What do you think?
Rate this book
ليتر من الدموع ؛ نضال شابة للحياة ( مذكرات آيا )
وجاء الكتاب تحت عنوان «ليتر من الدموع - نضال شابة للحياة (مذكرات آيا)» وهو من تأليف آيا كيتو الفتاة اليابانية التي بدأت بكتابة مذكراتها في سن الخامسة عشر بعدما بدأت تعاني من مرض ضمور المخيخ. ولكن مع تدهور حالة آيا، أصبحت مذكراتها غير مقروءة فعلياً. ولكن رغبتها في الكتابة لكي تعيش لم تنخفض على الإطلاق، فواصلت الكتابة في كراسة الرسم باستخدام قلم سحري بكل ما أوتيت من قوة في يد لا تتحرك كما تشاء. لذلك قامت شيوكا كيتو، والدتها، بإعادة صياغتها وهي تستبق التباسات الموت المنتظر لآيا مستعيدة وقائع فضاءات المرض وكأنما لم تتوقف أبداً... وخلال عملية التحرير، تعاون العديد من أصدقاء العائلة وقدموا للأم تشجيعاً هائلاً؛ الأم المكلومة التي لم يتبق في ذاكرتها سوى كلمات قالتها آيا قب&
264 pages, Kindle Edition
Published May 21, 2019
About the author
Aya Kito
7 books77 followersAya Kitō (木藤亜也, July 19, 1962 – May 23, 1988) was a Japanese diarist. She wrote about her personal experiences living with spinocerebellar ataxia which was later published in the book 1 Litre no Namida.
Legacy
Her diary, entitled 1 Litre no Namida (1リットルの涙 Ichi Rittoru no Namida, lit. "1 Litre of Tears"), was first published in her native Japan on February 25, 1986, more than two years before her death at the age of 25. Her mother, Shioka Kitō, convinced her to publicize her diary in order to give hope to others, since Aya had always wanted to be able to help others.
Her diary was later adapted into a 2004 film, as well as a 2005 television drama series from Fuji TV in which Erika Sawajiri portrayed Kitō.
Legacy
Her diary, entitled 1 Litre no Namida (1リットルの涙 Ichi Rittoru no Namida, lit. "1 Litre of Tears"), was first published in her native Japan on February 25, 1986, more than two years before her death at the age of 25. Her mother, Shioka Kitō, convinced her to publicize her diary in order to give hope to others, since Aya had always wanted to be able to help others.
Her diary was later adapted into a 2004 film, as well as a 2005 television drama series from Fuji TV in which Erika Sawajiri portrayed Kitō.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 733 reviews
April 5, 2026
لتر من الدموع ...كتاب عبارة عن مذكرات حقيقية كتيتها آيا كيتو التي توفيت عام ١٩٨٨ عن عمر يناهز ٢٥ سنة وتحكي فيه عن تجربتها المؤلمة ومعاناتها مع المرض لمدة ١٠ سنوات وتم إنتاج مسلسل عن حياتها في 2005.
آيا كيتو كانت فتاة طبيعية وتتمتع بجسم سليم و فجأة وبدون أي مقدمات عندما كانت تبلغ من العمر ١٥ أصيبت بمرض ضمور المخيخ والحبل الشوكي وهو مرض صعب جداً لا علاج له حيث يصبح المريض غير قادر علي الكلام او المشي أو حتي بلع الطعام إلي أن يصبح طريح الفراش و هذا ما حدث لآيا كيتو التي استمر عذابها لمدة ١٠ سنوات كاملة...
"أنا مستمرة في التنفس من أجل العيش لأنني لا أستطيع أن أموت ولا شئ يمكن القيام به لعلاجي.."
في أيامها الاخيرة اصبحت كتاباتها مشوهة وغير مقروءة ومع ذلك فان رغبتها في الكتابة لم تنخفض علي الاطلاق فواصلت الكتابة بكل ما أتيت من قوة في يد لا تتحرك كما تشاء وقامت والدتها باعادة صياغة هذه المذكرات لنشرها...
"ابكي بحرقة وواقع اليوم قاس ومتعب جداً ولا يقدم لي حتي حلماً..إن تخيل المستقبل يجلب لي نوعاً آخر من الدموع..."
كتاب مؤلم..جداً...
آيا كيتو كانت فتاة طبيعية وتتمتع بجسم سليم و فجأة وبدون أي مقدمات عندما كانت تبلغ من العمر ١٥ أصيبت بمرض ضمور المخيخ والحبل الشوكي وهو مرض صعب جداً لا علاج له حيث يصبح المريض غير قادر علي الكلام او المشي أو حتي بلع الطعام إلي أن يصبح طريح الفراش و هذا ما حدث لآيا كيتو التي استمر عذابها لمدة ١٠ سنوات كاملة...
"أنا مستمرة في التنفس من أجل العيش لأنني لا أستطيع أن أموت ولا شئ يمكن القيام به لعلاجي.."
في أيامها الاخيرة اصبحت كتاباتها مشوهة وغير مقروءة ومع ذلك فان رغبتها في الكتابة لم تنخفض علي الاطلاق فواصلت الكتابة بكل ما أتيت من قوة في يد لا تتحرك كما تشاء وقامت والدتها باعادة صياغة هذه المذكرات لنشرها...
"ابكي بحرقة وواقع اليوم قاس ومتعب جداً ولا يقدم لي حتي حلماً..إن تخيل المستقبل يجلب لي نوعاً آخر من الدموع..."
كتاب مؤلم..جداً...
May 8, 2023
تقول آيا:"...يمكنني المشي بل وحتي الركض والتنقل بحرية في أحلامي لكنني عاجزة عن أي من هذا في الواقع،أشعر بالقلق الشديد علي مستقبلي لقد أدرت ظهري لحياتي دون أن أدري،لقد اغرقتني أمواج مصيري ولا أدري حتي أي المهن بقي ليّ.. أتساءل عما إن كان بمقدوري علي الأقل أن أصبح ذات فائدة لشخص ما...
بصفتي معاقة يجب أن أعيش حياتي وأنا أحمل هذا العبء علي كاهلي...لكنني سأقتله حتي لو كنت أتالم،ففي الأخير لم يبقي ليّ سوي المواصلة والأمل".
صدقاً كلماتي عاجزة أمام معاناتها وشجاعتها.
بصفتي معاقة يجب أن أعيش حياتي وأنا أحمل هذا العبء علي كاهلي...لكنني سأقتله حتي لو كنت أتالم،ففي الأخير لم يبقي ليّ سوي المواصلة والأمل".
صدقاً كلماتي عاجزة أمام معاناتها وشجاعتها.
November 8, 2010
There was a series for this book which I thoroughly loved. It was a certified tear jerker. I really felt like I did shed a liter of tears. I hated the fact that Aya was so pretty and intelligent,and yet she was burdened with a disease that she didn't even deserve to have. So because of the series I got curious and I wanted to know more about the real Aya.Not the actress that plays Aya's character. I wanted to know the true, unbiased and unedited story behind Aya's disease. Unfortunately it was not available in our country, and can only be bought at Singapore and Japan, so I asked my aunt in Sing. to buy the book for me.
At first, I was expecting it would be twice a tear jerker as the series is, but I was wrong. I didn't cry throughout the book. But don't get me wrong because it's still a very sad, sad book. While reading I came to ask myself that how can someone as intelligent and creative like Aya be burdened with Cerebrospinal degeneration disease? She's just a young girl who had a lot of dreams for herself and for her family. But life was unfair for her. She was not given the chance to maximize her potentials.
Aya had an incurable disease, so she sees the world differently. She values the small things and treasures every single day of her life. Aya had a very hard life due to her illness. She was not able to have the normal life of teenagers. She dreams of going out on dates and marrying but it was just not meant for her. Despite of this,she has a family who cares for her. Her daily struggles was written in her diary, and it would actually make you see and realize how lucky you are to be normal.
Aya's diary has drawings at some pages. I loved her drawings and it shows her creative side. It also has some pictures of the real Aya Kito (who is very far from the Aya Kito who played on T.V).
It was very moving book.
One quote that inspired me so much:
"A handicapped person is a human being with the same heart as anyone else. It's not a misfortune if you can't hear-it's just an inconvenience." ---Aya Kito.
At first, I was expecting it would be twice a tear jerker as the series is, but I was wrong. I didn't cry throughout the book. But don't get me wrong because it's still a very sad, sad book. While reading I came to ask myself that how can someone as intelligent and creative like Aya be burdened with Cerebrospinal degeneration disease? She's just a young girl who had a lot of dreams for herself and for her family. But life was unfair for her. She was not given the chance to maximize her potentials.
Aya had an incurable disease, so she sees the world differently. She values the small things and treasures every single day of her life. Aya had a very hard life due to her illness. She was not able to have the normal life of teenagers. She dreams of going out on dates and marrying but it was just not meant for her. Despite of this,she has a family who cares for her. Her daily struggles was written in her diary, and it would actually make you see and realize how lucky you are to be normal.
Aya's diary has drawings at some pages. I loved her drawings and it shows her creative side. It also has some pictures of the real Aya Kito (who is very far from the Aya Kito who played on T.V).
It was very moving book.
One quote that inspired me so much:
"A handicapped person is a human being with the same heart as anyone else. It's not a misfortune if you can't hear-it's just an inconvenience." ---Aya Kito.
March 25, 2022
Mentre leggevo ho sentito la sofferenza che la protagonista si è ritrovata a vivere in un momento particolare della vita: l’adolescenza.
La narrazione prevalentemente in prima persona, fatta a eccezione dei capitoli finali, è travolgente, fluida ed è veramente difficile lasciare in sospeso la lettura, a volte sono arrivata a sentirmi una specie di confidente per la protagonista, come se avesse solo me (o meglio il diario) per esprimere realmente sé stessa e le sue emozioni.
I fatti sono raccontati in maniera chiara e i capitoli sono stati suddivisi in base agli anni che la protagonista aveva mentre li scriveva, ma non per questo la lettura è risultata difficile, anzi è servito per comprendere meglio il percorso della malattia.
Il linguaggio è semplice e lineare adatto a qualsiasi tipo di età tuttavia verso la fine, dove viene spiegata in modo più o meno approfondito la malattia, potrebbe non essere ben chiaro a tutti ma tutto sommato, come ribadito anche nel libro, è una parte fondamentale per comprendere meglio il tutto.
Nel libro sono stati mantenute molte parole e proverbi giapponesi, ovviamente con opportuna spiegazione di essi, e questo ha reso ancora più stimolante la lettura in quanto mi ha permesso di scoprire e approfondire molti particolari della cultura giapponese che per molti aspetti non si conoscono ancora.
C’è da dire che non è propriamente recente in quanto è stato pubblicato verso la fine degli anni 80, ma ha riscosso un notevole successo in Giappone e in tutto l’Oriente rendendo Aya un modello da seguire e da ammirare da grandi e piccini per il notevole coraggio, per la sua determinazione e per il suo grande amore verso la vita che le ha dato sempre la forza di continuare a combattere.
La narrazione prevalentemente in prima persona, fatta a eccezione dei capitoli finali, è travolgente, fluida ed è veramente difficile lasciare in sospeso la lettura, a volte sono arrivata a sentirmi una specie di confidente per la protagonista, come se avesse solo me (o meglio il diario) per esprimere realmente sé stessa e le sue emozioni.
I fatti sono raccontati in maniera chiara e i capitoli sono stati suddivisi in base agli anni che la protagonista aveva mentre li scriveva, ma non per questo la lettura è risultata difficile, anzi è servito per comprendere meglio il percorso della malattia.
