatische lading.
Jaren later, het is de zomer van 1944, is de oorlog in het gezin van Cato en Hannes binnengedrongen. Hun zoon Driek moet onderduiken en Cato regelt voor hun dochter Marta een baantje als dienstmeisje bij de burgemeester in het dorp. De nazi’s zitten steeds meer in het nauw en hebben de burgemeester in het vizier.
Peelpijn is een intiem portret van een arm jong gezin uit het begin van de vorige eeuw. Het verhaal is deels gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen in de familie van de auteur.
Dankzij een post via Facebook had ik de kans om dit boek te lezen en wat ben ik daar blij om.
De cover sprak mij meteen aan, die is zo mooi met dat zwart, de afbeeldingen en dan de titel in het rood. De titel is ook meteen duidelijk, je weet waar je je kan aan verwachten. Dit allemaal gecombineerd zorgde ervoor dat ik dit boek erg graag wou lezen.
Wat een mooie beeldende schrijfstijl heeft deze auteur Stephan van Erp. Ik waande me soms echt op de boerderij, of tussen de massa. Alle emoties die beschreven zijn komen even hard, zacht of onzeker over zoals ze bedoeld zijn, knap. Dit is ook een enorm vlotte lees geweest, ik had het boek dus op 1 dag uit.
Het verhaal draait dus voornamelijk rond Cato en Hannes, maar alle andere personages zijn minstens even interessant om te leren kennen. Weer dankzij de schrijfstijl van de auteur zijn alle periodes waar Cato en Hannes zich doorslaan zo juist en echt beschreven. Ik snapte en voelde die gevoelens van wanhoop soms ook echt.
Het verhaal liet me met een krop in de keel achter. Echte drama, echte vreugde, echte wanhoop, verdriet, hoop, ja dit verhaal heeft het allemaal en het is zo ongelooflijk en verscheurend mooi.
Een boek dat ik absoluut wil aanraden.
Peelpijn is de derde roman van de Brabantse schrijver Stephan van Erp.
Waar gaat Peelpijn over?
Het leven is hard voor Cato en Hannes. In een oude vervallen boerderij, diep verscholen in de Peel, bouwen ze samen een toekomst op. De armoede kleeft aan hen. De stille Hannes maakt lange dagen op de turfvelden, Cato heeft haar groentetuin en zorgt voor haar zieke moeder. Als Cato een zigeunervrouw ontmoet waarschuwt zij haar voor ‘water, vuur en zielenpijn.’ Het leven van Cato en haar gezin krijgt sindsdien een dramatische lading.
Jaren later, het is de zomer van 1944, is de oorlog in het gezin van Cato en Hannes binnengedrongen. Hun zoon Driek moet onderduiken en Cato regelt voor hun dochter Marta een baantje als dienstmeisje bij de burgemeester in het dorp. De nazi’s zitten steeds meer in het nauw en hebben de burgemeester in het vizier.
Peelpijn is een intiem portret van een arm jong gezin uit het begin van de vorige eeuw. Het verhaal is deels gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen in de familie van de auteur.
Dankzij een post via Facebook had ik de kans om dit boek te lezen en wat ben ik daar blij om.
De cover sprak mij meteen aan, die is zo mooi met dat zwart, de afbeeldingen en dan de titel in het rood. De titel is ook meteen duidelijk, je weet waar je je kan aan verwachten. Dit allemaal gecombineerd zorgde ervoor dat ik dit boek erg graag wou lezen.
Wat een mooie beeldende schrijfstijl heeft deze auteur Stephan van Erp. Ik waande me soms echt op de boerderij, of tussen de massa. Alle emoties die beschreven zijn komen even hard, zacht of onzeker over zoals ze bedoeld zijn, knap. Dit is ook een enorm vlotte lees geweest, ik had het boek dus op 1 dag uit.
Het verhaal draait dus voornamelijk rond Cato en Hannes, maar alle andere personages zijn minstens even interessant om te leren kennen. Weer dankzij de schrijfstijl van de auteur zijn alle periodes waar Cato en Hannes zich doorslaan zo juist en echt beschreven. Ik snapte en voelde die gevoelens van wanhoop soms ook echt.
Het verhaal liet me met een krop in de keel achter. Echte drama, echte vreugde, echte wanhoop, verdriet, hoop, ja dit verhaal heeft het allemaal en het is zo ongelooflijk en verscheurend mooi.
Een boek dat ik absoluut wil aanraden.
February 10, 2020
Ik vond echt een heel mooi maar ook interessant verhaal lees graag over de tweede wereldoorlog/ vroeger. Kon hem amper wegleggen echt een aanrader.
May 4, 2022
Goed geschreven boek wat zich erg vlot laat lezen. Fijne mix tussen feit en fictie waardoor het inleven als vanzelf gaat. Omdat het speelt op mijn geboortegrond miste ik soms het lokale dialect, maar denk tegelijkertijd dat het onbreken daaraan het een sterker (en serieuzer?) boek maakt.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews