What do you think?
Rate this book
Στα Άκρα #1
Νεκρή Πόλη
Όλες οι πόλεις έχουν ψυχή. Μερικών όμως είναι μαύρη –και φονική.
Ο Μπεν Λόγκαν θα φτάσει μέσα στη βροχερή βραδιά στο Φόλσβιλ του Κεντάκι, μια γραφική κωμόπολη αγκαλιασμένη από έναν ήρεμο ποταμό: το ιδανικό ησυχαστήριο για έναν Νεοϋορκέζο ντετέκτιβ, κουρασμένο από το ασταμάτητο κυνήγι απαγωγέων και δολοφόνων μικρών παιδιών.
Το Φόλσβιλ φαντάζει πραγματικός παράδεισος. Το μπαρ στη Μέιν Στρητ είναι άψογο, το εστιατόριο σερβίρει το καλύτερο φαγητό της πολιτείας, η ιδιοκτήτρια της πανσιόν είναι ελκυστική και το χαμόγελό της ακαταμάχητο. Όλα θα ήταν ειδυλλιακά, αν δεν είχε εξαφανιστεί εδώ και τέσσερα εικοσιτετράωρα εκείνο το κορίτσι.
Το απόσπασμα που θα οργανωθεί θα βρει τελικά την Όμπρεϊ Χάρισον, αλλά θα τη βρει νεκρή, εγκλωβισμένη σε μια φυσική παγίδα των βράχων έξω από την πόλη. Παρά τη σιγουριά του τοπικού σερίφη για το αντίθετο, ο νεοφερμένος ντετέκτιβ είναι βέβαιος πως δεν πρόκειται για ατύχημα. Γιατί πριν πεθάνει η Όμπρεϊ Χάρισον προσπάθησε να κόψει μόνη το ίδιο της το πόδι. Με έναν ελβετικό σουγιά.
Πολύ σύντομα θα φανεί πως στο Φόλσβιλ υπάρχουν μυστικά και ένα παρελθόν που όλοι θέλουν να το κρατήσουν θαμμένο. Ο Μπεν Λόγκαν, όμως, δε θα ησυχάσει μέχρι να βρει το δολοφόνο του κοριτσιού.
Θα το πάει στα άκρα.
Ο Μπεν Λόγκαν θα φτάσει μέσα στη βροχερή βραδιά στο Φόλσβιλ του Κεντάκι, μια γραφική κωμόπολη αγκαλιασμένη από έναν ήρεμο ποταμό: το ιδανικό ησυχαστήριο για έναν Νεοϋορκέζο ντετέκτιβ, κουρασμένο από το ασταμάτητο κυνήγι απαγωγέων και δολοφόνων μικρών παιδιών.
Το Φόλσβιλ φαντάζει πραγματικός παράδεισος. Το μπαρ στη Μέιν Στρητ είναι άψογο, το εστιατόριο σερβίρει το καλύτερο φαγητό της πολιτείας, η ιδιοκτήτρια της πανσιόν είναι ελκυστική και το χαμόγελό της ακαταμάχητο. Όλα θα ήταν ειδυλλιακά, αν δεν είχε εξαφανιστεί εδώ και τέσσερα εικοσιτετράωρα εκείνο το κορίτσι.
Το απόσπασμα που θα οργανωθεί θα βρει τελικά την Όμπρεϊ Χάρισον, αλλά θα τη βρει νεκρή, εγκλωβισμένη σε μια φυσική παγίδα των βράχων έξω από την πόλη. Παρά τη σιγουριά του τοπικού σερίφη για το αντίθετο, ο νεοφερμένος ντετέκτιβ είναι βέβαιος πως δεν πρόκειται για ατύχημα. Γιατί πριν πεθάνει η Όμπρεϊ Χάρισον προσπάθησε να κόψει μόνη το ίδιο της το πόδι. Με έναν ελβετικό σουγιά.
Πολύ σύντομα θα φανεί πως στο Φόλσβιλ υπάρχουν μυστικά και ένα παρελθόν που όλοι θέλουν να το κρατήσουν θαμμένο. Ο Μπεν Λόγκαν, όμως, δε θα ησυχάσει μέχρι να βρει το δολοφόνο του κοριτσιού.
Θα το πάει στα άκρα.
384 pages, Paperback
First published July 19, 2019
2 people are currently reading
85 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 25 of 25 reviews
December 4, 2023
Ίσως τελικά είναι καλύτερα που ο συγγραφέας γράφει με ψευδώνυμο, γιατί έτσι δεν θα μπορέσει κανείς να με κατηγορήσει για εμπάθεια!
ΤΙΠ@Π@ΡΙΑΗΤΑΝΠΑΛΙΑΥΤΗ... ΗΡΕΜΑ ΜΙΛΑΩ!
Αν θέλετε να πεθάνετε από πλήξη, διαβάστε το...🥱
Το βιβλίο είναι ιδανικό να το διαβάσετε αν :
1. Είστε ναυαγός σε ένα νησί και έχετε βαρεθεί μετά από τέσσερα χρόνια να μιλάτε με τον Wilson... Βέβαια μετά από καμιά ώρα, πάλι στον Wilson θα γυρίσετε!
2. Ταξιδεύετε με λεωφορείο μέσα στην έρημο και έχετε βαρεθεί να μετράτε κόκκους άμμου... Μετά από λίγο θα μετράτε πάλι κόκκους άμμου και θα σας αρέσει!
3. Είστε σε μια βαρκούλα στη μέση του ωκεανού... Σε αυτήν την περίπτωση, παίζει αν δείτε καρχαρία να πλησιάζει να θελήσετε να κολυμπήσετε μαζί του!
Τέλος πάντων, το νόημα το πιάσατε!
Βιβλίο για μεγάλη διαδρομή με ΚΤΕΛ, και μόνο αν δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε!
Απλή γραφή που θα χρησιμοποιούσε ένας έφηβος, αλλά που ταυτόχρονα προσπαθεί να γίνει "λογοτεχνική"... Αρκετά επώδυνη εμπειρία για τον αναγνώστη θα έλεγα.
Αφού διάβασα μόνο εκατό περίπου σελίδες σε ταξίδι σχεδόν εφτά ωρών, και αφού το σέρνω το βιβλίο άλλες πέντε μέρες και διάβασα 35 κεφάλαια και 257 σελίδες απλά και μόνο γιατί ήθελα να δω που θα καταλήξει, αποφάσισα ότι ο μαζοχισμός μου ξεπέρασε τα όρια και πήγα να διαβάσω τις τελευταίες σελίδες να δω πως τελειώνει. Νταξ...Δεν θα σχολιάσω!
Ιδανικό βιβλίο αν θέλετε να εκδικηθείτε κάποιον φίλο που σας πρόδωσε, χωρίς να κινδυνεύετε να βρεθείτε φυλακή!
Βέβαια, αν το πάρουν χαμπάρι οι δικαστικοί κύκλοι ίσως να το προσθέσουν στον ποινικό κώδικα σαν απόπειρα υποκινούμενης αυτοκτονίας!
ΤΙΠ@Π@ΡΙΑΗΤΑΝΠΑΛΙΑΥΤΗ... ΗΡΕΜΑ ΜΙΛΑΩ!
Αν θέλετε να πεθάνετε από πλήξη, διαβάστε το...🥱
Το βιβλίο είναι ιδανικό να το διαβάσετε αν :
1. Είστε ναυαγός σε ένα νησί και έχετε βαρεθεί μετά από τέσσερα χρόνια να μιλάτε με τον Wilson... Βέβαια μετά από καμιά ώρα, πάλι στον Wilson θα γυρίσετε!
2. Ταξιδεύετε με λεωφορείο μέσα στην έρημο και έχετε βαρεθεί να μετράτε κόκκους άμμου... Μετά από λίγο θα μετράτε πάλι κόκκους άμμου και θα σας αρέσει!
3. Είστε σε μια βαρκούλα στη μέση του ωκεανού... Σε αυτήν την περίπτωση, παίζει αν δείτε καρχαρία να πλησιάζει να θελήσετε να κολυμπήσετε μαζί του!
Τέλος πάντων, το νόημα το πιάσατε!
Βιβλίο για μεγάλη διαδρομή με ΚΤΕΛ, και μόνο αν δεν έχετε κάτι καλύτερο να κάνετε!
Απλή γραφή που θα χρησιμοποιούσε ένας έφηβος, αλλά που ταυτόχρονα προσπαθεί να γίνει "λογοτεχνική"... Αρκετά επώδυνη εμπειρία για τον αναγνώστη θα έλεγα.
Αφού διάβασα μόνο εκατό περίπου σελίδες σε ταξίδι σχεδόν εφτά ωρών, και αφού το σέρνω το βιβλίο άλλες πέντε μέρες και διάβασα 35 κεφάλαια και 257 σελίδες απλά και μόνο γιατί ήθελα να δω που θα καταλήξει, αποφάσισα ότι ο μαζοχισμός μου ξεπέρασε τα όρια και πήγα να διαβάσω τις τελευταίες σελίδες να δω πως τελειώνει. Νταξ...Δεν θα σχολιάσω!
Ιδανικό βιβλίο αν θέλετε να εκδικηθείτε κάποιον φίλο που σας πρόδωσε, χωρίς να κινδυνεύετε να βρεθείτε φυλακή!
