Για να επιβληθεί στην εκπαίδευση το δικτατορικό σχέδιο, που ξεκίνησε στις 24 Μαρτίου 1976, χρειαζόταν ο θάνατος ενός δασκάλου. Η νομιμοποίηση της διάλυσης του Έθνους και της εξαφάνισης χιλιάδων εκατομμυρίων δολαρίων ξεκίνησε κλέβοντας από αυτόν τον ίδιο δάσκαλο ένα ζευγάρι καινούργια παπούτσια. Αν οφείλουμε να εκπαιδεύσουμε τις νέες γενιές στην αξιοπρέπεια, δεν θα πρέπει να ρίξουμε ένα πέπλο λήθης πάνω στις αναμνήσεις. Αυτή είναι η παιδεμένη ζωή ενός δασκάλου, του Φρανσίσκο Ισάουρο Αρανσίμπια, που του κλέψανε ένα ζευγάρι παπούτσια. Γι' αυτό, ετούτο εδώ, μάλλον, δεν είναι ένα βιβλίο, είναι μια προσπάθεια να ξαναπάρουμε από τους φυγόδικους εγκληματίες τα κλεμμένα παπούτσια. Για να τα ξαναδώσουμε στον Ισάουρο. Δεν είναι καθόλου σωστό ένας δάσκαλος να περπατάει ξυπόλυτος στους ουρανούς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ισορροπώντας μεταξύ ντοκιμαντέρ, αγιογραφίας και πολιτικού μανιφέστου, η ανάγνωση αυτού του βιβλίου ήταν μια παράξενη εμπειρία. Σίγουρα οι συνεχείς (πραγματικά ασταμάτητες) αναφορές το έκαναν κάπως δυσπρόσιτο στον μη-μυημένο Έλληνα αναγνώστη, παρά τις τίμιες προσπάθειες του μεταφραστή και του εκδότη. Ωστόσο στις λίγες σελίδες του βρίσκει κανεις μερικά διαμάντια, ειδικα προς το τελος και κυρίως στα δυο παραρτήματα. Το δοκίμιο με το οποίο κλείνει η έκδοση, σπρώχνει και τη βαθμολογία μου απο τα 3 στα 4 αστεράκια, και ξερω πως θα το επισκεφτώ ξανα στο μελλον.