Il linguaggio è semplice e lineare adatto a qualsiasi tipo di età tuttavia verso la fine, dove viene spiegata in modo più o meno approfondito la malattia, potrebbe non essere ben chiaro a tutti ma tutto sommato, come ribadito anche nel libro, è una parte fondamentale per comprendere meglio il tutto.
Nel libro sono stati mantenute molte parole e proverbi giapponesi, ovviamente con opportuna spiegazione di essi, e questo ha reso ancora più stimolante la lettura in quanto mi ha permesso di scoprire e approfondire molti particolari della cultura giapponese che per molti aspetti non si conoscono ancora.
C’è da dire che non è propriamente recente in quanto è stato pubblicato verso la fine degli anni 80, ma ha riscosso un notevole successo in Giappone e in tutto l’Oriente rendendo Aya un modello da seguire e da ammirare da grandi e piccini per il notevole coraggio, per la sua determinazione e per il suo grande amore verso la vita che le ha dato sempre la forza di continuare a combattere.
February 9, 2011
Kore wa watashi ga ima made no jinsei de yonda koto ga mottomo kandō-tekina monogataridesu...
هذا الكتاب يستحق ان يحصل على نجوم بعدد ما يوجد على هذا الموقع ... الكتاب هو عبارة عن مذكرات طالبة يابانية فى الخامسة عشر من عمرها ظلت تكتبها فى خمس سنوات ثم توفيت فى الخامسة والعشرين
الفتاة كانت مصابة بمرض نادر ليس له علاج وغير معروف الاسباب وهو يسبب ضمور وتاكل لخلايا المخيخ وهو المسؤل مع النخاع الشوكى عن نقل الاشارات بين أعضاء الجسم المختلفه والمخ الذى يصدر الامر بالحركة
اصيبت بالمرض فى الخامسة عشر من عمرها وهى فى اروع فترات حياتها وأكثرها انطلاقاً لتجد أن المرض يجعلها تسقط كثيراً حيث تفقد التحكم بجسدها ومع تطوره اصبحت ابطأ فى الحركة ثم لم تعد تستطيع الكتابة بشكل جيد وأيضا لم تعد لديها القدرة على الكلام بطلاقة لتصل تدريجيا إلى عدم القدرة على المشى واللجوء إلى الكرسى المتحرك ثم تضطر لترك مدرستها للذهاب الى مدرسة للمعاقين وهناك تتطور حالتها حتى أصبحت فى خطر عند تناول الطعام فلا تستطيع إبتلاعه وكذلك عند ابتلاع ريقها حيث أنها تختنق فى الكثير من الاحيان حتى صارت طريحة الفراش ولم تعد حتى تستطيع الكلام بل إنها لم تكن تستطيع النوم خشية أن لا تستطيع فتح عينيها فى الصباح
كتبت آيا الكتاب فى كل المراحل التى استطاعت فيها امساك القلم وكانت الكتابة هى ما تعيش لأجله حتى انها كانت تربط القلم بيديها لتحاول الكتابة به
ما يؤلم فى هذا المرض أنه مع حالة الإعاقه الشامله التى تحدث للمريض فإنه يكون على وعى كامل بكل شىء فالمرض لا يصيب العقل ولا يؤثر فى ذكاء الشخص ولا يقتل ايضا بشكل مباشر وإنما حالة الشلل التام قد تصل إلى التنفس أو إلى الاختناق عند الأكل أو إبتلاع الريق ورغم كل ما يحدث ظلت لاخر لحظة مفعمة بالامل باحثة عن أى طريقة يمكنها أن تساعد بها الأخرين
لكنها ظلت تتسائل لآخر لحظات حياتها ... لم إختارنى هذا المرض؟؟
هذا الكتاب يستحق ان يحصل على نجوم بعدد ما يوجد على هذا الموقع ... الكتاب هو عبارة عن مذكرات طالبة يابانية فى الخامسة عشر من عمرها ظلت تكتبها فى خمس سنوات ثم توفيت فى الخامسة والعشرين
الفتاة كانت مصابة بمرض نادر ليس له علاج وغير معروف الاسباب وهو يسبب ضمور وتاكل لخلايا المخيخ وهو المسؤل مع النخاع الشوكى عن نقل الاشارات بين أعضاء الجسم المختلفه والمخ الذى يصدر الامر بالحركة
اصيبت بالمرض فى الخامسة عشر من عمرها وهى فى اروع فترات حياتها وأكثرها انطلاقاً لتجد أن المرض يجعلها تسقط كثيراً حيث تفقد التحكم بجسدها ومع تطوره اصبحت ابطأ فى الحركة ثم لم تعد تستطيع الكتابة بشكل جيد وأيضا لم تعد لديها القدرة على الكلام بطلاقة لتصل تدريجيا إلى عدم القدرة على المشى واللجوء إلى الكرسى المتحرك ثم تضطر لترك مدرستها للذهاب الى مدرسة للمعاقين وهناك تتطور حالتها حتى أصبحت فى خطر عند تناول الطعام فلا تستطيع إبتلاعه وكذلك عند ابتلاع ريقها حيث أنها تختنق فى الكثير من الاحيان حتى صارت طريحة الفراش ولم تعد حتى تستطيع الكلام بل إنها لم تكن تستطيع النوم خشية أن لا تستطيع فتح عينيها فى الصباح
كتبت آيا الكتاب فى كل المراحل التى استطاعت فيها امساك القلم وكانت الكتابة هى ما تعيش لأجله حتى انها كانت تربط القلم بيديها لتحاول الكتابة به
ما يؤلم فى هذا المرض أنه مع حالة الإعاقه الشامله التى تحدث للمريض فإنه يكون على وعى كامل بكل شىء فالمرض لا يصيب العقل ولا يؤثر فى ذكاء الشخص ولا يقتل ايضا بشكل مباشر وإنما حالة الشلل التام قد تصل إلى التنفس أو إلى الاختناق عند الأكل أو إبتلاع الريق ورغم كل ما يحدث ظلت لاخر لحظة مفعمة بالامل باحثة عن أى طريقة يمكنها أن تساعد بها الأخرين
لكنها ظلت تتسائل لآخر لحظات حياتها ... لم إختارنى هذا المرض؟؟
November 24, 2016
Tôi đọc bài viết Trật tự trong thảm họa, về thái độ và phương cách người Nhật đối diện với "đặc sản" thiên tai. Tôi xem clip về cách các em học sinh nhỏ tuổi người Nhật làm những công dân tí hon đầy gương mẫu và trách nhiệm trong trường học. Tôi học, đọc, nghe về cách nước Nhật từ một đất nước nghèo nàn tài nguyên vươn lên hàng cường quốc. Nhật Bản thường làm tôi thấy kinh ngạc rồi nhanh chóng chuyển sang trạng thái chấp nhận không ấm ức.
Aya và những dòng nhật kí của cô làm tôi thấy bản thân kém cỏi và đáng hổ thẹn vô cùng. Mặc dù bắt dầu đọc với áp lực nho nhỏ rằng biết đâu mình không thích cuốn sách này giống như mọi người thích, biết đâu mình không thể khóc giống như mọi người khóc, biết đâu mình không thể tiếp nhận nó bằng trái tim ấm áp và rung động như mọi người tiếp nhận...; thì tới bây giờ khi đã đọc xong toàn bộ và quả thực là tôi không khóc chút nào mà chỉ đôi khi thấy nghèn nghẹn chỗ cuống họng còn mắt thì cay cay, tôi hoàn toàn thật tâm dành cho cuốn sách, cho Aya, mẹ cô và nhiều con người có thật dù chỉ xuất hiện chớp nhoáng trong đôi ba dòng chữ ở đây những tình cảm và lòng khâm phục chân thật nhất. Tôi ngả mũ và nghiêng mình trước họ.
Một lít nước mắt chảy ngược vào trong.
Aya và những dòng nhật kí của cô làm tôi thấy bản thân kém cỏi và đáng hổ thẹn vô cùng. Mặc dù bắt dầu đọc với áp lực nho nhỏ rằng biết đâu mình không thích cuốn sách này giống như mọi người thích, biết đâu mình không thể khóc giống như mọi người khóc, biết đâu mình không thể tiếp nhận nó bằng trái tim ấm áp và rung động như mọi người tiếp nhận...; thì tới bây giờ khi đã đọc xong toàn bộ và quả thực là tôi không khóc chút nào mà chỉ đôi khi thấy nghèn nghẹn chỗ cuống họng còn mắt thì cay cay, tôi hoàn toàn thật tâm dành cho cuốn sách, cho Aya, mẹ cô và nhiều con người có thật dù chỉ xuất hiện chớp nhoáng trong đôi ba dòng chữ ở đây những tình cảm và lòng khâm phục chân thật nhất. Tôi ngả mũ và nghiêng mình trước họ.
Một lít nước mắt chảy ngược vào trong.
Read
December 6, 2019سأجعلكم تعيشون حياة سهلة ..سأهتم بكم كما اهتممتم بي !
مؤلمة هذه الجملة ،والشيء الأكثر الماً أنني اكتشفت أن آنا الفتاة المريضة المتوترة المضطربة القلقة حيال حياتها التي تبكي على أقل حدث يحصل لها ،إنها تشبهني، وجدت صفاتي بها .
إنها قصة حقيقية لفتاة يابانية أبتليت بمرض (يسمى ضمور المخيخ)
شرحت معاناتها عند وقوعها على الأرض،كيف تكون شفقة في أنظار الآخرين، عدم الشعور برضى الذات ،اهتمام والدتها ومراقبتها لها أستعدت شريط ذكرياتي مع والدتي مراقبتها لي اهتمامها لوضعي أكثر من اهتمامي انا لنفسي!
آنا أرادت أن تكون قوية،أرادت أن تكون انسانة متميزة، أرادت أن تعيش وتحب مثل اقرانها لكن المرض سلب كل أحلامها ابعدها عن بيتها واسرتها وعن أصدقائها. ..
اسم الرواية الف لتر من الدموع وليس لتر من الدموع ، لا أنكر أن الترجمة سيئة لكن حزنت لحزنها .. بكيت لبكائها..
2019/12/6💔
أيام مريرة وعصبية
مؤلمة هذه الجملة ،والشيء الأكثر الماً أنني اكتشفت أن آنا الفتاة المريضة المتوترة المضطربة القلقة حيال حياتها التي تبكي على أقل حدث يحصل لها ،إنها تشبهني، وجدت صفاتي بها .
إنها قصة حقيقية لفتاة يابانية أبتليت بمرض (يسمى ضمور المخيخ)
شرحت معاناتها عند وقوعها على الأرض،كيف تكون شفقة في أنظار الآخرين، عدم الشعور برضى الذات ،اهتمام والدتها ومراقبتها لها أستعدت شريط ذكرياتي مع والدتي مراقبتها لي اهتمامها لوضعي أكثر من اهتمامي انا لنفسي!
آنا أرادت أن تكون قوية،أرادت أن تكون انسانة متميزة، أرادت أن تعيش وتحب مثل اقرانها لكن المرض سلب كل أحلامها ابعدها عن بيتها واسرتها وعن أصدقائها. ..
اسم الرواية الف لتر من الدموع وليس لتر من الدموع ، لا أنكر أن الترجمة سيئة لكن حزنت لحزنها .. بكيت لبكائها..
2019/12/6💔
أيام مريرة وعصبية
July 24, 2022
Chẳng gì đáng buồn hơn là những thứ mình đã từng có rồi, nhưng lại mất. Không gì đau lòng hơn nhìn mình yếu đi mỗi ngày, không gì cứu vãn được :(
Đọc xong cuốn sách này, mình chỉ cảm thấy một nỗi bâng khuâng. Và từ đó, mỗi khi bước đi, mình đều cảm nhận được tiếng vang lớn hơn, như thể một sự khẳng định rằng tôi vẫn sống và khỏe mạnh. Và bằng mọi giá, phải gắng giữ gìn!!
