What do you think?
Rate this book
Φόνισσες
Ο βίος και τα έργα σαράντα και πλέον γυναικών δολοφόνων που έδρασαν ανά την υφήλιο εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια.
Σκοτώνουν για λόγους ερωτικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, θρησκευτικούς, ρατσιστικούς. Ενίοτε σκοτώνουν επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή. Σκοτώνουν ακόμη και χωρίς λόγο.
Δολοφονούν γονείς, συγγενείς, συζύγους, εραστές, αντιπάλους, εχθρούς, φίλους, αφεντικά, ανθρώπους που φροντίζουν. Δολοφονούν παιδιά. Τα δικά τους και άλλων.
Γίνονται φόνισσες σε όλες τις ηλικίες, από μικρά κορίτσια μέχρι ηλικιωμένες γυναίκες.
Χρησιμοποιούν δηλητήρια, μαχαίρια, τσεκούρια, σφυριά, διάφορα αντικείμενα, φάρμακα, σχοινιά, πυροβόλα όπλα, τα γυμνά τους χέρια.
Βρίσκονται σε μανία, σε υστερία, σε κατάθλιψη, σε απόλυτη ηρεμία.
Είναι θεότρελες και έχουν σώας τας φρένας.
Κατάγονται από όλες τις χώρες, ανήκουν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Δυο χιλιετίες, που οι φόνισσες τις διάβηκαν αφήνοντας ματωμένα χνάρια.
Σκοτώνουν για λόγους ερωτικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, θρησκευτικούς, ρατσιστικούς. Ενίοτε σκοτώνουν επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή. Σκοτώνουν ακόμη και χωρίς λόγο.
Δολοφονούν γονείς, συγγενείς, συζύγους, εραστές, αντιπάλους, εχθρούς, φίλους, αφεντικά, ανθρώπους που φροντίζουν. Δολοφονούν παιδιά. Τα δικά τους και άλλων.
Γίνονται φόνισσες σε όλες τις ηλικίες, από μικρά κορίτσια μέχρι ηλικιωμένες γυναίκες.
Χρησιμοποιούν δηλητήρια, μαχαίρια, τσεκούρια, σφυριά, διάφορα αντικείμενα, φάρμακα, σχοινιά, πυροβόλα όπλα, τα γυμνά τους χέρια.
Βρίσκονται σε μανία, σε υστερία, σε κατάθλιψη, σε απόλυτη ηρεμία.
Είναι θεότρελες και έχουν σώας τας φρένας.
Κατάγονται από όλες τις χώρες, ανήκουν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Δυο χιλιετίες, που οι φόνισσες τις διάβηκαν αφήνοντας ματωμένα χνάρια.
568 pages, Paperback
First published December 24, 2019
1 person is currently reading
52 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
August 15, 2020
Ένα συμπαγές εγκληματολογικό δοκίμιο με λογοτεχνικό χαρακτήρα, που αφηγείται με ιστορική ακρίβεια και λιτότητα, χωρίς στολίδια και φλυαρίες, την ζωή και το εγκληματικό έργο σαράντα γυναικών από ολόκληρο τον κόσμο. Η έρευνα είναι ενδελεχής και το υλικό που παρατίθεται λεπτομερές και εμπεριστατωμένο -συνοδεύεται, μάλιστα, και από ενδεικτική βιβλιογραφία δεκαοκτώ σελίδων-, και οι πληροφορίες είναι μεν πολλές, αλλά δεν κουράζουν.
Επειδή ωστόσο το διάβασα αντιμετωπίζοντάς το ως λογοτεχνικό, παρατήρησα ορισμένα λάθη στην γλώσσα και στην διατύπωση που επαναλαμβάνονταν και που με αποσπούσαν· και ακριβώς λόγω αυτής της λογοτεχνικότητας της ταυτόχρονης με τον δοκιμιακό χαρακτήρα κάποτε μπερδεύτηκα, και δεν ήμουν σίγουρη πώς θα ήτανε το καλύτερο να συμπεριφερθώ στο κείμενο (τι ακριβώς διαβάζω; πρέπει να αναθεωρήσω την διάθεση και τον τρόπο της ανάγνωσης;).
Πάντως, όσον αφορά στις ζωές και στις ενέργειες αυτών των γυναικών, οι Φόνισσες είναι οπωσδήποτε ένα πολύτιμο τεκμήριο που τις σέβεται και τις παρουσιάζει χωρίς να τις κρίνει, πολύ πλούσιο σε υλικό και πλήρες, με μοναδικά κενά εκείνα τα ελάχιστα που δεν καλύπτονται όχι από αμέλεια της συγγραφέως, αλλά από έλλειμμα της βιβλιογραφίας. Τα κείμενα διαβάζονται εύκολα παρά τις μακαβριότητες που εξιστορούν, και ολοκληρώνοντας την ανάγνωση μένεις με πολλά: γυναίκες με μεγάλη αποφασιστικότητα και πυγμή, πληροφορίες για μέσα και αντικείμενα που μπορεί να μην γνώριζες πριν, προβληματικά παρελθόντα και εξίσου προβληματικά παρόντα, ένα αμάλγαμα στοιχείων που ικανοποιεί την περιέργεια και που προβληματίζει μαζί. Είναι, γενικώς, δυνατό ανάγνωσμα.
Επειδή ωστόσο το διάβασα αντιμετωπίζοντάς το ως λογοτεχνικό, παρατήρησα ορισμένα λάθη στην γλώσσα και στην διατύπωση που επαναλαμβάνονταν και που με αποσπούσαν· και ακριβώς λόγω αυτής της λογοτεχνικότητας της ταυτόχρονης με τον δοκιμιακό χαρακτήρα κάποτε μπερδεύτηκα, και δεν ήμουν σίγουρη πώς θα ήτανε το καλύτερο να συμπεριφερθώ στο κείμενο (τι ακριβώς διαβάζω; πρέπει να αναθεωρήσω την διάθεση και τον τρόπο της ανάγνωσης;).
Πάντως, όσον αφορά στις ζωές και στις ενέργειες αυτών των γυναικών, οι Φόνισσες είναι οπωσδήποτε ένα πολύτιμο τεκμήριο που τις σέβεται και τις παρουσιάζει χωρίς να τις κρίνει, πολύ πλούσιο σε υλικό και πλήρες, με μοναδικά κενά εκείνα τα ελάχιστα που δεν καλύπτονται όχι από αμέλεια της συγγραφέως, αλλά από έλλειμμα της βιβλιογραφίας. Τα κείμενα διαβάζονται εύκολα παρά τις μακαβριότητες που εξιστορούν, και ολοκληρώνοντας την ανάγνωση μένεις με πολλά: γυναίκες με μεγάλη αποφασιστικότητα και πυγμή, πληροφορίες για μέσα και αντικείμενα που μπορεί να μην γνώριζες πριν, προβληματικά παρελθόντα και εξίσου προβληματικά παρόντα, ένα αμάλγαμα στοιχείων που ικανοποιεί την περιέργεια και που προβληματίζει μαζί. Είναι, γενικώς, δυνατό ανάγνωσμα.
February 28, 2021
Εξαιρετική μελέτη και έρευνα απο την κυρία Κουλετάκη. Συγχαρητήρια και στις εκδόσεις Κύφαντα για το χαρτί,το εξώφυλλο και συνολικά όλη την έκδοση!
January 24, 2020
Φόνισσες. Σαράντα γυναίκες από όλο τον κόσμο. Δηλητηρίασαν, τεμάχισαν, έπνιξαν, έσφαξαν συζύγους, εραστές, βρέφη και παιδιά, αντιζήλους, εχθρούς, αθώους ανθρώπους. Βρίσκονταν σε μανία, σε υστερία, σε κατάθλιψη, σε ηρεμία. Από τον 1ο ως τον 21ο αιώνα μ. Χ. κι από την Ευρώπη και την Ασία ως την Αφρική και την Αμερική ζούσαν ανάμεσά μας ως τη μοιραία στιγμή. Αυτές είναι οι ιστορίες τους, η τιμωρία τους, η επιρροή τους στην κουλτούρα και τη λογοτεχνία.
Πρόκειται για μια ενδελεχή, επίπονη και μακρόχρονη έρευνα της συγγραφέως που μελέτησε δημοσιεύματα, βιβλία, δικογραφίες, ταινίες και τραγούδια και κατέληξε στα πρόσωπα που παρουσιάζει στη συγκλονιστική αυτή ανθολογία με χρονολογική σειρά αποκάλυψης των εγκλημάτων, «ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να παρακολουθεί τόσο την εξέλιξη του είδους του εγκλήματος όσο και τις διαφοροποιήσεις στο ποινικό δίκαιο, αναφορικά με την τιμωρία των ενόχων», όπως τονίζει και η ίδια στον πρόλογο του βιβλίου. Οι υποθέσεις που παρουσιάζονται είναι γραμμένες με ανατριχιαστικά συναρπαστικό τρόπο, με «πλήρη και πιστή αναπαράσταση των γεγονότων μ’ ελκυστικό στυλ, μια δηλαδή επιστημονική τεκμηρίωση εγκλημάτων», όπως γράφει ο κύριος Γιάννης Πανούσης στην εισαγωγή του. Η ατμόσφαιρα είναι άκρως ρεαλιστική και με ταξίδεψε από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία των δηλητηριαστών και των σφετεριστών στη Victoria της Αυστραλίας την εποχή του «πυρετού του χρυσού» το 1850, από την αυλή του Βασιλιά Ήλιου στην Αγγλία του Μεσαίωνα με τις μάγισσες και τις αιρέσεις, από το Σικάγο του 1920 στην Ιαπωνία της δεκαετίας του 1930 με τα δικά της ιδιόρρυθμα σεξουαλικά ήθη.
