در خاک خفته

by Alexandre Dumas, مریم حقیقی (مترجم)

400 pages, Paperback

About the author

This note regards Alexandre Dumas, père, the father of Alexandre Dumas, fils (son). For the son, see Alexandre Dumas fils.

Alexandre Dumas père, born Alexandre Dumas Davy de la Pailleterie, was a towering figure of 19th-century French literature whose historical novels and adventure tales earned global renown. Best known for The Three Musketeers, The Count of Monte Cristo, and other swashbuckling epics, Dumas crafted stories filled with daring heroes, dramatic twists, and vivid historical backdrops. His works, often serialized and immensely popular with the public, helped shape the modern adventure genre and remain enduring staples of world literature.
Dumas was the son of Thomas-Alexandre Dumas, a celebrated general in Revolutionary France and the highest-ranking man of African descent in a European army at the time. His father’s early death left the family in poverty, but Dumas’s upbringing was nonetheless marked by strong personal ambition and a deep admiration for his father’s achievements. He moved to Paris as a young man and began his literary career writing for the theatre, quickly rising to prominence in the Romantic movement with successful plays like Henri III et sa cour and Antony.
In the 1840s, Dumas turned increasingly toward prose fiction, particularly serialized novels, which reached vast audiences through French newspapers. His collaboration with Auguste Maquet, a skilled plotter and historian, proved fruitful. While Maquet drafted outlines and conducted research, Dumas infused the narratives with flair, dialogue, and color. The result was a string of literary triumphs, including The Three Musketeers and The Count of Monte Cristo, both published in 1844. These novels exemplified Dumas’s flair for suspenseful pacing, memorable characters, and grand themes of justice, loyalty, and revenge.
The D’Artagnan Romances—The Three Musketeers, Twenty Years After, and The Vicomte of Bragelonne—cemented his fame. They follow the adventures of the titular Gascon hero and his comrades Athos, Porthos, and Aramis, blending historical fact and fiction into richly imagined narratives. The Count of Monte Cristo offered a darker, more introspective tale of betrayal and retribution, with intricate plotting and a deeply philosophical core.
Dumas was also active in journalism and theater. He founded the Théâtre Historique in Paris, which staged dramatizations of his own novels. A prolific and energetic writer, he is estimated to have written or co-written over 100,000 pages of fiction, plays, memoirs, travel books, and essays. He also had a strong interest in food and published a massive culinary encyclopedia, Le Grand Dictionnaire de cuisine, filled with recipes, anecdotes, and reflections on gastronomy.
Despite his enormous success, Dumas was frequently plagued by financial troubles. He led a lavish lifestyle, building the ornate Château de Monte-Cristo near Paris, employing large staffs, and supporting many friends and relatives. His generosity and appetite for life often outpaced his income, leading to mounting debts. Still, his creative drive rarely waned.
Dumas’s mixed-race background was a source of both pride and tension in his life. He was outspoken about his heritage and used his platform to address race and injustice. In his novel Georges, he explored issues of colonialism and identity through a Creole protagonist. Though he encountered racism, he refused to be silenced, famously replying to a racial insult by pointing to his ancestry and achievements with dignity and wit.
Later in life, Dumas continued writing and traveling, spending time in Belgium, Italy, and Russia. He supported nationalist causes, particularly Italian unification, and even founded a newspaper to advocate for Giuseppe Garibaldi. Though his popularity waned somewhat in his final years, his literary legacy grew steadily. He wrote in a style that was accessible, entertaining, and emotionally reso

Reviews

[Ehsan'Shokraie']

بیماری نزدیکانمان و آنان که دوستشان می داریم همانند زنجیری آهنین بر روحمان سنگینی می کند..گویی که ما نیز خود بیماریم و در رنج ایشان شریک..هر چند درکی از درد هایشان نداریم..برای خود آن را تصور می کنیم و همچو نقاشی که بر تابلو تازه خلق شده ی خود بنگرد،منقلب شده بر آنچه فکر می کنیم محبوب هایمان از سر می گذرانند رنج می کشیم و اشک میریزیم..
گاه اما زمانی که قطار بی تاب درد و رنج بر ایستگاه فصلی از زندگی ما توقف کند..ما آنچنان برگی در پاییز که آماده وزش باد سهمگین بیماری نبوده رها می شویم و در کشمکش بیماری و حیات و زندگی خود را تنها می یابیم..تنهایی که اگر خوش شانس باشیم آنان که دوستمان دارند در همان نزدیکی اند اما بیماری همانند دیواری آجری میان ما و زندگی گذشته قرار گرفته..تمام خاطرات،خوشی ها و لذت هایمان در آن سو اند..و میان ما فاصله ای ست..فاصله ای بیانگر آنکه ما اکنون دیگر به حد کافی برای زندگی کردن خوب نیستیم..یا باید دیوار بشکنیم و از آن عبور کنیم..یا در فاصله ای ابدی از دیوار در تاریکی مرگ باقی بمانیم.


بیماری گاه میتواند ما را تغییر دهد..انسانی که در تب می سوزد..انسانی که درد همدم همیشگی اوست..ذره ذره تغییر می کند..او دیگر نمی تواند تماما آنچه باشد که در گذشته بود..چرا‌که یادگار بیماری بیش از سرفه ای گهگاهی..سردرد یا ضعفی گذرا..یا که درد مبهمی در بستر زخم..که هر یک گویی پیک های یادآوری از جانب مرگ اند..که فراموش نکنیم او همچنان آنجاست..مشتاقانه منتظر اتمام چند صباح ناچیز ما..
یادگار بیماری علاوه بر همه اینها..علمی ست که انسان به ضمیر خود پیدا می کند..آگاهی با پذیرفتن آنچه او ی کنونی را میسازد..و تلاش برای تغییر،تغییر الگو هایی که پیک های منحوس مرگ و بیماری را از درب خانه مان‌دور نگه دارند..زندگی انسانی که بیماری از سر گذرانده باشد و در مفهوم آن تعمق کند..هرگز همانند گذشته نخواهد بود..تقدسی در رنج کشیدن البته وجود ندارد..تنها تقدس انسان با تفکر،شناخت خود و آگاهی از جهان ست.

[Mohammad]

در بخش هایی بسیار خوب وجوهی از عشق را توصیف میکند
به خصوص در تشریح عشقی جنون آمیز که هیچ کس از آن مصون نیست.

[Carashot]

پرحرفی و زیاد صحبت کردن صفتی است که مخصوص مردم فرانسه است و دیگر ساکنان اروپا از ان مبرا هستند.
در دیگر کشورهای جهان نیز مردم حراف وجود دارند اما مردم فرانسه از گپ زدن زیاد لذت میبرند.
(ص٩)

این کتاب، از اون دسته از کتاب هایی بود که بعد خوانش چند صفحه اول میشد تااخر داستان رو فهمید.
تصویر روی جلد هیجان داستان رو در نگاه اول گرفت.
بنظرم هدف دوما در این داستان، این بود که عشق معشوق و عشق پدری که یک زن میتونه تجربه‌ کنه رو باهم مقایسه کنه.
دوما داستان رو با دل باختگی دختری جوان به اسم مادلن شروع می کنه که از بچگی عاشق مردی به اسم آموری، که بعد از فوت والدینش پدر مادلن سرپرستیش رو قبول کرده، بوده و زمانیکه میخواستند ازدواج کنند، پدر مادلن از روی حسادت به انها اجازه نمیده.
دکتر آورینی که بعد از فوت همسرش، تمام عشق و سعادتش رو در دخترش می دید، احساس می کرد مادلن بعد از ازدواج اولویت زندگیش همسرش خواهد بود.