Mình cũng sẽ cố gắng sống một cuộc đời thật trọn vẹn, để khi cái chết tìm tới, thì mình sẽ sẵn sàng đón nhận nó.
“Lúc ra đi mà được nằm trên thảm cỏ xanh giữa muôn hoa rực rỡ, rồi từ từ đi vào giấc ngủ trong tiếng nhạc du dương, hẳn là tuyệt vời lắm.”
-----
Btw, bạn nào muốn mua sách đẹp với giá hợp lý thì ghé page mình xem nha :")
facebook.com/hieusachcuaGaby ❤
Đọc xong cuốn sách này, mình chỉ cảm thấy một nỗi bâng khuâng. Và từ đó, mỗi khi bước đi, mình đều cảm nhận được tiếng vang lớn hơn, như thể một sự khẳng định rằng tôi vẫn sống và khỏe mạnh. Và bằng mọi giá, phải gắng giữ gìn!!
Mình cũng sẽ cố gắng sống một cuộc đời thật trọn vẹn, để khi cái chết tìm tới, thì mình sẽ sẵn sàng đón nhận nó.
“Lúc ra đi mà được nằm trên thảm cỏ xanh giữa muôn hoa rực rỡ, rồi từ từ đi vào giấc ngủ trong tiếng nhạc du dương, hẳn là tuyệt vời lắm.”
-----
Btw, bạn nào muốn mua sách đẹp với giá hợp lý thì ghé page mình xem nha :")
facebook.com/hieusachcuaGaby ❤
February 9, 2017
Aya Kito on dört yaşında, hayata umutla bakan, mutlu bir genç kızdı. Japonya'da, ailesiyle standart bir hayat yaşıyor ve geleceği için planlar yapıyordu. Ancak on dört yaşının içinde hızla zayıfladığını fark etti. Bir gün okula giderken dizlerinin bağı çözüldü ve yere düşüp, yaralandı. Zamanla yürüyüşü yavaşladı ve hayatını normal bir şekilde devam ettirememeye başladı. Herkes gibi değildi artık. Ender rastlanan, ölümcül bir hastalığa yakalanmıştı. Ailesinden ve evinden uzak, bitmek bilmeyen hastane dönemleri bu zamanlarda başladı. Kaldırabileceğinin üzerinde testlere sokuluyordu, her şey Aya için korkunç bir hızla berbatlaşıyordu ve en zoru hayat hala devam ediyordu.
Bu öykü, 23 Mayıs 1988'de spino-sereballar ataksi hastalığından dolayı bu dünyadan ayrılan Aya Kito'nun hayatının korkunç döneminin başlangıcının kısa bir özeti. Kurmaca bir karakterin öyküsü değil, gerçek bir genç kızın hikayesi. Öldüğünde yirmi üç yaşındaydı Aya ve geriye hastalığı boyunca yazdığı, yer yer ağlatan, yer yer de umuduna hayran bırakan satırlarla dolu bir günlük bıraktı. Bu günlük Aya'nın ölümünden iki sene önce, benzer şeyleri yaşayanlara 'yalnız değilsiniz' diyebilmek ve tedavisi bulunmamış hastalıklara dikkat çekmek amacıyla 1986'da, Aya'nın annesi tarafından Japonya'da yayımlandı. Çıktığı günden itibaren senelerce Japonya'da önemli bir okuyucu kitlesine ulaşan 'Bin Damla Gözyaşı' aynı zamanda değer arz eden tıbbi bir hatırat olarak değerlendirildi. Edebiyat tarihinde Macar yazar Frigyes Karinthy'in yazdığı 'Kafatasımın Etrafında Yolculuk' gibi önemli tıbbi edebi hatıratlar yazılmış olsa da, hastalığın kişi üzerindeki yıkımına paralel bir şekilde aşama aşama anlatan ilk metinlerden biri olarak tarihe geçti.
2005 senesine gelindiğinde günlük, Fuji Televizyon tarafından on bir bölümlük bir dizi olarak hazırlandı ve bu dizi dünyada da ilgi görerek Aya Kito'nun günlüğünün başa dillere çevrilmesine olanak sağladı. 2007 senesinde İngilizceye çevrilen günlük o günden itibaren dünyanın birçok ülkesinde yayımlandı. Ülkemizde ise İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi öğrencileri başlatmış oldukları 'Leyla'dan Sonra' projesi kapsamında bu eseri Türkçeye kazandırarak Türkiye'de de bu konuda bir farkındalık yaratmak istediler. Bu amaç doğrultusunda Prof.Dr.Ümmühan Çiftçi, günlüğü Japonca'dan Türkçe'ye çevirerek okumamıza olanak sağladı.
'Bin Damla Gözyaşı' bir gazete sayfasında denk gelip okuduğumuz, içimizi acıtan o kısaca bahsedilmiş olaylardan birinin içine balıklama dalmışız hissiyatı yaratıyor. Sayfalar ilerledikçe Aya'nın çaresizliği katlanarak üzerimize çullanıyor ve okuyucunun elini kolunu bağlıyor.
Peki nedir bu spino-serebellar ataksi hastalığı? Kitapta açıklandığı üzere beyincik ve omurilikteki hücrelerin dejenere olması sonucu ortaya çıkan nörolojik bir hastalıktır. Genel olarak yürüme, konuşma, hareketlerde zamanlama ve koordinasyon; bununla beraber solunum ve kalp rahatsızlıkları gibi ölümcül problemlere yol açmaktadır.
Kitabın sonunda Aya'nın annesi ve doktorunun da görüşlerine yer verilmiş ve Aya'nın fotoğrafları konulmuş. Bu eklerle Aya'nın durumu ve hastalığı daha belirgin hatlarla çizilmiş.
Bu tarz kitapları kurmaca dahi olsa okumak zordur. 'Bin Damla Gözyaşı' ise duygusal sertliğiyle çok zor bir metin. Ama bize uğramamış dahi olsa bu tarz hastalıkları yaşayan insanlarla duygudaşlık kurmak ve onları anlamak için bulunmaz bir hazine.
Aslında geçtiğimiz aralık ayında okumuştum bu kitabı. Ama sonundaki bazı notları tamamlayamamıştım. Kitap beni üzdüğünden bir süre uzak kalmam daha iyi olur diye düşünmüş, rafa kaldırmıştım. Sonunda o parçaları da okudum. Yukarıda yazdığım yazı da 'Japon Sineması Dergisi'nin 12.sayısında yayımlanmıştı. Tekrar benzer şeyler yazmak yerine, oradaki yazımı burada direkt paylaşmak istedim. Duygusal olarak çok sarsılmayacak herkese öneririm.
İyi okumalar!
Bu öykü, 23 Mayıs 1988'de spino-sereballar ataksi hastalığından dolayı bu dünyadan ayrılan Aya Kito'nun hayatının korkunç döneminin başlangıcının kısa bir özeti. Kurmaca bir karakterin öyküsü değil, gerçek bir genç kızın hikayesi. Öldüğünde yirmi üç yaşındaydı Aya ve geriye hastalığı boyunca yazdığı, yer yer ağlatan, yer yer de umuduna hayran bırakan satırlarla dolu bir günlük bıraktı. Bu günlük Aya'nın ölümünden iki sene önce, benzer şeyleri yaşayanlara 'yalnız değilsiniz' diyebilmek ve tedavisi bulunmamış hastalıklara dikkat çekmek amacıyla 1986'da, Aya'nın annesi tarafından Japonya'da yayımlandı. Çıktığı günden itibaren senelerce Japonya'da önemli bir okuyucu kitlesine ulaşan 'Bin Damla Gözyaşı' aynı zamanda değer arz eden tıbbi bir hatırat olarak değerlendirildi. Edebiyat tarihinde Macar yazar Frigyes Karinthy'in yazdığı 'Kafatasımın Etrafında Yolculuk' gibi önemli tıbbi edebi hatıratlar yazılmış olsa da, hastalığın kişi üzerindeki yıkımına paralel bir şekilde aşama aşama anlatan ilk metinlerden biri olarak tarihe geçti.
2005 senesine gelindiğinde günlük, Fuji Televizyon tarafından on bir bölümlük bir dizi olarak hazırlandı ve bu dizi dünyada da ilgi görerek Aya Kito'nun günlüğünün başa dillere çevrilmesine olanak sağladı. 2007 senesinde İngilizceye çevrilen günlük o günden itibaren dünyanın birçok ülkesinde yayımlandı. Ülkemizde ise İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi öğrencileri başlatmış oldukları 'Leyla'dan Sonra' projesi kapsamında bu eseri Türkçeye kazandırarak Türkiye'de de bu konuda bir farkındalık yaratmak istediler. Bu amaç doğrultusunda Prof.Dr.Ümmühan Çiftçi, günlüğü Japonca'dan Türkçe'ye çevirerek okumamıza olanak sağladı.
'Bin Damla Gözyaşı' bir gazete sayfasında denk gelip okuduğumuz, içimizi acıtan o kısaca bahsedilmiş olaylardan birinin içine balıklama dalmışız hissiyatı yaratıyor. Sayfalar ilerledikçe Aya'nın çaresizliği katlanarak üzerimize çullanıyor ve okuyucunun elini kolunu bağlıyor.
Peki nedir bu spino-serebellar ataksi hastalığı? Kitapta açıklandığı üzere beyincik ve omurilikteki hücrelerin dejenere olması sonucu ortaya çıkan nörolojik bir hastalıktır. Genel olarak yürüme, konuşma, hareketlerde zamanlama ve koordinasyon; bununla beraber solunum ve kalp rahatsızlıkları gibi ölümcül problemlere yol açmaktadır.
Kitabın sonunda Aya'nın annesi ve doktorunun da görüşlerine yer verilmiş ve Aya'nın fotoğrafları konulmuş. Bu eklerle Aya'nın durumu ve hastalığı daha belirgin hatlarla çizilmiş.
Bu tarz kitapları kurmaca dahi olsa okumak zordur. 'Bin Damla Gözyaşı' ise duygusal sertliğiyle çok zor bir metin. Ama bize uğramamış dahi olsa bu tarz hastalıkları yaşayan insanlarla duygudaşlık kurmak ve onları anlamak için bulunmaz bir hazine.
Aslında geçtiğimiz aralık ayında okumuştum bu kitabı. Ama sonundaki bazı notları tamamlayamamıştım. Kitap beni üzdüğünden bir süre uzak kalmam daha iyi olur diye düşünmüş, rafa kaldırmıştım. Sonunda o parçaları da okudum. Yukarıda yazdığım yazı da 'Japon Sineması Dergisi'nin 12.sayısında yayımlanmıştı. Tekrar benzer şeyler yazmak yerine, oradaki yazımı burada direkt paylaşmak istedim. Duygusal olarak çok sarsılmayacak herkese öneririm.
İyi okumalar!
Read
August 22, 2024fai anche due
October 30, 2017
“Lúc ra đi mà được nằm trên thảm cỏ xanh giữa muôn hoa rực rỡ, rồi từ từ đi vào giấc ngủ trong tiếng nhạc du dương, hẳn là tuyệt vời lắm.”
Lời của Aya lúc còn sống đang vọng về.
Ngày 23 tháng Năm năm 1988, lúc 0 giờ 55 phút, Aya ra đi vĩnh viễn...
Quyển sách này khiến tôi yêu mẹ mình nhiều hơn. Tôi yêu cuộc sống này, tôi yêu người yêu tôi. Cảm ơn em đã đến trong tôi.
Cảm ơn đời.