Βέβαια, αν το πάρουν χαμπάρι οι δικαστικοί κύκλοι ίσως να το προσθέσουν στον ποινικό κώδικα σαν απόπειρα υποκινούμενης αυτοκτονίας!
July 26, 2019
Σφιχτή πλοκή, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, μυστηριώδης ατμόσφαιρα, ανατροπές, όμορφη γραφή.
Ξεκάθαρα στο στυλ μου!
Welcome to Fallsville!
Enjoy your stay.
(Though it might be long!) ;)
Ξεκάθαρα στο στυλ μου!
Welcome to Fallsville!
Enjoy your stay.
(Though it might be long!) ;)
October 10, 2023
"Το John Killian δεν είναι ψευδώνυμο. Είναι ένα alter ego. Και σαν τέτοιο πρέπει να εκληφθεί από τον αναγνώστη - και όχι μόνο."
Αυτό μας πληροφορεί ο John Killian στο σημείωμα του συγγραφέα, ότι το John Killian δεν είναι ψευδώνυμο, δεν είναι δηλαδή ένα ευτελές, πολύχρησιμοποιημένο διαφημιστικό κόλπο για να μπορέσει ο "γνωστός Έλλην συγγραφέας" να γράψει ελευθέρος από τους περιορισμούς που μπορεί να δημιουργεί η αναγνωρισημότητα του, άραγε πόσοι θα ενδιαφέρονταν για το βιβλίο αν πχ ήξεραν ότι ο συγγραφέας συνήθως γράφει κυριλέ άρλεκιν ή ακόμα χειρότερα λογοτεχνία αξιώσεων. Αυτά θα τα έλεγαν οι κακοπροέρετοι. Όχι όμως, το John Killian (με προφορά Κεντάκι παρακαλώ) είναι κάτι παραπάνω, ένα σκοτενό-εγώ, το άλλο πρόσωπο του "γνωστού συγγραφέα" όπου μπορεί να διεισδύσει μέσα στο σκοτάδι, να το πάει...στα άκρα.
Είναι δε ασφαλές να υποθέσουμε ότι αν έγραφε βιβλίο με συνταγές προβατίνας θα χρησιμοποιούσε ένα όνομα τύπου Σούλης Σκορδοστούπης.
Στα άκρα λοιπόν, το πρώτο βιβλίο της σειράς (πλέον μετράει πέντε βιβλία) όπου ξεκινάει σαν Τζάκ Ρίτσερ από τα Λίντλ για να ακολουθήσουν σχεδόν τριακόσιες σελίδες ακατάσχετης μπουρδολογίας, μέχρι να φτάσουμε σε ένα νερόβραστο φινάλε όπου ο "ήρωας" παίρνει ανάποδες, αποφασίζει να γίνει Μαικλ Ντούγκλας από την ταινία "Falling Down" και να οδηγήσει τη "πλοκή" σε ένα ακόμα πιο τελείωμα και καλά ακραίο και σκοτεινό. Όμως μέχρι τότε έχει οδηγήσει και τον αναγνώστη (εμένα δηλαδή) στα άκρα, εξαντλώντας κάθε αναγνωστική υπομονή του. Είναι απίστευτο πόσο κακογραμμένο όπως και το γεγονός ότι έχει υποστεί επιμέλεια και διόρθωση (αν ο επιμελητής και διορθωτής δεν είναι και αυτοί alter ego του "γνωστού συγγραφέα"), δλδ το διάβασε κάποιος και είπε "Ναι ρε μάγκες θα το βγάλουμε". Και αυτό γιατί η μπούρδα ξεκινάει από τις πρώτες σελίδες, από μια εισαγωγή για μια Τσερόκι που δεν αναφέρεται ξανά μέσα στο βιβλίο (μάλλον ξέμεινε από αλλού) και στη συνεχίζει με έναν οχετό με τη πιο κουραστική πρόζα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.
Μιλάμε για ΚΟΥΡΑΣΗ όχι μαλακίες, ο "γνωστός Έλληνας συγγραφέας" υπερθεματίζει τα πάντα, η πλοκή είναι ελάχιστη και ενώ προσπαθεί να ρίξει το βάρος στις ψυχολογικές μεταπτώσεις του ήρωα, το μόνο που επιτυγχάνει είναι ένα δημιουργεί ένα κείμενο χωρίς νόημα, που γυρίζει γύρω από τον εαυτό του,αναμοχλεύει τα ίδια και τα ίδια, ξεπερνάει κάθε όριο Φωσκολικής υπερβολής. Διαβάζοντας το παραλίγο να πιστέψω ότι δεν το έγραψε ανθρώπινο χέρι, ότι κάποιος πήρε ένα πρόγραμμα AI το φόρτωσε με τα χειρότερα βιβλία αστυνομικά Μεταίχμιο, Διόπτρα και Μπέλ και βγήκε μόνο του το κείμενο.
Και επειδή εδώ μιλάμε με αποδείξεις, σαν αυτές του Ευαγγελάτου σε εκείνη την άθλια εκπομπή προ εικοσαετίας, έχω φτιάξει ένα best of των χειρότερων σημείων του βιβλίου: όπως πχ την περιγραφή εκείνης της πελώριας σταβλίσιας μπριζόλας στη σελίδα 43: "...που έδειχνε ικανή να χορτάσει μια μικρή οικογένεια
και να αφήσει αρκετό φαγητό και για το σκύλο. Έναν μεγαλόσωμο σκύλο. (ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ;;;) Που τελικά δεν ήταν απλώς μεγάλη αλλά και υπέροχη. Στα αλήθεια δεν είχε ξανά φάει τέτοια μπριζόλα στη ζωή του. Κι ας ήταν κάτι ουσιαστικά απαγορευμένο πια για αυτόν. Ή ίσως επειδή ήταν απαγορευμένο." Καταλάβατε τίποτα; Επίσης οφείλω να ενημερώσω ότι στη σελίδα 91 αναφέρει για τη μπριζόλα ότι "δεν υπάρχει δεύτερο σε όλη τη κομητεία. Και όχι μόνο στη δικιά μας. Σε οποιαδήποτε".
΄Η ας πούμε σε αυτό το σημείο στη σελίδα 48 όπου μας αναφέρει ότι "Τα πόδια του δεν τον πονούσαν πια. Αν και μπορεί απλώς εκείνος ο πόνος να μην είχε τόση πολλή σημασία". Η σε πονάνε τα πόδια ή όχι ρε φίλε. Η στη σελίδα 54 που μιλάει για ένα συναίσθημα ευτυχίας: "...βέβαια πρωτόγονη και πέρα για πέρα ΧΘΟΝΙΑ,αλλά ήτανε όλη δικιά του". Ή στη σελίδα 58 όπου "Η φωνή ΕΔΕΙΞΕ να το σκέφτεται" (πως το έδειξε;). 'Η όταν αναφέρει την "...δελεαστικά φωτεινή πινακίδα" στη σελίδα 86 (συγνώμη δεν είμαστε μυγάκια). Η στην ίδια σελίδα όπου "...μια παρέα από άντρες έπιναν μπίρα από μεγάλα χάρτινα ποτήρια συνομιλώντας σ' ένα πηγαδάκι"(και εγώ κατεβαίνω στο πηγάδι με τους κολλητούς να πιούμε μπύρα). Ή στην αμέσως επόμενη σελίδα που ο ήρωας μας ο Μπεν: "...αισθάνθηκε περισσότερο όμορφα παρά ανοίκεια".
Επίσης είναι συγκινητική η ανάγκη του "γνωστού Έλληνα συγγραφέα" να μιλήσει για την αγάπη του για τον Πεσόα αναφέροντας ότι "Ο τύπος δεν ήταν απλώς σπουδαίος συγγραφέας ενός μπαούλου γεμάτου ιστορίες, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, ποιήματα και δοκίμια, ούτε μόνο τρελός, με δεκάδες λογοτεχνικές "περσόνες" και ψευδώνυμα - ή μάλλον "ετερώνυμα" όπως έλεγε ο ίδιος. Ήταν και αλκοολικός."
Είναι απίστευτο πόσο περίπλοκα προσπαθεί να γράψει κάνοντας την ανάγνωση όλο και πιο δύσκολη: περιγραφές όπως "Και αυτό όχι επειδή δεν τον ένοιαζε η εμφάνιση του-αλλά επειδή δεν είχε λόγους να τον νοιάζει" (σελ 93) ή "Όλα θα πήγαιναν καλά...Ή μπορεί και όχι" (σελ 122) χρησιμοποιόντας λέξεις όπως "θάλλοντας" ή "κατάφυτοί" ή "ανανήψει" ή "ανέφελος" λες και δεν γράφει ένα εύπεπτο trash (που δεν υπάρχει κάτι κακό σε αυτό). Αντίθετα, δεν ακολουθεί τους κανόνες του είδους, η δράση είναι ανύπαρκτη, οι χαρακτήρες αδιάφοροι, η βία δεν είναι γραφική. Δεν είναι διασκεδαστικό, δεν είναι τρομακτικό είναι βαρετό. Το διάβαζα και ένιωθα άβολα με περιγραφές όπως "Ίσως την ακατάπαυστη ροή των νεφών, ίσως ένα ακόμη σμάρι αόρατα πουλιά ή ίσως απλώς το προστατευτικό κενό της μικρής ανθρώπινης τραγωδίας" (σελ 206) ή "...με μια οξεία φωνή που βγήκε από το στόμα του σαν φωτεινή ακτίνα μέσα από φανάρι" (σελ 218). Το διάβαζα και είχα "ύφος άνθρώπου που δε θα έπρεπε κανονικά να σηκωθεί από το τραπέζι για να ανοίξει, αλλά αναγκάστηκε τελικά να το κάνει χωρίς τη θέληση του επειδή δε σηκωνόταν κανένας άλλος"¨(σελ 216).
Τις ό,τι νάναι περιγραφές συνοδεύουν αμπελοφιλοσοφίες τύπου "Είμαστε πιο μίζεροι από όσο νομίζεις. Δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε κάτι τόσο κακό γιατί βουλιάζουμε κάθε μέρα και περισσότερο στη μιζέρια μας. Μικραίνουμε, φτωχαίνουμε, αποδεκατιζόμαστε, ζούμε πάντα σε επανάληψη, ξανά και ξανά, ξανά και ξανά, πατώντας πάνω στα βήματα μας, πατώντας...πως να σου το πω...στις ίδιες λάσπες. Στις ίδιες λάσπες από τότε που θυμάται ο καθένας τον εαυτό του." (σελ 246), τσιτάτα που θα έκαναν το Φώσκολο περήφανο.
Λυπάμαι για τις ώρες που πέρασα διαβάζοντας το, μιλάμε κυριολεκτικά για χαμένο χρόνο. Λυπάμαι και για το χαρτί που ξοδεύτηκε για την εκτύπωση του. Λυπάμαι επίσης για τον σουγιά της Όμπρει. Ναι μιλάω τέτοιο σουγιά: https://www.skroutz.gr/s/31339934/Vic... όπου "ήταν εκεί και τη περίμενε. ΣΟΦΟΣ, διπλωμένος στον εαυτό του, ελαφρύς, πολύτιμος" (σελ 68).
Αυτό μας πληροφορεί ο John Killian στο σημείωμα του συγγραφέα, ότι το John Killian δεν είναι ψευδώνυμο, δεν είναι δηλαδή ένα ευτελές, πολύχρησιμοποιημένο διαφημιστικό κόλπο για να μπορέσει ο "γνωστός Έλλην συγγραφέας" να γράψει ελευθέρος από τους περιορισμούς που μπορεί να δημιουργεί η αναγνωρισημότητα του, άραγε πόσοι θα ενδιαφέρονταν για το βιβλίο αν πχ ήξεραν ότι ο συγγραφέας συνήθως γράφει κυριλέ άρλεκιν ή ακόμα χειρότερα λογοτεχνία αξιώσεων. Αυτά θα τα έλεγαν οι κακοπροέρετοι. Όχι όμως, το John Killian (με προφορά Κεντάκι παρακαλώ) είναι κάτι παραπάνω, ένα σκοτενό-εγώ, το άλλο πρόσωπο του "γνωστού συγγραφέα" όπου μπορεί να διεισδύσει μέσα στο σκοτάδι, να το πάει...στα άκρα.
Είναι δε ασφαλές να υποθέσουμε ότι αν έγραφε βιβλίο με συνταγές προβατίνας θα χρησιμοποιούσε ένα όνομα τύπου Σούλης Σκορδοστούπης.
Στα άκρα λοιπόν, το πρώτο βιβλίο της σειράς (πλέον μετράει πέντε βιβλία) όπου ξεκινάει σαν Τζάκ Ρίτσερ από τα Λίντλ για να ακολουθήσουν σχεδόν τριακόσιες σελίδες ακατάσχετης μπουρδολογίας, μέχρι να φτάσουμε σε ένα νερόβραστο φινάλε όπου ο "ήρωας" παίρνει ανάποδες, αποφασίζει να γίνει Μαικλ Ντούγκλας από την ταινία "Falling Down" και να οδηγήσει τη "πλοκή" σε ένα ακόμα πιο τελείωμα και καλά ακραίο και σκοτεινό. Όμως μέχρι τότε έχει οδηγήσει και τον αναγνώστη (εμένα δηλαδή) στα άκρα, εξαντλώντας κάθε αναγνωστική υπομονή του. Είναι απίστευτο πόσο κακογραμμένο όπως και το γεγονός ότι έχει υποστεί επιμέλεια και διόρθωση (αν ο επιμελητής και διορθωτής δεν είναι και αυτοί alter ego του "γνωστού συγγραφέα"), δλδ το διάβασε κάποιος και είπε "Ναι ρε μάγκες θα το βγάλουμε". Και αυτό γιατί η μπούρδα ξεκινάει από τις πρώτες σελίδες, από μια εισαγωγή για μια Τσερόκι που δεν αναφέρεται ξανά μέσα στο βιβλίο (μάλλον ξέμεινε από αλλού) και στη συνεχίζει με έναν οχετό με τη πιο κουραστική πρόζα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.
Μιλάμε για ΚΟΥΡΑΣΗ όχι μαλακίες, ο "γνωστός Έλληνας συγγραφέας" υπερθεματίζει τα πάντα, η πλοκή είναι ελάχιστη και ενώ προσπαθεί να ρίξει το βάρος στις ψυχολογικές μεταπτώσεις του ήρωα, το μόνο που επιτυγχάνει είναι ένα δημιουργεί ένα κείμενο χωρίς νόημα, που γυρίζει γύρω από τον εαυτό του,αναμοχλεύει τα ίδια και τα ίδια, ξεπερνάει κάθε όριο Φωσκολικής υπερβολής. Διαβάζοντας το παραλίγο να πιστέψω ότι δεν το έγραψε ανθρώπινο χέρι, ότι κάποιος πήρε ένα πρόγραμμα AI το φόρτωσε με τα χειρότερα βιβλία αστυνομικά Μεταίχμιο, Διόπτρα και Μπέλ και βγήκε μόνο του το κείμενο.
Και επειδή εδώ μιλάμε με αποδείξεις, σαν αυτές του Ευαγγελάτου σε εκείνη την άθλια εκπομπή προ εικοσαετίας, έχω φτιάξει ένα best of των χειρότερων σημείων του βιβλίου: όπως πχ την περιγραφή εκείνης της πελώριας σταβλίσιας μπριζόλας στη σελίδα 43: "...που έδειχνε ικανή να χορτάσει μια μικρή οικογένεια
και να αφήσει αρκετό φαγητό και για το σκύλο. Έναν μεγαλόσωμο σκύλο. (ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ;;;) Που τελικά δεν ήταν απλώς μεγάλη αλλά και υπέροχη. Στα αλήθεια δεν είχε ξανά φάει τέτοια μπριζόλα στη ζωή του. Κι ας ήταν κάτι ουσιαστικά απαγορευμένο πια για αυτόν. Ή ίσως επειδή ήταν απαγορευμένο." Καταλάβατε τίποτα; Επίσης οφείλω να ενημερώσω ότι στη σελίδα 91 αναφέρει για τη μπριζόλα ότι "δεν υπάρχει δεύτερο σε όλη τη κομητεία. Και όχι μόνο στη δικιά μας. Σε οποιαδήποτε".
΄Η ας πούμε σε αυτό το σημείο στη σελίδα 48 όπου μας αναφέρει ότι "Τα πόδια του δεν τον πονούσαν πια. Αν και μπορεί απλώς εκείνος ο πόνος να μην είχε τόση πολλή σημασία". Η σε πονάνε τα πόδια ή όχι ρε φίλε. Η στη σελίδα 54 που μιλάει για ένα συναίσθημα ευτυχίας: "...βέβαια πρωτόγονη και πέρα για πέρα ΧΘΟΝΙΑ,αλλά ήτανε όλη δικιά του". Ή στη σελίδα 58 όπου "Η φωνή ΕΔΕΙΞΕ να το σκέφτεται" (πως το έδειξε;). 'Η όταν αναφέρει την "...δελεαστικά φωτεινή πινακίδα" στη σελίδα 86 (συγνώμη δεν είμαστε μυγάκια). Η στην ίδια σελίδα όπου "...μια παρέα από άντρες έπιναν μπίρα από μεγάλα χάρτινα ποτήρια συνομιλώντας σ' ένα πηγαδάκι"(και εγώ κατεβαίνω στο πηγάδι με τους κολλητούς να πιούμε μπύρα). Ή στην αμέσως επόμενη σελίδα που ο ήρωας μας ο Μπεν: "...αισθάνθηκε περισσότερο όμορφα παρά ανοίκεια".
Επίσης είναι συγκινητική η ανάγκη του "γνωστού Έλληνα συγγραφέα" να μιλήσει για την αγάπη του για τον Πεσόα αναφέροντας ότι "Ο τύπος δεν ήταν απλώς σπουδαίος συγγραφέας ενός μπαούλου γεμάτου ιστορίες, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, ποιήματα και δοκίμια, ούτε μόνο τρελός, με δεκάδες λογοτεχνικές "περσόνες" και ψευδώνυμα - ή μάλλον "ετερώνυμα" όπως έλεγε ο ίδιος. Ήταν και αλκοολικός."
