Titel : Het verlaten huis
Auteur : Sandra J. Paul
Uitgeverij : Hamley Books
Thrillers zijn mijn ding. Dat duistere, spannende gevoel dat soms een knoop in jouw maag legt. De schrik die ervoor zorgt dat je met grote ogen pagina na pagina raast over de woorden. De drang naar misdaad, moord, bloed, de psyche van een misdadiger heeft me al geboeid van toen ik tiener was. Ik herinner me nog de momenten wanneer mijn moeder plots achter me stond en vroeg of ik nu eindelijk aan tafel kwam of tijden wanneer ik totaal van de wereld was en bijvoorbeeld de deurbel niet had gehoord.
Wel, ‘Het verlaten huis’ gaf me terug dat gevoel van toen. Het ontdekken van spanning, de kippenvel-momenten … het kwam allemaal terug. Want laat ik maar regelrecht met de deur in huis vallen : wat een KANJER van een jeugdthriller is me dit !
Net zoals bij het eerste boek lijkt het alsof de cover eist om gelezen te worden. Het kaft is een ware magneet voor durfallen en waaghalzen. Een antieke kist, gepositioneerd in een vervallen huis, dient als troon voor een kraai. Enkel de lichtinval door het kapotte raam zorgt voor enig lichtpunt in de duisternis. De drie kortzinnen ‘Zes vrienden. Een afgesloten huis. Een geheimzinnige kist.’ zijn de perfecte strategie om iemand nóg nieuwsgieriger te maken.
Zussen Elisabeth en Meike hebben nieuwe buren. Haar vorige buurjongen Quinten is samen met zijn vader enige tijd geleden in het holst van de nacht verdwenen. Verhuist naar het schijnt, maar diep vanbinnen denkt Meike daar het hare van. Al snel blijkt het te klikken met de nieuwe bewoners. Zowel de kinderen als de ouders beleven leuke tijden. Wanneer de kinderen op een avond samentroepen voor de televisie om een spannende film te bekijken, wordt de rust plots verstoord door een dreunend geluid. Een aardbeving. Wanneer ze ontwaken bevinden ze zich in een vervallen huis met in het midden van de woonkamer een antieke kist…
‘Sem stopt lijkbleek met zijn pogingen. Femke huilt. Leon staat op bevende benen. Elisabeth trilt van angst en Milo kijkt toe terwijl hij zich krampachtig vasthoudt aan het keukenblad. Meike voelt een hand om haar hart klemmen. Het kost haar alle moeite om het niet uit te gillen.’
Ik had het voorgaande boek ‘De duistere school’ nog niet gelezen, maar dat voelde niet aan als een gemis om te kunnen volgen in dit tweede deel. Het boek kent een mooie opbouw. Sandra J. Paul start het boek met een inleiding over Kraaidorp en een korte schets over Quinten en zijn vader, een mooie verduidelijking om met voldoende basisinfo te starten in ‘Het verlaten huis’. Het begint best gezellig, je voelt dat het verhaal rustig kabbelt tot het je op een gegeven moment meeneemt in een draaikolk waar je in de verste verte geen einde aan ziet komen.
‘Het portret -het lichaam- van Elisabeth is geschilderd op die vloer, alsof Elisabeth ervoor heeft geposeerd.’
De kinderen zijn schattig, stoer, empathisch … één voor één té cute om niet van te kunnen houden. Zes kinderen die eigenlijk, naast de antagonist, de hoofdpersonages zijn in het boek.
Wat me vooral opviel aan het verhaal was de dynamiek. Er zit, in tegenstelling tot sommige volwassen boeken van deze auteur, veel meer vaart in de dialogen. Qua setting deed het me enorm denken aan ‘Azerty’, want Sandra J. Paul scoort ook met dit boek erg hoog op vlak van sfeeromschrijving. Op een gegeven moment komen er klokken aan bod en tijdens het lezen maakte het getiktok me haast gek. Ik hoorde de tientallen tikjes haast constant in mijn hoofd bleiren, als irritante miertjes die in mijn hersenen kropen.
Het is gewoon een perfect plaatje. Enkel de naam Kraaidorp zelf al zet een kind dat hunkert naar een griezelverhaal aan om verder te lezen. Het feit dat het gaat over kinderen die bij elkaar in de buurt wonen, maakt het des te herkenbaar voor jonge lezers … het zou ook hen kunnen overkomen. Het ondeugende, de durf en hier en daar een prille verliefdheid zit mooi verscholen achter de griezelige elementen. Zo wordt het verhaal toch iets minder beladen, want voor jonge lezers kan ik me best inbeelden dat het soms nagelbijtende lectuur is.
Nog een jaartje wachten op het vervolg ‘De vergeten tuin’, dus dat geeft mij alvast weer wat tijd om toch nog eerst dat eerste deel te verslinden !
Met dank aan Hamley Books voor het recensie-exemplaar en de mogelijkheid tot deelname aan de blog tour.
5*****