Στον πρώτο τόμο περιλαμβάνονται τα γράμματα που αντηλλάγησαν κατά την περίοδο της πρώτης γνωριμίας του Γιώργου Σεφέρη με την Μαρώ Λόντου, και της προγαμιαίας σχέσης τους. Από το σύνολο των 175 επιστολών, τα 135 είναι γραμμένα από τον Γιώργο Σεφέρη και τα 40 από την Μαρώ.
Ο επιμελητής της έκδοσης Μιχάλης Ζ. Κοπιδάκης συνεργάστηκε στενά με την Μαρώ Σεφέρη και οι επιστολές συχνά σχολιάζονται και από την ίδια. Το βιβλίο περιλαμβάνει ακόμη πρόλογο του επιμελητή, καθώς και ευρετήρια προσώπων και τοπωνυμίων.
Ο Γιώργος Σεφέρης (English: George Seferis) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και ποιητής και ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας. Είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και εκ των δύο μοναδικών Ελλήνων βραβευμένων με Νόμπελ, μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη.
Τούτη η συλλογή αλληλογραφίας είναι όσα φαντάζεσαι αλλά και όσα δε φαντάζεσαι. Όποιος έχει βιώσει, έστω και λίγο, έναν έρωτα από απόσταση, έναν έρωτα απαγορευμένο, έναν έρωτα που δεν μπορεί να ζήσει θα λατρέψει αυτές τις επιστολές. Ο ποιητής γράφει στη Μαρώ απελπισμένα, παθιασμένα, γράφει χωρίς να φοβάται τις λέξεις. Ο ποιητής υποφέρει, ο σαρκικός και ο πνευματικός πόθος μπλέκονται. Δεν είναι μόνο ό,τι έγραφε ο Σεφέρης. Είναι που τα εννοούσε.. λέξη στη λέξη, πρόταση την πρόταση, όνειρο το όνειρο, φιλί στο φιλί. Πραγματικά γράμματα ενός αληθινού έρωτα.
[Αθήνα] Κυριακή πρωί. [29 Σεπτεμβρίου 1940]
«Μόλις τώρα πήρα το πρωινό μου και διάβασα το γράμμα σου. Ανάσανα που ξέρω πως έρχεσαι την Παρασκευή.
Δεν ξέρεις πώς σε περιμένω. Γιατί αυτές τις τελευταίες μέρες σ' έχω φριχτά επιθυμήσει.
Τί τα θέλεις, σε στερήθηκα όλο το καλοκαίρι και γιατί ήσουν μακριά και γιατί ίσως, μ' όλες αυτές τις ανόητες ιστορίες, κι όταν ήσουν ακόμα κοντά μου, δεν σε είχα όπως θα το ήθελα. - Όλο μου το σώμα πονεί από επιθυμία"
(...) Όλες αυτές τις μέρες σε συλλογίζομαι χωρίς μια στιγμή διακοπή. Κάθε δουλειά με συνέχεια μού είναι αδύνατη. Είσαι εκεί πάντα μπροστά στα μάτια μου, με κρατάς προσηλωμένο. Κάποτε μέσα στην αδειανή μου παλάμη έρχεται κι ακουμπά το μικρό σου στήθος. Είναι ένας βαθύς και μυτερός πόνος ως την άκρη της καρδιάς.
(...) Δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω τώρα, παρά αυτές τις ανόητες λέξεις. Και πάλι, δε θα σου τις έγραφα, αν δε με παρακινούσε η ελπίδα πως κάποτε, έστω και για μια στιγμή, όταν σου κρατήσω το χέρι, δυο άνθρωποι, μέσα σ’ αυτόν τον ψόφιο κόσμο που μας τριγυρίζει, θα μπορέσουν να νιώσουν ότι ανασαίνουν επιτέλους, έξω απ’ όλα - κάποτε, όταν αυτά που λέμε τώρα πάρουν μια ανθρώπινη υπόσταση και πάψουν να τριγυρνούν σα φαντάσματα.
Πραγματικά δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου.Ο έρωτας του νομπελίστα ποιητή μας Γ.Σεφέρη με τη Μαρω αποτυπώνεται εδώ μέσω γραμμάτων σε έντονο ύφος.Λυρισμός,προσμονή,απογοήτευση,πάθος,πόθος,αμεσότητα,εκφραστικότητα και συναισθηματισμός κυριαρχούν!Θα το ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή.