What do you think?
Rate this book
Finse dagen
In Finse dagen keert Herman Koch terug naar Finland en zijn jeugd in Amsterdam-Zuid.
Op feestjes, tijdens etentjes wordt Herman Koch vaak op meewarige toon gevraagd naar zijn ‘Finse periode’. Hij doet er zelf ook lacherig over, en dat heeft alles te maken met de ongeloofwaardigheid van zijn verblijf in Finland. Een lange, onhandige jongen van negentien die ervoor kiest om op een zeer afgelegen plek op het land en in de bossen te gaan werken. Het klinkt wellicht romantisch, maar dat was het niet. Zijn moeder was kort ervoor overleden en Herman ging erheen om weg te zijn van zijn vader en diens nieuwe vriendin, en om uit te stellen wat hij eigenlijk allang wist.
Veertig jaar later is Koch terug in Finland en stuit hij op een dichtbundel die expliciet verwijst naar zijn eerdere verblijf. Niet langer kan hij deze periode afdoen met een grap. Hij neemt zijn eigen geschiedenis onder de loep, onderzoekt hoe herinneringen werken en hoe hij dit verhaal kan vertellen zonder de werkelijkheid te besmeuren.
Finse dagen van Herman Koch is een indringende roman over rouw, volwassen worden en over wat je woorden moet geven en wat beter verzwegen kan blijven.
Op feestjes, tijdens etentjes wordt Herman Koch vaak op meewarige toon gevraagd naar zijn ‘Finse periode’. Hij doet er zelf ook lacherig over, en dat heeft alles te maken met de ongeloofwaardigheid van zijn verblijf in Finland. Een lange, onhandige jongen van negentien die ervoor kiest om op een zeer afgelegen plek op het land en in de bossen te gaan werken. Het klinkt wellicht romantisch, maar dat was het niet. Zijn moeder was kort ervoor overleden en Herman ging erheen om weg te zijn van zijn vader en diens nieuwe vriendin, en om uit te stellen wat hij eigenlijk allang wist.
Veertig jaar later is Koch terug in Finland en stuit hij op een dichtbundel die expliciet verwijst naar zijn eerdere verblijf. Niet langer kan hij deze periode afdoen met een grap. Hij neemt zijn eigen geschiedenis onder de loep, onderzoekt hoe herinneringen werken en hoe hij dit verhaal kan vertellen zonder de werkelijkheid te besmeuren.
Finse dagen van Herman Koch is een indringende roman over rouw, volwassen worden en over wat je woorden moet geven en wat beter verzwegen kan blijven.
308 pages, Paperback
First published January 7, 2020
61 people are currently reading
1182 people want to read
About the author
Herman Koch
68 books1,622 followersHerman Koch (1953) is known as a television producer and a writer. The book 'Het diner', published in 2009, was his breakthrough in the Netherlands. It was published in 17 countries. It was partly based on a true story involving a homeless woman named, María del Rosario Endrinal Petit, in Barcelona (Spain), in December 2005.
Koch was born in Arnhem, and later moved to Amsterdam. He studied Russian for some months, and lived in Finland for a while. Nowadays he is married to the Spanish Amalia, and has a son, Pablo (1994).
Koch was born in Arnhem, and later moved to Amsterdam. He studied Russian for some months, and lived in Finland for a while. Nowadays he is married to the Spanish Amalia, and has a son, Pablo (1994).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 213 reviews
January 14, 2020
Finse dagen gaat over rouw maar ook over het vertellen van verhalen. De lijn tussen fictie en realiteit is flinterdun.
Ik denk dat dit misschien wel mijn favoriete Herman Koch ooit is.
Volledige recensie volgt!
Ik denk dat dit misschien wel mijn favoriete Herman Koch ooit is.
Volledige recensie volgt!
July 1, 2020
Je bent een fan van Koch, of je bent het helemaal niet. Ik was het al, en na het lezen van "Finse dagen" nog meer. In deze meer autobiografische roman krijgen we een onbekende, mildere versie van Koch te zien, eentje die reflecteert over het leven, de dood van zijn moeder, de buitenechtelijke relatie van zijn vader, de prille liefde die hij mocht meemaken en zo veel meer, en dat op een bijzonder vlot geschreven manier. Verschillende recensenten verwijten het verhaal onsamenhangend te zijn, maar dat is het geenszins. Wat het wel is, is niet chronologisch geschreven, met andere woorden, het vergt enige inspanning van de lezer om de verschillende eindjes op de juiste manier aan elkaar te knopen, om dan tot verschillende "wow" leesmomenten te komen. Boeiend ook hoe Koch aan het einde alles wat je dacht begrepen te hebben weer in vraag stelt, wat is realiteit en fictie ? Ontzettend graag gelezen. Een boek dat iets vraagt van de lezer en ruimte laat voor eigen reflectie. Een boek met inhoud. Voor we het wil zien.
February 15, 2020
Er zaten erg mooie stukken in dit boek maar voor mij iets te weinig samenhang bij momenten.
February 18, 2020
*** 3.00 ***
January 31, 2020
Ik kende Herman Koch als iemand die op scherpe manier iemand weet te fileren, waarna er geen spaan van hem heel wordt gelaten, zoals Serge Lohman in Het Diner of Ralph Meijer in Zomerhuis met Zwembad. Niets van dit alles in dit boek. Het lijkt erop alsof Herman Koch met deze autobiografische roman een stuk milder is geworden. Sommigen zouden het zelfs wel toegankelijk willen noemen.
Voor A. Waar je ook bent is degene waaraan dit boek is opgedragen. Aan het einde van het boek weet je niet wie nu die A. is. Het kan zijn huidige vrouw zijn, het meisje dat hij in Finland ontmoette, Aatto Aalto, een vriend die hij in Finland ontmoette of zelfs Annemarie, de minnares van zijn vader. Herman Koch laat veel dingen in het midden, te veel misschien waardoor de grens tussen werkelijkheid en fictie onscherp blijft.
Op die manier blijft de vraag van wat nu echt gebeurd is (de man in de steeg in Baltimore?) en niet echt is gebeurd (de brief in de typemachine met daarop "Voor Herman"?) onzeker en ach, het deed er voor mij niet toe. Er is iets in de schrijfstijl van Koch wat mij aan blijft spreken. Ook dit boek was weer in twee dagen uit.
Voor A. Waar je ook bent is degene waaraan dit boek is opgedragen. Aan het einde van het boek weet je niet wie nu die A. is. Het kan zijn huidige vrouw zijn, het meisje dat hij in Finland ontmoette, Aatto Aalto, een vriend die hij in Finland ontmoette of zelfs Annemarie, de minnares van zijn vader. Herman Koch laat veel dingen in het midden, te veel misschien waardoor de grens tussen werkelijkheid en fictie onscherp blijft.
Op die manier blijft de vraag van wat nu echt gebeurd is (de man in de steeg in Baltimore?) en niet echt is gebeurd (de brief in de typemachine met daarop "Voor Herman"?) onzeker en ach, het deed er voor mij niet toe. Er is iets in de schrijfstijl van Koch wat mij aan blijft spreken. Ook dit boek was weer in twee dagen uit.
June 4, 2024
‘Ik spreek nooit de waarheid.’ Of zoals Herman Koch in ‘Finse dagen’ het zelf uitdrukt: ik vertel een kleine waarheid om een grote waarheid te verhullen. Dat gaat over het gehalte aan autobiografische werkelijkheid dat de lezer wordt voorgespiegeld.
Op milde, haast verontschuldigende toon, verhaalt de auteur over zijn ouders tijdens zijn jeugd in Amsterdam, hun overlijden, over de vriendin van zijn vader, over zijn bezoeken aan Finland in zijn jeugd, voor een boekenbeurs, aan vrienden in dat land, met als een van de refreinen een vrouw met de potentie een vriendin van hem te worden. Het is een bonte afwisselingen van herinneringen, die al associërend worden opgeroepen in het geheugen van de schrijver. Het heeft hier en daar de schijn van verzamelde dagboeknotities. Maar zoals de schrijver het brengt, staan diverse gebeurtenissen en beelden hem gewoon zo helder voor de geest. Andersom wijst hij ook impliciet op leemtes, het is dan aan de lezer om te verstaan wat er niet staat. Het is allemaal helemaal niet spannend, soms – door de vertelwijze – niet heel interessant. Het wordt eigenlijk pas ‘over het geheel genomen’ een mooi gecomponeerd stelsel van saillante scenes uit een levensloop. Mooi is dat Koch omwonden te kennen geeft uiteindelijk enige vrede te hebben gevonden met het overlijden van zijn moeder en toch ook met de manier, waarop zijn vader diens houding jegens hem heeft bepaald. Wat dát betreft is het boek een soort afsluiting in een vriendelijke sfeer. A. blijft daarentegen in de lucht hangen als een onvervuldheid, zoals dat zeer waarschijnlijk al van tevoren de bedoeling was. De as van de roman is de ogenschijnlijk nuchtere uitspraak van A. bovenop de Finse skihelling. JM
Op milde, haast verontschuldigende toon, verhaalt de auteur over zijn ouders tijdens zijn jeugd in Amsterdam, hun overlijden, over de vriendin van zijn vader, over zijn bezoeken aan Finland in zijn jeugd, voor een boekenbeurs, aan vrienden in dat land, met als een van de refreinen een vrouw met de potentie een vriendin van hem te worden. Het is een bonte afwisselingen van herinneringen, die al associërend worden opgeroepen in het geheugen van de schrijver. Het heeft hier en daar de schijn van verzamelde dagboeknotities. Maar zoals de schrijver het brengt, staan diverse gebeurtenissen en beelden hem gewoon zo helder voor de geest. Andersom wijst hij ook impliciet op leemtes, het is dan aan de lezer om te verstaan wat er niet staat. Het is allemaal helemaal niet spannend, soms – door de vertelwijze – niet heel interessant. Het wordt eigenlijk pas ‘over het geheel genomen’ een mooi gecomponeerd stelsel van saillante scenes uit een levensloop. Mooi is dat Koch omwonden te kennen geeft uiteindelijk enige vrede te hebben gevonden met het overlijden van zijn moeder en toch ook met de manier, waarop zijn vader diens houding jegens hem heeft bepaald. Wat dát betreft is het boek een soort afsluiting in een vriendelijke sfeer. A. blijft daarentegen in de lucht hangen als een onvervuldheid, zoals dat zeer waarschijnlijk al van tevoren de bedoeling was. De as van de roman is de ogenschijnlijk nuchtere uitspraak van A. bovenop de Finse skihelling. JM
November 17, 2021
Schrijver op leeftijd peinst over het verleden. Allerlei herinneringen komen voorbij in het boek, maar te veel daarvan zijn niet-Finse dagen die me weinig konden schelen. Her en der wat boeiende passages, maar verder kon ik er niet zoveel mee. (2,5 ster)
August 18, 2021
Herman Kochs Icherzähler reist 2012 aus den Niederlanden zur Buchmesse nach Turku, um u. a. seinen finnischen Verleger zu treffen. Zu Finnland hat er eine besondere Beziehung, seit er als 18-Jähriger in Nordkarelien auf einem Bauernhof arbeitete. Der junge Mann wollte sich (kurz nach dem Tod seiner Mutter 1973) bewusst in die Einsamkeit zurückziehen und keine anderen Teilnehmer von Work&Travel-Aktivitäten treffen. Von seinem Vater ging damals deutlicher Druck aus, sich endlich für eine Berufslaufbahn zu entscheiden, damit der Vater nach dem Tod seiner Frau mit seiner jahrelangen Geliebten zusammenziehen kann.
Der finnische Wortschatz des Niederländers wächst damals parallel zum Melken, Holzmachen und seiner Arbeit im Sägewerk, wo er beim Sägen der Stämme hilft, die später Hütte und Sauna von Matti und Rittva heizen werden. Trotz seines Bedürfnis nach Alleinsein nimmt er an einem Lehrerausflug nach Lappland mit Mattis Bruder und dessen Kollegen teil und erlebt anschließend die zarte Andeutung homosexueller Zuneigung, die er vermutlich erst später einordnen kann.
Auf der Reise zur Buchmesse fallen Erinnerungssplitter wie Puzzleteile an ihren Platz. Kochs Icherzähler begreift aus der Distanz, wie er jeweils durch Reisen seine Depression nach dem Tod seiner Eltern überwand und warum er als Jugendlicher ausdrücklich vor der Gewalt fremder Männer gewarnt wurde. Er lässt seine Gedanken wandern nach Lappland zu seiner kurzen Beziehung zu Anna und sät an Annas Beispiel Zweifel daran, dass seine Geschichten biografisch sein könnten. Theoretisch könnte er ja jedem Zuhörer eine andere Geschichte erzählen und nur die direkten Zeugen einer Szene würden die Wahrheit kennen. Auch eine Journalistin, die ihn anlässlich der Buchmesse interviewt, hat offenbar das Bedürfnis, das Werk des Autors und Geschichten, die er erzählt, voneinander zu trennen.
Für Herman Kochs literarisches Ich existieren Figuren, weil er sie erfunden hat. Viele Menschen erzählen ungeheuer lebendig, wie sie mit 18 bis 20 allein die erste weite Reise unternahmen oder die erste fremde Stadt erlebten. Kochs autofiktionale Erinnerungen an diese Stufe im Erwachsenwerden berühren seine Erinnerungen leicht wie Libellenflügel, von einem Romanautor hatte ich jedoch tiefere Einsicht seiner Figur erwartet, warum das so ist.
Der finnische Wortschatz des Niederländers wächst damals parallel zum Melken, Holzmachen und seiner Arbeit im Sägewerk, wo er beim Sägen der Stämme hilft, die später Hütte und Sauna von Matti und Rittva heizen werden. Trotz seines Bedürfnis nach Alleinsein nimmt er an einem Lehrerausflug nach Lappland mit Mattis Bruder und dessen Kollegen teil und erlebt anschließend die zarte Andeutung homosexueller Zuneigung, die er vermutlich erst später einordnen kann.