Από τις σαράντα πρωταγωνίστριες μου ήταν αρκετά δύσκολο να σταθώ επιλεκτικά σε μερικές από αυτές. Ποια να πρωτοαναφέρω; Τη Locusta τη Γαλάτισσα, την πρώτη καταγεγραμμένη κατ’ εξακολούθησιν δολοφόνο που δηλητηρίασε χιλιάδες ανθρώπους στα μέσα του 1ου αιώνα μ. Χ.; Την Catherine Monvoisin που τον 18ο αιώνα ενεπλάκη στην περιβόητη Υπόθεση των Δηλητηρίων με 442 υπόπτους, 367 διαταγές σύλληψης και 36 εκτελέσεις; Την Hélène Jégado, την υπηρέτρια από τη Βρετάνη, της δολοφόνου με τα περισσότερα θύματα στη Γαλλία που έδρασε στα μέσα του 19ου αιώνα (23 θάνατοι μέσα σε 18 χρόνια!); Την Enriqueta Martí i Ripollés που ήταν προαγωγός παιδιών από τριών έως δεκατεσσάρων ετών, το πρωί ζητιάνα και το βράδυ κυρία της υψηλής κοινωνίας αλλά ακόμη χειρότερα δολοφονούσε παιδιά για να φτιάχνει από τα οστά τους τα «μαγικά» της φίλτρα; Την Belva Gaertner και την Beulah May Annan από το Σικάγο της δεκαετίας του 1920, που οι ιστορίες τους ενέπνευσαν το μιούζικαλ «Σικάγο» κι έδωσαν την ευκαιρία στην κυρία Νίνα Κουλετάκη να γράψει ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά κεφάλαια της μελέτης της; Τη Leonarda Cianculli που τα θύματά της τα έκανε σαπούνια και αλεύρι για κέικ λίγες μέρες πριν μπει η Ιταλία στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο; Την εντεκάχρονη Mary Flora Bell από το Νιούκαστλ που σκότωνε για να δει πώς είναι; Ή μήπως την ηγουμένη σε μονή της Κερατέας, Μαριάμ Σουλακιώτου, που από το 1930 ως το 1950 την είχε κάνει άντρο βασανιστηρίων, εκβιασμών, παιδικής κακοποίησης και όχι μόνο;
Η συγκλονιστική αυτή έρευνα μου έμαθε πολλά πράγματα και μου έδειξε πώς, μεταξύ άλλων παραγόντων, μπορεί να επηρεαστεί κάποιος από το κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον του. Έλλειψη αγάπης και προσοχής από γονείς, φτωχές, εγκαταλειμμένες οικογένειες, δυνάστες πατεράδες, αδιάφορες μητέρες, αδιέξοδοι και άγραφοι κοινωνικοί νόμοι, εκφοβισμός και κακοποίηση είναι μερικές από τις συνθήκες ανατροφής και βιοτικού επιπέδου που όπλισαν το δολοφονικό χέρι όταν τα πράγματα έφτασαν στο μη περαιτέρω. Και δεν έχουμε στείρα παράθεση γεγονότων εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα αλλά καλογραμμένα κείμενα με διαρκή πρωθύστερα, διεισδυτικές παρατηρήσεις και βαθιά ενδοσκόπηση, στοιχεία που με μαγνήτισαν και στην κυριολεξία με ξενύχτησαν, μιας και ήθελα να διαβάσω άλλη μία περίπτωση, να μάθω για άλλη μία γυναίκα-φόνισσα. Η κυρία Κουλετάκη που πραγματοποίησε αυτόν τον άθλο δε διστάζει μάλιστα πολλές φορές να παρέμβει στα γραπτά της με προσωπικές της σκέψεις και κυρίως το επιμύθιο που αποκόμισε από την περιπέτεια της «γνωριμίας» της με κάποιες από τις δολοφόνους. Δεν παρασύρεται σε ατέλειωτες προσωπικές σκέψεις, απλώς σε κάποια σημεία νιώθει την ανάγκη να εκφράσει τη δική της άποψη, να εξωτερικέψει τα συναισθήματά της και για να προσδώσει μια πληρέστερη εικόνα του ανθρώπου που εξετάζεται.
Το «χειρότερο» ήταν πως, παρ’ όλο που η εικονογράφηση του Γιώργου Παπαθεοδώρου ήταν ρεαλιστικότατη, ήθελα να δω με τα μάτια μου φωτογραφίες των γυναικών αυτών (μα τι αγγελικής ομορφιάς η Irma Ida Ilse Grese, ο δράκος των στρατοπέδων Άουσβιτς και Μπέργκερ-Μπέλσεν!), οπότε σύντομα βυθιζόμουν σε ηλεκτρονικές σελίδες επί σελίδων που αφορούσαν κάθε μία από αυτές. Παραδέχομαι ότι δεν ήξερα πως κάποιες περιπτώσεις ενέπνευσαν σημαντικά διαχρονικά θεατρικά και κινηματογραφικά έργα («Η αυτοκρατορία των αισθήσεων» κ. ά.), κάτι που προσέθεσε πόντους στη συνολική αξία του βιβλίου. Η ενδελεχής αυτή μελέτη συμπληρώνεται με τεκμηριωμένη αναφορά στο κοινωνικό, πολιτικό και γεωγραφικό περιβάλλον των δολοφόνων καθώς και με καταγραφή των ζωγραφικών πινάκων, των ταινιών, των βιβλίων, των ντοκιμαντέρ και των τραγουδιών που οι δημιουργοί τους εμπνεύστηκαν από τις ειδεχθείς αυτές πράξεις.
Οι «Φόνισσες» είναι ένα σημαντικό βιβλίο για την Πολιτισμική Εγκληματολογία και ταυτόχρονα μια ανθολογία από συγκλονιστικές, τραγικές και ανατριχιαστικές στιγμές γυναικών που ξεπέρασαν τα όρια «μεταξύ θείας και ανθρωπίνης δικαιοσύνης», ελκυστικό για τον αναγνώστη «μέχρι θανάτου». Το πρωτότυπο εξώφυλλο είναι της Αλίνας Δαράβαλη και περιέχονται επίσης μια κατατοπιστική και απαραίτητη εισαγωγή από τον καθηγητή εγκληματολογίας Γιάννη Πανούση, καθώς και ενδεικτική βιβλιογραφία.
Πρόκειται για μια ενδελεχή, επίπονη και μακρόχρονη έρευνα της συγγραφέως που μελέτησε δημοσιεύματα, βιβλία, δικογραφίες, ταινίες και τραγούδια και κατέληξε στα πρόσωπα που παρουσιάζει στη συγκλονιστική αυτή ανθολογία με χρονολογική σειρά αποκάλυψης των εγκλημάτων, «ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να παρακολουθεί τόσο την εξέλιξη του είδους του εγκλήματος όσο και τις διαφοροποιήσεις στο ποινικό δίκαιο, αναφορικά με την τιμωρία των ενόχων», όπως τονίζει και η ίδια στον πρόλογο του βιβλίου. Οι υποθέσεις που παρουσιάζονται είναι γραμμένες με ανατριχιαστικά συναρπαστικό τρόπο, με «πλήρη και πιστή αναπαράσταση των γεγονότων μ’ ελκυστικό στυλ, μια δηλαδή επιστημονική τεκμηρίωση εγκλημάτων», όπως γράφει ο κύριος Γιάννης Πανούσης στην εισαγωγή του. Η ατμόσφαιρα είναι άκρως ρεαλιστική και με ταξίδεψε από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία των δηλητηριαστών και των σφετεριστών στη Victoria της Αυστραλίας την εποχή του «πυρετού του χρυσού» το 1850, από την αυλή του Βασιλιά Ήλιου στην Αγγλία του Μεσαίωνα με τις μάγισσες και τις αιρέσεις, από το Σικάγο του 1920 στην Ιαπωνία της δεκαετίας του 1930 με τα δικά της ιδιόρρυθμα σεξουαλικά ήθη.