January 18, 2022
«La mia esistenza non ha nulla di straordinario. Cosa avrei da raccontare? Non faccio che piangere e ripetere che avrei dovuto fare di più quando ancora potevo. È una vita di rimpianti, e me ne vergogno».
Questa fu la risposta di Aya quando la madre le disse che stava preparando il suo diario per la pubblicazione, in patria avvenuta due anni e mezzo prima della sua morte. Nonostante la genitrice stessa acquistasse appositamente le memorie di persone malate pur di non farle pesare troppo la sua condizione, Aya non annota pressoché altro, finché le dita son riuscite a stringere la penna. Non poteva, a causa del suo male il corpo cedeva spesso facendole perdere via via il controllo di ogni parte ad accezione della mente. Imprigionata a soli 15 anni, terribile per chiunque e per una ragazzina sempre col sorriso sulle labbra che si affacciava alla vita sicuramente di più.
"Se guarissi, se soltanto potessi camminare normalmente, parlare senza problemi o usare bene le bacchette... Ma è solo un sogno. Non devo abbandonarmi a simili pensieri. Non mi è consentito nemmeno immaginarlo.
Ho deciso: in quanto disabile, d'ora in poi mi farò carico del mio fardello per tutta la vita. E, per quanto possa essere doloroso, cercherò di vivere senza lasciarmi sopraffare... Devo farlo. Perché, quando la dottoressa mi ha detto che non ci sono possibilità di miglioramento, ho iniziato a desiderare una vita breve. Consumarmi in un attimo, in una vampata intensa che di me lasci solo cenere dispersa dal vento."
Dato che da noi questo diario è arrivato con tanto ritardo (tre decenni) mentre in Giappone è stato di ispirazione per un film e una serie, mi aspettavo qualcosa di più. Un'intervista ai fratelli o qualche foto per permetterci di familiarizzare maggiormente con lei invece che pensare "Mio Dio!" o "Poverina!" sarebbe stato accettabile. Anche le rade informazioni in italiano in rete portano poco e non fosse per la ragazza che basò la propria tesi di laurea su questo libro e tradusse personalmente dal giapponese (mantenuta da Rizzoli, almeno questo), è probabile che ancora non conosceremmo la storia di Aya. Le tre stelline sono non perché non abbia empatizzato con lei, ma per la pochezza di contenuti.
Questa fu la risposta di Aya quando la madre le disse che stava preparando il suo diario per la pubblicazione, in patria avvenuta due anni e mezzo prima della sua morte. Nonostante la genitrice stessa acquistasse appositamente le memorie di persone malate pur di non farle pesare troppo la sua condizione, Aya non annota pressoché altro, finché le dita son riuscite a stringere la penna. Non poteva, a causa del suo male il corpo cedeva spesso facendole perdere via via il controllo di ogni parte ad accezione della mente. Imprigionata a soli 15 anni, terribile per chiunque e per una ragazzina sempre col sorriso sulle labbra che si affacciava alla vita sicuramente di più.
"Se guarissi, se soltanto potessi camminare normalmente, parlare senza problemi o usare bene le bacchette... Ma è solo un sogno. Non devo abbandonarmi a simili pensieri. Non mi è consentito nemmeno immaginarlo.
Ho deciso: in quanto disabile, d'ora in poi mi farò carico del mio fardello per tutta la vita. E, per quanto possa essere doloroso, cercherò di vivere senza lasciarmi sopraffare... Devo farlo. Perché, quando la dottoressa mi ha detto che non ci sono possibilità di miglioramento, ho iniziato a desiderare una vita breve. Consumarmi in un attimo, in una vampata intensa che di me lasci solo cenere dispersa dal vento."
Dato che da noi questo diario è arrivato con tanto ritardo (tre decenni) mentre in Giappone è stato di ispirazione per un film e una serie, mi aspettavo qualcosa di più. Un'intervista ai fratelli o qualche foto per permetterci di familiarizzare maggiormente con lei invece che pensare "Mio Dio!" o "Poverina!" sarebbe stato accettabile. Anche le rade informazioni in italiano in rete portano poco e non fosse per la ragazza che basò la propria tesi di laurea su questo libro e tradusse personalmente dal giapponese (mantenuta da Rizzoli, almeno questo), è probabile che ancora non conosceremmo la storia di Aya. Le tre stelline sono non perché non abbia empatizzato con lei, ma per la pochezza di contenuti.
March 31, 2020
"آيا كيتو" .. فتاة في الخامسة عشر من عمرها تلاحظ تغيرات تطرأ على جسدها لتكتشف إصابتها بمرض ضمور المخيخ الذي سيؤثر على حركتها ثم على قدرتها على الكلام ثم لتصبح طريحة الفراش ثم تموت ، كانت تكتب مذكراتها باستمرار فشجعتها والدتها على نشرها لتصبح أملًا لمن يعاني مثلها ..
كُتب خلف الكتاب : "لقد توفيت آيا بهدوء بينما كانت محاطة بعائلتها قبل خمس دقائق من الواحدة بعد منتصف الليل يوم ٢٣ مايو ١٩٨٨ .. وعلى الرغم من عجزها عن الكلام فقبل مغادرتها هذا العالم تلفظت بوضوح بالصوت a "المقطع الأول من كلمة arigato (شكرًا لكم) ".
تتحدث مذكراتها عن شعورها منذ اكتشافها باصابتها بهذا المرض وعن عدم شعورها بالاستسلام ولكن شعورها بفقدان الأمل 💔.
عن شعورها بكونها عبء على عائلتها وأصدقائها ومن حولها ..
عن شعورها بالندم على عدم قيامها بالأمور الجنونية في حين كان يمكنها ذلك.
كُتب خلف الكتاب : "لقد توفيت آيا بهدوء بينما كانت محاطة بعائلتها قبل خمس دقائق من الواحدة بعد منتصف الليل يوم ٢٣ مايو ١٩٨٨ .. وعلى الرغم من عجزها عن الكلام فقبل مغادرتها هذا العالم تلفظت بوضوح بالصوت a "المقطع الأول من كلمة arigato (شكرًا لكم) ".
تتحدث مذكراتها عن شعورها منذ اكتشافها باصابتها بهذا المرض وعن عدم شعورها بالاستسلام ولكن شعورها بفقدان الأمل 💔.
عن شعورها بكونها عبء على عائلتها وأصدقائها ومن حولها ..
عن شعورها بالندم على عدم قيامها بالأمور الجنونية في حين كان يمكنها ذلك.
December 12, 2019
الكتاب يستحق ٤\٥ لكن الترجمة العربية سيئة، كأنه لم يمر بأي مراجعة أو تحرير ...!
April 12, 2020
"قالت الطبيبة التي أثق فيها (لن يعود أي شيء حتى لو حزنتِ عليه. ركزي على ما تبقى أكثر مما فقدتيه" .
١٠ أعوام من العذاب و الألم و الخوف و كثيرٌ من الدموع .
هذه المذكرات مؤلمه ستُحيط بك هاله من الحزن و الكآبة بصُحبة هذا الكتاب .
آيا صاحبة هذه المذكرات المصابه "بضمور المخيخ و الحبل الشوكي" عانت الكثير و هي فتاة لم تتجاوز ١٤ عاماً .
هذا الكتاب سيجعلنا نستشعر نعمة الصحة و العافيه و نحمد الله في كل حين ،فكانت آيا في مرحلة من مراحل صراعها مع المرض لا تستطيع أن تقوم بأبسط الأشياء كتناول الطعام !!
ف الحمدلله على نعمة الصحة و العافيه و على جميع النِعم التي أنعم الله علينا .
ملاحظتي على الكتاب:
الأخطاء الإملائيه التي ليس لها مبرر! أزعجتني جداً لكثرتها ،نتمنى من دار النشر الإهتمام أكثر بموضوع الكتب المترجمه، تحديداً أن الدار العربيه للعلوم ناشرون من أفضل دور النشر العربيه و التي نادراً ما نجد في كتبها أخطاء .
١٠ أعوام من العذاب و الألم و الخوف و كثيرٌ من الدموع .
هذه المذكرات مؤلمه ستُحيط بك هاله من الحزن و الكآبة بصُحبة هذا الكتاب .
آيا صاحبة هذه المذكرات المصابه "بضمور المخيخ و الحبل الشوكي" عانت الكثير و هي فتاة لم تتجاوز ١٤ عاماً .
هذا الكتاب سيجعلنا نستشعر نعمة الصحة و العافيه و نحمد الله في كل حين ،فكانت آيا في مرحلة من مراحل صراعها مع المرض لا تستطيع أن تقوم بأبسط الأشياء كتناول الطعام !!
ف الحمدلله على نعمة الصحة و العافيه و على جميع النِعم التي أنعم الله علينا .
ملاحظتي على الكتاب:
الأخطاء الإملائيه التي ليس لها مبرر! أزعجتني جداً لكثرتها ،نتمنى من دار النشر الإهتمام أكثر بموضوع الكتب المترجمه، تحديداً أن الدار العربيه للعلوم ناشرون من أفضل دور النشر العربيه و التي نادراً ما نجد في كتبها أخطاء .
June 6, 2021
تخونني الكلمات جدا، لا اجد ما اعبره به بعد قراءتي هذا الكتاب.
إلا ان اقول انها كانت شجاعة حتى الرمق الاخير، لروحها الرحمة و السلام دوما.
إلا ان اقول انها كانت شجاعة حتى الرمق الاخير، لروحها الرحمة و السلام دوما.
January 7, 2020
Molti anni fa vidi il drama tratto da questo libro, e ricordo quanto ci piansi.
Ovviamente non potevo non piangere anche sul libro, finalmente tradotto.
Un litro di lacrime non è un romanzo bensì un diario. Un diario che comincia come quelli che molti di noi hanno avuto: all'alba dei quattordici anni, quando tante cose cambiano. La fine delle medie, la fine dell'infanzia, l'inizio dell'adolescenza e delle esperienze nuove.
Il "Adesso terrò un diario!" è un sentimento comune, a quanto pare tanto nel tempo che nel mondo visto che Aya era giapponese, e il diario è stato pubblicato verso la fine degli anni Ottanta. All'inizio Un litro di lacrime è interessante da leggere esattamente quanto i nostri diari dell'epoca: molto poco. Piccole riflessioni di una mente ancora inesperta, piccoli frammenti di vita quotidiana, di piccoli obbiettivi, eppure si sente che a scrivere è una ragazzina che si sta affacciando alla vita, un po' spaventata eppure impaziente di fronte al futuro.
È molto dolce, a modo suo.
Però le cose cambiano. Dettagli insignificanti, all'inizio - chi, a quattordici anni, non si è sentito particolarmente imbranato? - che però aumentano. Mancanza di coordinazione, perdita di equilibrio, cadute sempre più frequenti.
Nelle parole di Aya si sente la paura, la consapevolezza, che qualcosa non va. E le visite mediche non portano pace, non tranquillizzano: le visite mediche portano la diagnosi di atassia spinocerebbellare, una malattia degenerativa incurabile che, alla fine, porterà Aya bloccata su un letto, incapace di muoversi, di parlare, di scrivere ed infine, a venticinque anni e dieci mesi, alla morte.
Nel diario di Aya si legge la sua lotta quotidiana contro la malattia, che non è quella di un'eroina che non si perde mai d'animo: ha quindici anni e una malattia incurabile, e Aya piange. Piange tantissimo. A un certo punto dice che da quando si è ammalata avrà pianto un litro di lacrime.
Però quello che emerge dalle parole di Aya è l'amore per la vita, perché in mezzo a tutte le difficoltà, in mezzo al sentirsi un peso per gli altri, in mezzo a quella che pare un'esistenza composta da possibilità negate, c'è l'impegno, c'è il cercare quello che si può ancora fare e non quello che non si può fare più.
