Η γυφτοπούλα

by Alexandros Papadiamantis, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Η "Γυφτοπούλα", είναι το μυθιστόρημα της Άλωσης, ο θρήνος της Πόλης, όπως την συνθέτει ένας Βυζαντινός. Είναι το συναξάρι της βυζαντινής μνήμης και του μεγάλου εθνικού καημού. Ο συγγραφέας - γράφει ο Γιώργος Βαλέτας - καταπιάνεται σ’αυτήν την τολμηρή σύνθεση με γερή ιστορική και λογοτεχνική αρματωσιά... Θέλησε να συλλάβει την ατμόσφαιρα και τον δραματισμό της εποχής μέσα από ζωντανές μορφές, ώστε πάνω από το ιστογραφικό αφήγημα, να δώσει την εξακτίνωση έργου τέχνης. Τερζόπουλος Βιβλία, 2017 354σ. 21x14εκ. ISBN 9789606838460

Genres: Fiction, Literature

354 pages, Paperback

First published January 1, 1884

About the author

Alexandros Papadiamantis (Greek: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) was an influential Greek novelist and short-story writer.
He was born in Greece, on the island of Skiathos, in the western part of the Aegean Sea. The island would figure prominently in his work. His father was a priest. He moved to Athens as a young man to complete his high school studies, and enrolled in the philosophy faculty of Athens University, but never completed his studies.
He returned to his native island in later life, and died there. He supported himself by writing throughout his adult life, anything from journalism and short stories to several serialized novels. From a certain point onwards he had become very popular, and newspapers and magazines vied for his writings, offering him substantial fees. Papadiamantis did not care for money, and would often ask for lower fees if he thought they were unfairly high; furthermore he spent his money carelessly and took no care of his clothing and appearance. He never married, and was known to be a recluse, whose only true cares were observing and writing about the life of the poor, and chanting at church: he was referred to as "kosmokalogeros" (κοσμοκαλόγερος, "a monk in the world"). He died of pneumonia.

Reviews

[Michael P.L.]

Ο άγιος τον ελληνικών γραμμάτων. Ίσως ο μόνος συγγραφέας που πρέπει να τον διαβάσουν όλοι οι έλληνες.

[Γιώργος Μπελαούρης]

ε
μα
τι να λέμε τώρα...
*speechless*
*claps slowly*
ΤΡΟ ΜΕ ΡΟ
ΛΑ ΤΡΕ ΜΕ ΝΟ

[Constantina Bletsa]

Μοναδικός και ανεπανάληπτος Παπαδιαμάντης! Μπορείς να πεις πως γνώρισες λίγο απο εκείνη την εποχή, λίγο απο εκείνη την Ελλάδα, την χαμένη στους χρόνους, τους μύθους, τις παραδόσεις, που ένας Παπαδιαμάντης μπορεί να αποδώσει τόσο αβίαστα και φυσικά. Μπορείς να πεις ακόμα, πως "συναντησες" και τους ανθρώπους της κοινωνίας εκείνης.

[Jacek]

July 6th, 2022 : Papadiamantis is a genius. This is such a stirring, fun, beautiful, and unsettling novel. The author went on to spend decades writing nothing but short stories, of which I've read one, which in its page and a half blew me away and brought me to tears and gave me that "all bow down" feeling that comes around only when I discover a seriously great writer. But then, I'd already had that feeling reading The Gypsy Girl. It's fascinating... it's laugh out loud funny... it's tender and sweet... it's chilling... it's mysterious... it sends you running to Wikipedia and historical articles... what more could you want?! Absolutely incredible dialogues, possibly some of the most delightful in world literature? Yeah, this has those too.

[Jim πgr]

θλιβερό τέλος για την γυφτοπουλα και γι'αυτό που αγαπάει να πεθάνουν από το άγαλμα θεάς μέτα από σεισμό. για την εποχή του ένα φοβερό συγγραφικό έργο. η γυφτοπουλα πολλές φορές έμοιαζε με τον χριστιανισμό και οι γύφτοι σαν τον ελληνικό λαό που μεγάλωναν μαζί. αυτή η τροπή μου θύμιζε τα βιβλία του Πάουλο Κοέλιο που προς το τέλος απρόσμενα παρουσιαζοντουσαν οι πρωταγωνιστές ποιοι είναι πραγματικά.... αν και το διάβασα στην δημοτική ωραίο κείμενο