Είναι απίστευτο πόσο περίπλοκα προσπαθεί να γράψει κάνοντας την ανάγνωση όλο και πιο δύσκολη: περιγραφές όπως "Και αυτό όχι επειδή δεν τον ένοιαζε η εμφάνιση του-αλλά επειδή δεν είχε λόγους να τον νοιάζει" (σελ 93) ή "Όλα θα πήγαιναν καλά...Ή μπορεί και όχι" (σελ 122) χρησιμοποιόντας λέξεις όπως "θάλλοντας" ή "κατάφυτοί" ή "ανανήψει" ή "ανέφελος" λες και δεν γράφει ένα εύπεπτο trash (που δεν υπάρχει κάτι κακό σε αυτό). Αντίθετα, δεν ακολουθεί τους κανόνες του είδους, η δράση είναι ανύπαρκτη, οι χαρακτήρες αδιάφοροι, η βία δεν είναι γραφική. Δεν είναι διασκεδαστικό, δεν είναι τρομακτικό είναι βαρετό. Το διάβαζα και ένιωθα άβολα με περιγραφές όπως "Ίσως την ακατάπαυστη ροή των νεφών, ίσως ένα ακόμη σμάρι αόρατα πουλιά ή ίσως απλώς το προστατευτικό κενό της μικρής ανθρώπινης τραγωδίας" (σελ 206) ή "...με μια οξεία φωνή που βγήκε από το στόμα του σαν φωτεινή ακτίνα μέσα από φανάρι" (σελ 218). Το διάβαζα και είχα "ύφος άνθρώπου που δε θα έπρεπε κανονικά να σηκωθεί από το τραπέζι για να ανοίξει, αλλά αναγκάστηκε τελικά να το κάνει χωρίς τη θέληση του επειδή δε σηκωνόταν κανένας άλλος"¨(σελ 216).
Τις ό,τι νάναι περιγραφές συνοδεύουν αμπελοφιλοσοφίες τύπου "Είμαστε πιο μίζεροι από όσο νομίζεις. Δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε κάτι τόσο κακό γιατί βουλιάζουμε κάθε μέρα και περισσότερο στη μιζέρια μας. Μικραίνουμε, φτωχαίνουμε, αποδεκατιζόμαστε, ζούμε πάντα σε επανάληψη, ξανά και ξανά, ξανά και ξανά, πατώντας πάνω στα βήματα μας, πατώντας...πως να σου το πω...στις ίδιες λάσπες. Στις ίδιες λάσπες από τότε που θυμάται ο καθένας τον εαυτό του." (σελ 246), τσιτάτα που θα έκαναν το Φώσκολο περήφανο.
Λυπάμαι για τις ώρες που πέρασα διαβάζοντας το, μιλάμε κυριολεκτικά για χαμένο χρόνο. Λυπάμαι και για το χαρτί που ξοδεύτηκε για την εκτύπωση του. Λυπάμαι επίσης για τον σουγιά της Όμπρει. Ναι μιλάω τέτοιο σουγιά: https://www.skroutz.gr/s/31339934/Vic... όπου "ήταν εκεί και τη περίμενε. ΣΟΦΟΣ, διπλωμένος στον εαυτό του, ελαφρύς, πολύτιμος" (σελ 68).
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 31, 2019
Ένα ταξίδι στο Φολσβιλ του Κεντάκι. Ένα ταξίδι που κράτησε μόνο δύο μέρες αφού τόσο έκανα να τελειώσω το συγκεκριμένο βιβλίο.
Ένα βιβλίο ατμοσφαιρικό, σκοτεινό, δυνατό με με γρήγορη πλοκή και δυνατές σκηνές που σε κάνουν να ανατριχιάσεις.
Η γραφή εξαιρετική και οι περιγραφές τόσο ζωντανές που διαβάζοντας κάθε γραμμή, κάθε λέξη του βιβλίου νόμιζες ότι αυτή η συγκλονιστική ιστορία διαδραματιζόταν μπροστά στα μάτια σου. Ότι ήσουν ένας από τους κατοίκους του Φολσβιλ.
Αγωνία, έντονη δράση, ανατροπές και δυνατοί χαρακτήρες με κεντρικό ήρωα, τον Ντετέκτιβ Μπεν Λόγκαν να το πάει ΣΤΑ ΑΚΡΑ προσπαθώντας να βρει τον δολοφόνο ενός κοριτσιού συνθέτουν ένα υπέροχο αστυνομικό, ψυχολογικό βιβλίο που θα θυμάμαι για πολύ καιρό.
Ένα βιβλίο ατμοσφαιρικό, σκοτεινό, δυνατό με με γρήγορη πλοκή και δυνατές σκηνές που σε κάνουν να ανατριχιάσεις.
Η γραφή εξαιρετική και οι περιγραφές τόσο ζωντανές που διαβάζοντας κάθε γραμμή, κάθε λέξη του βιβλίου νόμιζες ότι αυτή η συγκλονιστική ιστορία διαδραματιζόταν μπροστά στα μάτια σου. Ότι ήσουν ένας από τους κατοίκους του Φολσβιλ.
Αγωνία, έντονη δράση, ανατροπές και δυνατοί χαρακτήρες με κεντρικό ήρωα, τον Ντετέκτιβ Μπεν Λόγκαν να το πάει ΣΤΑ ΑΚΡΑ προσπαθώντας να βρει τον δολοφόνο ενός κοριτσιού συνθέτουν ένα υπέροχο αστυνομικό, ψυχολογικό βιβλίο που θα θυμάμαι για πολύ καιρό.
July 21, 2019
WHAT???
Καταιγιστικό νουαρ θρίλερ , χωμένο στην πιο αμερικανική νοτιοκεντροανατολικη πολιτεία του Κεντάκι , όπου Ινδιάνοι Τσερόκι ανακατεύουν το αίμα τους με σκωτοιρλανδογερμανους αποίκους για να δώσουν κάπου στο σήμερα, απογονους αραχνες που υφαίνουν έναν ιστό για να πιάσουν τον πιο Σουρεάλ ήρωα που έχω γνωρίσει τελευταία! Κι όλα αυτά γραμμένα από Έλληνα με Βρεττανικο ψευδώνυμο!
Δεν περιγράφω άλλο!
Καταιγιστικό νουαρ θρίλερ , χωμένο στην πιο αμερικανική νοτιοκεντροανατολικη πολιτεία του Κεντάκι , όπου Ινδιάνοι Τσερόκι ανακατεύουν το αίμα τους με σκωτοιρλανδογερμανους αποίκους για να δώσουν κάπου στο σήμερα, απογονους αραχνες που υφαίνουν έναν ιστό για να πιάσουν τον πιο Σουρεάλ ήρωα που έχω γνωρίσει τελευταία! Κι όλα αυτά γραμμένα από Έλληνα με Βρεττανικο ψευδώνυμο!
Δεν περιγράφω άλλο!
December 13, 2019
Η Νεκρή πόλη είναι ένα βιβλίο που έχει μια όμορφη γραφή, περιγραφές έντονες και ζωντανές που δεν γίνεται ο αναγνώστης να μη νιώσει ότι είναι και αυτός κάτοικος του Φόλσβιλ και μια ατμόσφαιρα σκοτεινή και μυστηριώδης. Κάποιες σκηνές είναι ανατριχιαστικές, ειδικά τα κεφάλαια με την Όμπρεϊ και οι χαρακτήρες είναι επιβλητικοί, περιτριγυρισμένοι από τα μυστικά τους. Οι τελευταίες 90 περίπου σελίδες είναι γεμάτες από δράση, αγωνία και γρήγορη εναλλαγή σελίδων. Έχω περιέργεια για το πως θα συνεχίσει ο Killian τη σειρά Στα άκρα
August 11, 2019
Δεν ενθουσιάστηκα...
September 30, 2023
Πόσος χαμένος χρόνος για να το τελειώσω;😡
Τι να σχολιάσω; Που δεν προχωρούσε με τίποτα; Ανούσιες περιγραφές ξανά και ξανά, ατελείωτη φλυαρία.
Η ιστορία που δεν έβγαζε νόημα;
Πρώην αστυνομικός πάει σε μια μικρή πόλη, βρίσκουν μια κοπέλα νεκρή και μετά το χάος.
Σε κάποια φάση, γίνεται χολιγουντιανή ταινία τύπου Ραμπο και αναρωτιέμαι τι διαβάζω;
Εκ των υστέρων διαβάζω ότι γράφτηκε από γνωστό Έλληνα συγγραφέα (ποιος ποιος ποιος;;;;) Τέτοια βιβλία δυστυχώς είναι ο λόγος που δεν διαβάζω καθόλου λογοτεχνία από Έλλην@ς συγγραφείς.
Τι να σχολιάσω; Που δεν προχωρούσε με τίποτα; Ανούσιες περιγραφές ξανά και ξανά, ατελείωτη φλυαρία.
Η ιστορία που δεν έβγαζε νόημα;
Πρώην αστυνομικός πάει σε μια μικρή πόλη, βρίσκουν μια κοπέλα νεκρή και μετά το χάος.
Σε κάποια φάση, γίνεται χολιγουντιανή ταινία τύπου Ραμπο και αναρωτιέμαι τι διαβάζω;
Εκ των υστέρων διαβάζω ότι γράφτηκε από γνωστό Έλληνα συγγραφέα (ποιος ποιος ποιος;;;;) Τέτοια βιβλία δυστυχώς είναι ο λόγος που δεν διαβάζω καθόλου λογοτεχνία από Έλλην@ς συγγραφείς.
May 6, 2020
1.5/5 stars
Too long, many descriptions about things of no importance!
The story develops very slowly with the hero doing things that bored me and when he did tried to investigate his movements didn't make sense at all. Of course by the end you understand what is happening but it left me not satisfied!
It was a book I hoped would be atmospheric but resulted in being descriptions about boys and their toys, violence and a hero that could go on and on despite suffering several problems!