Non guardare al passato, non guardare al futuro, ma vivere il presente. Aya è stata una ragazza, una giovane donna che si è impegnata al massimo a dispetto della malattia, a dispetto dello sconforto, a dispetto dell'autonomia che andava a diminuire nonostante gli esercizi, a dispetto dei ricoveri.
Una persona che avrebbe potuto lasciarsi andare e non l'ha mai fatto per rispetto degli altri, che ha sempre ringraziato e provato gratitudine, che ha sempre cercato la gentilezza e la bellezza, e che pur chiedendosi quale fosse il senso di una vita del genere, non si è mai arresa.
Un litro di lacrime è uno di quei libri in cui non conta lo stile, non conta la trama, non contano i personaggi: conta il magnetismo di Aya, che si sentiva debole e frignona e invece non ha smesso di lottare neanche quando ha saputo che non poteva vincere. Aya che amava la vita e voleva vivere, quindi non ha lasciato che la malattia le portasse via la capacità di vedere le cose belle.
Ovviamente non potevo non piangere anche sul libro, finalmente tradotto.
Un litro di lacrime non è un romanzo bensì un diario. Un diario che comincia come quelli che molti di noi hanno avuto: all'alba dei quattordici anni, quando tante cose cambiano. La fine delle medie, la fine dell'infanzia, l'inizio dell'adolescenza e delle esperienze nuove.
Il "Adesso terrò un diario!" è un sentimento comune, a quanto pare tanto nel tempo che nel mondo visto che Aya era giapponese, e il diario è stato pubblicato verso la fine degli anni Ottanta. All'inizio Un litro di lacrime è interessante da leggere esattamente quanto i nostri diari dell'epoca: molto poco. Piccole riflessioni di una mente ancora inesperta, piccoli frammenti di vita quotidiana, di piccoli obbiettivi, eppure si sente che a scrivere è una ragazzina che si sta affacciando alla vita, un po' spaventata eppure impaziente di fronte al futuro.
È molto dolce, a modo suo.
Però le cose cambiano. Dettagli insignificanti, all'inizio - chi, a quattordici anni, non si è sentito particolarmente imbranato? - che però aumentano. Mancanza di coordinazione, perdita di equilibrio, cadute sempre più frequenti.
Nelle parole di Aya si sente la paura, la consapevolezza, che qualcosa non va. E le visite mediche non portano pace, non tranquillizzano: le visite mediche portano la diagnosi di atassia spinocerebbellare, una malattia degenerativa incurabile che, alla fine, porterà Aya bloccata su un letto, incapace di muoversi, di parlare, di scrivere ed infine, a venticinque anni e dieci mesi, alla morte.
Nel diario di Aya si legge la sua lotta quotidiana contro la malattia, che non è quella di un'eroina che non si perde mai d'animo: ha quindici anni e una malattia incurabile, e Aya piange. Piange tantissimo. A un certo punto dice che da quando si è ammalata avrà pianto un litro di lacrime.
Però quello che emerge dalle parole di Aya è l'amore per la vita, perché in mezzo a tutte le difficoltà, in mezzo al sentirsi un peso per gli altri, in mezzo a quella che pare un'esistenza composta da possibilità negate, c'è l'impegno, c'è il cercare quello che si può ancora fare e non quello che non si può fare più.
Non guardare al passato, non guardare al futuro, ma vivere il presente. Aya è stata una ragazza, una giovane donna che si è impegnata al massimo a dispetto della malattia, a dispetto dello sconforto, a dispetto dell'autonomia che andava a diminuire nonostante gli esercizi, a dispetto dei ricoveri.
Una persona che avrebbe potuto lasciarsi andare e non l'ha mai fatto per rispetto degli altri, che ha sempre ringraziato e provato gratitudine, che ha sempre cercato la gentilezza e la bellezza, e che pur chiedendosi quale fosse il senso di una vita del genere, non si è mai arresa.
Un litro di lacrime è uno di quei libri in cui non conta lo stile, non conta la trama, non contano i personaggi: conta il magnetismo di Aya, che si sentiva debole e frignona e invece non ha smesso di lottare neanche quando ha saputo che non poteva vincere. Aya che amava la vita e voleva vivere, quindi non ha lasciato che la malattia le portasse via la capacità di vedere le cose belle.
October 18, 2019
_اسم الكتاب : لتر من الدموع ؛ نضال شابة للحياة (مذكرات آيا )
_اسم المؤلف: آيا كيتو
_دار النشر : دار العربية للعلوم ناشرون
_عدد الصفحات: 199
_التصنيف : مذكرات ، مأساة
.
.
✏ نبذة :
وهو من تأليف آيا كيتو الفتاة اليابانية التي بدأت بكتابة مذكراتها في سن الخامسة عشر بعدما بدأت تعاني من مرض ضمور المخيخ. ولكن مع تدهور حالة آيا، أصبحت مذكراتها غير مقروءة فعلياً. ولكن رغبتها في الكتابة لكي تعيش لم تنخفض على الإطلاق، فواصلت الكتابة في كراسة الرسم باستخدام قلم سحري بكل ما أوتيت من قوة في يد لا تتحرك كما تشاء. لذلك قامت شيوكا كيتو، والدتها، بإعادة صياغتها وهي تستبق التباسات الموت المنتظر لآيا مستعيدة وقائع فضاءات المرض وكأنما لم تتوقف أبداً
.
✏ رأيي بالكتاب :
.
.
"أرجوكِ ايتها الطبيبة ، إذا كنت وردة فساعديني رجاء على عدم تدمير حياة برعم لم يزهر بعد "
.
هنا ابدأ مراجعتي بتوسل آيا طبيبتها بعلاجها بأي وسيله كانت المهم أن تبقى على قيد الحياة
.
.
الكتاب عبارة مذكرات آيا في كل سنة من بداية شعورها بتغير في جسدها وعدم السيطرة عليه واكتشافها لمرضها " ضمور المخيخ والحبل الشوكي " وحتى وصلت للمرحلة التي لا تستطيع فيها الكتابة فأكملت والدتها باقي احداث حياتها.
.
.
عانت آيا عشرة أعوام مع المرض فتاة بمقتبل العمر لم تعشها حياتها كباقي الفتيات ورغم هذا كانت لديها الارادة والعزيمة.
احببت الطبيبة ياماموتو فقد زرعت الأمل داخل قلب آيا وكانت صريحه معها منذ البداية فأصبحتا اعز الصديقات
.
.
اعتذرت آيا كثيراً لكل شخص قام بمساعدتها فقد كانت تشعر أنها عبء على الجميع ... "شعور مؤلم"
.
.
اسلوب كتابتها رائع جداً بسيط سلسل جعلني احب آيا وكأنني اعرفها رغم انني قرأت مذكراتها بعد موتها بسنوات طويلة جداً
.
.
لماذا سُمي كتاب مذكرات آيا ب لتر من الدموع ؟؟؟
.
.
ببساطة لانها كانت تبكي كثيراً ملجأها لترتاح من ضغوطات المرض البكاء فبكت لتر من الدموع واعتقد اكثر ،
ايضاً انت ايها القارئ ببساطه سوف تفقد لتر من الدموع اثناء قراءتك لمذكراتها
.
.
للأسف الترجمة لم تكن بالمستوى الذي توقعته احتوت على الاخطاء اللغوية والاملائية والمطبعية مما ازعجني اثناء القراءة
ايضاً بالنبذة خلف الكتاب تم القول انها ( قبل مغادرتها هذا العالم تلفظت بوضوح بالصوت a المقطع الأول من كلمة arigatio "شكراً لكم" باليابانية )
هذا ليس صحيح فما حدث على لسان والدتها انها دخلت في غيبوبه وتوقفت عن التنفس ثم ماتت بهدوء فلم تكن واعيه عندما كانت تلفظ انفاسها الاخيرة.
#لتر_واحد_من_الدموع#آيا_كيتو
_اسم المؤلف: آيا كيتو
_دار النشر : دار العربية للعلوم ناشرون
_عدد الصفحات: 199
_التصنيف : مذكرات ، مأساة
.
.
✏ نبذة :
وهو من تأليف آيا كيتو الفتاة اليابانية التي بدأت بكتابة مذكراتها في سن الخامسة عشر بعدما بدأت تعاني من مرض ضمور المخيخ. ولكن مع تدهور حالة آيا، أصبحت مذكراتها غير مقروءة فعلياً. ولكن رغبتها في الكتابة لكي تعيش لم تنخفض على الإطلاق، فواصلت الكتابة في كراسة الرسم باستخدام قلم سحري بكل ما أوتيت من قوة في يد لا تتحرك كما تشاء. لذلك قامت شيوكا كيتو، والدتها، بإعادة صياغتها وهي تستبق التباسات الموت المنتظر لآيا مستعيدة وقائع فضاءات المرض وكأنما لم تتوقف أبداً
.
✏ رأيي بالكتاب :
.
.
"أرجوكِ ايتها الطبيبة ، إذا كنت وردة فساعديني رجاء على عدم تدمير حياة برعم لم يزهر بعد "
.
هنا ابدأ مراجعتي بتوسل آيا طبيبتها بعلاجها بأي وسيله كانت المهم أن تبقى على قيد الحياة
.
.
الكتاب عبارة مذكرات آيا في كل سنة من بداية شعورها بتغير في جسدها وعدم السيطرة عليه واكتشافها لمرضها " ضمور المخيخ والحبل الشوكي " وحتى وصلت للمرحلة التي لا تستطيع فيها الكتابة فأكملت والدتها باقي احداث حياتها.
.
.
عانت آيا عشرة أعوام مع المرض فتاة بمقتبل العمر لم تعشها حياتها كباقي الفتيات ورغم هذا كانت لديها الارادة والعزيمة.
احببت الطبيبة ياماموتو فقد زرعت الأمل داخل قلب آيا وكانت صريحه معها منذ البداية فأصبحتا اعز الصديقات
.
.
اعتذرت آيا كثيراً لكل شخص قام بمساعدتها فقد كانت تشعر أنها عبء على الجميع ... "شعور مؤلم"
.
.
اسلوب كتابتها رائع جداً بسيط سلسل جعلني احب آيا وكأنني اعرفها رغم انني قرأت مذكراتها بعد موتها بسنوات طويلة جداً
.
.
لماذا سُمي كتاب مذكرات آيا ب لتر من الدموع ؟؟؟
.
.
ببساطة لانها كانت تبكي كثيراً ملجأها لترتاح من ضغوطات المرض البكاء فبكت لتر من الدموع واعتقد اكثر ،
ايضاً انت ايها القارئ ببساطه سوف تفقد لتر من الدموع اثناء قراءتك لمذكراتها
.
.
للأسف الترجمة لم تكن بالمستوى الذي توقعته احتوت على الاخطاء اللغوية والاملائية والمطبعية مما ازعجني اثناء القراءة
ايضاً بالنبذة خلف الكتاب تم القول انها ( قبل مغادرتها هذا العالم تلفظت بوضوح بالصوت a المقطع الأول من كلمة arigatio "شكراً لكم" باليابانية )
هذا ليس صحيح فما حدث على لسان والدتها انها دخلت في غيبوبه وتوقفت عن التنفس ثم ماتت بهدوء فلم تكن واعيه عندما كانت تلفظ انفاسها الاخيرة.
#لتر_واحد_من_الدموع#آيا_كيتو
Read
September 23, 2021لا استطيع ان اقيم معاناة انسان ،
سبب قراءتي لمذكرات ايآ هو شعوري بالعجز ، وددت لو اجد كتابا يقاسمني هذا الشعور البشع ، اجريت عملية في قدمي اليسرى و مرحلة اعادة التاهيل تستغرق ستة اشهر عادة ، قبل اسبوع اجريت العملية ذاتها في قدمي اليمنى ، رجلي اليسرى لم تتحمل حملي لذا صار مصيري جالساً على الكرسي المتحرك .
