Gąsienica

by Edogawa Rampo, Dariusz Latoś (Editor / Translator), Andrzej Świrkowski (Foreword)

Opowiadania Ranpo ewoluowały na przestrzeni lat – zaczynał od typowo detektywistycznych opowiadań w stylu Arthura Conan Doyle'a czy Agathy Christie, z czasem jednak zaczął przesuwać się w stronę opowiadań grozy à la Edgar Allan Poe (od niego również zapożyczył swój artystyczny pseudonim – Edogawa Ranpo wypowiedziane szybko brzmi niemal jak Edgar Allan Poe) i skupiał się na ciemnych zakamarkach ludzkiej psychiki. Wolał szokować, straszyć i zadawać zagadki, niż je rozwiązywać. Razem z tłumaczem antologii Dariuszem Latosiem wybraliśmy opowiadania, które najlepiej pokazują różne etapy jego pisarstwa.

Wstęp do książki napisał Andrzej Świrkowski, który na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu bada twórczość Edogawy i jest chyba jedynym w Polsce "ranpologiem".

Podobnie jak przy Zmierzchu i Ukochanym równaniu profesora postawiliśmy na współpracę z japońskim artystą przy ilustracji na okładce. Wybór był dla nas oczywisty: Suehiro Maruo, mangaka i malarz o niezwykle wyrazistym stylu, zaliczany do twórców nurtu eroguro (erotic grotesque). Suehiro Maruo ilustrował również opowiadania Ranpo; stworzył mangę na podstawie właśnie Gąsienicy i kadr z tej mangi pozwolił nam wykorzystać na okładce naszego zbioru.

Genres: Horror, Japan, Short Stories, Fiction, Japanese Literature, Audiobook, Classics

192 pages, Paperback

First published October 1, 2019

About the author

Hirai Tarō (平井 太郎), better known by the pseudonym Rampo Edogawa ( 江戸川 乱歩), sometimes romanized as "Ranpo Edogawa", was a Japanese author and critic who played a major role in the development of Japanese mystery fiction.

Reviews

[Nikola]

Najlepsze: Gąsienicą i Spacerowicz na poddaszu

[Alex.andthebooks]

4.5/5 - nie wszystkie opowiadania podobały mi się tak samo.

Chyba zakochuję się w literaturze azjatyckiej

[Adam Mirek]

makabryczne, groteskowe, dziwne… opowiadania, które sprawiają, że czytasz je z chorą fascynacją i nadzieją, że nikt wokół nie dowie się, jak bardzo cię fascynują. a może tylko ja tak mam? ups…

[Tomasz]

Spodziewałem się bardziej klasycznych opowieści w stylu przygód Sherlocka Holmesa, ale miejscami historiom bliżej było do dreszczowca, a nawet do horroru, niż do kryminału. Mistrzowskie prowadzenie narracji i budowanie grozy, czasem dosłowne, innym razem za to podawane nie wprost. Opowiadanie o fotelu zostanie ze mną chyba na zawsze- gdyby każda historia trzymała taki poziom, to byłaby to łatwa 5, a tak daję mocne 4,5 i serduszko na zachętę.

[spokój.w.głowie]

4,5/5
Niezwykle nieszablonowy zbiór opowiadań, niemający nic wspólnego z tym, co czytałam dotychczas.
Niby groza, ale nie do końca, bardziej czysty dyskomfort.
Jak nie czuć niechęci do mordercy?
Tutaj morderstwa są jak sztuka.
Mam wrażenie, że ten zbiór obnaża mroczniejszą stronę duszy człowieka.
Coś co ewidentnie zostanie na długo w mojej pamięci.

[Izabela Górska]

Kompetentnie inna niż się spodziewałam, bo realizm magiczny dostałam tylko w jednym opowiadaniu. Jestem fanką wschodnioazjatyckich opowiadań kryminalnych 😇

[Caroline]

Mega ciekawe opowiadania, najlepsze chyba tytułowe ale każde miało coś w sobie

[Magdalena Miękińska (getbooky)]

3.75

[Kinga (oazaksiazek)]

4,75
Pewnie z czasem zapomnę o tych opowiadaniach, bo po prostu tak mam w przypadku krótkich form, ale w trakcie czytania byłam zachwycona.

Edogawa Rampo ma tak ciekawe i wyjątkowe pomysły, że chętnie przeczytałabym coś jeszcze tego autora. To było dla mnie tak inne, świeże, niespotykane wcześniej w tym, co czytałam. Miejscami obleśne, przerażające niczym horror, ale jednocześnie na swój sposób przyjemne.

Myślę, że to jedna z lepszych tajfunowych książek, jakie czytałam (a nie czytałam tylko dwóch pozycji tego wydawnictwa).
Bardzo polecam!

[Lamia]

Te japońskie opowiadania posługujące się klasycznymi motywami z zachodniej literatury kryminalnej i grozy, wprost z XIX w., budują nad wyraz skutecznie atmosferę tajemnicy, dziwności i niezwykłości. Mnie skojarzyła się ta proza z filmami Hitchcocka (ta metodyczność opisu!) i z zaglądaniem pod podszewkę rzeczywistości/ludzkiej natury, którą tak lubię w prozie PKD.

[Ewa (humanizmowo)]

W sumie ciekawe, ale przez te wszytskie zachwyty liczyłam na więcej.

[Nat]

3.75
Czerwony pokój i W Objeciach fotela wybitne

[shubiektywnie]

4,75

Gdybym postanowiła kiedyś oddać się pisaniu, coś takiego chciałbym tworzyć.

[spillingthematcha]

Te historie przyciągają swoim mrocznym klimatem i oryginalnością. Niesamowicie napisane i świetnie przetłumaczone, bardzo nieoczywiste oraz intrygujące. Moim faworytem zostaje tytułowe opowiadanie, które zdecydowanie przejęło mnie najbardziej.

[Klaudia]

Zaczynamy od opowiadań w stylu Christie i Conan Doyle'a, a kończymy na absurdzie i grotesce. Ciekawy był to zbiór.

[Adela]

3.5* bardzo dziwne to było.

[DoGoryKsiazkami]

No przepraszam, ale meh👀

Nie zagrało między nami.

[Ewa (Fedra)]

3,5

[Gosia]

He loved her so much, so he turned himself into a painting for her, I’m never settling for less😫🙏🙏

[za_pomniane]

3.75 ⭐
Moje fav opowiadania:
~ W objęciach fotela
~ Gąsienica
~ Spacerowicz na poddaszu

[Czytam Sercem]

Co tu dużo mówić: kocham, przepadłam. Zarezerwujcie sobie wolny dzień na tę książkę, bo nie oderwiecie się od niej. Chylę czoła przerażająco bujnej wyobraźni autora.

[Arbuz Dumbledore]

Naprawdę niesamowite opowiadania. Zupełnie inne od standardowych opowieści kryminalnych, bo grzebią w umyśle mordercy tak mocno, że daje to niewygodne wrażenie. Książka jest rewelacyjna, opowiadania zapadają w pamięć i zostawiają z poczuciem oszołomienia, oderwania od rzeczywiści. Przepiękny, oryginalny język. Psychologiczny majstersztyk.

[Polianna (moze_booka)]

Gdybym przeczytała ten zbiór opowiadań japońskich przed innymi, ocena byłaby wyższa, bo dobrze znam już ten styl, tematykę i filozofię. Choć dwa opowiadania "W objęciach fotela" i "Gąsienica" to chyba najbardziej groteskowe teksty jakie czytałam.

[kam]

Okresu Meiji fanką nie zostanę, ale prozę Ranpo Edo­ga­wa będę wspominała z sympatią.

[gdzie.tancza.homary]

4,75/5⭐️

[Hex]

Nie wiem, co pan brał panie Edogawa, ale też chcę działkę. Wspaniale się bawiłam w tej grotesce, tym przerysowaniu, w tym odejściu od klasycznego kryminału wedle Agathy Christie. Niepokojące, obrzydliwe, dziwne -- ja chcę jeszcze raz!

[sincerelyfilip]

Ostatnie opowiadanie do wywalenia, reszta spoko.

[Kuba ✌]

- test psychologiczny - 2.5/5⭐️
- czerwony pokój - 2/5⭐️
- sen na jawie - 1.75/5⭐️
- spacerowicz na poddaszu 3.5/5⭐️
- w objęciach fotela 3/5⭐️
- gąsienica - 5/5⭐️
- podróżny z wyszywanym obrazem - 2⭐️

według mnie dość nierówne są te opowiadania. najlepszym opowiadaniem, które wywarło na mnie największe wrażenie jest "gąsienica". jest dokładnie tym, czego oczekiwałem od tego zbioru. wzbudza grozę, wywołuje uczucie niepokoju i dyskomfortu. ogólnie cała książka jest ciekawym tworem, ale większość była dość średnia.

[zuzanna]

4.5

[Riello]

Właśnie takie książki lubię najbardziej.