Auf der Reise zur Buchmesse fallen Erinnerungssplitter wie Puzzleteile an ihren Platz. Kochs Icherzähler begreift aus der Distanz, wie er jeweils durch Reisen seine Depression nach dem Tod seiner Eltern überwand und warum er als Jugendlicher ausdrücklich vor der Gewalt fremder Männer gewarnt wurde. Er lässt seine Gedanken wandern nach Lappland zu seiner kurzen Beziehung zu Anna und sät an Annas Beispiel Zweifel daran, dass seine Geschichten biografisch sein könnten. Theoretisch könnte er ja jedem Zuhörer eine andere Geschichte erzählen und nur die direkten Zeugen einer Szene würden die Wahrheit kennen. Auch eine Journalistin, die ihn anlässlich der Buchmesse interviewt, hat offenbar das Bedürfnis, das Werk des Autors und Geschichten, die er erzählt, voneinander zu trennen.
Für Herman Kochs literarisches Ich existieren Figuren, weil er sie erfunden hat. Viele Menschen erzählen ungeheuer lebendig, wie sie mit 18 bis 20 allein die erste weite Reise unternahmen oder die erste fremde Stadt erlebten. Kochs autofiktionale Erinnerungen an diese Stufe im Erwachsenwerden berühren seine Erinnerungen leicht wie Libellenflügel, von einem Romanautor hatte ich jedoch tiefere Einsicht seiner Figur erwartet, warum das so ist.
February 25, 2020
Hoe ik me voel? Teleurgesteld.
September 3, 2024
26 januari 2020. Bas en ik zitten te wachten in het kleine zaaltje bovenin de Donner. Het is vol, maar niet afgeladen vol. Herman Koch is geen superster. Hij is een schrijver. Een schrijver zoals hij er altijd al één wilde zijn volgens hemzelf of zijn alter ego Herman in Finse Dagen. Maar eerst werd hij een superster. Voor schrijvers komen hooguit een paar honderd mensen langs, ook als voormalige superster. Voor ons is het natuurlijk fijn dat we ons makkelijk kunnen aanmelden en een prominente plek vinden in de zaal. Nou, laat hem maar gauw komen dan.
Het was Bas die me ooit tipte. Sindsdien heb ik geen aflevering op zondagavond gemist, kocht ik talloze dvd’s, boeken met uitgeschreven teksten en keek ik alles talloze malen terug. Hopelijk kruipt hij nog even in de huid van de eigenaar van de dierenwinkel, in Jos, in Wolfgang (of was hij Günter?) van Schnautzie der Wunderhund of in Tampert. Unfortunately peanut butter, die hoop was natuurlijk ook niet reëel, maar het interview was ook zeker de moeite. Koch over zijn jeugd, zijn vlucht naar Finland, een grote liefde, eindeloze bossen, terugkeren in Finland, het leren en weer vergeten van een taal. Prachtig interview met een schitterende auteur en verteller.
Nu kwam het signeren. Ik gaf alleen de naam door van T. Om op te schrijven in het boek. Bedankt, tot ziens. Ik heb hem niet verteld hoeveel plezier hij me heeft bezorgd. Eerst als komiek, nu als auteur. Waar ik zijn eerdere werk als Lezen & Schrijven, Maria Montanelli, Het Diner, Geachte Heer M, De Greppel en Zomerhuis vooral zag als lekkere wegleesliteratuur vond ik Finse Dagen van een nieuw niveau. Wellicht komt er nog eens een autobiografisch werk over de periode na Finland. Aan de andere kant is het misschien ook wel goed dat Koch verder is gegaan met zijn leven na Jiskefet. Nu ik nog. Het interview bij Donner en het lezen van Finse dagen hebben me daarbij geholpen. Nu ff wat filmpjes kijken op de Facebookgroep Jiskefet Fans. Die filmpjes zijn tijdloos.
Het was Bas die me ooit tipte. Sindsdien heb ik geen aflevering op zondagavond gemist, kocht ik talloze dvd’s, boeken met uitgeschreven teksten en keek ik alles talloze malen terug. Hopelijk kruipt hij nog even in de huid van de eigenaar van de dierenwinkel, in Jos, in Wolfgang (of was hij Günter?) van Schnautzie der Wunderhund of in Tampert. Unfortunately peanut butter, die hoop was natuurlijk ook niet reëel, maar het interview was ook zeker de moeite. Koch over zijn jeugd, zijn vlucht naar Finland, een grote liefde, eindeloze bossen, terugkeren in Finland, het leren en weer vergeten van een taal. Prachtig interview met een schitterende auteur en verteller.