Also the author writes some scenes that could work great at a movie but aren't helpful while reading them!
The pace picks up in the last pages but I was so bored by then that I found myself reading them mechanically and without much interest!
The name of the author is a pseudonym or as he calls it an alter ego and I hope his other alter ego does a better job at writing stories!
I'm not prejudiced but I don't know if I had chosen this book if I knew from the beginning that the author is Greek using a foreign name as a pseudonym and that's also why I'm writing my review in English!
Last but not least I want to thank @Man.Marianthi who buddy read this book with me and made it more interesting because of the theories we discussed that could apply to the hero and the people in the city that he is visiting!
Too long, many descriptions about things of no importance!
The story develops very slowly with the hero doing things that bored me and when he did tried to investigate his movements didn't make sense at all. Of course by the end you understand what is happening but it left me not satisfied!
It was a book I hoped would be atmospheric but resulted in being descriptions about boys and their toys, violence and a hero that could go on and on despite suffering several problems!
Also the author writes some scenes that could work great at a movie but aren't helpful while reading them!
The pace picks up in the last pages but I was so bored by then that I found myself reading them mechanically and without much interest!
The name of the author is a pseudonym or as he calls it an alter ego and I hope his other alter ego does a better job at writing stories!
I'm not prejudiced but I don't know if I had chosen this book if I knew from the beginning that the author is Greek using a foreign name as a pseudonym and that's also why I'm writing my review in English!
Last but not least I want to thank @Man.Marianthi who buddy read this book with me and made it more interesting because of the theories we discussed that could apply to the hero and the people in the city that he is visiting!
July 21, 2019
Ότι πιο περιπερτειωδες έχω διαβάσει τον τελευταίο χρόνο. Σκηνές ανατριχιαστικες, αλλά και πολλές σκηνές που ο τρόμος δεν είναι ρεαλιστικός, απτος. Υποδηλωνεται. Και επειδή νιώθεις τον κίνδυνο, την αρρώστια, σε ανατριχιάζει περισσότερο.
Ξεκινάει με συγκινητική σκηνή, ακολουθεί λίγο χιούμορ, εμβολιμες σκηνές φρίκης. Για ένα σημαντικό κομμάτι του βιβλίου, κυλάει ομαλά, δίνοντας έμφαση στην σκιαγραφηση των χαρακτήρων, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Οι τελευταίες 100-150 σελίδες καταιγιστικές. Πλέον ο τρόμος, η δράση και η φρίκη της μικρής κοινότητας του Φολσβιλ δεν υποδηλωνονται, αλλά εκτιθονται σε όλο τους το μεγαλείο...
Αν μπορούσα να βάλω πάνω από 5* θα τα έβαζα χαλαρά. Το καλύτερο βιβλίο στο είδος του, από όσα έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.
Ξεκινάει με συγκινητική σκηνή, ακολουθεί λίγο χιούμορ, εμβολιμες σκηνές φρίκης. Για ένα σημαντικό κομμάτι του βιβλίου, κυλάει ομαλά, δίνοντας έμφαση στην σκιαγραφηση των χαρακτήρων, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Οι τελευταίες 100-150 σελίδες καταιγιστικές. Πλέον ο τρόμος, η δράση και η φρίκη της μικρής κοινότητας του Φολσβιλ δεν υποδηλωνονται, αλλά εκτιθονται σε όλο τους το μεγαλείο...
Αν μπορούσα να βάλω πάνω από 5* θα τα έβαζα χαλαρά. Το καλύτερο βιβλίο στο είδος του, από όσα έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.
August 19, 2020
Ο Μπεν Λόγκαν φτάνει στο ασήμαντο Φόλσβιλ του Κεντάκι για να κάνει μια νέα αρχή. Πρώην αστυνομικός στη Νέα Υόρκη, βγήκε στη σύνταξη κι αποφάσισε να φύγει μακριά από το άγχος της καθημερινότητας και το βάρος της δουλειάς του. Το Φόλσβιλ φαινόταν η ιδανική επιλογή, μόνο που έφτασε την περίοδο που εξαφανίστηκε μια έφηβη κοπέλα κι έτσι, σχεδόν χωρίς να το καταλάβει, μπλέκεται στις έρευνες. Όταν βρίσκουν το πτώμα της, κάποια πράγματα δεν ταιριάζουν με τη λογική και την αλήθεια κι ο Λόγκαν βρίσκεται σε τρομερό δίλημμα: να ακολουθήσει το ένστικτό του ή να συμφωνήσει με την επίσημη ανακοίνωση;
Ο John Kilian ξεκινάει τη σειρά μυθιστορημάτων «Στα άκρα» με μια πολύ ενδιαφέρουσα και ανατρεπτική ιστορία που πραγματικά οδηγεί τον πρωταγωνιστή της στα όριά του. Συναρπαστική πλοκή, γραφή που ρέει, αγωνία, ενδιαφέροντες χαρακτήρες συγκροτούν ένα μυθιστόρημα που δεν μπορούσα να σταματήσω να το διαβάζω. Οι περιγραφές του τόπου και της πόλης, των ανθρώπων και της φύσης είναι άκρως ατμοσφαιρικές και ρεαλιστικές. Ένιωθα να μπαίνω κι εγώ ταυτόχρονα με τον ήρωα στο Φόλσβιλ και στις ζωές των κατοίκων λίγες μέρες απ’ όταν εξαφανίστηκε η Όμπρεϊ Χάρισον. Η βροχή, το σκοτάδι, η μονοτονία και η βαρεμάρα «κλέβουν» μεγάλο μέρος από τα καθαυτά γεγονότα, όμως δεν μπόρεσα ν’ απαγκιστρωθώ από τις λέξεις. Ήθελα να νιώσω στο πετσί μου κάθε δευτερόλεπτο της αφήγησης, κάθε πόντο των αντικειμένων, υποδεχόμουν σχεδόν με αγάπη κάθε παράγραφο, κάθε σελίδα που αφορούσε περιγραφές. Επτά ολόκληρες σελίδες για έναν άντρα που βοήθησε ένα ξεψυχισμένο κογιότ να διασχίσει τον δρόμο και δεν προσπέρασα ούτε μια σειρά, γιατί ήξερα, έβλεπα, ένιωθα πως αυτή είναι μια πρωτότυπη προσέγγιση του χαρακτήρα του Μπεν Λόγκαν. Μάλιστα, είναι τόσο υποβλητική η όλη απλοϊκή κατάσταση (ελάχιστοι δρόμοι, όλα κοντινά, μια εκκλησία όπου πηγαίνουν οι κάτοικοι κάθε Κυριακή, από ένα κατάστημα σε όλο το Φόλσβιλ κλπ.) που ένιωσα να μεταφέρομαι στον προηγούμενο αιώνα, με αποτέλεσμα οι αναφορές σε internet, google, κινητά κλπ. να με ξυπνάνε απότομα και να με μεταφέρουν στη σωστή εποχή που θέλει ο συγγραφέας για τους ήρωές του.
Η οπτική γωνία αφήγησης είναι εντελώς πρωτότυπη. Έχουμε κατά βάση μια έρευνα φόνου αλλά όχι ανακρίσεις ή έρευνες από αυτές που ξέρουμε. Η πόλη είναι αυτή που πρωταγωνιστεί και κάνει κουμάντο, ο Λόγκαν έχει ν’ αντιμετωπίσει μια άυλη και ταυτόχρονα απόλυτα απτή «κοινότητα» που τον κοροϊδεύει, τον εξαπατά, τον οδηγεί εκεί που θέλει κι εκείνος αρχικά θα παρασυρθεί, σύντομα όμως, όταν τα πράγματα γίνουν πολύ προσωπικά και φυσικά επικίνδυνα, θα βγει στο κυνήγι και τα πάντα θα ανατραπούν. Όσο προχωρούσε η ανάγνωση, δεν αναρωτιόμουν ποιος το έκανε και γιατί ούτε απέκλεια υπόπτους, απλώς έβλεπα την υπόθεση να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου, απόλυτα και σωστά ενορχηστρωμένη από την ίδια την πόλη (καμία σχέση με μεταφυσικό περιεχόμενο, όλα είναι αληθινά και πιθανό να συμβούν στον οποιονδήποτε βρεθεί στη θέση του Λόγκαν). Τα ερωτήματα του πρωταγωνιστή αγγίζουν την πραγματικότητα, οι εξελίξεις όμως δεν είναι στο χέρι του και δυσκολεύουν τη θέση του όλο και περισσότερο: «Το Φόλσβιλ έμοιαζε σαν μια ζωντανή παγίδα -κάτι που δεν μπορούσες να του ξεφύγεις, κάτι που έθετε τους δικούς του κανόνες, και που με τη σειρά σου εσύ όφειλες να τους μάθεις απέξω από την πρώτη κιόλας ημέρα. Ήταν ανυπόφορο αλλά έτσι ήταν» (σελ. 220).