Από τις σαράντα πρωταγωνίστριες μου ήταν αρκετά δύσκολο να σταθώ επιλεκτικά σε μερικές από αυτές. Ποια να πρωτοαναφέρω; Τη Locusta τη Γαλάτισσα, την πρώτη καταγεγραμμένη κατ’ εξακολούθησιν δολοφόνο που δηλητηρίασε χιλιάδες ανθρώπους στα μέσα του 1ου αιώνα μ. Χ.; Την Catherine Monvoisin που τον 18ο αιώνα ενεπλάκη στην περιβόητη Υπόθεση των Δηλητηρίων με 442 υπόπτους, 367 διαταγές σύλληψης και 36 εκτελέσεις; Την Hélène Jégado, την υπηρέτρια από τη Βρετάνη, της δολοφόνου με τα περισσότερα θύματα στη Γαλλία που έδρασε στα μέσα του 19ου αιώνα (23 θάνατοι μέσα σε 18 χρόνια!); Την Enriqueta Martí i Ripollés που ήταν προαγωγός παιδιών από τριών έως δεκατεσσάρων ετών, το πρωί ζητιάνα και το βράδυ κυρία της υψηλής κοινωνίας αλλά ακόμη χειρότερα δολοφονούσε παιδιά για να φτιάχνει από τα οστά τους τα «μαγικά» της φίλτρα; Την Belva Gaertner και την Beulah May Annan από το Σικάγο της δεκαετίας του 1920, που οι ιστορίες τους ενέπνευσαν το μιούζικαλ «Σικάγο» κι έδωσαν την ευκαιρία στην κυρία Νίνα Κουλετάκη να γράψει ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά κεφάλαια της μελέτης της; Τη Leonarda Cianculli που τα θύματά της τα έκανε σαπούνια και αλεύρι για κέικ λίγες μέρες πριν μπει η Ιταλία στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο; Την εντεκάχρονη Mary Flora Bell από το Νιούκαστλ που σκότωνε για να δει πώς είναι; Ή μήπως την ηγουμένη σε μονή της Κερατέας, Μαριάμ Σουλακιώτου, που από το 1930 ως το 1950 την είχε κάνει άντρο βασανιστηρίων, εκβιασμών, παιδικής κακοποίησης και όχι μόνο;
Η συγκλονιστική αυτή έρευνα μου έμαθε πολλά πράγματα και μου έδειξε πώς, μεταξύ άλλων παραγόντων, μπορεί να επηρεαστεί κάποιος από το κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον του. Έλλειψη αγάπης και προσοχής από γονείς, φτωχές, εγκαταλειμμένες οικογένειες, δυνάστες πατεράδες, αδιάφορες μητέρες, αδιέξοδοι και άγραφοι κοινωνικοί νόμοι, εκφοβισμός και κακοποίηση είναι μερικές από τις συνθήκες ανατροφής και βιοτικού επιπέδου που όπλισαν το δολοφονικό χέρι όταν τα πράγματα έφτασαν στο μη περαιτέρω. Και δεν έχουμε στείρα παράθεση γεγονότων εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα αλλά καλογραμμένα κείμενα με διαρκή πρωθύστερα, διεισδυτικές παρατηρήσεις και βαθιά ενδοσκόπηση, στοιχεία που με μαγνήτισαν και στην κυριολεξία με ξενύχτησαν, μιας και ήθελα να διαβάσω άλλη μία περίπτωση, να μάθω για άλλη μία γυναίκα-φόνισσα. Η κυρία Κουλετάκη που πραγματοποίησε αυτόν τον άθλο δε διστάζει μάλιστα πολλές φορές να παρέμβει στα γραπτά της με προσωπικές της σκέψεις και κυρίως το επιμύθιο που αποκόμισε από την περιπέτεια της «γνωριμίας» της με κάποιες από τις δολοφόνους. Δεν παρασύρεται σε ατέλειωτες προσωπικές σκέψεις, απλώς σε κάποια σημεία νιώθει την ανάγκη να εκφράσει τη δική της άποψη, να εξωτερικέψει τα συναισθήματά της και για να προσδώσει μια πληρέστερη εικόνα του ανθρώπου που εξετάζεται.
Το «χειρότερο» ήταν πως, παρ’ όλο που η εικονογράφηση του Γιώργου Παπαθεοδώρου ήταν ρεαλιστικότατη, ήθελα να δω με τα μάτια μου φωτογραφίες των γυναικών αυτών (μα τι αγγελικής ομορφιάς η Irma Ida Ilse Grese, ο δράκος των στρατοπέδων Άουσβιτς και Μπέργκερ-Μπέλσεν!), οπότε σύντομα βυθιζόμουν σε ηλεκτρονικές σελίδες επί σελίδων που αφορούσαν κάθε μία από αυτές. Παραδέχομαι ότι δεν ήξερα πως κάποιες περιπτώσεις ενέπνευσαν σημαντικά διαχρονικά θεατρικά και κινηματογραφικά έργα («Η αυτοκρατορία των αισθήσεων» κ. ά.), κάτι που προσέθεσε πόντους στη συνολική αξία του βιβλίου. Η ενδελεχής αυτή μελέτη συμπληρώνεται με τεκμηριωμένη αναφορά στο κοινωνικό, πολιτικό και γεωγραφικό περιβάλλον των δολοφόνων καθώς και με καταγραφή των ζωγραφικών πινάκων, των ταινιών, των βιβλίων, των ντοκιμαντέρ και των τραγουδιών που οι δημιουργοί τους εμπνεύστηκαν από τις ειδεχθείς αυτές πράξεις.
Οι «Φόνισσες» είναι ένα σημαντικό βιβλίο για την Πολιτισμική Εγκληματολογία και ταυτόχρονα μια ανθολογία από συγκλονιστικές, τραγικές και ανατριχιαστικές στιγμές γυναικών που ξεπέρασαν τα όρια «μεταξύ θείας και ανθρωπίνης δικαιοσύνης», ελκυστικό για τον αναγνώστη «μέχρι θανάτου». Το πρωτότυπο εξώφυλλο είναι της Αλίνας Δαράβαλη και περιέχονται επίσης μια κατατοπιστική και απαραίτητη εισαγωγή από τον καθηγητή εγκληματολογίας Γιάννη Πανούση, καθώς και ενδεικτική βιβλιογραφία.
Read
November 12, 2021Ενδιαφέρον το θέμα που έχει πιάσει η συγγραφέας.
Φαίνεται ότι έχει κάνει εκτεταμένη έρευνα (η βιβλιογραφία είναι αρκετές σελίδες και αυτό από μόνο του λέει πολλά).
Ωστόσο κάτι λίγο με χάλασε. Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι ακριβώς. Ίσως θα το περίμενα πιο πολύ "ερευνητικό" να το πω χοντρικά και όχι τόσο λογοτεχνικό με προσωπικές απόψεις μέσα, κάτι που λίγο με μπέρδεψε.
Παρόλα αυτά το ευχαριστήθηκα σαν ανάγνωσμα, δεν ήταν αποτρεπτικό αυτό το "μπέρδεμα".
Επίσης μου άρεσαν αρκετά και τα πορτραίτα που είχε σε κάθε περίπτωση, τόσο στην αρχή της εκάστοτε ιστορίας όσο και στο τέλος.
Φαίνεται ότι έχει κάνει εκτεταμένη έρευνα (η βιβλιογραφία είναι αρκετές σελίδες και αυτό από μόνο του λέει πολλά).
Ωστόσο κάτι λίγο με χάλασε. Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι ακριβώς. Ίσως θα το περίμενα πιο πολύ "ερευνητικό" να το πω χοντρικά και όχι τόσο λογοτεχνικό με προσωπικές απόψεις μέσα, κάτι που λίγο με μπέρδεψε.
Παρόλα αυτά το ευχαριστήθηκα σαν ανάγνωσμα, δεν ήταν αποτρεπτικό αυτό το "μπέρδεμα".
Επίσης μου άρεσαν αρκετά και τα πορτραίτα που είχε σε κάθε περίπτωση, τόσο στην αρχή της εκάστοτε ιστορίας όσο και στο τέλος.
February 19, 2021
"Φόνισσες"
" Ο φόνος από μόνος του είναι κάτι ��ου δεν συνάδει με την, θεωρητικά, γλυκιά και στοργική φύση της γυναίκας αλλά, υπό προϋποθέσεις - ακραία και υπερβολική ζήλια, αντίδραση σε κακοποίηση, εκδίκηση, πληγωμένη αξιοπρέπεια κλπ - μπορεί κάποιος να κατανοήσει μία έντονη, στιγμιαία έκρηξη πού θα οδηγήσει σε αυτόν.
Πολλοί αναγνώστες αγαπούν την αστυνομική λογοτεχνία, οι περισσότεροι όπως και εγώ γράφουμε απόψεις για τα βιβλία, που διαβάζουμε.
Σε κάποια βιβλία αναφέρουμε και τα αρνητικά στοιχεία,που μας φάνηκαν παράταιρα στο βιβλίο.
Υπερβολές, αδύναμα κίνητρα, χαρακτήρες, που δεν εξελίχθηκαν, πλοκη, που έμεινε στάσιμη και πολλά ακόμα.
Τι γίνεται, όμως όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με αληθινά εγκλήματα και με πραγματικούς δολοφόνους που δεν έχουν αφήσει απλά ένα όνομα στην ιστορία αλλά έχουν αφήσει πίσω τους δράματα και ανθρώπους σταυρωμένους;
Κάθε φορά, που διαβάζω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα η προσοχή μου εστιάζει περισσότερο στο πρόσωπο - άνθρωπο δολοφόνο.
Προσπαθώ να καταλάβω τα κίνητρα του, νά μπω στο μυαλό του και στο σκοτεινό κομμάτι της ψυχής του για, να κατανοήσω τι ήταν αυτό, που όπλισε τον άνθρωπο αυτό να γίνει δολοφόνος.
Όταν ξεκίνησα τις φόνισσες της Κας Κουλετακη ήρθα αντιμέτωπη με δολοφόνους αληθινούς.
Γυναίκες δολοφόνους.
Γυναίκες, που σκότωσαν αποτρόπαια.
Γυναίκες σκληρές μα & αδύναμες.
Γυναίκες, που με φόβισαν.
Γυναίκες, που προσπάθησα να τις καταλάβω και να μπω για λίγο στο μυαλό τους.
Το εγχείρημα δεν πέτυχε.
Είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί ένας άνθρωπος σκοτώνει.
Σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν εγκλήματα που είναι αποτρόπαια. Εγκλήματα που ένας απλός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει με ποια λογική έγιναν.
Και πολλοί από μας θα σκεφτούν ότι τα εγκλήματα δεν έχουν λογική.
Όταν σκοτώνεις είσαι ψυχικά άρρωστος.
Μα πόσο αλήθεια μπορεί να έχει αυτή η σκέψη.
Σε κάθε νέο έγκλημα προσπαθούσα να καταλάβω γιατί έγιναν όλα αυτά.
Πώς έφτασαν αυτές οι γυναίκες να σκοτώνουν;
Και όχι στα δικά μου μάτια δεν ήταν όλες οι γυναίκες τέρατα.
Στα δικά μου μάτια ποτέ δεν είναι όλοι οι δολοφόνοι τέρατα.
Γιατί για να γίνεις δολοφόνος πρέπει να υπάρχει ένα κίνητρο, και πολλές φορές το κίνητρο δεν είναι ο ίδιος ο φόνος αλλά υπάρχουν πολλά περισσότερα από πίσω.
Σε κάθε ιστορία έβλεπα και από ένα μικρό στοιχείο που μπορούν να φτάσουν έναν άνθρωπο στο να σκότωσε πρώτα την ψυχή του και να πάρει και άλλες μαζί του.
