1942. Η Ελλάδα στενάζει κάτω από τον γερμανικό ζυγό. Μόνον ο έρωτας παραμένει θαλερός και ακατανίκητος. Η Αγγελική κι ο Άρης τον ανακαλύπτουν στην ουρά ενός συσσιτίου του Ερυθρού Σταυρού. Αριστερή εκείνη, με βαθιά πατριωτικά αισθήματα, συντηρητικός αυτός, με σπουδές στη Γερμανία και πολλά μυστικά στη ζωή του. Μυστικά που οδηγούν τη σχέση σε αδιέξοδο. Η Αγγελική βγαίνει στο "βουνό" κι εκείνος ακολουθεί τα ίχνη της προσπαθώντας να κρατήσει ζωντανό τον έρωτά τους. Μέσα από τον ίλιγγο των περιπετειών τους αναδύονται οι σημαντικότερες πτυχές της Αντίστασης και το παρασκήνιο που προετοίμασε τον Εμφύλιο. Οι συμπτώσεις, το φοβερό εργαλείο που η μοίρα χρησιμοποιεί για να γράψει τα εντυπωσιακά της σενάρια, θα φέρουν πάλι κοντά τους δυο πρώην εραστές και θα τους υποχρεώσουν να δώσουν απάντηση στο κορυφαίο υπαρξιακό ερώτημα: "Τι αξίζει στ' αλήθεια η ζωή δίχως αγάπη;".
Είναι γνωστό ότι έχω μια ιδιαίτερη έλξη για την περίοδο της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου. Αυτοί που με ξέρουν, γνωρίζουν και με ποιανού το μέρος έχω ταχθεί. Δεν κάνει το ίδιο όμως ο συγγραφέας. Δεν παίρνει κανενός το μέρος. Και εδώ βρίσκεται η μαγεία ή να το πω λαϊκά, η μαγκιά του. Και δεν το κάνει από φόβο. Ούτε λόγω της διαχρονικής ουδετερότητας των απανταχού "νοικοκυραίων". Την ίδια στιγμή που δεν χαϊδεύει κανενός το αυτί. Όσο κι αν σε ορισμένα σημεία του βιβλίου, μου χάλασε το ίσως εξιδανικευμένο μου έργο όσον αφορά την πολιτική μου θέση για τα χρόνια εκείνα, στο τέλος του, έχω την αίσθηση ότι μέσα από τις ιστορικά μυθιστορηματικές του πινελιές, μας αποδίδει έναν δίκαιο πίνακα ανάγνωσης.
Μέσα από έναν ζηλευτό έρωτα μιας κουκλάρας ΕΑΜιτισσας και ενός συντηρητικού γερμανοτραφή Έλληνα, ο κ. Σωτήρης μας ταξιδεύει σε σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την εποχή εκείνη. Και το κάνει με τόσο τσακάλικο τρόπο που εύκολα βάζει τη μία πλευρά στο πετσί της άλλης. Στην εκατέρωθεν ψυχολογία χωρίς κανείς να παραπονιέται ή να δυσφορεί. Αριστοτεχνικά δε, ρίχνει τις μπηχτές και τις αλήθειες του προς πάσα κατευθύνση χωρίς να αφήνει περιθώρια για πολλές πολλές ενστάσεις.
Οι εξαιρετικά ζωντανές περιγραφές, η λεπτομερής σε πολλά σημεία αφήγηση των ιστορικών γεγονότων και τέλος αυτό το ερωτικό κυνηγητό και η αγωνιώδης προσπάθεια της εκπλήρωσης μιας αγάπης που κόπηκε βίαια στη μέση, σε κάνουν να μην θες ν' αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου.
Ο κ. Σωτήρης βρέθηκε ή μάλλον επέλεξε να ακροβατεί σε ένα έτσι κι αλλιώς πολύ ευαίσθητο θέμα, στο τεντωμένο σχοινί του εμφυλίου στην προκειμένη περίπτωση, με μάτια δεμένα και χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Και κατάφερε να βγάλει εις πέρας την αποστολή αυτή χαρίζοντας μας ένα όμορφο και άκρως ενδιαφέρον ιστορικό μυθιστόρημα. Και προσωπικά εκτός από όλα όσα προανέφερα, αυτό που κράτησα τελειώνοντας το συγκεκριμένο βιβλίο είναι η αγάπη ανάμεσα στα δύο παιδιά. Η αγάπη που δεν έλειψε σχεδόν ποτέ, από τους δρόμους της κατοχικής Αθήνας έως τα βουνά της ελευθερίας. Σε κάποια στιγμή ο Παύλος απευθυνόμενος στην Αγγελική της λέει ότι "μόνον αυτή (η αγάπη) μπορεί να μας γλιτώσει απ' τ' αδιέξοδα και τις αμαρτίες μας". Συμφωνώ απόλυτα. Μόνο αυτή!