لن اكتب مراجعة بل لا يحق لي ان افعل ، لكنني سأقول ان ايآ فتاة قوية بل و صادقة ، كانت تكتب المذكرات بصدق عميق كتبت مشاعرها جمّة و لكنك لن تجد ذاك اليأس و الاستسلام ، دائما تفكر في انها ستتحس ، دائما تفكر في ان تحارب الى اخر رمق حاولت كثيرا ، اكثر مما نتصور ، في اول صفحات و بالذات التي كُتبت بلسان آيا لم اتألم كثيرا لان آيا كانت تكتب متفائلة و ليس بطريقة تشائمية لم تكتب لتشكو بل لتعيش ، لتثبت انها هنا تتنفس ، و لكن في الصفحات التي تلتها و تحديدا التي كتبت بلسان والدتها و الطبيبة تيبس جسدي ،كنت مستلقية على السرير- كما هي حالي في الفترة الاخيرة- لا اقوى على الحراك و جلست ابكي، بكيت كثيرا ،اعرف جزءا من مشاعر ايآ لكن معاناتي لا تصل حتى لربع معاناتها .
اكثر ما اثر فيني كان خاتمة المذكرات ، اعرف شعور ان تكون العائلة كلها تقف حول سرير احدهم ليلا في المشفى ، اعرف كيف يكون الامر حين تكون اعين الجميع حمراء و امامي شخص عزيز يحتضر ، اعرف ، اعرف و اعرف كثيرا ، ان الامر مؤلم و مررت به ، لذا لامستني الخاتمة ، تبللت يداي و انا امررها على كلمات وداع والدة آيا ، سمعت صوت نحيبهم ، اعرف نبراتهم و هم يترجونها ان تفيق و تودعهم .
سبب قراءتي لمذكرات ايآ هو شعوري بالعجز ، وددت لو اجد كتابا يقاسمني هذا الشعور البشع ، اجريت عملية في قدمي اليسرى و مرحلة اعادة التاهيل تستغرق ستة اشهر عادة ، قبل اسبوع اجريت العملية ذاتها في قدمي اليمنى ، رجلي اليسرى لم تتحمل حملي لذا صار مصيري جالساً على الكرسي المتحرك .
لن اكتب مراجعة بل لا يحق لي ان افعل ، لكنني سأقول ان ايآ فتاة قوية بل و صادقة ، كانت تكتب المذكرات بصدق عميق كتبت مشاعرها جمّة و لكنك لن تجد ذاك اليأس و الاستسلام ، دائما تفكر في انها ستتحس ، دائما تفكر في ان تحارب الى اخر رمق حاولت كثيرا ، اكثر مما نتصور ، في اول صفحات و بالذات التي كُتبت بلسان آيا لم اتألم كثيرا لان آيا كانت تكتب متفائلة و ليس بطريقة تشائمية لم تكتب لتشكو بل لتعيش ، لتثبت انها هنا تتنفس ، و لكن في الصفحات التي تلتها و تحديدا التي كتبت بلسان والدتها و الطبيبة تيبس جسدي ،كنت مستلقية على السرير- كما هي حالي في الفترة الاخيرة- لا اقوى على الحراك و جلست ابكي، بكيت كثيرا ،اعرف جزءا من مشاعر ايآ لكن معاناتي لا تصل حتى لربع معاناتها .
اكثر ما اثر فيني كان خاتمة المذكرات ، اعرف شعور ان تكون العائلة كلها تقف حول سرير احدهم ليلا في المشفى ، اعرف كيف يكون الامر حين تكون اعين الجميع حمراء و امامي شخص عزيز يحتضر ، اعرف ، اعرف و اعرف كثيرا ، ان الامر مؤلم و مررت به ، لذا لامستني الخاتمة ، تبللت يداي و انا امررها على كلمات وداع والدة آيا ، سمعت صوت نحيبهم ، اعرف نبراتهم و هم يترجونها ان تفيق و تودعهم .
August 27, 2021
تربكني الكتابة عن الكتاب الذي يسبب لي وجعاً ويبكيني، وإنها لمهمة أصعب -الكتابة عن هذا الكتاب- لأنه حقيقي. حقيقي بكل تفاصيله، وأحداثه، وشخوصه. هذا الوجع والتعب، هذا الأسى كله حقيقي.
وهذا مربك حقاً..
هذه مذكرات الطفلة آيا كيتو منذ عمر ١٥ سنة، عندما أصيبت بمرض ضمور المخيخ والحبل الشوكي.
تحكي كيتو عما يتطور في حالة تأرجحها أثناء المشي وتيبس ركبتيها وكتفيها، وكيف يؤثر المرض على غناءها وبلعها للطعام، ومخارج الحروف التي لم تعد قادرة على نطقها.
ببطئ شديد يتطور هذا المرض عبر ٥ إلى ١٠ سنوات كي يستفحل على حياة الإنسان وقدراته الفطرية كالمشي والجلوس والأكل والكلام والكتابة.
جاءت كتابة كيتو بسيطة ومؤلمة في الوقت ذاته، إنها لغة طفلة تحاول أن تحكي عن أسباب بكاءها، وعما يغضبها، ويثير حنقها. تحاول أن تصف شعورها بالأسف لأنها باتت عبئاً على الجميع، ومدى سعادتها المباغتة لأنها لا تزال ترى نفسها في الحلم تجري وتقفز "بصورة طبيعية". ما هو الطبيعي هنا؟ من الذي يقول أنت طبيعي، وأنت لست كذلك؟
هذا العمل هو إعادة تفنيد لما هو مُسلَّم في حياة الفرد، إعادة ترجمة لإحباط الأطفال، وغضبهم، ومشاعر الذهول والخيبة إذ تفاجئهم، مشاعر الأمل الهش، والأسف عندما يمتد طويلاً.
الترجمة لم تكن بالمستوى المطلوب رغم ذلك، لقد كانت متشنجة ومفككة -استفزتني!-
التحرير كان سيئاً للغاية، الأخطاء النحوية والإملائية والمطبعية كانت كثيرة.
رغم ذلك، فأنا بالتأكيد أنصح بقراءة هذا الكتاب. وأتمنى لو أعيدت ترجمته حقاً.
وهذا مربك حقاً..
هذه مذكرات الطفلة آيا كيتو منذ عمر ١٥ سنة، عندما أصيبت بمرض ضمور المخيخ والحبل الشوكي.
تحكي كيتو عما يتطور في حالة تأرجحها أثناء المشي وتيبس ركبتيها وكتفيها، وكيف يؤثر المرض على غناءها وبلعها للطعام، ومخارج الحروف التي لم تعد قادرة على نطقها.
ببطئ شديد يتطور هذا المرض عبر ٥ إلى ١٠ سنوات كي يستفحل على حياة الإنسان وقدراته الفطرية كالمشي والجلوس والأكل والكلام والكتابة.
جاءت كتابة كيتو بسيطة ومؤلمة في الوقت ذاته، إنها لغة طفلة تحاول أن تحكي عن أسباب بكاءها، وعما يغضبها، ويثير حنقها. تحاول أن تصف شعورها بالأسف لأنها باتت عبئاً على الجميع، ومدى سعادتها المباغتة لأنها لا تزال ترى نفسها في الحلم تجري وتقفز "بصورة طبيعية". ما هو الطبيعي هنا؟ من الذي يقول أنت طبيعي، وأنت لست كذلك؟
هذا العمل هو إعادة تفنيد لما هو مُسلَّم في حياة الفرد، إعادة ترجمة لإحباط الأطفال، وغضبهم، ومشاعر الذهول والخيبة إذ تفاجئهم، مشاعر الأمل الهش، والأسف عندما يمتد طويلاً.
الترجمة لم تكن بالمستوى المطلوب رغم ذلك، لقد كانت متشنجة ومفككة -استفزتني!-
التحرير كان سيئاً للغاية، الأخطاء النحوية والإملائية والمطبعية كانت كثيرة.
رغم ذلك، فأنا بالتأكيد أنصح بقراءة هذا الكتاب. وأتمنى لو أعيدت ترجمته حقاً.
February 12, 2010
Entah kenapa, saya suka buku yang bertema dekat dengan kematian, bukan gara2 baca death note lho ya. Tapi buku ala Mitch Albom, Ways to live forever, The Last Lecture dan juga One hour to live sangat sangat menginspirasi saya untuk senantiasa bersyukur. Contoh paling gampang, cuaca panas gini aja udah ngeluh, tapi beneran deh Bali panas bangetttt *lap keringet*
4 bintang untuk 1 liter of tears, salut untuk Aya Kito yang sampai ajang menjelang tetap berjuang. Saya ga nonton serial tvnya sih dulu, yang kemudian ditayangkan di Indo lewat buku harian Nayla juga ga nonton. Kata temen-temen sih lebih mengharukan kalau nonton.
Ada satu adegan yang bikin saya mewek, saat Aya tidak bisa berjalan lagi, ia merangkak dan ternyata sang mama mengikutinya dari belakang dengan merangkak pula. Hukhuk, sedih banget. Salut untk mama Aya yang ikut berjuang habis-habisan demi sang anak tercinta. Memang kalau dari segi penulisan biasa aja sih, berasa baca diary anak SMP, perjuangannya yang luar biasa. Walau diberikan umur singkat, Aya telah membanggakan orang tuanya.
Jadi keinget mama saya, Mom, do i make u proud?? Huks.. Hayah, nulis revew beginian jadi melo... Udah ah :)
4 bintang untuk 1 liter of tears, salut untuk Aya Kito yang sampai ajang menjelang tetap berjuang. Saya ga nonton serial tvnya sih dulu, yang kemudian ditayangkan di Indo lewat buku harian Nayla juga ga nonton. Kata temen-temen sih lebih mengharukan kalau nonton.
Ada satu adegan yang bikin saya mewek, saat Aya tidak bisa berjalan lagi, ia merangkak dan ternyata sang mama mengikutinya dari belakang dengan merangkak pula. Hukhuk, sedih banget. Salut untk mama Aya yang ikut berjuang habis-habisan demi sang anak tercinta. Memang kalau dari segi penulisan biasa aja sih, berasa baca diary anak SMP, perjuangannya yang luar biasa. Walau diberikan umur singkat, Aya telah membanggakan orang tuanya.
Jadi keinget mama saya, Mom, do i make u proud?? Huks.. Hayah, nulis revew beginian jadi melo... Udah ah :)
November 25, 2019
"Voglio costruire una macchina del tempo, salirci sopra e tornare nel passato.
Guardarmi mentre corro, cammino, rotolo e gioco con te… ma poi torno di nuovo alla realtà.
Devo proprio?
Non ho nessuna voglia di diventare grande!
Tempo, fermati! Lacrime, smettetela di scendere!
Quale sarà lo scopo della mia vita?
Vengo sempre e soltanto aiutata dagli altri, ma non riesco a fare nulla in cambio. Per me, lo studio è ciò che mi fa andare avanti e non riesco a trovare niente di più importante.
Non riesco neanche ad attraversare un corridoio di appena tre metri.
Gli esseri umani non possono vivere solo con lo spirito?
Non posso camminare solo con la parte superiore del mio corpo?"
Guardarmi mentre corro, cammino, rotolo e gioco con te… ma poi torno di nuovo alla realtà.
Devo proprio?
Non ho nessuna voglia di diventare grande!
Tempo, fermati! Lacrime, smettetela di scendere!
