Wraakengel

by Joost Vandecasteele

Esther heeft een problematische dochter, een afwezige echtgenoot, een saaie baan en een gigantisch geheim: elke confrontatie met agressie maakt bij haar een oerkracht los die haar bovenmenselijk sterk en onbevreesd maakt. Vrouwen kunnen haar inhuren om wraak te nemen op mannen die het verdienen; als Esther tenminste een oppas kan regelen.

Ze heeft altijd gedacht dat ze de enige was met zulke krachten, tot ze het bestaan ontdekt van een organisatie die vrouwen opjaagt zoals zij. Esther staat voor de keuze: haar gezin beschermen of de waarheid achter haar krachten achterhalen.

Genres: Thriller

256 pages, Paperback

First published August 20, 2019

About the author

Joost Vandecasteele is schrijver, scenarist en comedian. Hij studeerde theaterregie in Brussel aan het RITCS. Hij maakte de jeugdvoorstellingen 'De wereld volgens lang, dik en dom' in hetpaleis en ‘Sorry voor alles’ voor Bronks. Als romancier is hij één van de innovatiefste stemmen in de Nederlandstalige literatuur. Hij viel al in de prijzen met enkele van zijn theaterstukken, kortverhalen en roman 'Jungle'. Hij schreef het scenario van de onvolprezen televisiereeks 'Generatie B' en het pakkende 'We moeten eens praten'.

Joost Vandecasteele in de Nederlandstalige Wikipedia

Joost Vandecasteele in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren


Joost Vandecasteele is a Flemish writer and stand-upcomedian.

Reviews

[Frederique · Rating 4 out of 5]

… een hotelkamer waar de schimmel op de muur een mooier patroon vormde dan het afgebladderde begangpapier.

[Davy Buntinx · Rating 4 out of 5]

Minder episch goed dan de voorgaande werken van VDC. Maar nog altijd een topboek!

[Klaas Roggeman · Rating 3 out of 5]

Vandecasteele serveert hier een waardig vervolg op zijn eerdere dystopieën, al valt het op dat de sterkste momenten eigenlijk degene zijn waar de banaliteit van de realiteit gefileerd wordt. De gruwelijke saaiheid en ergernissen van het ouderschap, de sleur van een relatie en een middenklassebestaan worden treffend neergezet, zodat je afvraagt waarom iemand er zich ooit aan zou wagen, al heeft dat in mijn geval misschien ook wel te maken met mijn vooringenomenheid over kinderen. Ik ben over het algemeen geen fan. Het fantastische gegeven in het boek is dat sommige vrouwen over bovenmatige krachten bezitten. Bij het hoofdpersonage, Esther, uit zich dat in razernij en fysiek geweld wanneer ze gebruskeerd wordt. Daarmee lijkt het boek ergens op een kruising van Naomi Alderman's The Power en de boeken van Hanna Bervoets. Margaret Atwood kan ook genoemd worden. Op een of andere manier blijkt Vandecasteele dus een feministische roman geschreven te hebben. Helaas vond ik de bedreiging die Esther ondervind van het "ministerie van familiezaken" nogal vaag en enigszins cliché. Maar niettemin heb ik het wel graag gelezen.

[Ief Stuyvaert · Rating 3 out of 5]

Een kwetsbare superheld, onbestemde schurken, wervelende actie in kraakpanden en homosauna's.

Vandecasteele vindt een nieuw genre uit: een Vlaamse roman die leest als een Marvel-comic.

Van een échte plot is geen sprake - misschien wordt al aan de sequel gewerkt? - maar de wendingen in het (van de pot gerukte) verhaal zijn goed genoeg om je 's avonds voor het slapengaan tot nog een paar extra hoofdstukken te verleiden, zelfs nà twee afleveringen van je favoriete Netflix-serie van het moment.

Op zich al een verdienste.

[Kelly Eeckhaut · Rating 3 out of 5]

Mijn eerste kennismaking met Joost Vandecasteele en ik durf niet met zekerheid te zeggen dat ik hem nog zal lezen. Het concept van het boek (boze vrouw met superkrachten, booyah!) intrigeerde mij enorm en in het begin was ik ook helemaal gebeten. Maar het verhaal zwakte nogal snel af en de schrijfstijl was niet helemaal mijn ding. Ik struikelde ook vaak over zinnen. Soms leek het alsof er geen eindredactie was gebeurd (lees: storend veel foutjes die er niet uit zijn gehaald). Niet slecht, maar ook zeker niet wauw, dus.

[Marije · Rating 3 out of 5]