Ναι αυτές οι γυναίκες σκότωσαν.
Αλλά μερικές από αυτές πριν σκοτώσουν τις είχαν ήδη σκοτώσει άλλοι.
Η κοινωνία, η θρησκεία, η εποχή, η διαφορετικότητα, η οικογένεια, ο φόβος και η έλλειψη αγάπης και η αποδοχή τους στην κοινωνία που δεν έγινε ποτέ.
Η αποδοχή της διαφορετικότητας μας στην κοινωνία είναι ένα πλήγμα που ακόμα και σήμερα υπάρχει και σκοτώνει.
Και μερικές φορές ξεκινάει από την ίδια την οικογένεια.
Η οικογένεια μπορεί να γίνει ο παράγοντας Ευτυχίας για έναν άνθρωπο η ίδια η κόλαση.
Οικογένεια και αγάπη.
Δεν υπάρχουν πρότυπα οικογένειας.
Ο θεσμός της οικογένειας σημαίνει αγάπη, συντροφικότητα, στήριξη, ελπίδα και αγκαλιά.
Κι όμως αυτό δεν συμβαίνει πάντα και το έχουμε ζήσει όλοι μας.
Αλλά σε μερικούς ανθρώπους όταν η οικογένεια γίνεται ο Σταύρος τους οι συνέπειες είναι ολέθριες.
Μία από αυτές τις συνέπειες είναι και το σκοτάδι.
Το σκοτάδι που μπαίνει μέσα μας και διαμορφώνει τον χαρακτήρα μας.
Κάποιοι άνθρωποι αποδέχονται το σκοτάδι και προσπαθούν να ζήσουν με αυτό και γίνονται καλύτεροι όμως υπάρχουν και εκείνοι που δεν βλέπουν το σκοτάδι, στο σκοτάδι βλέπουν το χάος.
Και το χάος γίνεται κινητήρια δύναμη που σε φτάνει στη κόλαση
Σίγουρα όμως υπάρχουν και δολοφόνοι που αρέσκονται να σκοτώνουν γιατί μπορεί να είναι ψυχικά άρρωστοι η γιατί αγαπούν τη δόξα..
Μέσα στο βιβλίο της κυρίας Κουτελάκη θα βρείτε γυναίκες που έχουν σκοτώσει με κίνητρο όσα αναφέρω παραπάνω.
Από τα πορτραίτα των γυναικών υπήρξαν κάποιες που μου κίνησαν το ενδιαφέρον και έψαξα να μάθω περισσότερο.
Μία από αυτές είναι η Βrenda Αnn Spencer.
Σκότωσε παιδιά δημοτικού γιατί δεν της άρεσαν οι Δευτέρες ή γιατί ζήτησε δώρο ένα ραδιόφωνο και της έδωσαν ένα όπλο.
Η Ευγενία Falleni που σκότωσε από ανάγκη.
Γιατί δεν βρήκε την αποδοχή που αξίζει στον οποιονδήποτε άνθρωπο.
Η Vera Renczi το πιο πανέμορφο πλάσμα μέσα του έκρυβε ένα πεντάμορφο τέρας. Σκότωνε επειδή δεν άντεχε κανείς να αγγίζει οτιδήποτε δικό της.
Η Leonarda Cianculli δεν μπόρεσα να καταλάβω ακριβώς ποιος είναι ο λόγος που έγινε δολοφόνος αλλά θεωρώ το έγκλημα της το πιο αποτρόπαιο όχι μόνο ο τρόπος που σκότωνε αλλά και το πώς διαχειριζόταν αργότερα τα θύματα της. Ήταν σαπωνοποιος.
Η Mary Flora Bel το παιδί δολοφόνος που σκότωνε για να μπορέσει να επιστρέψει στην αγάπη και στη ζωή.
Και πολλές ακόμα γυναίκες.
Η καθεμία έχει το δικό της χαρακτηριστικό τρόπο που σκοτώνει.
Οι περισσότεροι φόνοι σε αυτό το βιβλίο έχουν θύματα μωρά και παιδιά.
Πολύ με προβλημάτισε αυτό.
Πώς γίνεται μία γυναίκα να γίνει μητροκτόνος ή αντίστοιχα παιδοκτόνος;
Ποια είναι αυτή η δύναμη που οπλίζει μία γυναίκα να σκοτώσει ένα παιδί;
Προσπάθησα πολύ αλλά δεν κατάφερα να κατανοήσω το μυαλό αυτών των γυναικών.
Οι φόνισσες είναι ένα βιβλίο που μου άφησε ένα πάρα πολύ δυνατό αποτύπωμα μέσα μου.
Σκέψεις, προβληματισμόυς και εφιάλτες.
Θέλω να πιστεύω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που θα διαβάσει αυτό το βιβλίο και δεν θα επηρεαστεί η ή να προβληματιστεί.
Πέρα από αυτό νιώθω ότι ίσως και με τη δική μου συμπεριφορά και όχι μόνο τη δική μου αλλά ολόκληρης της κοινωνίας να έχει να αθελα μου ένα κίνητρο για κάποιον άνθρωπο να σκοτώσει.
Προβληματίστηκα ακόμα και για τη θρησκεία πολύ περισσότερο από άλλα βιβλία που έχουμε ως θέμα τους θρησκευτικές πεποιθήσεις.
Όσο μεγαλώνω και διαβάζοντας βιβλία που έχουνε ως κίνητρο τη θρησκεία αρχίζω και αναθεωρώ σκέψεις και καταστάσεις.
Τα μεγαλύτερα εγκλήματα τα έχει κάνει η ίδια η κοινωνία και η θρησκεία μας.
Γιατί το μεγαλύτερο έγκλημα στον κόσμο είναι αυτοί οι δύο παράγοντες.
Όχι, δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω καμία από αυτές τις γυναίκες.
Τα εγκλήματα δεν δικαιολογούνται. Είναι εγκλήματα και πίσω από τη λέξη εγκλήματα υπάρχουν άνθρωποι που χάθηκαν, άνθρωποι και παιδιά που δεν κατάφεραν να ζήσουν όσα τους αναλογούν σε αυτή τη ζωή.
Όμως πάντα θα υπάρχει ένα αλλά και ένα γιατί.
Πάντως θα υπάρχει ένα ερωτηματικό στο πίσω μέρος του μυαλού μας.
Γιατί αυτές οι γυναίκες πριν γίνουν δολοφόνοι ήταν άνθρωποι σαν και εμάς.
Άνθρωποι με όνειρα, σχέδια και συναισθήματα.
Πώς μπορείς να τα γκρεμίσεις όλα αυτά και να τοποθετήσεις στη θέση τους ενα τέρας;
Θεωρώ ότι είναι από τα βιβλία που θέλει πολλή συζήτηση και σκέψη.
Το βιβλίο της Κας Κουλετακη θα έπρεπε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια.
Και η ταπεινή μου άποψη είναι ότι ο κάθε συγγραφέας που ασχολείται με την αστυνομική λογοτεχνία πρέπει να το διαβάσει και να το μελετήσει.
Θα ήταν βέβαια πολύ ωραίο κάποιος συγγραφέας που ασχολείται με αληθινά εγκλήματα να καταπιαστεί με κάποια από την ιστορία αυτών των γυναικών και να την εξέλιξει. Ίσως έτσι να μπορέσουμε να μπούμε περισσότερο στο μυαλό τους.
Ίσως έτσι να μπορέσουμε να καταλάβουμε γιατί σκότωσαν.
Έχουμε συνηθίσει και στα βιβλία και στην πραγματική ζωή να ακούμε για άντρες δολοφόνους. Το ποσοστό των γυναικών που σκοτώνει είναι πολύ μικρό σε σχέση με των αντρών.
Όμως το συγκεκριμένο βιβλίο αλλάζει τα δεδομένα.
Και το ερώτημα για μένα παραμένει;
Γιατί άραγε σκοτώνουν οι γυναίκες;
Θεωρώ ότι οι γυναίκες είναι θύματα τις περισσότερες φορές.
Οι άντρες είναι πιο δυναμικοί και τις περισσότερες φορές βίαιοι, στις σχέσεις τους με το άλλο φύλο έχουν το πάνω χέρι.
Πώς γίνεται λοιπόν όλο αυτό να αντιστραφεί;
Φονισες λοιπόν..!
Φτωχές γυναίκες,
μοδίστρες, δακτυλογράφοι, ασπρορουχούδες,
τίμιες ή σπιτωμένες, ακόμα κι άλλες
εκείνες του σκοινιού και του παλουκιού,
γυναίκες του ανέμου, της βροχής, του κουρνιαχτού,
νιώσαμε το φόβο που κρύβεται καμιά φορά
πίσω από την αγνότητα,
την κούραση πίσω από την καλοσύνη ή την αδιαφορία
πίσω απ’ την υπακοή.
Μα πιο πολύ νιώσαμε την αδυναμία που
κρύβεται πίσω απ’ την κακία.
Συχνά μας άφησαν εκείνοι που αγαπούσαμε
πολλές, πάνω στη τρέλα τους, τους ρίξανε βιτριόλι,
οι πιο πολλές βέβαια κλάψαμε, χτυπηθήκαμε,
μα φροντίσαμε σύντομα να βρούμε έναν άλλον,
γιατί τα χρόνια περνάνε…
Αν μας έβλεπε κανείς το βράδυ, όταν μένουμε μονάχες
και βγάζουμε τις φουρκέτες, τις ζαρτιέρες, και κρεμάμε
στην κρεμάστρα το πανωφόρι κι αυτήν τη βαμμένη μάσκα
που μας φόρεσαν, εδώ και αιώνες τώρα, οι άντρες
για να τους αρέσουμε –
αν μας έβλεπαν, θα τρόμαζαν μπροστά σε τούτο
το γυμνό, κουρασμένο πρόσωπο.