Ο 45άρης Μπεν Λόγκαν ταξίδεψε μέσα από τρεις πολιτείες ξεκινώντας από τη Νέα Υόρκη, κι έφτασε στο Φόλσβιλ για να αρχίσει να προσέχει τον εαυτό του και τη ζωή του. Να ηρεμήσει η καρδιά του και ο ίδιος να πάψει να τρέχει. Να ξεχαστεί και να ξεχάσει. «Ήταν πολλά που είχε να κάνει, ναι. Κυρίως όμως: να ξαναβρεί τον χαμένο του εαυτό. Εκείνο τον εαυτό που δεν είχε προλάβει να γνωρίσει ποτέ του» (σελ. 155). Η ενσυναίσθησή του και η ικανότητά του να συνδέει τα κομμάτια των όσων προηγήθηκαν του φόνου τον έκαναν αρκετά επιτυχημένο στη δουλειά του, από την οποία όμως συνταξιοδοτήθηκε νωρίς για λόγους που αφήνω στον αναγνώστη να ανακαλύψει. Δυστυχώς στο καταφύγιο που επέλεξε έρχεται πάλι ο θάνατος να τον συναντήσει, με ένα κατ’ επίφασιν ατύχημα. Κι είναι πολύ δύσκολο να ταράξεις τα νερά μιας βυθισμένης στη ρουτίνα πόλης, φωνάζοντας «δολοφονία». Κι έτσι βρίσκεται μπροστά σ’ ένα τρομερό ηθικό δίλημμα: «Μήπως είχε έρθει η ώρα να γίνει ένας κανονικός άνθρωπος, και να αφήσει πίσω του τον παλιό του εαυτό, που ήξερε μόνο να ψάχνει κακοποιημένα χτυπημένα, σκοτωμένα παιδιά; Και να ζητά εκδίκηση για λογαριασμό τους; Και να τρελαίνεται, να αρρωσταίνει και να πεθαίνει μαζί τους κάθε φορά; Μήπως έπρεπε να τον θάψει; Να θάψει μια για πάντα τον προηγούμενο εαυτό του» (σελ. 250-251);
Νομίζοντας πως ο Λόγκαν θα πρωταγωνιστεί στα βιβλία συγκράτησα πολλά στοιχεία για τον χαρακτήρα του και τις συνήθειές του, με πιο αξιοζήλευτη τη βιβλιοφιλική πλευρά του, μιας και του αρέσει το διάβασμα αλλά όχι από χόμπι, περισσότερο σαν αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού του. Τακτοποιεί τα βιβλία κατά ύψος και όγκο, διαβάζει Φερνάντο Πεσόα («Το βιβλίο της ανησυχίας»), κάποτε προσπάθησε να φτιάξει ένα ράφι αφιερωμένο στους προδρόμους της αστυνομικής λογοτεχνίας, «…ένα σχέδιο που έμεινε ανολοκλήρωτο, όπως ανολοκλήρωτα έμεναν όλα τα σχέδια που κατά καιρούς έκανε…» (σελ. 89). Στο τέλος όμως διαπίστωσα πως η σειρά «Στα άκρα» θα έχουν και διαφορετικό πρωταγωνιστή, με κοινό παρονομαστή τις ακραίες ψυχολογικές συνθήκες που θα βιώνουν. Άλλο ένα πλεονέκτημα λοιπόν για τον John Killian.
Η γραφή είναι γεμάτη απρόσμενες παρομοιώσεις: «Η Μέιν Στρητ γυάλιζε κάτω από τα υπομονετικά φώτα του δρόμου» (σελ. 40), «Η καταιγίδα πλησίαζε βιαστικά στην πόλη, σαν να είχε ξεχάσει ένα από καιρό δοσμένο ραντεβού» (σελ. 336). «Κάτω, το ραδιόφωνο έπαιζε κάτι παλιά σουξέ, χωρίς να νοιάζεται αν τα άκουγαν κάποιοι, αν άρεσαν ακόμη σε κανέναν, ή αν όσοι συγκινήθηκαν με αυτά στον καιρό τους είχαν πια όλοι τους πεθάνει» (σελ. 84) είναι μια φράση που με γέμισε εικόνες και ένταση συναισθημάτων. Η ίδια η πόλη πρωταγωνιστεί: «…δεν υπάκουε σε κάποια ξεκάθαρη ρυμοτομία ή, αν κάποτε το έκανε, έδειχνε να το έχει από καιρό ξεχάσει» (σελ. 61), «Η πόλη κοιτούσε, παρατηρούσε και ήξερε, άλλο που προτιμούσε να παριστάνει την αδιάφορη» (σελ. 209). Η βροχερή, μουντή, σκοτεινή φύση αποδίδεται λυρικότατα: «Και ούτε είχε καταλάβει πότε και από πού είχε έρθει εκείνη η ομίχλη, εκείνη η σαν ζωντανή ομίχλη που ανέπνεε και λαχάνιαζε, ανέπνεε και λαχάνιαζε. Καταλαμβάνοντας κάθε εκατοστό μέσα του και ολόγυρά του και πνίγοντας ολόκληρο το Φόλσβιλ στην αγκαλιά της, ψιθυρίζοντάς του λόγια που κανείς δεν έπρεπε ν’ ακούσει και που όμως όλοι άκουγαν με λαχτάρα» (σελ. 257).
Ο Τζάσπερ και η Κέιτ με το εστιατόριό τους, ο Λίαμ με το μπαρ του, η Σάμερ με το ξενοδοχείο της, ο σερίφης Μοργκ, ο αιδεσιμότατος Ρόμπερτ Πράις, η δήμαρχος Σάρα Σουλτς είναι άνθρωποι φιλόξενοι, ανοιχτόκαρδοι και πρόθυμοι να μοιραστούν και να βοηθήσουν, μήπως όμως τελικά δεν είναι έτσι; Όλα θα έμοιαζαν ιδανικά και παραμυθένια αν δεν υπήρχε το σκούρο σύννεφο της εξαφάνισης της Όμπρεϊ και η άσχημη συμπεριφορά της αλκοολικής χήρας μητέρας της προς την «κοινότητα». Μήπως όμως αυτό δεν είναι παρά η αφορμή για να σηκώσει κανείς το χαλί κάτω από την πόλη και να διαπιστώσει με φρίκη πόσα ξεχασμένα μυστικά υπάρχουν από κάτω; Η «Νεκρή πόλη» είναι ένα δυνατό, διαφορετικό, συγκλονιστικό αστυνομικό και όχι μόνο μυθιστόρημα, γεμάτο ρεαλισμό, ένταση και αναπάντεχες εξελίξεις που οδηγούν «στα άκρα» τους πρωταγωνιστές του βιβλίου.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%bd%ce%b5%c...
Ο John Kilian ξεκινάει τη σειρά μυθιστορημάτων «Στα άκρα» με μια πολύ ενδιαφέρουσα και ανατρεπτική ιστορία που πραγματικά οδηγεί τον πρωταγωνιστή της στα όριά του. Συναρπαστική πλοκή, γραφή που ρέει, αγωνία, ενδιαφέροντες χαρακτήρες συγκροτούν ένα μυθιστόρημα που δεν μπορούσα να σταματήσω να το διαβάζω. Οι περιγραφές του τόπου και της πόλης, των ανθρώπων και της φύσης είναι άκρως ατμοσφαιρικές και ρεαλιστικές. Ένιωθα να μπαίνω κι εγώ ταυτόχρονα με τον ήρωα στο Φόλσβιλ και στις ζωές των κατοίκων λίγες μέρες απ’ όταν εξαφανίστηκε η Όμπρεϊ Χάρισον. Η βροχή, το σκοτάδι, η μονοτονία και η βαρεμάρα «κλέβουν» μεγάλο μέρος από τα καθαυτά γεγονότα, όμως δεν μπόρεσα ν’ απαγκιστρωθώ από τις λέξεις. Ήθελα να νιώσω στο πετσί μου κάθε δευτερόλεπτο της αφήγησης, κάθε πόντο των αντικειμένων, υποδεχόμουν σχεδόν με αγάπη κάθε παράγραφο, κάθε σελίδα που αφορούσε περιγραφές. Επτά ολόκληρες σελίδες για έναν άντρα που βοήθησε ένα ξεψυχισμένο κογιότ να διασχίσει τον δρόμο και δεν προσπέρασα ούτε μια σειρά, γιατί ήξερα, έβλεπα, ένιωθα πως αυτή είναι μια πρωτότυπη προσέγγιση του χαρακτήρα του Μπεν Λόγκαν. Μάλιστα, είναι τόσο υποβλητική η όλη απλοϊκή κατάσταση (ελάχιστοι δρόμοι, όλα κοντινά, μια εκκλησία όπου πηγαίνουν οι κάτοικοι κάθε Κυριακή, από ένα κατάστημα σε όλο το Φόλσβιλ κλπ.) που ένιωσα να μεταφέρομαι στον προηγούμενο αιώνα, με αποτέλεσμα οι αναφορές σε internet, google, κινητά κλπ. να με ξυπνάνε απότομα και να με μεταφέρουν στη σωστή εποχή που θέλει ο συγγραφέας για τους ήρωές του.