De roman Wraakengel van Joost Vandecasteele heeft een interessante insteek: een vrouw die een bovennatuurlijke kracht bezit zodat ze iemand die haar boos maakt, direct heftig kan toetakelen. En dan vooral mannen die vrouwen hebben verkracht. Klinkt heel waardevol, want hoe vaak worden zedendelinquenten door de politie voldoende gestraft? Exact. Vandaar dat ik met veel enthousiasme begon te lezen. Echter, al snel viel me iets op. De hoofdpersonages kwamen op mij zeer mechanisch over. Esther leek vooral gefocust op haar kracht om mannen in elkaar te rammen, Simon leek überhaupt geen emotie te kennen en hun dochtertje Lucy gaf eigenlijk alleen maar om wat ze te eten kreeg en of ze een spelletje mocht doen op haar telefoon. Dit maakte het voor mij moeilijk om met de personages mee te leven, ook al had Esther een bedroevende, eenzame en geïsoleerde jeugd. De spaarzame momenten waarop wel iets van emotie werd vertoond, leek het vooral op ingestudeerde zinnetjes. Huilen moest Esther wel, die keer in de hypermarkt, maar dat leek vooral op een fysieke ontlading. Misschien vrat de kracht haar gevoelsleven op. Misschien is het een vrouw die totaal niet lijkt op alle verschillende vrouwen die ik ken. Misschien is het lastig voor een auteur van het mannelijke geslacht om de belevingswereld van een vrouw op een - in mijn ogen - accurate wijze weer te geven. Het had me niet moeten verbazen, maar toch deed het dat: op gegeven moment gaat Simon vreemd met de natuurlijk beeldschone Hélène, die de kracht bezit een man alles voor haar te laten doen nadat hij gemeenschap met haar heeft gehad. Ze is er niet trots op, maar wel goed in. Ook de gevoelens van Hélène zijn ver te zoeken. Wel wordt onderstreept dat de mannen die het bed met haar delen, zich eigenlijk enorm schuldig voelen en het niet moeten doen, maar dan toch te zwak zijn en Hélène vervolgens de schuld geven van hun affaire en haar na enkele dagen pogen te vermoorden. Tegen het einde van de roman beginnen Esther en Lucy ineens toch gevoelens te vertonen, maar dit lijkt slechts een vergissing, want op de laatste regels zijn ze weer net zo zakelijk tegenover elkaar als in het begin.

[Gert · Rating 3 out of 5]

'X-men' meets 'De luizenmoeder' meets 'Kiekeboe'. Ik had ook 'The Hulk' of 'The Avengers' kunnen schrijven. De bekende elementen zijn aanwezig: speciale krachten bezitten, maar daar eigenlijk onder lijden, en nog meer zaken die herkenbaar zijn van Amerikaanse comics. De combinatie echter met het alledaagse, en de kleine en grote ergernissen deden me aan Kiekeboe denken -de vroege albums - omdat Vandecasteele het niet kan laten om komische maatschappijkritische uitstapjes te maken.

De stijl en toon zijn luid, vet en cynisch maar geestig: het boek bevat veel originele beeldspraak, waar ik erg van genoten heb.

Ten slotte: de redactie van dit boek moet nog eens overgedaan worden. Ik zou er me over kunnen opwinden dat een literair boek dat 22 euro heeft gekost, syntactisch incorrecte zinnen bevat, maar ik ga dat wijselijk niet doen.

[Evelien Demeulenaere · Rating 3 out of 5]

Ik blijf helaas op mijn honger zitten. Het verhaal doet veel te Amerikaans aan en dat had ik niet echt verwacht. Waarschijnlijk is het net de bedoeling dat het een parodie is op SF-series als ‘the 4400’ en ‘Haven’, maar daarvoor is het dan weer net niet snedig genoeg. Een beetje mossel noch vis dus. Ik waag later nog eens een poging met een ander boek van Joost Vandecasteele. In tussentijd vraag ik mij af hoe het komt dat hij steeds meer op Otto-Jan Ham begint te lijken ?!

[Anaïs · Rating 5 out of 5]

Origineel verhaal met een ijzersterk hoofdpersonage. Humor en de typische Joost Vandecasteele-stijl.

[Tim Vanderhaeghen · Rating 3 out of 5]

👩💪👧

[Mieke · Rating 3 out of 5]

Sfeertje deed mij een beetje aan Quentin Tarantino denken, door de gewelddadige vrouwen. Was okee, maar ik vond dit een beetje veel van hetzelfde, en zo'n dik boek is het niet eens.

[SG · Rating 5 out of 5]

Zowel stilistisch als inhoudelijk is deze crossover roman een aanrader voor elke rechtgeaarde Vandecasteele fan. Is dit spek voor ieders bek? Neen, uiteraard niet. In navolging van zijn eerder werk, zowel in de literatuur als op televisie, stelt Joost Vdc hier zijn, bij gebrek aan een beter woord, oerkracht ten dienste van het verhaal dat hij wilt vertellen en dat iedereen die er voor open staat zal verzwelgen. Urban dystopia at its best!

[Christiaan Vansteenkiste · Rating 4 out of 5]

Leest als een trein, dit boek. Het is een verhaal aan hoog tempo, met eenvoudige zinnen en een actie-film plot. Ideaal voor op de metro, trein, tram of ander grootstedelijk vervoermiddel.

Het is ook die grootstedelijke manier van leven die hij tussen de zinnen door fileert met een complexloos maar vlijmscherp mes.

Ik heb er van genoten. Een ster extra voor de overduidelijke vrouwelijke hoofdrollen. Omdat dit zelf in 2019 nog veel te weinig gebeurd.

[Braekeveldt · Rating 3 out of 5]

It is the topic and not the style that will make me remember this book. Moreover a great story to be turned into a movie. At first I gave 2 stars but upgraded to 3 for the ideas.

[Jan Moens · Rating 4 out of 5]

7/10
Ik had hier echt meer van verwacht.

[Gert De Bie · Rating 3 out of 5]

Cool & amusant, beetje relevantie, maar minder dan Vandecasteele’s beste werk (Massa, Jungle). Smaakt als een tussendoortje.

[Sarah Vanbrabant · Rating 1 out of 5]

De schrijfstijl is voor mij heel houterig en kinderlijk, zoals een opstelletje. Er wordt ook onnodig veel uitgelegd, benoemd en herhaald. Vermoeiend voor mij. Jammer, want idee en thema zijn top!