Αχ, γυναίκες έρημες,
κανείς δεν έμαθε ποτέ πόση αγωνία κρύβεται πίσω απ’
τη λαγνεία, ή την υστεροβουλία μας.
Και πάντα γυρεύαμε το καλύτερο….
Συχνά καταφύγαμε και στις χαρτορίχτρες,
τρέχουμε στα μέντιουμ να μάθουμε- τι να μάθουμε;
Διαβάζουμε καθημερινά το ωροσκόπιο στις εφημερίδες,
πηγαίνουμε σε διάφορους ύποπτους αστρολόγους…
λοιπόν πού πάμε; Από πού ερχόμαστε; Τι ψάχνουμε
παλεύοντας αιώνια με τα έξω και τα μέσα μας στοιχεία;
Ερχόμαστε απ’ το φόβο και το φόνο, απ’ το αίμα και
την επανάληψη. Ερχόμαστε απ’ την παλαιολιθική αρπαγή-
κι αρχίζουμε την ανθρώπινη φιλία.
Τέλος, ύστερα από πολλά, παντρευόμαστε,
κάνουμε κάμποσες εκτρώσεις, αρκετά παιδιά,
ύστερα έρχεται η κλιμακτήριος, οι μικρονευρασθένειες,
κι ύστερα τίποτα. Όλα καταλαγιάζουν μέσα μας.
Κι επιθυμίες κι αναμνήσεις- αχ περνάει
γρήγορα η ζωή, ούτε το καταλαβαίνεις.
Τα παιδιά ζούνε σ’ ένα δικό τους κόσμο, δε μας ξέρουν
παρά μονάχα σα μητέρες, δεν μπόρεσαν να μας δουν
ποτέ λίγο κι εμάς σαν ανθρώπους-
με τις μικρότητες ή τις παραφορές τους.
Έτσι ζήσαμε. Αγνοημένες και μονάχες μέσα
στο εσωτερικό μας πάθος,
αγνοημένες κι έρημες μέσα στην ιερότητα
της μητρότητάς μας…”
" Τάσος Λειβαδίτης"
" Ο φόνος από μόνος του είναι κάτι ��ου δεν συνάδει με την, θεωρητικά, γλυκιά και στοργική φύση της γυναίκας αλλά, υπό προϋποθέσεις - ακραία και υπερβολική ζήλια, αντίδραση σε κακοποίηση, εκδίκηση, πληγωμένη αξιοπρέπεια κλπ - μπορεί κάποιος να κατανοήσει μία έντονη, στιγμιαία έκρηξη πού θα οδηγήσει σε αυτόν.
Πολλοί αναγνώστες αγαπούν την αστυνομική λογοτεχνία, οι περισσότεροι όπως και εγώ γράφουμε απόψεις για τα βιβλία, που διαβάζουμε.
Σε κάποια βιβλία αναφέρουμε και τα αρνητικά στοιχεία,που μας φάνηκαν παράταιρα στο βιβλίο.
Υπερβολές, αδύναμα κίνητρα, χαρακτήρες, που δεν εξελίχθηκαν, πλοκη, που έμεινε στάσιμη και πολλά ακόμα.
Τι γίνεται, όμως όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με αληθινά εγκλήματα και με πραγματικούς δολοφόνους που δεν έχουν αφήσει απλά ένα όνομα στην ιστορία αλλά έχουν αφήσει πίσω τους δράματα και ανθρώπους σταυρωμένους;
Κάθε φορά, που διαβάζω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα η προσοχή μου εστιάζει περισσότερο στο πρόσωπο - άνθρωπο δολοφόνο.
Προσπαθώ να καταλάβω τα κίνητρα του, νά μπω στο μυαλό του και στο σκοτεινό κομμάτι της ψυχής του για, να κατανοήσω τι ήταν αυτό, που όπλισε τον άνθρωπο αυτό να γίνει δολοφόνος.
Όταν ξεκίνησα τις φόνισσες της Κας Κουλετακη ήρθα αντιμέτωπη με δολοφόνους αληθινούς.
Γυναίκες δολοφόνους.
Γυναίκες, που σκότωσαν αποτρόπαια.
Γυναίκες σκληρές μα & αδύναμες.
Γυναίκες, που με φόβισαν.
Γυναίκες, που προσπάθησα να τις καταλάβω και να μπω για λίγο στο μυαλό τους.
Το εγχείρημα δεν πέτυχε.
Είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί ένας άνθρωπος σκοτώνει.
Σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν εγκλήματα που είναι αποτρόπαια. Εγκλήματα που ένας απλός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει με ποια λογική έγιναν.
Και πολλοί από μας θα σκεφτούν ότι τα εγκλήματα δεν έχουν λογική.
Όταν σκοτώνεις είσαι ψυχικά άρρωστος.
Μα πόσο αλήθεια μπορεί να έχει αυτή η σκέψη.
Σε κάθε νέο έγκλημα προσπαθούσα να καταλάβω γιατί έγιναν όλα αυτά.
Πώς έφτασαν αυτές οι γυναίκες να σκοτώνουν;
Και όχι στα δικά μου μάτια δεν ήταν όλες οι γυναίκες τέρατα.
Στα δικά μου μάτια ποτέ δεν είναι όλοι οι δολοφόνοι τέρατα.
Γιατί για να γίνεις δολοφόνος πρέπει να υπάρχει ένα κίνητρο, και πολλές φορές το κίνητρο δεν είναι ο ίδιος ο φόνος αλλά υπάρχουν πολλά περισσότερα από πίσω.
Σε κάθε ιστορία έβλεπα και από ένα μικρό στοιχείο που μπορούν να φτάσουν έναν άνθρωπο στο να σκότωσε πρώτα την ψυχή του και να πάρει και άλλες μαζί του.
Ναι αυτές οι γυναίκες σκότωσαν.
Αλλά μερικές από αυτές πριν σκοτώσουν τις είχαν ήδη σκοτώσει άλλοι.
Η κοινωνία, η θρησκεία, η εποχή, η διαφορετικότητα, η οικογένεια, ο φόβος και η έλλειψη αγάπης και η αποδοχή τους στην κοινωνία που δεν έγινε ποτέ.
Η αποδοχή της διαφορετικότητας μας στην κοινωνία είναι ένα πλήγμα που ακόμα και σήμερα υπάρχει και σκοτώνει.
Και μερικές φορές ξεκινάει από την ίδια την οικογένεια.
Η οικογένεια μπορεί να γίνει ο παράγοντας Ευτυχίας για έναν άνθρωπο η ίδια η κόλαση.
Οικογένεια και αγάπη.
Δεν υπάρχουν πρότυπα οικογένειας.
Ο θεσμός της οικογένειας σημαίνει αγάπη, συντροφικότητα, στήριξη, ελπίδα και αγκαλιά.
Κι όμως αυτό δεν συμβαίνει πάντα και το έχουμε ζήσει όλοι μας.
Αλλά σε μερικούς ανθρώπους όταν η οικογένεια γίνεται ο Σταύρος τους οι συνέπειες είναι ολέθριες.
Μία από αυτές τις συνέπειες είναι και το σκοτάδι.
Το σκοτάδι που μπαίνει μέσα μας και διαμορφώνει τον χαρακτήρα μας.
Κάποιοι άνθρωποι αποδέχονται το σκοτάδι και προσπαθούν να ζήσουν με αυτό και γίνονται καλύτεροι όμως υπάρχουν και εκείνοι που δεν βλέπουν το σκοτάδι, στο σκοτάδι βλέπουν το χάος.
Και το χάος γίνεται κινητήρια δύναμη που σε φτάνει στη κόλαση
Σίγουρα όμως υπάρχουν και δολοφόνοι που αρέσκονται να σκοτώνουν γιατί μπορεί να είναι ψυχικά άρρωστοι η γιατί αγαπούν τη δόξα..
Μέσα στο βιβλίο της κυρίας Κουτελάκη θα βρείτε γυναίκες που έχουν σκοτώσει με κίνητρο όσα αναφέρω παραπάνω.
Από τα πορτραίτα των γυναικών υπήρξαν κάποιες που μου κίνησαν το ενδιαφέρον και έψαξα να μάθω περισσότερο.
Μία από αυτές είναι η Βrenda Αnn Spencer.
Σκότωσε παιδιά δημοτικού γιατί δεν της άρεσαν οι Δευτέρες ή γιατί ζήτησε δώρο ένα ραδιόφωνο και της έδωσαν ένα όπλο.
Η Ευγενία Falleni που σκότωσε από ανάγκη.
Γιατί δεν βρήκε την αποδοχή που αξίζει στον οποιονδήποτε άνθρωπο.
Η Vera Renczi το πιο πανέμορφο πλάσμα μέσα του έκρυβε ένα πεντάμορφο τέρας. Σκότωνε επειδή δεν άντεχε κανείς να αγγίζει οτιδήποτε δικό της.
Η Leonarda Cianculli δεν μπόρεσα να καταλάβω ακριβώς ποιος είναι ο λόγος που έγινε δολοφόνος αλλά θεωρώ το έγκλημα της το πιο αποτρόπαιο όχι μόνο ο τρόπος που σκότωνε αλλά και το πώς διαχειριζόταν αργότερα τα θύματα της. Ήταν σαπωνοποιος.
Η Mary Flora Bel το παιδί δολοφόνος που σκότωνε για να μπορέσει να επιστρέψει στην αγάπη και στη ζωή.
Και πολλές ακόμα γυναίκες.
Η καθεμία έχει το δικό της χαρακτηριστικό τρόπο που σκοτώνει.
Οι περισσότεροι φόνοι σε αυτό το βιβλίο έχουν θύματα μωρά και παιδιά.
Πολύ με προβλημάτισε αυτό.