Nu kwam het signeren. Ik gaf alleen de naam door van T. Om op te schrijven in het boek. Bedankt, tot ziens. Ik heb hem niet verteld hoeveel plezier hij me heeft bezorgd. Eerst als komiek, nu als auteur. Waar ik zijn eerdere werk als Lezen & Schrijven, Maria Montanelli, Het Diner, Geachte Heer M, De Greppel en Zomerhuis vooral zag als lekkere wegleesliteratuur vond ik Finse Dagen van een nieuw niveau. Wellicht komt er nog eens een autobiografisch werk over de periode na Finland. Aan de andere kant is het misschien ook wel goed dat Koch verder is gegaan met zijn leven na Jiskefet. Nu ik nog. Het interview bij Donner en het lezen van Finse dagen hebben me daarbij geholpen. Nu ff wat filmpjes kijken op de Facebookgroep Jiskefet Fans. Die filmpjes zijn tijdloos.
December 26, 2023
Anders dan de andere Herman Koch boeken die ik heb gelezen. Deed me erg denken aan blauwe maandagen, vooral de scènes waar er geschreven werd over zijn familiesituatie en de scheiding van zijn ouders vond ik goed! Het had wat mij betreft zich mogen beperken tot die scènes.
In andere reviews werd het onsamenhangend genoemd, daarmee ben ik het niet eens.
In andere reviews werd het onsamenhangend genoemd, daarmee ben ik het niet eens.
February 26, 2020
Alle boeken van Koch heb ik met plezier gelezen. Hier kon ik echter niets mee. Ik kan me niet onttrekken aan het idee dat hij zijn belevenissen als heel bijzonder ziet en zijn eigen handelen als superieur. Ook het verhaal over 'de kus' vond ik over de top. Zou het in de gedachten van de schrijver opkomen dat Anna dit gerommel als een leuk avontuurtje zou kunnen zien in plaats van het begin van een mogelijk verheven romance....?
Maar goed, ik denk dat het tijd wordt om het diner te herlezen. Niks mis met een flinke dosis (zelf) spot en sarcasme.
Maar goed, ik denk dat het tijd wordt om het diner te herlezen. Niks mis met een flinke dosis (zelf) spot en sarcasme.
March 23, 2024
Begint heel sterk, einde iets te lang. Wel mooi geschreven op z’n kochs
February 8, 2023
Geen groot fan van Kochs werk, maar soms weet de auteur me aangenaam te verrassen. Fijn boek.
April 7, 2020
Onsamenhangend verhaal. Hier en daar een interessante beschouwing maar
dat is het dan wel. Teleurstellend.
dat is het dan wel. Teleurstellend.
February 24, 2020
Finse dagen... met mijn reis naar Finland kon ik natuurlijk niet anders dan nog even wachten met beginnen totdat ik met mijn voeten in de Finse sneeuw stond. Ik heb acht dagen lang mogen genieten van de Finse natuur en cultuur en hoe Herman Koch Finland en zijn bevolking in het boek beschreven, slot goed aan bij wat ik zelf ondervond.
Naast zijn Finse dagen keert Herman Koch terug naar andere momenten uit zijn verleden. Het gaat over zijn jeugd in Amsterdam, zijn korte verblijf in Amerika, het verlies van zijn moeder, maar ook over zijn meest recente reis naar Finland. Ik vond dit een prachtig boek dat zich in de wonderschone natuur van Finland (zowel in het boek als voor mij daadwerkelijk) krachtig liet versterken.
Naast zijn Finse dagen keert Herman Koch terug naar andere momenten uit zijn verleden. Het gaat over zijn jeugd in Amsterdam, zijn korte verblijf in Amerika, het verlies van zijn moeder, maar ook over zijn meest recente reis naar Finland. Ik vond dit een prachtig boek dat zich in de wonderschone natuur van Finland (zowel in het boek als voor mij daadwerkelijk) krachtig liet versterken.
April 30, 2020
Wat is fictie en wat is autobiografisch? Dat vroeg ik me continu af tijdens het lezen van dit boek, en lijkt ook precies de bedoeling te zijn van Koch, zoals in verschillende mijmeringen naar voren lijkt te komen. Sterk, maar ook onsamenhangend.
June 14, 2022
[RECENSIE: https://www.readabook.nl/2022/05/favo...]
Ik vind Herman Koch een fantastische schrijver en ik denk dat ik dit boek ook een hoger cijfer zou geven als ik het gelezen had, maar als luisterboek vond ik dit boek niet helemaal geschikt.
Ik vind Herman Koch een fantastische schrijver en ik denk dat ik dit boek ook een hoger cijfer zou geven als ik het gelezen had, maar als luisterboek vond ik dit boek niet helemaal geschikt.