Η οπτική γωνία αφήγησης είναι εντελώς πρωτότυπη. Έχουμε κατά βάση μια έρευνα φόνου αλλά όχι ανακρίσεις ή έρευνες από αυτές που ξέρουμε. Η πόλη είναι αυτή που πρωταγωνιστεί και κάνει κουμάντο, ο Λόγκαν έχει ν’ αντιμετωπίσει μια άυλη και ταυτόχρονα απόλυτα απτή «κοινότητα» που τον κοροϊδεύει, τον εξαπατά, τον οδηγεί εκεί που θέλει κι εκείνος αρχικά θα παρασυρθεί, σύντομα όμως, όταν τα πράγματα γίνουν πολύ προσωπικά και φυσικά επικίνδυνα, θα βγει στο κυνήγι και τα πάντα θα ανατραπούν. Όσο προχωρούσε η ανάγνωση, δεν αναρωτιόμουν ποιος το έκανε και γιατί ούτε απέκλεια υπόπτους, απλώς έβλεπα την υπόθεση να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου, απόλυτα και σωστά ενορχηστρωμένη από την ίδια την πόλη (καμία σχέση με μεταφυσικό περιεχόμενο, όλα είναι αληθινά και πιθανό να συμβούν στον οποιονδήποτε βρεθεί στη θέση του Λόγκαν). Τα ερωτήματα του πρωταγωνιστή αγγίζουν την πραγματικότητα, οι εξελίξεις όμως δεν είναι στο χέρι του και δυσκολεύουν τη θέση του όλο και περισσότερο: «Το Φόλσβιλ έμοιαζε σαν μια ζωντανή παγίδα -κάτι που δεν μπορούσες να του ξεφύγεις, κάτι που έθετε τους δικούς του κανόνες, και που με τη σειρά σου εσύ όφειλες να τους μάθεις απέξω από την πρώτη κιόλας ημέρα. Ήταν ανυπόφορο αλλά έτσι ήταν» (σελ. 220).
Ο 45άρης Μπεν Λόγκαν ταξίδεψε μέσα από τρεις πολιτείες ξεκινώντας από τη Νέα Υόρκη, κι έφτασε στο Φόλσβιλ για να αρχίσει να προσέχει τον εαυτό του και τη ζωή του. Να ηρεμήσει η καρδιά του και ο ίδιος να πάψει να τρέχει. Να ξεχαστεί και να ξεχάσει. «Ήταν πολλά που είχε να κάνει, ναι. Κυρίως όμως: να ξαναβρεί τον χαμένο του εαυτό. Εκείνο τον εαυτό που δεν είχε προλάβει να γνωρίσει ποτέ του» (σελ. 155). Η ενσυναίσθησή του και η ικανότητά του να συνδέει τα κομμάτια των όσων προηγήθηκαν του φόνου τον έκαναν αρκετά επιτυχημένο στη δουλειά του, από την οποία όμως συνταξιοδοτήθηκε νωρίς για λόγους που αφήνω στον αναγνώστη να ανακαλύψει. Δυστυχώς στο καταφύγιο που επέλεξε έρχεται πάλι ο θάνατος να τον συναντήσει, με ένα κατ’ επίφασιν ατύχημα. Κι είναι πολύ δύσκολο να ταράξεις τα νερά μιας βυθισμένης στη ρουτίνα πόλης, φωνάζοντας «δολοφονία». Κι έτσι βρίσκεται μπροστά σ’ ένα τρομερό ηθικό δίλημμα: «Μήπως είχε έρθει η ώρα να γίνει ένας κανονικός άνθρωπος, και να αφήσει πίσω του τον παλιό του εαυτό, που ήξερε μόνο να ψάχνει κακοποιημένα χτυπημένα, σκοτωμένα παιδιά; Και να ζητά εκδίκηση για λογαριασμό τους; Και να τρελαίνεται, να αρρωσταίνει και να πεθαίνει μαζί τους κάθε φορά; Μήπως έπρεπε να τον θάψει; Να θάψει μια για πάντα τον προηγούμενο εαυτό του» (σελ. 250-251);
Νομίζοντας πως ο Λόγκαν θα πρωταγωνιστεί στα βιβλία συγκράτησα πολλά στοιχεία για τον χαρακτήρα του και τις συνήθειές του, με πιο αξιοζήλευτη τη βιβλιοφιλική πλευρά του, μιας και του αρέσει το διάβασμα αλλά όχι από χόμπι, περισσότερο σαν αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού του. Τακτοποιεί τα βιβλία κατά ύψος και όγκο, διαβάζει Φερνάντο Πεσόα («Το βιβλίο της ανησυχίας»), κάποτε προσπάθησε να φτιάξει ένα ράφι αφιερωμένο στους προδρόμους της αστυνομικής λογοτεχνίας, «…ένα σχέδιο που έμεινε ανολοκλήρωτο, όπως ανολοκλήρωτα έμεναν όλα τα σχέδια που κατά καιρούς έκανε…» (σελ. 89). Στο τέλος όμως διαπίστωσα πως η σειρά «Στα άκρα» θα έχουν και διαφορετικό πρωταγωνιστή, με κοινό παρονομαστή τις ακραίες ψυχολογικές συνθήκες που θα βιώνουν. Άλλο ένα πλεονέκτημα λοιπόν για τον John Killian.
Η γραφή είναι γεμάτη απρόσμενες παρομοιώσεις: «Η Μέιν Στρητ γυάλιζε κάτω από τα υπομονετικά φώτα του δρόμου» (σελ. 40), «Η καταιγίδα πλησίαζε βιαστικά στην πόλη, σαν να είχε ξεχάσει ένα από καιρό δοσμένο ραντεβού» (σελ. 336). «Κάτω, το ραδιόφωνο έπαιζε κάτι παλιά σουξέ, χωρίς να νοιάζεται αν τα άκουγαν κάποιοι, αν άρεσαν ακόμη σε κανέναν, ή αν όσοι συγκινήθηκαν με αυτά στον καιρό τους είχαν πια όλοι τους πεθάνει» (σελ. 84) είναι μια φράση που με γέμισε εικόνες και ένταση συναισθημάτων. Η ίδια η πόλη πρωταγωνιστεί: «…δεν υπάκουε σε κάποια ξεκάθαρη ρυμοτομία ή, αν κάποτε το έκανε, έδειχνε να το έχει από καιρό ξεχάσει» (σελ. 61), «Η πόλη κοιτούσε, παρατηρούσε και ήξερε, άλλο που προτιμούσε να παριστάνει την αδιάφορη» (σελ. 209). Η βροχερή, μουντή, σκοτεινή φύση αποδίδεται λυρικότατα: «Και ούτε είχε καταλάβει πότε και από πού είχε έρθει εκείνη η ομίχλη, εκείνη η σαν ζωντανή ομίχλη που ανέπνεε και λαχάνιαζε, ανέπνεε και λαχάνιαζε. Καταλαμβάνοντας κάθε εκατοστό μέσα του και ολόγυρά του και πνίγοντας ολόκληρο το Φόλσβιλ στην αγκαλιά της, ψιθυρίζοντάς του λόγια που κανείς δεν έπρεπε ν’ ακούσει και που όμως όλοι άκουγαν με λαχτάρα» (σελ. 257).
Ο Τζάσπερ και η Κέιτ με το εστιατόριό τους, ο Λίαμ με το μπαρ του, η Σάμερ με το ξενοδοχείο της, ο σερίφης Μοργκ, ο αιδεσιμότατος Ρόμπερτ Πράις, η δήμαρχος Σάρα Σουλτς είναι άνθρωποι φιλόξενοι, ανοιχτόκαρδοι και πρόθυμοι να μοιραστούν και να βοηθήσουν, μήπως όμως τελικά δεν είναι έτσι; Όλα θα έμοιαζαν ιδανικά και παραμυθένια αν δεν υπήρχε το σκούρο σύννεφο της εξαφάνισης της Όμπρεϊ και η άσχημη συμπεριφορά της αλκοολικής χήρας μητέρας της προς την «κοινότητα». Μήπως όμως αυτό δεν είναι παρά η αφορμή για να σηκώσει κανείς το χαλί κάτω από την πόλη και να διαπιστώσει με φρίκη πόσα ξεχασμένα μυστικά υπάρχουν από κάτω; Η «Νεκρή πόλη» είναι ένα δυνατό, διαφορετικό, συγκλονιστικό αστυνομικό και όχι μόνο μυθιστόρημα, γεμάτο ρεαλισμό, ένταση και αναπάντεχες εξελίξεις που οδηγούν «στα άκρα» τους πρωταγωνιστές του βιβλίου.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%bd%ce%b5%c...
Read
March 20, 2020«Νεκρή Πόλη»: όταν ο τίτλος είναι επίκαιρος…
Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Bell η «Νεκρή Πόλη» από το συγγραφέα John Killian , που φήμες λένε ότι πρόκειται για πασίγνωστο Έλληνα συγγραφέα, ο οποίος αποφάσισε να γράψει τη σειρά θρίλερ ΣΤΑ ΑΚΡΑ, που διαδραματίζονται στην Αμερική.
Ο τίτλος δε θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρος, αφού με τις παρούσες συνθήκες, η χώρα μοιάζει έρημη, σχεδόν νεκρή..
Παρολ’ αυτά, ουδεμία σχέση έχει με τη δράση της υπόθεσης: Ένα κορίτσι έχει εξαφανιστεί και ο χρόνος κυλά αντίστροφα για την ανεύρεσή του.
Λιτή, απλή γραφή, γλαφυρές περιγραφές, χωρίς περιττούς πλατειασμούς είναι μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά του βιβλίου.
Ο χώρος που εκτυλίσσεται το Φόλσβιλ του Κεντάκι, όπου μυστικά και ψέμματα τριγυρνούν στα σοκάκια και προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν το Μπεν Λόγκαν.
Άραγε η Πόλη θα αναστηθεί;
http://www.clevernews.gr/nekri-poli-o...
Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Bell η «Νεκρή Πόλη» από το συγγραφέα John Killian , που φήμες λένε ότι πρόκειται για πασίγνωστο Έλληνα συγγραφέα, ο οποίος αποφάσισε να γράψει τη σειρά θρίλερ ΣΤΑ ΑΚΡΑ, που διαδραματίζονται στην Αμερική.
Ο τίτλος δε θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρος, αφού με τις παρούσες συνθήκες, η χώρα μοιάζει έρημη, σχεδόν νεκρή..
Παρολ’ αυτά, ουδεμία σχέση έχει με τη δράση της υπόθεσης: Ένα κορίτσι έχει εξαφανιστεί και ο χρόνος κυλά αντίστροφα για την ανεύρεσή του.
Λιτή, απλή γραφή, γλαφυρές περιγραφές, χωρίς περιττούς πλατειασμούς είναι μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά του βιβλίου.
Ο χώρος που εκτυλίσσεται το Φόλσβιλ του Κεντάκι, όπου μυστικά και ψέμματα τριγυρνούν στα σοκάκια και προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν το Μπεν Λόγκαν.
Άραγε η Πόλη θα αναστηθεί;
http://www.clevernews.gr/nekri-poli-o...
May 21, 2025
Δεν με έκανε να μείνω με το στόμα ανοιχτό, ούτε όμως με δυσαρέστησε αυτή η ιστορία. I've read worse. Η ιστορία χτιζόταν αργά και σταθερά και μου ενέτεινε την περιέργεια σε κάθε σελίδα. Με "έτρωγε" να μάθω τι θα γίνει στη συνέχεια και το διάβασα μονορούφι όμως όσο ωραία κλιμακωνοταν τόσο με δυσαρέστησε στο τέλος. Δεν έχω σκεφτεί ποιο θα ήταν το ιδανικότερο φινάλε (καλά, μπορεί και να έχω σκεφτεί) όμως το κλείσιμο δεν ήταν αντάξιο της αγωνίας που είχαν δημιουργήσει οι προηγούμενες σελίδες. It was OK και σιγουρα θα διαβάσω κι άλλα του ίδιου συγγραφέα!
July 29, 2022
Ελληνικό μυθιστόρημα νουάρ στο Κεντάκι, από Έλληνα συγγραφέα με alter ego αμερικάνικο. Το καταευχαριστήθηκα. Εξαιρετικά slow-burn, με πολύ βαθιά ψυχολογική κατανόηση των χαρακτήρων του. Το παιχνίδι του καλού και του κακού, σε συνδυασμό με την αμφισημία των τελευταίων κεφαλαίων (μέχρι πριν 20 σελίδες από το τέλος, δεν μπορείς να ξέρεις ποιος είναι πραγματικά ο καλός και ποιος ο κακός), παρήγαγε ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ, ευρηματικό, με λιτή, καλά ισορροπημένη, δυνατή γραφή, που διαβάζεται σαν την τέλεια μετάφραση ενός ολύ καλού αμερικάνικου βιβλίου. Το διάβασα μονορούφι σε δυο μέρες, αλλά ακόμα προσπαθώ να κατανοήσω το γύρισμα της ψυχολογίας του ήρωα στο τέλος.
October 28, 2022
Σφιχτή δομή, γλώσσα που ρέει και δεν κουράζει!! (Οκ, σε κάποια σημεία είναι λιιιιγο παραπάνω φλύαρο, αλλά δεν ενοχλεί).
Έλληνας συγγραφέας αλλά ήταν σαν να διάβαζα Αμερικάνο συγγραφέα.
Σκιαγράφηση του βασικού χαρακτήρα είναι 🔝
Ανατροπές, αλλά θα ήθελα το τέλος λίγο διαφορετικό.
Έλληνας συγγραφέας αλλά ήταν σαν να διάβαζα Αμερικάνο συγγραφέα.
Σκιαγράφηση του βασικού χαρακτήρα είναι 🔝
Ανατροπές, αλλά θα ήθελα το τέλος λίγο διαφορετικό.
August 25, 2019
Μια υπόθεση που θα σε κάνει να νιώσεις ότι δεν ξέρεις τι σου γίνεται!
Εξαιρετικό!!!
Εξαιρετικό!!!
April 19, 2020
Μια πάρα πολύ ατμοσφαιρική ιστορία, που εκτυλίσσεται σε μια κωμόπολη του Κεντάκι. Ο ήρωας πηγαίνει εκεί για να βρει το ησυχαστήριό του, αλλά ανακαλύπτει άθελά του ένα μυστικό και λίγο αργότερα προστίθεται άλλο ένα κι άλλο ένα, ώσπου όλα αυτά συνθέτουν ένα μυστήριο παζλ που πρέπει να λυθεί.
Αν και πρώτη ιστορία του συγγραφέα, η γραφή είναι απλή και περιεκτική, άλλες φορές βαθυστόχαστη και άλλες αναλυτική με υπερβολικές λεπτομέρειες. Έχει ένα απίστευτο χάρισμα, να μεταφέρει αυτοστιγμεί τον αναγνώστη σε τόπους και χώρους που δεν έχει δει ή επισκεφτεί ποτέ. Γράφει ρεαλιστικές σκηνές και ανατριχιαστικές που σου δένουν κόμπο το στομάχι. Οι χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες και μυστηριώδεις συνάμα.
Έχει έντονη δράση, αγωνία και αμέτρητες ανατροπές ως την τελευταία σελίδα.
Αν και πρώτη ιστορία του συγγραφέα, η γραφή είναι απλή και περιεκτική, άλλες φορές βαθυστόχαστη και άλλες αναλυτική με υπερβολικές λεπτομέρειες. Έχει ένα απίστευτο χάρισμα, να μεταφέρει αυτοστιγμεί τον αναγνώστη σε τόπους και χώρους που δεν έχει δει ή επισκεφτεί ποτέ. Γράφει ρεαλιστικές σκηνές και ανατριχιαστικές που σου δένουν κόμπο το στομάχι. Οι χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες και μυστηριώδεις συνάμα.
Έχει έντονη δράση, αγωνία και αμέτρητες ανατροπές ως την τελευταία σελίδα.
June 24, 2024
Διαβάζεται μόνο υπό την απειλή όπλου
December 11, 2020
Το διάβασα σε τέσσερις μέρες και δεν φημίζομαι για το γρήγορο διάβασμα μου. Η γραφή του ήταν πολύ όμορφη και δυνατή. Μου θύμισε πράγματι συγγραφέα που ζει στην Αμερική κάτι εντυπωσιακό για Έλληνα συγγραφέα. Από την άλλη υπήρχαν δύο πράγματα που δεν μου άρεσαν, όμως είναι υποκειμενικά και δεν θεωρώ πως πρέπει να φαίνονται σε πιο χαμηλή βαθμολογία. Χωρίς σποιλερ όσο μπορώ. Αρχικά ο χ��ονικός ορίζοντας της ιστορίας μου φάνηκε υπερβολικά μικρός. Τα συναισθήματα του ήρωα, δείχνουν να έχουν ωριμάσει δυσανάλογα πολύ σχετικά με τον χρόνο που βρίσκεται στο Φολσβιλ. Ένα δεύτερο σημείο που με μπέρδεψε ήταν στο τέλος. Δεν κατάλαβα ποτέ την απόφαση του ήρωα. Φαίνεται να μην βασίζεται σε κανένα στοιχείο της μέχρι εκείνη τη στιγμή ιστορίας και σκέψης του. Ίσως εγώ να μην κατάλαβα κάτι...θα ήθελα μια πιο σαφή θέση σε σχέση και με την εισαγωγή. Αυτά.. έχω ήδη και το δεύτερο βιβλίο, εννοείται θα το διαβάσω!
February 2, 2024
Αφ’ ενός λατρεύω Bell. Αφ’ ετέρου δεν μου αρέσει να «θάβω» βιβλία, γιατί σέβομαι την προσπάθεια του κάθε συγγραφέα και τον εκδοτικό που τον εμπιστεύτηκε. Δυστυχώς, όμως, γι’ αυτό εδώ το βιβλίο δεν μπορώ να βρω να πω κάτι καλό. Ειλικρινά, εκνευρίστηκα διαβάζοντάς το και βαρέθηκα αφάνταστα. Όπως καταλαβαίνετε, δεν άντεξα να το διαβάσω ολόκληρο. Πήδηξα και λίγο στο τέλος να δω τι έγινε και αυτό ήταν όλο.
Full review at Insta @vivliofreneia
https://www.instagram.com/p/C22K4QCoi...
Full review at Insta @vivliofreneia
https://www.instagram.com/p/C22K4QCoi...
September 19, 2022
Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με τα όλα του! Δράση, έρωτα, αγωνία, γλαφυρές περιγραφές... Κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον. Στα θετικά να σημειωθεί η πολύ καλή επιμέλεια (εκδόσεις Bell-Harlekin), που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από "μεγάλους" εκδοτικούς οίκους. Ανυπομονώ να διαβάσω και άλλα του συγγραφέα.
April 20, 2020
Τι φάση;
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 11, 2023
Ο Μπεν Λόγκαν μας τα κάνε τσουρέκια. Τόσο κουραστικό βιβλίο δεν έχω ξαναδιαβάσει. Κόντεψα να το παρατήσω. Τα ψυχολογικά του κόντεψε να μας τα κολλήσει και μας.
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 16, 2023
Βαρετό.. μέχρι τη σελίδα 150 καμιά πλοκή, μετά από κει το άφησα.
Displaying 1 - 25 of 25 reviews