Πώς γίνεται μία γυναίκα να γίνει μητροκτόνος ή αντίστοιχα παιδοκτόνος;
Ποια είναι αυτή η δύναμη που οπλίζει μία γυναίκα να σκοτώσει ένα παιδί;
Προσπάθησα πολύ αλλά δεν κατάφερα να κατανοήσω το μυαλό αυτών των γυναικών.
Οι φόνισσες είναι ένα βιβλίο που μου άφησε ένα πάρα πολύ δυνατό αποτύπωμα μέσα μου.
Σκέψεις, προβληματισμόυς και εφιάλτες.
Θέλω να πιστεύω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που θα διαβάσει αυτό το βιβλίο και δεν θα επηρεαστεί η ή να προβληματιστεί.
Πέρα από αυτό νιώθω ότι ίσως και με τη δική μου συμπεριφορά και όχι μόνο τη δική μου αλλά ολόκληρης της κοινωνίας να έχει να αθελα μου ένα κίνητρο για κάποιον άνθρωπο να σκοτώσει.
Προβληματίστηκα ακόμα και για τη θρησκεία πολύ περισσότερο από άλλα βιβλία που έχουμε ως θέμα τους θρησκευτικές πεποιθήσεις.
Όσο μεγαλώνω και διαβάζοντας βιβλία που έχουνε ως κίνητρο τη θρησκεία αρχίζω και αναθεωρώ σκέψεις και καταστάσεις.
Τα μεγαλύτερα εγκλήματα τα έχει κάνει η ίδια η κοινωνία και η θρησκεία μας.
Γιατί το μεγαλύτερο έγκλημα στον κόσμο είναι αυτοί οι δύο παράγοντες.
Όχι, δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω καμία από αυτές τις γυναίκες.
Τα εγκλήματα δεν δικαιολογούνται. Είναι εγκλήματα και πίσω από τη λέξη εγκλήματα υπάρχουν άνθρωποι που χάθηκαν, άνθρωποι και παιδιά που δεν κατάφεραν να ζήσουν όσα τους αναλογούν σε αυτή τη ζωή.
Όμως πάντα θα υπάρχει ένα αλλά και ένα γιατί.
Πάντως θα υπάρχει ένα ερωτηματικό στο πίσω μέρος του μυαλού μας.
Γιατί αυτές οι γυναίκες πριν γίνουν δολοφόνοι ήταν άνθρωποι σαν και εμάς.
Άνθρωποι με όνειρα, σχέδια και συναισθήματα.
Πώς μπορείς να τα γκρεμίσεις όλα αυτά και να τοποθετήσεις στη θέση τους ενα τέρας;
Θεωρώ ότι είναι από τα βιβλία που θέλει πολλή συζήτηση και σκέψη.
Το βιβλίο της Κας Κουλετακη θα έπρεπε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια.
Και η ταπεινή μου άποψη είναι ότι ο κάθε συγγραφέας που ασχολείται με την αστυνομική λογοτεχνία πρέπει να το διαβάσει και να το μελετήσει.
Θα ήταν βέβαια πολύ ωραίο κάποιος συγγραφέας που ασχολείται με αληθινά εγκλήματα να καταπιαστεί με κάποια από την ιστορία αυτών των γυναικών και να την εξέλιξει. Ίσως έτσι να μπορέσουμε να μπούμε περισσότερο στο μυαλό τους.
Ίσως έτσι να μπορέσουμε να καταλάβουμε γιατί σκότωσαν.
Έχουμε συνηθίσει και στα βιβλία και στην πραγματική ζωή να ακούμε για άντρες δολοφόνους. Το ποσοστό των γυναικών που σκοτώνει είναι πολύ μικρό σε σχέση με των αντρών.
Όμως το συγκεκριμένο βιβλίο αλλάζει τα δεδομένα.
Και το ερώτημα για μένα παραμένει;
Γιατί άραγε σκοτώνουν οι γυναίκες;
Θεωρώ ότι οι γυναίκες είναι θύματα τις περισσότερες φορές.
Οι άντρες είναι πιο δυναμικοί και τις περισσότερες φορές βίαιοι, στις σχέσεις τους με το άλλο φύλο έχουν το πάνω χέρι.
Πώς γίνεται λοιπόν όλο αυτό να αντιστραφεί;
Φονισες λοιπόν..!
Φτωχές γυναίκες,
μοδίστρες, δακτυλογράφοι, ασπρορουχούδες,
τίμιες ή σπιτωμένες, ακόμα κι άλλες
εκείνες του σκοινιού και του παλουκιού,
γυναίκες του ανέμου, της βροχής, του κουρνιαχτού,
νιώσαμε το φόβο που κρύβεται καμιά φορά
πίσω από την αγνότητα,
την κούραση πίσω από την καλοσύνη ή την αδιαφορία
πίσω απ’ την υπακοή.
Μα πιο πολύ νιώσαμε την αδυναμία που
κρύβεται πίσω απ’ την κακία.
Συχνά μας άφησαν εκείνοι που αγαπούσαμε
πολλές, πάνω στη τρέλα τους, τους ρίξανε βιτριόλι,
οι πιο πολλές βέβαια κλάψαμε, χτυπηθήκαμε,
μα φροντίσαμε σύντομα να βρούμε έναν άλλον,
γιατί τα χρόνια περνάνε…
Αν μας έβλεπε κανείς το βράδυ, όταν μένουμε μονάχες
και βγάζουμε τις φουρκέτες, τις ζαρτιέρες, και κρεμάμε
στην κρεμάστρα το πανωφόρι κι αυτήν τη βαμμένη μάσκα
που μας φόρεσαν, εδώ και αιώνες τώρα, οι άντρες
για να τους αρέσουμε –
αν μας έβλεπαν, θα τρόμαζαν μπροστά σε τούτο
το γυμνό, κουρασμένο πρόσωπο.
Αχ, γυναίκες έρημες,
κανείς δεν έμαθε ποτέ πόση αγωνία κρύβεται πίσω απ’
τη λαγνεία, ή την υστεροβουλία μας.
Και πάντα γυρεύαμε το καλύτερο….
Συχνά καταφύγαμε και στις χαρτορίχτρες,
τρέχουμε στα μέντιουμ να μάθουμε- τι να μάθουμε;
Διαβάζουμε καθημερινά το ωροσκόπιο στις εφημερίδες,
πηγαίνουμε σε διάφορους ύποπτους αστρολόγους…
λοιπόν πού πάμε; Από πού ερχόμαστε; Τι ψάχνουμε
παλεύοντας αιώνια με τα έξω και τα μέσα μας στοιχεία;
Ερχόμαστε απ’ το φόβο και το φόνο, απ’ το αίμα και
την επανάληψη. Ερχόμαστε απ’ την παλαιολιθική αρπαγή-
κι αρχίζουμε την ανθρώπινη φιλία.
Τέλος, ύστερα από πολλά, παντρευόμαστε,
κάνουμε κάμποσες εκτρώσεις, αρκετά παιδιά,
ύστερα έρχεται η κλιμακτήριος, οι μικρονευρασθένειες,
κι ύστερα τίποτα. Όλα καταλαγιάζουν μέσα μας.
Κι επιθυμίες κι αναμνήσεις- αχ περνάει
γρήγορα η ζωή, ούτε το καταλαβαίνεις.
Τα παιδιά ζούνε σ’ ένα δικό τους κόσμο, δε μας ξέρουν
παρά μονάχα σα μητέρες, δεν μπόρεσαν να μας δουν
ποτέ λίγο κι εμάς σαν ανθρώπους-
με τις μικρότητες ή τις παραφορές τους.
Έτσι ζήσαμε. Αγνοημένες και μονάχες μέσα
στο εσωτερικό μας πάθος,
αγνοημένες κι έρημες μέσα στην ιερότητα
της μητρότητάς μας…”
" Τάσος Λειβαδίτης"
Read
June 12, 2020«Εμείς όμως θα εξακολουθούμε να ενσαρκώνουμε τις τύψεις σας.
Και για κανέναν άλλο λόγο πέρα από το να ομορφύνουμε ακόμα περισσότερο την περιπέτεια μας, γιατί γνωρίζουμε ότι η ομορφιά της εξαρτάται από την απόσταση που μας χωρίζει από εσάς…
Αν οι μοχθηροί, οι βάναυσοι εκπροσωπούν την δύναμη που εσείς αντιμάχεστε, εμείς θέλουμε να ενσαρκώνουμε αυτή ακριβώς τη δύναμη του κακού.»
Jean Genet L’enfant criminal / Το παιδί εγκληματίας
Οι «Φόνισσες» ήταν ένα βιβλίο που ήθελα να διαβάσω από την ημέρα που κυκλοφόρησε. Διάφορες συγκυρίες το έφεραν στα χέρια μου. Φανατική αναγνώστρια αστυνομικών θρίλερ αλλά και φανατική θεατής της σειράς Deadly Women ήξερα ότι το συγκεκριμένο βιβλίο δεν θα είναι άλλο ένα μυθιστόρημα αλλά μια καταγραφή πραγματικών προσώπων που δολοφονούσαν εν ψυχρώ. Και δεν ξέρω γιατί αλλά όταν γνωρίζεις ότι οι ιστορίες που διαβάζεις δεν ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας του συγγραφέα αλλά και ότι οι δολοφόνοι είναι γυναίκες με τόσο διεστραμμένα μυαλά ανατριχιάζεις ακόμα περισσότερο. Δεν θα σας κρύψω ότι σε κάποια περιστατικά αναγκάστηκα να κλείσω το βιβλίο για να ηρεμήσω λίγο από τον καταιγισμό των ποικίλων και αντικρουόμενων συναισθημάτων που μου δημιουργούσε.