May 24, 2025
Sommige boeken lees je op karakter. Dit is er zo’n eentje. Niet de eerste overigens van Herman Koch die veel van mijn doorzettingsvermogen vroeg. Kortom. Ik ben geen fan van deze schrijver. Een onsamenhangend verhaal over zijn eigen leven met een onderliggend thema van rouw om zijn overleden moeder en volwassenwording. Het zijn geen twee maar drie sterren geworden vanwege zijn eigen kwetsbaarheid die de schrijver maar mooi in zijn boek durft te brengen. Hoewel …. Zoals hij zelf zegt blijft het de vraag wat werkelijk autobiografisch is en wat is toegevoegd voor de smeuïgheid of het leesplezier. Nou ja…. Het is wat het is.
Read
April 9, 2024We konden nergens te laat komen omdat we nergens hoefden te zijn.
March 20, 2025
Leuke roman met serieuze passages over depressie en alcoholisme. Ik heb het in een busreis uitgelezen
4 van de 5 sterren
4 van de 5 sterren
November 21, 2020
Gestopt op pagina 76. Ik kom er niet in. Voor mij te veel beschrijving van buitenaf, zoals een uitgebreide omschrijving van een hotelkamer of ontmoetingen waar hij zich eigenlijk niet veel van herinnert, waar ik de betekenis niet van kan ontdekken. Ik denk dat ik het te veel vergelijk met de overpeinzingen van Karl Ove Knausgård.
March 4, 2020
Een beetje twijfelen tussen 2 of drie sterren.
Natuurlijk is dit goed geschreven, natuurlijk is dit taalkundig aangenaam. Maar enige plot, of spanning is zoek.
Uiteindelijk ben ik het beginnen lezen als een verzameling alleenstaande vertelsels. Met hier en daar een hoogschieter, maar verder weinig soeps.
Van een schrijver als Koch verwacht je meer, vandaar maar twee sterren.
Natuurlijk is dit goed geschreven, natuurlijk is dit taalkundig aangenaam. Maar enige plot, of spanning is zoek.
Uiteindelijk ben ik het beginnen lezen als een verzameling alleenstaande vertelsels. Met hier en daar een hoogschieter, maar verder weinig soeps.
Van een schrijver als Koch verwacht je meer, vandaar maar twee sterren.
February 18, 2020
Vergis je niet. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, beslaan Kochs Finse dagen slechts een deel van deze roman. Daarnaast passeren een kort verblijf in Baltimore, de dood van zijn moeder, talloze reizen met de motor en een meer recente reis naar Finland de revue.
In dit boek houdt Koch flarden uit z’n leven tegen het daglicht, dat heet dan een autobiografie te zijn. Maar al snel ontdek je dat niet alle passages per se echt hoeven te zijn. Koch alludeert enkele keren op mogelijke verzinsels en onwaarachtige toevalligheden, waardoor je als lezer uiteindelijk het raden hebt waar de waarheid stopt en de fictie begint. En ik vermoed dat het niet anders bedoeld is.
Het boek wisselt sterke sterke stukken (hoe hij vertelt over de relatie met zijn vader en diens minnares) af met heel wat mindere hoofdstukken (hoe lang kan je het inchecken in een hotel rekken?). Een enkele keer moest ik lachen, meerdere keren bladerde ik achteloos de pagina’s om. Niet de beste Koch die ik al las.
In dit boek houdt Koch flarden uit z’n leven tegen het daglicht, dat heet dan een autobiografie te zijn. Maar al snel ontdek je dat niet alle passages per se echt hoeven te zijn. Koch alludeert enkele keren op mogelijke verzinsels en onwaarachtige toevalligheden, waardoor je als lezer uiteindelijk het raden hebt waar de waarheid stopt en de fictie begint. En ik vermoed dat het niet anders bedoeld is.
Het boek wisselt sterke sterke stukken (hoe hij vertelt over de relatie met zijn vader en diens minnares) af met heel wat mindere hoofdstukken (hoe lang kan je het inchecken in een hotel rekken?). Een enkele keer moest ik lachen, meerdere keren bladerde ik achteloos de pagina’s om. Niet de beste Koch die ik al las.
January 22, 2020
Finse dagen - Herman Koch (ambo|anthos)
Finse dagen is de nieuwe roman van Herman Koch, auteur van onder andere Het diner en De greppel. In Finse dagen keert koch terug naar Finland en zijn jeugd in Amsterdam-Zuid.
Finse dagen van Herman Koch is een indringende roman over rouw, volwassen worden en over wat je woorden moet geven en wat beter verzwegen kan blijven.