Quale sarà lo scopo della mia vita?
Vengo sempre e soltanto aiutata dagli altri, ma non riesco a fare nulla in cambio. Per me, lo studio è ciò che mi fa andare avanti e non riesco a trovare niente di più importante.
Non riesco neanche ad attraversare un corridoio di appena tre metri.
Gli esseri umani non possono vivere solo con lo spirito?
Non posso camminare solo con la parte superiore del mio corpo?"
November 24, 2013
كانت تقول أحتاج للتر كامل من الدموع لأستطيع أن أقرر ماذا سأفعل. لكن لم يكن لها أي خيار..
آيا من الخامسة عشر- وحتى الامسة والعشرين، عشرة سنوات لم تجد فيها جواباً، "لما اختارني المرض؟" و "لما لازلت حية يا أمي؟"
ليترات من الدمع تسكب بين صفحات مذكراتها.. وأنت تقرأ وترى كل أمل بالحياة ورغبة بالعيش تغادرها مع مرور السنوات ومع فقدانها لجسدها يوماً بعد يوم.
موجعة ولا أدري لماذا قرأتها، أدري أني لا أقوى على ذلك ولكن فعلت ..وياله من قرار!
آيا من الخامسة عشر- وحتى الامسة والعشرين، عشرة سنوات لم تجد فيها جواباً، "لما اختارني المرض؟" و "لما لازلت حية يا أمي؟"
ليترات من الدمع تسكب بين صفحات مذكراتها.. وأنت تقرأ وترى كل أمل بالحياة ورغبة بالعيش تغادرها مع مرور السنوات ومع فقدانها لجسدها يوماً بعد يوم.
موجعة ولا أدري لماذا قرأتها، أدري أني لا أقوى على ذلك ولكن فعلت ..وياله من قرار!
May 31, 2018
Aya Kito udah hebat, tapi ibunya lebih hebat lagi. Begitu juga dengan para adik-adiknya. Pasti berat memiliki kehidupan seperti mereka. Jadi pengin nonton seriesnya, tapi yang versi aslinya. Versi Indonesianya pun nggak kalah bagus, sih. Sedih.
September 11, 2022
Cuốn này không chỉ là trên thang 5/5. Cuốn này không phải để chấm điểm.
Đây là cuốn nhật kí hơn 5 điểm, mà thậm chí vượt qua cả từng ấy.
Mình chưa bao giờ đọc cuốn sách nào ở dưới dạng nhật kí, nhưng hôm nay, gấp trang sách lại, mình cảm nhận được điều đó. Những giọt nước mắt của mình đã rơi khi đọc những dòng đầy xót xa ấy.
“Vấp ngã ư? Chẳng vấn đề gì. Dù thế nào bạn vẫn có thể đứng lên. Lúc vấp ngã hãy ngước lên nhìn bầu trời kia. Bầu trời xanh bao la bát ngát tầm mắt. Có thể nó đang mỉm cười với bạn không? Bạn đang còn sống!”
Kito Aya, từ một cô bé 14 tuổi với những ước mơ, khát vọng lớn lao cuối cùng chỉ còn nỗi buồn do căn bệnh quái ác gây ra.
Có lẽ để viết cảm nhận cuốn này, mình sẽ viết cả chục trang mất.
Đây là câu chuyện đời, nơi hàm chứa bao xót xa và bi kịch. Mình nghĩ có ẽ ở tuổi cô lúc bấy giờ, mình sẽ nghĩ đến cái chết. Mình sợ cuộc sống gò bó và mất tự do. Mình sẽ sợ, mình sẽ lùi bước.
Aya luôn có vết bầm tím, luôn bị ngã, luôn trầy xước, nhưng cô luôn tích cực vươn lên, chẳng hề thấy suy nghĩ muốn chết đi xuất hiện. Tôi càng xúc động hơn khi đọc tới chi tiết Aya kể rằng có nhiều người muốn chết, trong khi những đứa trẻ bị thiểu năng còn chẳng có đủ khả năng suy nghĩ về cái chết. Đó là một sự thực phũ phàng đến thế ư? Rằng con người ta đã bị số phận đày tới mức ấy.
"Con người ta ai cũng mang nặng những ưu phiền
Hễ nhớ về quá khứ là nước mắt tuôn rơi
Còn hiện thực quá phũ phàng và tàn nhẫn
Mơ ước nhỏ nhoi không cách nào thực hiện
Nghĩ đến tương lai lại sụt sùi nước mắt”
Mơ ước của Aya mãi chỉ còn lại ở tuổi 25 ấy, tuổi trẻ đáng lý được sống và được yêu, được trải nghiệm. Tôi nghĩ mình không thể nào sống cuộc sống mất tự do như vậy. Tôi thực sự khâm phục Aya.
Thấy Aya, tôi nghĩ đến nhân vật Kaori trong "Lời nói dối tháng tư". Tuy nhiên, Aya bị bệnh nặng hơn rất nhiều và khó có thể suy nghĩ thật tích cực như Kaori. Nếu là mất đi và khuyết tật một bộ phận, nhưng Aya mất tất cả. Từ cái cơ bản là giao tiếp cô cũng không thể, đôi chân duy nhất để đi cũng không đi được. Còn gì đáng sợ đến thế nữa? Thể xác là của mình mà mình còn chẳng điều khiển được. Nghĩ về cái chết, biết là rồi mình sẽ chết, nhưng sao cô gái ấy vẫn có một tấm lòng yêu tha thiết cuộc sống, một tâm hồn thanh sạch và khát khao tới vậy?
Tôi nhận ra, thật may mắn khi Aya, và cả tôi, còn có chỗ dựa là gia đình. Mẹ, bố, chị em mình vẫn ở bên mình, họ chẳng bao giờ bỏ mặc khi mình yếu đuối. Bố mẹ tôi cũng vậy đấy. Thật là tuyệt vời khi mình còn có một chỗ dựa, còn được sống.
Tôi đặt tay lên ngực trái mình, tim tôi đang đập và còn đang sống. Aya dạy tôi điều đó thật là quý giá làm sao, thật đáng để nâng niu khi nó còn đang sống và biết loạn nhịp trước mọi thanh âm cuộc sống. Trái tim cô chẳng hề chai sạn, vẫn luôn luôn đập tới giây cuối cùng của cuộc đời.
Aya đã làm nên cảm hứng cho tôi để sống. Cô gái ấy đã đem cho tôi một động lực thật phi thường. Trang viết của cô đã đem tới cho tôi một lối sống, lẽ sống mới.
Hôm nay, tôi đã vui vẻ bỏ qua lỗi của bạn, tôi giúp đỡ bố mẹ, tự đi xe đến trường mà chẳng thấy mệt, tôi đã muốn sống, ngắm cảnh, đọc nhiều sách hơn và đặt ra mục tiêu nhất định phải đạt được của mình. Tôi thấy mình như sống thật tuyệt vời, thật tràn đầy.
Cảm ơn Kito Aya. Chúng ta là những con người cách nhau thật lâu, thật xa nhưng thật tuyệt khi tâm tư của chị đã làm em rung động. Đối với em, chị vẫn rực rỡ như đóa hướng dương tuổi 25.
Mọi người cực kì nên đọc cuốn này nhé, rất hay và truyền động lực sống.
Đây là cuốn nhật kí hơn 5 điểm, mà thậm chí vượt qua cả từng ấy.
Mình chưa bao giờ đọc cuốn sách nào ở dưới dạng nhật kí, nhưng hôm nay, gấp trang sách lại, mình cảm nhận được điều đó. Những giọt nước mắt của mình đã rơi khi đọc những dòng đầy xót xa ấy.
“Vấp ngã ư? Chẳng vấn đề gì. Dù thế nào bạn vẫn có thể đứng lên. Lúc vấp ngã hãy ngước lên nhìn bầu trời kia. Bầu trời xanh bao la bát ngát tầm mắt. Có thể nó đang mỉm cười với bạn không? Bạn đang còn sống!”
Kito Aya, từ một cô bé 14 tuổi với những ước mơ, khát vọng lớn lao cuối cùng chỉ còn nỗi buồn do căn bệnh quái ác gây ra.
Có lẽ để viết cảm nhận cuốn này, mình sẽ viết cả chục trang mất.
Đây là câu chuyện đời, nơi hàm chứa bao xót xa và bi kịch. Mình nghĩ có ẽ ở tuổi cô lúc bấy giờ, mình sẽ nghĩ đến cái chết. Mình sợ cuộc sống gò bó và mất tự do. Mình sẽ sợ, mình sẽ lùi bước.
Aya luôn có vết bầm tím, luôn bị ngã, luôn trầy xước, nhưng cô luôn tích cực vươn lên, chẳng hề thấy suy nghĩ muốn chết đi xuất hiện. Tôi càng xúc động hơn khi đọc tới chi tiết Aya kể rằng có nhiều người muốn chết, trong khi những đứa trẻ bị thiểu năng còn chẳng có đủ khả năng suy nghĩ về cái chết. Đó là một sự thực phũ phàng đến thế ư? Rằng con người ta đã bị số phận đày tới mức ấy.
"Con người ta ai cũng mang nặng những ưu phiền
Hễ nhớ về quá khứ là nước mắt tuôn rơi
Còn hiện thực quá phũ phàng và tàn nhẫn
Mơ ước nhỏ nhoi không cách nào thực hiện
Nghĩ đến tương lai lại sụt sùi nước mắt”
Mơ ước của Aya mãi chỉ còn lại ở tuổi 25 ấy, tuổi trẻ đáng lý được sống và được yêu, được trải nghiệm. Tôi nghĩ mình không thể nào sống cuộc sống mất tự do như vậy. Tôi thực sự khâm phục Aya.
Thấy Aya, tôi nghĩ đến nhân vật Kaori trong "Lời nói dối tháng tư". Tuy nhiên, Aya bị bệnh nặng hơn rất nhiều và khó có thể suy nghĩ thật tích cực như Kaori. Nếu là mất đi và khuyết tật một bộ phận, nhưng Aya mất tất cả. Từ cái cơ bản là giao tiếp cô cũng không thể, đôi chân duy nhất để đi cũng không đi được. Còn gì đáng sợ đến thế nữa? Thể xác là của mình mà mình còn chẳng điều khiển được. Nghĩ về cái chết, biết là rồi mình sẽ chết, nhưng sao cô gái ấy vẫn có một tấm lòng yêu tha thiết cuộc sống, một tâm hồn thanh sạch và khát khao tới vậy?
Tôi nhận ra, thật may mắn khi Aya, và cả tôi, còn có chỗ dựa là gia đình. Mẹ, bố, chị em mình vẫn ở bên mình, họ chẳng bao giờ bỏ mặc khi mình yếu đuối. Bố mẹ tôi cũng vậy đấy. Thật là tuyệt vời khi mình còn có một chỗ dựa, còn được sống.
Tôi đặt tay lên ngực trái mình, tim tôi đang đập và còn đang sống. Aya dạy tôi điều đó thật là quý giá làm sao, thật đáng để nâng niu khi nó còn đang sống và biết loạn nhịp trước mọi thanh âm cuộc sống. Trái tim cô chẳng hề chai sạn, vẫn luôn luôn đập tới giây cuối cùng của cuộc đời.
Aya đã làm nên cảm hứng cho tôi để sống. Cô gái ấy đã đem cho tôi một động lực thật phi thường. Trang viết của cô đã đem tới cho tôi một lối sống, lẽ sống mới.
Hôm nay, tôi đã vui vẻ bỏ qua lỗi của bạn, tôi giúp đỡ bố mẹ, tự đi xe đến trường mà chẳng thấy mệt, tôi đã muốn sống, ngắm cảnh, đọc nhiều sách hơn và đặt ra mục tiêu nhất định phải đạt được của mình. Tôi thấy mình như sống thật tuyệt vời, thật tràn đầy.
Cảm ơn Kito Aya. Chúng ta là những con người cách nhau thật lâu, thật xa nhưng thật tuyệt khi tâm tư của chị đã làm em rung động. Đối với em, chị vẫn rực rỡ như đóa hướng dương tuổi 25.
Mọi người cực kì nên đọc cuốn này nhé, rất hay và truyền động lực sống.
Read
December 30, 2018Kitabı okuduktan sonra yapabildiğim tek şey sağlıklı bir bedene sahip olduğum için şükretmek🙏🏻
•
Bin Damla Gözyaşı, Aya’nın günlüklerinden oluşan gerçek bir hayat hikayesi. Aya, on dört yaşında başarılı bir ortaokul öğrencisiyken bir gün vücudunda ters giden bir şeyler olduğunu fark ediyor. Gittikçe zayıflıyor, hareketlerini bazen kontrol edemiyor ve yürüyüşünde titremeler meydana geliyor. Aya’ya spino-serebellar ataksi teşhisi konuluyor. Bu hastalığın maalesef ne o yıllarda (1977) ne de günümüzde hâlâ bir tedavisi yok. Aya da ilaçlarla sadece hastalığın belirtilerini geciktiriyor, bastırıyor. Günden güne güçsüzleşen Aya, kendi sağlık durumuna değil de ailesinin üzülmesine sebep olduğu için üzülüyor.
•
Bir gün sağlıklı bir bedene sahipken yarın tek başına yürüyemeyecek, yemek yiyemeyecek konumuna gelmenin psikolojisini Aya’nın günlükleriyle anlamaya çalışıyoruz. “Çalışıyoruz” diyorum çünkü bunu başımıza gelmeden tam olarak anlayabileceğimizi düşünmüyorum.
•
Aya’nın yaşadığı zorlukları ve bu zorluklara rağmen hâlâ hayata karşı umut dolu olmasını, iyileşmek için gösterdiği çabayı, çevresinde ona yapılan yardımlar için duyduğu minnet ve “yük” duygusunu okurken gözlerinizin dolmamasının imkanı yok. Hele bunun gerçekten yaşanmış olduğunu ve şu an bir yerlerde bunu yaşayan insanların olduğunu bilmek insanı daha çok üzüyor. Bazen hayatta en önemli şeyin sağlık olduğunu unutuyoruz.
•
“Yaşamak için yazmak istiyorum.” diyen Aya on yıl sürecek olan bu hastalığının ilk sekiz senesine dair günlük tutabiliyor. Geri kalan iki seneyi maalesef artık tamamen yatağa bağlı olarak geçiriyor.
•
“Çok güzel ve kocaman açmış çiçeklerin olduğu bir halının üzerinde, sevdiğim müziği dinleyerek uykuya dalsam ne güzel olurdu.” sağlıklıyken söylediği bu söz gibi sevdiği şarkıyı dinleyerek 23 Mayıs 1988 tarihinde sonsuz bir uykuya daldı Aya.
•
Gerçek bir hikaye için beğendim/beğenmedim gibi bir yorumda bulunmam mümkün değil. Hayattan gerçek bir kesit okumak isteyenlere, en önemli şeyin sağlık olduğunu unutup, hatırlamak isteyenlere bu kitap tavsiyemdir ✨
•
Bin Damla Gözyaşı, Aya’nın günlüklerinden oluşan gerçek bir hayat hikayesi. Aya, on dört yaşında başarılı bir ortaokul öğrencisiyken bir gün vücudunda ters giden bir şeyler olduğunu fark ediyor. Gittikçe zayıflıyor, hareketlerini bazen kontrol edemiyor ve yürüyüşünde titremeler meydana geliyor. Aya’ya spino-serebellar ataksi teşhisi konuluyor. Bu hastalığın maalesef ne o yıllarda (1977) ne de günümüzde hâlâ bir tedavisi yok. Aya da ilaçlarla sadece hastalığın belirtilerini geciktiriyor, bastırıyor. Günden güne güçsüzleşen Aya, kendi sağlık durumuna değil de ailesinin üzülmesine sebep olduğu için üzülüyor.
•
Bir gün sağlıklı bir bedene sahipken yarın tek başına yürüyemeyecek, yemek yiyemeyecek konumuna gelmenin psikolojisini Aya’nın günlükleriyle anlamaya çalışıyoruz. “Çalışıyoruz” diyorum çünkü bunu başımıza gelmeden tam olarak anlayabileceğimizi düşünmüyorum.
•
Aya’nın yaşadığı zorlukları ve bu zorluklara rağmen hâlâ hayata karşı umut dolu olmasını, iyileşmek için gösterdiği çabayı, çevresinde ona yapılan yardımlar için duyduğu minnet ve “yük” duygusunu okurken gözlerinizin dolmamasının imkanı yok. Hele bunun gerçekten yaşanmış olduğunu ve şu an bir yerlerde bunu yaşayan insanların olduğunu bilmek insanı daha çok üzüyor. Bazen hayatta en önemli şeyin sağlık olduğunu unutuyoruz.
•
“Yaşamak için yazmak istiyorum.” diyen Aya on yıl sürecek olan bu hastalığının ilk sekiz senesine dair günlük tutabiliyor. Geri kalan iki seneyi maalesef artık tamamen yatağa bağlı olarak geçiriyor.
•
“Çok güzel ve kocaman açmış çiçeklerin olduğu bir halının üzerinde, sevdiğim müziği dinleyerek uykuya dalsam ne güzel olurdu.” sağlıklıyken söylediği bu söz gibi sevdiği şarkıyı dinleyerek 23 Mayıs 1988 tarihinde sonsuz bir uykuya daldı Aya.
•
Gerçek bir hikaye için beğendim/beğenmedim gibi bir yorumda bulunmam mümkün değil. Hayattan gerçek bir kesit okumak isteyenlere, en önemli şeyin sağlık olduğunu unutup, hatırlamak isteyenlere bu kitap tavsiyemdir ✨
March 10, 2016
山本先、 私は、、結婚出来る？
Dr. Yamamoto.. can I.. get married?
Aya, couldn't walk without falling, couldn't eat without spilling her food, or couldn't reach the toilet before wetting her clothes. She couldn't do any other normal thing, much less being able to get married, to start a life, to be an active independent member of the society.
I came across this book mainly because I have watched a drama series under the same title. When I realized that there is a published diary which was adopted into a T.V show, I knew I have to give it a try, for (one litre of tears) is the one of the most humane, sympathetic, cruel yet beautiful stories of all time.
The book is a collection of entries written by young girl who was diagnosed with a very terrible disease which caused her to lose her ability to easily control her muscles with time. The disease has no cure. Aya had to live what remained of her life in agony, in depression and in fear of her future, and death.
I have to admit, the book was not as dramatic as the series was, since realities are not perfect stories. Reading the diary, however, was re-living that experience through Aya's eyes and Aya's alone. There were some differences between the two versions, like the timing when she found out the truth about her illness, her family being more strict than advertised, and her doctor being more sensitive and caring. The series did, nevertheless, stay faithful to the main concepts and storyline.
Aya, through her little words teaches everyone to appreciate the things we take for granted. We are healthy and for that we have to be grateful. Her strength, even though being such a crybaby - according to her- inspired the healthy before the sick. A real story of struggle. A real story of life.
Dr. Yamamoto.. can I.. get married?
Aya, couldn't walk without falling, couldn't eat without spilling her food, or couldn't reach the toilet before wetting her clothes. She couldn't do any other normal thing, much less being able to get married, to start a life, to be an active independent member of the society.
I came across this book mainly because I have watched a drama series under the same title. When I realized that there is a published diary which was adopted into a T.V show, I knew I have to give it a try, for (one litre of tears) is the one of the most humane, sympathetic, cruel yet beautiful stories of all time.
The book is a collection of entries written by young girl who was diagnosed with a very terrible disease which caused her to lose her ability to easily control her muscles with time. The disease has no cure. Aya had to live what remained of her life in agony, in depression and in fear of her future, and death.
I have to admit, the book was not as dramatic as the series was, since realities are not perfect stories. Reading the diary, however, was re-living that experience through Aya's eyes and Aya's alone. There were some differences between the two versions, like the timing when she found out the truth about her illness, her family being more strict than advertised, and her doctor being more sensitive and caring. The series did, nevertheless, stay faithful to the main concepts and storyline.
Aya, through her little words teaches everyone to appreciate the things we take for granted. We are healthy and for that we have to be grateful. Her strength, even though being such a crybaby - according to her- inspired the healthy before the sick. A real story of struggle. A real story of life.
June 12, 2022
Wonderful book, of inspiration for those suffering from diseases that affect their existence forever.
The protagonist Aya has incredible strength, yet surprising delicacy; she describes the little things around her as if they were the most important aspects of her life. I found myself in her, because this book, as well as her terrible illness, could very well also adapt to a mental disorder.
I would have preferred the book to be even more introspective, but I really appreciate the author's efforts.
The protagonist Aya has incredible strength, yet surprising delicacy; she describes the little things around her as if they were the most important aspects of her life. I found myself in her, because this book, as well as her terrible illness, could very well also adapt to a mental disorder.
I would have preferred the book to be even more introspective, but I really appreciate the author's efforts.
August 29, 2019
يوميات تلطمك وتجعلك متضارب الأحاسيس
مرة تحزن لحالة آيا ومرة تفرح لصمودها ونضالها رغم مرارة ما تعيشه
مرة تحزن لحالة آيا ومرة تفرح لصمودها ونضالها رغم مرارة ما تعيشه
August 28, 2020
Ogni persona cova un dolore inesprimibile.
Quando ripenso al passato mi viene da piangere, ed è un guaio.
La vita è stata terribilmente crudele con me, e l'ho attraversata a fatica.
Non mi ha offerto nemmeno un sogno.
Quando immagino il futuro, altre lacrime continuano a scendere.
Aya ha solo 14 anni quando le viene diagnosticata una malattia degenerativa incurabile.
Il suo approccio alla nuova vita colpisce con la forza di una locomotiva.
Di carattere dolce, Aya e sconvolta dalla cosa, tutti i suoi sogni di una vita migliore vanno in pezzi, piange spesso, si deprime persino. A sostenerla però c'è sua madre, una colonna di marmo indistruttibile, che la rimprovera per il troppo pianto. Aya è viva e non serve disperarsi....
Un libro stupendo, che è un continuo pugno allo stomaco, ma che… alla fine lascia nel lettore una luce di speranza e un’immensa gratitudine per la gioia di vivere che ci fa alzare ogni giorno.
Quando ripenso al passato mi viene da piangere, ed è un guaio.
La vita è stata terribilmente crudele con me, e l'ho attraversata a fatica.
Non mi ha offerto nemmeno un sogno.
Quando immagino il futuro, altre lacrime continuano a scendere.
Aya ha solo 14 anni quando le viene diagnosticata una malattia degenerativa incurabile.
Il suo approccio alla nuova vita colpisce con la forza di una locomotiva.
Di carattere dolce, Aya e sconvolta dalla cosa, tutti i suoi sogni di una vita migliore vanno in pezzi, piange spesso, si deprime persino. A sostenerla però c'è sua madre, una colonna di marmo indistruttibile, che la rimprovera per il troppo pianto. Aya è viva e non serve disperarsi....
Un libro stupendo, che è un continuo pugno allo stomaco, ma che… alla fine lascia nel lettore una luce di speranza e un’immensa gratitudine per la gioia di vivere che ci fa alzare ogni giorno.
Displaying 1 - 30 of 733 reviews