Η Νίνα Κουλετάκη μετά από ενδελεχή έρευνα χρόνων, συγκέντρωση τρομερά λεπτομερέστατου υλικού, ιδιαίτερα προσεκτική μελέτη των πηγών που άντλησε τις ιστορίες των γυναικών που κατέληξαν να μείνουν στη μνήμη μας ως στυγνοί δολοφόνοι παρέδωσε στο αναγνωστικό κοινό ένα βιβλίο που κατά την άποψη μου θα πρέπει να διδάσκεται σε φοιτητές εγκληματολογίας. Σαράντα δολοφονικά προφίλ γυναικών παρελαύνουν μπροστά στα έκπληκτα μάτια των αναγνωστών οι οποίοι ανακαλύπτουν τις φρικιαστικές τους ιστορίες καθώς διαβάζουν τις «Φόνισσες». Η ίδια η συγγραφέας αναφέρει ότι προσπάθησε να καλύψει όσο περισσότερες χώρες μπορούσε καταγράφοντας διαφορετικά είδη εγκλημάτων, με διαφορές στα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν αλλά και στις ποινές που επιβλήθηκαν.
Οι «Φόνισσες» μας αποκαλύπτουν όλη την παραφροσύνη των εγκλημάτων τους με χρονολογική σειρά ούτως ώστε να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε όχι μόνο τη ροή των εποχών που αλλάζουν αλλά και τις εξελίξεις των εγκληματικών δράσεων σε συνδυασμό με τη διαφοροποίηση του νομικού συστήματος σχετικά με την τιμωρία των ενόχων. Κάθε ιστορία κλείνει με αναφορές σε ταινίες, βιβλία ή τραγούδια που έχουν αποτελέσει έμπνευση για τη γραφή τους η εγκληματική δράση αυτών των γυναικών.
Χαρακτηριστική είναι η αναφορά στην περιοχή του Σικάγο στις αρχές του 1920 όπου οι γυναίκες όχι μόνο σκότωναν αλλά αθωώνονταν από τους δικαστές οι οποίοι επικεντρώνονταν κυρίως στη δυστυχία αυτών των γυναικών που τις οδήγησαν στο έγκλημα. Μέσα στις τόσες υποθέσεις για την συγκεκριμένη εποχή και περιοχή δύο παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και για αυτό εστιάζει σε αυτές η συγγραφέας Νίνα Κουλετάκη, αυτές των Belva Gaertner και Beulah May Annan που δολοφόνησαν και οι δύο εν ψυχρώ τους εραστές τους. Αυτές οι δύο γυναίκες έδωσαν στη δημοσιογράφο Maurine Dallas Watkins την έμπνευση για το, κλασικό πλέον, θεατρικό έργο Chicago μέσα από τις συνεντεύξεις που πήρε από τις δύο κατηγορούμενες. Μετά το θάνατο της, καθώς όσο ζούσε δεν παραχωρούσε τα δικαιώματα, το έργο της έγινε μιούζικαλ από τον Bob Fosse για να καταλήξει στην φαντασμαγορική ταινία του 2002 με πρωταγωνίστριες την Kathrin Zetta Jones και Renee Zellweger.
Η Νίνα Κουλετάκη ξεδιπλώνει τις ιστορίες των θηλυκών δολοφόνων από την εποχή του Νέρωνα μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα αποκαλύπτοντας στους αναγνώστες όλες τις φρικιαστικές λεπτομέρειες των πράξεων τους. Γυναίκες που οι συνθήκες τις σπρώχνουν στο έγκλημα αλλά και το πόσο συμβάλει σε αυτό το κοινωνικό, πολιτισμικό και οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν καθώς και στις αντιλήψεις ή προκαταλήψεις που επικρατούσαν στην κάθε εποχή που εκδηλώθηκαν οι δολοφονικές τους τάσεις. Δηλητήρια, μαχαίρια, όπλα, τσεκούρια, ξυλοδαρμοί, πνιγμός, ενέσεις είναι κάποια από τα μέσα που χρησιμοποιούσαν οι «Φόνισσες» της Νίνας Κουλετάκη. Οι γυναίκες που επέλεξε η συγγραφέας να «κοσμήσουν» το βιβλίο της προέρχονται από κάθε κοινωνική τάξη και από διάφορες χώρες και φυλές. Ακόμα και άνθρωποι του Θεού βγάζουν προς τα έξω τη δολοφονική τους ψυχασθένεια όπως είναι η περίπτωση της ηγουμένης της μονής Κερατέας Μαριάμ Σουλακιώτου.
Γυναίκες που βιώνουν την κατάθλιψη, που διακατέχονται από μανία, που φτάνουν σε κατάσταση υστερίας ή που είναι μέσα σε μια απόλυτη και ψυχρή ηρεμία δολοφονούν συζύγους, εραστές, εχθρούς, φίλους, αφεντικά, ανθρώπους που φροντίζουν, παιδιά άλλων ή και τα δικά τους πολλές φορές. Γίνονται «Φόνισσες» σε όλες τις ηλικίες. Από μικρά κορίτσια μέχρι ηλικιωμένες γυναίκες όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Υπάρχουν ιστορίες που κυριολεκτικά ο αναγνώστης βιώνει την απόλυτη φρίκη.
Όπως εκείνη του βαμπίρ της Βαρκελώνης της Enriqueta Martí i Ripollés που πέρα από το ότι ήταν προαγωγός μικρών παιδιών, την ημέρα ζητιάνευε ενώ το βράδυ μεταμορφωνόταν σε κυρία της υψηλής κοινωνίας δολοφονούσε παιδιά για να φτιάχνει από αυτά «μαγικά» φίλτρα που τα πουλούσε έναντι αδρής αμοιβής. Αλλά και εκείνη της Leonarda Cianciulli που λίγο πριν το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στην Ιταλία έφτιαχνε σαπούνια και κέικ από τους ανθρώπους που δολοφονούσε – η ιστορία της σε βάζει σε σκέψεις για το αν τελικά οι ναζί εμπνεύστηκαν από την περίπτωση της Leonarda τα δικά τους φρικιαστικά εγκλήματα. Και της Irma Grese, της ύαινας του Άουσβιτς-Μπιρκενάου, που ήταν μια από τις λίγες γυναίκες που κατείχαν υψηλές θέσεις στα SS. Η δολοφονική μανία της Irma θα ξεσπάσει πάνω σε εκατοντάδες κρατούμενες του στρατοπέδου οι οποίες θα υποφέρουν στα χέρια της.
Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για το συγκεκριμένο βιβλίο. Θα μπορούσα να γράψω για κάθε ιστορία ξεχωριστά αλλά ίσως έτσι έχανε κάτι από τη μαγεία του. Γιατί όσο ειδεχθή και αν είναι τα εγκλήματα αυτών των γυναικών, όσο και αν οι περιγραφές τους μας κάνουν να κλείσουμε για λίγο το βιβλίο, όσο και αν φρικάρουμε με το που μπορεί να φτάσει ένα ανθρώπινο ον η Νίνα Κουλετάκη έκανε πράξη αυτό που ήθελε εδώ και πάρα πολύ καιρό. Το βιβλίο της αποτελεί ένα ιστορικό των πιο παρανοϊκών και ανατριχιαστικών εγκλημάτων που έχουν διαπραχθεί και που ίσως δεν θα μπορούσαμε ποτέ να σκεφτούμε ότι πίσω από τέτοιες δολοφονίες κρύβονται γυναίκες.
Το βιβλίο κοσμούν υπέροχες γκραβούρες της κάθε φόνισσας φτιαγμένες από το χέρι του σκιτσογράφου Γιώργου Παπαθεοδώρου κάνοντας την έκδοση του ακόμα πιο προσεγμένη από ότι είναι. Επίσης στην αρχή του θα διαβάσετε το εισαγωγικό σημείωμα της κ. Κουλετάκη αλλά και το δοκίμιο του ομότιμου καθηγητή εγκληματολογίας κ. Γιάννη Πανούση.
Οι «Φόνισσες» είναι ένα βιβλίο που κυριολεκτικά σπέρνει το θάνατο με την κάθε του σελίδα!
Και για κανέναν άλλο λόγο πέρα από το να ομορφύνουμε ακόμα περισσότερο την περιπέτεια μας, γιατί γνωρίζουμε ότι η ομορφιά της εξαρτάται από την απόσταση που μας χωρίζει από εσάς…
Αν οι μοχθηροί, οι βάναυσοι εκπροσωπούν την δύναμη που εσείς αντιμάχεστε, εμείς θέλουμε να ενσαρκώνουμε αυτή ακριβώς τη δύναμη του κακού.»
Jean Genet L’enfant criminal / Το παιδί εγκληματίας
Οι «Φόνισσες» ήταν ένα βιβλίο που ήθελα να διαβάσω από την ημέρα που κυκλοφόρησε. Διάφορες συγκυρίες το έφεραν στα χέρια μου. Φανατική αναγνώστρια αστυνομικών θρίλερ αλλά και φανατική θεατής της σειράς Deadly Women ήξερα ότι το συγκεκριμένο βιβλίο δεν θα είναι άλλο ένα μυθιστόρημα αλλά μια καταγραφή πραγματικών προσώπων που δολοφονούσαν εν ψυχρώ. Και δεν ξέρω γιατί αλλά όταν γνωρίζεις ότι οι ιστορίες που διαβάζεις δεν ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας του συγγραφέα αλλά και ότι οι δολοφόνοι είναι γυναίκες με τόσο διεστραμμένα μυαλά ανατριχιάζεις ακόμα περισσότερο. Δεν θα σας κρύψω ότι σε κάποια περιστατικά αναγκάστηκα να κλείσω το βιβλίο για να ηρεμήσω λίγο από τον καταιγισμό των ποικίλων και αντικρουόμενων συναισθημάτων που μου δημιουργούσε.