Op feestjes en tijdens etentjes wordt Herman Koch vaak op meewarige toon gevraagd naar zijn "Finse periode'. Hij doet er zelf ook lacherig over, en dat heeft alles te maken met de ongeloofwaardigheid van zijn verblijf in Finland. Een lange, onhandige jongen van negentien die ervoor kiest om op een zeer afgelegen plek op het land en in de bossen te gaan werken. Het klinkt wellicht romantisch, maar dat was het niet. Zijn moeder was kort ervoor overleden en Herman ging erheen om weg te zijn van zijn vader en diens nieuwe vriendin, en om uit te stellen wat hij eigenlijk allang wist.
Veertig jaar later is Koch terug in Finland en stuit hij op een dichtbundel die expliciet verwijst naar zijn eerdere verblijf. Niet langer kan hij deze periode afdoen met een grap. Hij neemt zijn eigen geschiedenis onder de loep, onderzoekt hoe herinneringen werken en hoe hij dit verhaal kan vertellen zonder de werkelijkheid te besmeuren.
Ik val meteen met de deur in huis, dit is absoluut, zonder twijfel, mijn favoriete Herman Koch! Wat een boek, zo mooi geschreven. Ik ben helemaal fan en laaiend enthousiast.
De cover is mooi, lijkt simpel, is dat niet. Binnenin kan je een leuk detail in verband met de cover terugvinden. Dat heeft toch steeds, als echte booknerd, een meerwaarde.
'Nog meer dan een boek vol herinneringen is dit een boek vol ontbrekende herinneringen en dat is ook direct het bijzondere.' - Trouw
Voor mij persoonlijk, is dit boek ‘rustiger’ geschreven. En daardoor komt elke herinnering of elke niet-herinnering zo mooi in beeld. Als je leest dat zijn vrienden hem soms niet geloven, dan geloof je dat ook maar ondertussen geloof je hem wel.
Deze roman grijpt je gewoon meteen, ik had de grootste moeite om hem aan kant te leggen. Niet zozeer in de zin van ‘ik moet weten hoe dit verder gaat’ maar eerder in de zin dat wat ik las stuk voor stuk mooie woorden en zinnen zijn.
'Finse dagen is misschien wel Herman Kochs beste roman.' - Het Parool
Ik durft te zeggen dat Herman Koch niet mijn favoriete auteur is. Zijn schrijfstijl of de manier van verhalen vertellen ligt me niet denk ik maar... dit boek is mijn eerste 5/5 van 2020!
Sommige zinnen in het boek zijn zo ongelooflijk mooie, sommige stukken zijn zo perfect omschreven, die gevoelens van rouw, van wel of niet zeggen, heerlijk mooi geschreven.
Ik hoef dus niet te zeggen dat deze nu al in mijn top 10 van 2020 zal staan en ongetwijfeld zal blijven staan.
'Niemand gelooft hem, noteert hij in de sterke proloog van de roman, wanneer hij vertelt over de maanden die hij doorbracht in Finland, als jonge man van negentien.[...] Dat Koch de roman deze week in interviews zijn „belangrijkste" boek noemde, wil ik daarom ook wel geloven.' - NRC
Finse dagen is de nieuwe roman van Herman Koch, auteur van onder andere Het diner en De greppel. In Finse dagen keert koch terug naar Finland en zijn jeugd in Amsterdam-Zuid.
Finse dagen van Herman Koch is een indringende roman over rouw, volwassen worden en over wat je woorden moet geven en wat beter verzwegen kan blijven.
Op feestjes en tijdens etentjes wordt Herman Koch vaak op meewarige toon gevraagd naar zijn "Finse periode'. Hij doet er zelf ook lacherig over, en dat heeft alles te maken met de ongeloofwaardigheid van zijn verblijf in Finland. Een lange, onhandige jongen van negentien die ervoor kiest om op een zeer afgelegen plek op het land en in de bossen te gaan werken. Het klinkt wellicht romantisch, maar dat was het niet. Zijn moeder was kort ervoor overleden en Herman ging erheen om weg te zijn van zijn vader en diens nieuwe vriendin, en om uit te stellen wat hij eigenlijk allang wist.
Veertig jaar later is Koch terug in Finland en stuit hij op een dichtbundel die expliciet verwijst naar zijn eerdere verblijf. Niet langer kan hij deze periode afdoen met een grap. Hij neemt zijn eigen geschiedenis onder de loep, onderzoekt hoe herinneringen werken en hoe hij dit verhaal kan vertellen zonder de werkelijkheid te besmeuren.
Ik val meteen met de deur in huis, dit is absoluut, zonder twijfel, mijn favoriete Herman Koch! Wat een boek, zo mooi geschreven. Ik ben helemaal fan en laaiend enthousiast.
De cover is mooi, lijkt simpel, is dat niet. Binnenin kan je een leuk detail in verband met de cover terugvinden. Dat heeft toch steeds, als echte booknerd, een meerwaarde.
