Wojna jest zawsze przegrana

by Honorata Zapaśnik

Przez piętnaście lat jeździłem w miejsca konfliktów. [...] Kiedy zrobiło się zbyt niebezpiecznie, stwierdziłem, że trzeba z tym skończyć. [...] Nie chciałem robić z siebie bohatera, leżeć na Powązkach w grobie przysypanym liśćmi i odwiedzanym przez kogoś raz na rok. Poza tym założyłem rodzinę. Obiecałem żonie, że razem wychowamy syna.
Jacek Czarnecki

Są zwykłymi ludźmi. Też się wzruszają, też płaczą, też czasami odwracają wzrok i chcą uciec – jak wielu z nas. Ale nie robią tego. Albo robią, ale zaraz potem wstają, ocierają łzy i z podniesioną głową, gotowym aparatem, włączonym wizjerem wchodzą w najgorsze ludzkie koszmary. Czasami to zbyt wiele – i niektórzy już nie wracają.

Kim są ludzie, którzy ryzykują życie, abyśmy poznali prawdę?
Dlaczego decydują się na takie życie? Czy ich działaniom przyświeca jakiś wyższy cel, czy to tylko praca?
Jak wygląda ich życie po powrocie do domu? Jaką cenę płacą za dobre reportaże, doskonałe ujęcia i wzruszające wywiady?

Honorata Zapaśnik rozmawia z najlepszymi polskimi reporterami wojennymi i odkrywa to, czego zwykle nam nie ujawniają: tragiczne osobiste historie, skrajne emocje, traumy, poczucie niemocy i bezsilności, ale i wielką wiarę w sens swojej pracy.

Wojna jest zawsze przegrana. Reporter wojenny nie może pomóc wszystkim.

Genres: Nonfiction, Reportage

320 pages, Paperback

First published August 12, 2019

Reviews

[Kinga (oazaksiazek) · Rating 4 out of 5]

Przyznaję, że sięgnęłam po tę książkę, ponieważ polecał ją sam Tomek Michniewicz. Wiadomo bowiem, że jak Michniewicz poleca, to będzie to na bank dobra lektura. Na szczęście moje zaufanie i tym razem nie zostało nadużyte.

Bohaterami książki Honoraty Zapaśnik są polscy korespondenci wojenni, którzy dzielą się z nią (a tym samym z nami) intymnymi historiami z reporterskiego życia. Tak naprawdę wypowiadają się oni na przeróżne tematy. Począwszy od tych kręcących się tylko i wyłącznie wokół konfliktów zbrojnych czy międzynarodowych organizacji przez wspomnienia związane z ludźmi "doświadczającymi wojny" i zamieszkującymi okupowane tereny aż po osobiste historie związane z własną rodziną, znajomymi, pracą czy trudną codziennością na froncie.

Cieszę się, że autorka ukazała nie tylko męskie sylwetki, ale także kobiecy punkt widzenia. Nasze bohaterki miały swój głos w tej pozycji. Odważny, czasem pełen przekleństw głos. Głos przepełniony bólem i świadomością, że "Wojna jest zawsze przegrana".

Zdaję sobie sprawę z tego, że to nie są łatwe tematy do rozmów, więc tym bardziej doceniam Honoratę Zapaśnik, że udało jej się aż tyle wyciągnąć z poszczególnych rozmówców.

Mam tylko jeden wniosek: codziennie doceniajmy to, że żyjemy.

Zobaczcie, co dzieje się teraz w Polsce, jak ludzie narzekają, że nie mogą wyjść normalnie z domu. Pomyślcie, że wojenna rzeczywistość wygląda jeszcze gorzej, że za każdym rogiem może czaić się snajper polujący na czyjeś życie. Być może to właśnie Ty będziesz dzisiaj jego ofiarą. Doceńmy to, że nie musimy żyć w takiej codzienności.

[Monika · Rating 4 out of 5]

Ocena 4,5⭐️
Format audiobook


Można mieć wiele ale do tej książki, można się czepiać redakcji, wyboru historii, przedstawienia bohaterów, no można ale warto w tym wszystkim zauważyć to najważniejsze i najmocniejsze przesłanie które płynie w naszą stronę „wojna jest zawsze przegrana”
Wyłam pół tej książki, drugie pół wyłam jeszcze bardziej, ostatni wywiad rozwalił mnie na łopatki.
Wojna to zło ale trzeba o niej mówić bo kiedy zabraknie tych którzy pojadą w środek tego piekła i pokażą światu ja wygląda czyste zło, zabraknie refleksji w społeczeństwie, zabraknie współczucia i dyskusji a co najważniejsze zabraknie reakcji.

[Agnieszka Kalus · Rating 3 out of 5]

Na książkę składają się wywiady z reporterami, którzy relacjonowali wydarzenia z miejsc objętych działaniami wojennymi. Mamy tu osobiste historie oraz próbę szerszego spojrzenia na zawód reportera wojennego – jego blaski i cienie, a przede wszystkim właściwości uzależniające. Ciekawe, choć nie była to dla mnie pierwsza lektura tego typu.

[Lukasz · Rating 3 out of 5]

Temat poruszający. Choc z czasem staje się dość monotonna. Najlepsza, najbardziej przemawiająca do mnie była ostatnia rozmowa. Był w niej ten ludzki pierwiastek i emocjonalne spojrzenie na wydarzenia, w których uczestniczyła reporterka. Całkowicie odmienne odczucia miałem z kolei po rozmowie z Panią Wojtacka. Zaprezentowała dość beztroskie podejście, momentami przechwalając się swymi dokonanami jakby brała udział w jakimś awanturniczym filmie.

[Michalina · Rating 4 out of 5]

4,5 stars