Η Νίνα Κουλετάκη μετά από ενδελεχή έρευνα χρόνων, συγκέντρωση τρομερά λεπτομερέστατου υλικού, ιδιαίτερα προσεκτική μελέτη των πηγών που άντλησε τις ιστορίες των γυναικών που κατέληξαν να μείνουν στη μνήμη μας ως στυγνοί δολοφόνοι παρέδωσε στο αναγνωστικό κοινό ένα βιβλίο που κατά την άποψη μου θα πρέπει να διδάσκεται σε φοιτητές εγκληματολογίας. Σαράντα δολοφονικά προφίλ γυναικών παρελαύνουν μπροστά στα έκπληκτα μάτια των αναγνωστών οι οποίοι ανακαλύπτουν τις φρικιαστικές τους ιστορίες καθώς διαβάζουν τις «Φόνισσες». Η ίδια η συγγραφέας αναφέρει ότι προσπάθησε να καλύψει όσο περισσότερες χώρες μπορούσε καταγράφοντας διαφορετικά είδη εγκλημάτων, με διαφορές στα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν αλλά και στις ποινές που επιβλήθηκαν.
Οι «Φόνισσες» μας αποκαλύπτουν όλη την παραφροσύνη των εγκλημάτων τους με χρονολογική σειρά ούτως ώστε να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε όχι μόνο τη ροή των εποχών που αλλάζουν αλλά και τις εξελίξεις των εγκληματικών δράσεων σε συνδυασμό με τη διαφοροποίηση του νομικού συστήματος σχετικά με την τιμωρία των ενόχων. Κάθε ιστορία κλείνει με αναφορές σε ταινίες, βιβλία ή τραγούδια που έχουν αποτελέσει έμπνευση για τη γραφή τους η εγκληματική δράση αυτών των γυναικών.
Χαρακτηριστική είναι η αναφορά στην περιοχή του Σικάγο στις αρχές του 1920 όπου οι γυναίκες όχι μόνο σκότωναν αλλά αθωώνονταν από τους δικαστές οι οποίοι επικεντρώνονταν κυρίως στη δυστυχία αυτών των γυναικών που τις οδήγησαν στο έγκλημα. Μέσα στις τόσες υποθέσεις για την συγκεκριμένη εποχή και περιοχή δύο παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και για αυτό εστιάζει σε αυτές η συγγραφέας Νίνα Κουλετάκη, αυτές των Belva Gaertner και Beulah May Annan που δολοφόνησαν και οι δύο εν ψυχρώ τους εραστές τους. Αυτές οι δύο γυναίκες έδωσαν στη δημοσιογράφο Maurine Dallas Watkins την έμπνευση για το, κλασικό πλέον, θεατρικό έργο Chicago μέσα από τις συνεντεύξεις που πήρε από τις δύο κατηγορούμενες. Μετά το θάνατο της, καθώς όσο ζούσε δεν παραχωρούσε τα δικαιώματα, το έργο της έγινε μιούζικαλ από τον Bob Fosse για να καταλήξει στην φαντασμαγορική ταινία του 2002 με πρωταγωνίστριες την Kathrin Zetta Jones και Renee Zellweger.
Η Νίνα Κουλετάκη ξεδιπλώνει τις ιστορίες των θηλυκών δολοφόνων από την εποχή του Νέρωνα μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα αποκαλύπτοντας στους αναγνώστες όλες τις φρικιαστικές λεπτομέρειες των πράξεων τους. Γυναίκες που οι συνθήκες τις σπρώχνουν στο έγκλημα αλλά και το πόσο συμβάλει σε αυτό το κοινωνικό, πολιτισμικό και οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν καθώς και στις αντιλήψεις ή προκαταλήψεις που επικρατούσαν στην κάθε εποχή που εκδηλώθηκαν οι δολοφονικές τους τάσεις. Δηλητήρια, μαχαίρια, όπλα, τσεκούρια, ξυλοδαρμοί, πνιγμός, ενέσεις είναι κάποια από τα μέσα που χρησιμοποιούσαν οι «Φόνισσες» της Νίνας Κουλετάκη. Οι γυναίκες που επέλεξε η συγγραφέας να «κοσμήσουν» το βιβλίο της προέρχονται από κάθε κοινωνική τάξη και από διάφορες χώρες και φυλές. Ακόμα και άνθρωποι του Θεού βγάζουν προς τα έξω τη δολοφονική τους ψυχασθένεια όπως είναι η περίπτωση της ηγουμένης της μονής Κερατέας Μαριάμ Σουλακιώτου.
Γυναίκες που βιώνουν την κατάθλιψη, που διακατέχονται από μανία, που φτάνουν σε κατάσταση υστερίας ή που είναι μέσα σε μια απόλυτη και ψυχρή ηρεμία δολοφονούν συζύγους, εραστές, εχθρούς, φίλους, αφεντικά, ανθρώπους που φροντίζουν, παιδιά άλλων ή και τα δικά τους πολλές φορές. Γίνονται «Φόνισσες» σε όλες τις ηλικίες. Από μικρά κορίτσια μέχρι ηλικιωμένες γυναίκες όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Υπάρχουν ιστορίες που κυριολεκτικά ο αναγνώστης βιώνει την απόλυτη φρίκη.
Όπως εκείνη του βαμπίρ της Βαρκελώνης της Enriqueta Martí i Ripollés που πέρα από το ότι ήταν προαγωγός μικρών παιδιών, την ημέρα ζητιάνευε ενώ το βράδυ μεταμορφωνόταν σε κυρία της υψηλής κοινωνίας δολοφονούσε παιδιά για να φτιάχνει από αυτά «μαγικά» φίλτρα που τα πουλούσε έναντι αδρής αμοιβής. Αλλά και εκείνη της Leonarda Cianciulli που λίγο πριν το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στην Ιταλία έφτιαχνε σαπούνια και κέικ από τους ανθρώπους που δολοφονούσε – η ιστορία της σε βάζει σε σκέψεις για το αν τελικά οι ναζί εμπνεύστηκαν από την περίπτωση της Leonarda τα δικά τους φρικιαστικά εγκλήματα. Και της Irma Grese, της ύαινας του Άουσβιτς-Μπιρκενάου, που ήταν μια από τις λίγες γυναίκες που κατείχαν υψηλές θέσεις στα SS. Η δολοφονική μανία της Irma θα ξεσπάσει πάνω σε εκατοντάδες κρατούμενες του στρατοπέδου οι οποίες θα υποφέρουν στα χέρια της.
Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για το συγκεκριμένο βιβλίο. Θα μπορούσα να γράψω για κάθε ιστορία ξεχωριστά αλλά ίσως έτσι έχανε κάτι από τη μαγεία του. Γιατί όσο ειδεχθή και αν είναι τα εγκλήματα αυτών των γυναικών, όσο και αν οι περιγραφές τους μας κάνουν να κλείσουμε για λίγο το βιβλίο, όσο και αν φρικάρουμε με το που μπορεί να φτάσει ένα ανθρώπινο ον η Νίνα Κουλετάκη έκανε πράξη αυτό που ήθελε εδώ και πάρα πολύ καιρό. Το βιβλίο της αποτελεί ένα ιστορικό των πιο παρανοϊκών και ανατριχιαστικών εγκλημάτων που έχουν διαπραχθεί και που ίσως δεν θα μπορούσαμε ποτέ να σκεφτούμε ότι πίσω από τέτοιες δολοφονίες κρύβονται γυναίκες.
Το βιβλίο κοσμούν υπέροχες γκραβούρες της κάθε φόνισσας φτιαγμένες από το χέρι του σκιτσογράφου Γιώργου Παπαθεοδώρου κάνοντας την έκδοση του ακόμα πιο προσεγμένη από ότι είναι. Επίσης στην αρχή του θα διαβάσετε το εισαγωγικό σημείωμα της κ. Κουλετάκη αλλά και το δοκίμιο του ομότιμου καθηγητή εγκληματολογίας κ. Γιάννη Πανούση.
Οι «Φόνισσες» είναι ένα βιβλίο που κυριολεκτικά σπέρνει το θάνατο με την κάθε του σελίδα!
May 10, 2020
Πρωτότυπο θέμα, δοσμένο με εξαιρετικό τρόπο. Εντυπωσιακή έρευνα τόσο σε βάθος όσο και σε χρόνο που είναι πρωτόγνωρη για Έλληνα συγγραφέα. Εκεί που "θαμπώνει" λίγο η εικόνα είναι στο βαθμό που η συγγραφέας αναλαμβάνει να πάρει θέση σε κάθε περιστατικό που περιγράφεται, πάντα υπό την ίδια οπτική, το ίδιο ιδεολογο-πολιτικό πρόσημο που φτάνει μέχρι του βαθμού αμφισβήτισης των δικαστικών αποφάσεων αρκεί να αμνηστεύονται οι πρωταγωνιστές-δράστες. Αυτό σίγουρα θα δυσαρεστήσει πολλούς αναγνώστες. Θα έπρεπε να αφήνεται ο αναγνώστης να διαμορφώνει το δική του άποψη με τα προσφερόμενα στοιχεία. Ο όποιος επηρεασμός του αναγνώστη και τυχόν μεροληψία υπέρ των δραστών θα έπρεπε να εξαντλείται στην επιλεκτική παράθεση ή όχι επιβαρυν��ικών στοιχείων της κάθε υπόθεσης.
December 23, 2024
Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο με πλούσια βιβλιογραφικη τεκμηρίωση, που δεν κινείται αποκλειστικά και μόνο σε ακαδημαϊκά υφολογικά πλαίσια, αλλά η συγγραφέας παρουσιάζει και τους δικούς της προβληματισμούς κι απόψεις.
September 15, 2024
Δεν είναι μυθιστόρημα αλλά πρόκειται για μια σπουδαία και ωραία δοσμένη έρευνα που έχει θέση σε κάθε βιβλιοθήκη.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews