توجه: این نظر به معنای حمایت از مرجعیت آقای مدرسی یا تایید روش فقهی و استنباطی ایشون نیست
این رساله توضیح المسائل چند نکته خوب داشت
یک این که اول رساله مطالب مفصل و خوبی درباره توحید، نبوت، امامت، عدالت و معاد آورده شده که توی رساله ها مرسوم نیست اما به نظر ضروری میاد
دو این که وقتی هم که وارد احکام میشن، مثلا در ابتدای بحث نماز، اول با اشاره به روح احکام شروع میکنن، اینها عناوین ابتدایی بحث نماز در فهرست هست: نماز شعار ایمان، نشانه ایمان، خشوع در نماز، کسانی که نماز را ضایع میسازند، حضرت صادق چنین نماز میخواند، مقدمات نماز و... همینطور در مورد خمس اول درباره چرایی خمس و نقشش توی اداره جامعه اسلامی صحبت میکنن
سه این که به احکامی اشاره شده که معمولا توی رساله ها نیست و با نگاه جدید هم مطرح شده. مثلا بخشی دارن به اسم احکام جهاد و از جهاد با فرزند و همسر و غیره بحث کردن. همینطور بحث امر به معروف که معمولا در رساله ها نیست.
چهار که شبیه سه هست تا حدودی نگاه جدید به بحث های قدیمی هست. مثلا بخش معاملات که معمولا به اجاره و بیع و غیره میگذره، بحث های مفصلی درباره احکام صلح و امنیت، امنیت اجتماعی، عدالت در جامعه اسلامی، صلح و آرامش هدف مومن، احترام حیات، روزی و معاش، خوردن و آشامیدن، خانه و مسکن، تندرستی و سلامتی، تعلیم و تعلم، صله رحم، احکام دوستی، و غیره داره و بعد از همه اینها به «قرارداد» ها میرسه که تازه میشه معاملات مصطلح فقهی.
پنج این که با تمام این اضافات در عقاید و فصل ها و عناوین و جزئیات، شاید کم حجم ترین رساله ای باشه که دیدم. بعضی از رساله های دیگه ای که دم دستم بود و چک کردم حدود 700 صفحه بودن و هیچ بحثی از عقاید و اسرار عبادات و مسائل روز و فصول ابتکاری و اینها نداشتن. در حالی که این کتاب پرمطلب به 400 صفحه هم نمیرسه.
همه اینها رو فقط به عنوان زیبایی های فرمی در نظر داشتم و فکر میکنم اون طرز تفکر و دغدغه ای که حاصلش شده این مدل تدوین کتاب، میتونه فقه رو تا حدودی از این بن بست نجات بده