'Nog meer dan een boek vol herinneringen is dit een boek vol ontbrekende herinneringen en dat is ook direct het bijzondere.' - Trouw
Voor mij persoonlijk, is dit boek ‘rustiger’ geschreven. En daardoor komt elke herinnering of elke niet-herinnering zo mooi in beeld. Als je leest dat zijn vrienden hem soms niet geloven, dan geloof je dat ook maar ondertussen geloof je hem wel.
Deze roman grijpt je gewoon meteen, ik had de grootste moeite om hem aan kant te leggen. Niet zozeer in de zin van ‘ik moet weten hoe dit verder gaat’ maar eerder in de zin dat wat ik las stuk voor stuk mooie woorden en zinnen zijn.
'Finse dagen is misschien wel Herman Kochs beste roman.' - Het Parool
Ik durft te zeggen dat Herman Koch niet mijn favoriete auteur is. Zijn schrijfstijl of de manier van verhalen vertellen ligt me niet denk ik maar... dit boek is mijn eerste 5/5 van 2020!
Sommige zinnen in het boek zijn zo ongelooflijk mooie, sommige stukken zijn zo perfect omschreven, die gevoelens van rouw, van wel of niet zeggen, heerlijk mooi geschreven.
Ik hoef dus niet te zeggen dat deze nu al in mijn top 10 van 2020 zal staan en ongetwijfeld zal blijven staan.
'Niemand gelooft hem, noteert hij in de sterke proloog van de roman, wanneer hij vertelt over de maanden die hij doorbracht in Finland, als jonge man van negentien.[...] Dat Koch de roman deze week in interviews zijn „belangrijkste" boek noemde, wil ik daarom ook wel geloven.' - NRC
February 14, 2020
Ik vind het dope hoe hij als 66e jarige het gevoel van een jongere die naar Finland vertrekt nog weet te omschrijven
May 31, 2020
Citaat pagina 266:
'Kort daarvoor had ik A Sort of Life gelezen, het eerste deel van de autobiografie van Graham Greene. Daarin spreekt de schrijver onder meer zijn onbegrip uit over alle andere beroepen behalve dat van schrijver. 'Het is heel simpel. Ik begrijp mensen niet die niet schrijven,' schreef hij - en hij heeft gelijk, ik begrijp die mensen ook niet. '
Tja. Mijns inziens is dit een beetje de houding die Koch deze hele roman laat zien. Hij is wél heel interessant, de rest niet.
Ja doei.
'Kort daarvoor had ik A Sort of Life gelezen, het eerste deel van de autobiografie van Graham Greene. Daarin spreekt de schrijver onder meer zijn onbegrip uit over alle andere beroepen behalve dat van schrijver. 'Het is heel simpel. Ik begrijp mensen niet die niet schrijven,' schreef hij - en hij heeft gelijk, ik begrijp die mensen ook niet. '
Tja. Mijns inziens is dit een beetje de houding die Koch deze hele roman laat zien. Hij is wél heel interessant, de rest niet.
Ja doei.
December 24, 2020
Genoten van het boek. Vind Koch zijn schrijfstijl makkelijk en chill, leest lekker door. Mooi hoe volwassenwording en rouw verwerkt worden met wat echt en nep is en hoe feiten en fictie zowel in de handen van de schrijver als in de handen van de lezer ligt. Soms wel nogal onsamenhangend maar ergens vond ik dat ook wel chill en las ik het meer als een soort korte essays over bepaalde gebeurtenissen dan één samenhangend verhaal. Soms voelde ik er niet zoveel bij, behalve bij de laatste pagina's toen vond ik het echt mooi. Ik genoot ook heel erg van de omschrijvingen van het Finse landschap en dat je soms geen flauw idee hebt waarom je iets doet maar dat je het wel doet en dat dat dan even goed is.
October 6, 2020
Nieuwste van Herman Koch. Een schrijver die ik heel graag lees. Heb de meeste van zijn boeken gelezen en een constante daarin is dat ik hiervoor andere dingen laat om toch maar door te kunnen lezen. Nadeel hiervan is dat zijn boeken ook altijd vliegensvlug uitgelezen zijn. Dit is een meer autobiografische roman. De sterkste stukken gaan over de relatie met zijn moeder...Er zit heel veel in, in dit boek en toch is het licht en grappig geschreven...
March 22, 2020
Lange tijd moest ik me door dit boek heen slepen; vond het vlak geschreven, dacht vaak: ’waarom willen we dit lezen?’ en zocht naar een lijn en naar urgentie. De laatste vijftig pagina’s gebeurde er gelukkig toch nog wat: verhaalfragmenten vonden samenhang en ik wilde mooie observaties en gedachtes onderstrepen. Uiteindelijk werd het daarmee dus best een aardig boek.
Displaying 1 - 30 of 213 reviews