Κιντσούγκι

by Αντιγόνη Ζόγκα

Ένας διανοούμενος καουμπόι. Μια κόρη καβουράκι. Μια ανδρόγυνη μαμά. Ένας μικρός εχθρός. Μια τεθλιμμένη Χαρά. Ένα έθνος υπό επήρεια. Kintsugi είναι η τέχνη της επισκευής των σπασμένων πραγμάτων. Σύμφωνα με την κουλτούρα των Ιαπώνων, αν ένα αντικείμενο κομματιαστεί δεν απορρίπτεται, ούτε χάνει την αξία του. Αντιθέτως, επανασυνδέεται με χρυσό, γιατί η εμπειρία του σπασίματος το έχει καταστήσει πιο όμορφο και πολύτιμο: θα έχει μια ακόμα ιστορία να διηγηθεί, και του δίνεται μια νέα ζωή, καθώς μεταμορφώνεται σε έργο τέχνης. Έξι χαρακτήρες χτυπημένοι –εύθραυστοι και ραγισμένοι– μαζεύουν τα κομμάτια τους και προσπαθούν να τα ενώσουν για να ξεκινήσουν μια νέα ζωή. Θα γίνουν ακόμα πιο όμορφοι και πολύτιμοι. Θα έχουν μία ακόμα ιστορία να διηγηθούν.

249 pages, Paperback

Published May 1, 2019

Reviews

[Tania Paleologou · Rating 5 out of 5]

Έξι διηγήματα το ένα καλύτερο από το άλλο, διαβάζεται σα δροσερό νεράκι. Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω στην Αντιγόνη Ζόγκα την σπάνια ικανότητα να παντρεύει το προσωπικό με το συλλογικό, την αμεσότητα με την ποίηση, το χιούμορ με την βαθιά συγκίνηση.
Περιμένω ανυπόμονα το επόμενό της.

[D'Ailleurs · Rating 4 out of 5]

Ετοιμάζοντας αυτή τη μικρή κριτική (μάλλον αποψάρα) έψαξα λίγο για το "Κιντσούγκι". Όπως φαίνεται είναι κάποιου είδους Ιαπωνική τέχνη συγκόλλησης σπασμένων αντικειμένων η οποία συνοδεύεται με επένδυση χρυσού πάνω στις ρωγμές. Το κεραμικό αντικείμενο επιδιορθώνεται και οι χρυσές γραμμές στα σημεία που είχε σπάσει ξεχωρίζουν. Αυτή η αλληγορία όπως φαίνεται χρησιμοποιείται και στην ψυχολογία, δλδ υπήρχαν δεκάδες άρθρα που ανέλυαν το "Κιντσούγκι" με παρόμοιο τρόπο: η ομορφιά της ατέλειας, η αποδοχή των δικών μας ρωγμών και η διόρθωση τους χωρίς όμως να τα εξαφανίζουμε πλήρως.\

Καλή φάση ο δανεισμός της Ιαπωνικής αυτής τέχνης για το τίτλο αλλά το βιβλίο είναι λίγο νερόβραστο. Πέντε ιστορίες καθημερινής τρέλας δοσμένες σε ένα ρεαλιστικό πλαίσιο χωρίς συναισθηματικούς εκβιασμούς. Τα τραύματα που φέρουν οι ηρωίδες είναι κυρίως first world problems: η τύπισσα που δε σταυρώνει γκόμενο ή η νέα εργαζόμενη με τον μαλάκα αφεντικό. Ή τουλάχιστον εγώ που είμαι πιο πεζός και από το πεζούλι έτσι τα αντιλήφθηκα. Δεν είναι άσχημο, αντίθετα είναι πολύ καλό, καλογραμμένο και πολύ θα ήθελα κάποιες από τις ιστορίες να ήταν δοσμένες σε ένα πιο διευρυμένο πλαίσιο να ήταν μεγαλύτερες, πιο ανεπτυγμένες καθώς μερικές μου φάνηκε να τελειώνουν λίγο απότομα. Αξίζει όμως την ανάγνωση, ειδικά αν αρέσκεστε στα μικρά format. Κανονικά τρισίμισι αστεράκια αλλά anyways.