"Το dada γεννήθηκε στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου, από μια ηθική απαίτηση, από το βαθύ συναίσθημα ότι ο άνθρωπος, ως κεντρική παράσταση της πνευματικής δημιουργίας, στηρίζει την υπεροχή του σε χρεοκοπημένες έννοιες, σε νεκρά πράγματα, σε αγαθά που αποκτηθήκανε με αισχρό τρόπο." (Tristan Tzara)
"Ο Ιησούς Χριστός Ραστακουέρος (1920) συνοψίζει κατά κάποιο τρόπο τη φιλοσοφία του dada. Ιδιότυπος λυρισμός, ελεύθεροι συνειρμοί, αυτόματη γραφή στα σπάργανά της, διάθεση για πρόκληση, σκεπτικισμός που φτάνει στα όρια του μηδενισμού." (Michel Jarrety)
Η παρούσα έκδοση μεταφέρει το τυπογραφικό ύφος του ίδιου του Picabia ως επιμελητή ντανταϊστικών εκδόσεων και την αισθητική του περιοδικού 391 που είχε ιδρύσει ο ίδιος. Το κολλάζ της Εύης Τσακνιά στο εξώφυλλο αποτίει τον δικό της φόρο τιμής στον ντανταϊσμό του Πικαμπιά.
Francis Picabia (born François Marie Martínez Picabia) was a French avant-garde painter, poet and typographist. After experimenting with Impressionism and Pointillism, Picabia became associated with Cubism. His highly abstract planar compositions were colourful and rich in contrasts. He was one of the early major figures of the Dada movement in France and in the United States. He was later briefly associated with Surrealism, but would soon turn his back on the art establishment.
Το διάβασα μόλις βγήκε από το φάκελο, το ξαναδιάβασα το βράδυ (συνήθεια χαλάρωσης), το ξαναδιάβασα το πρωί και δηλώνω ενθουσιασμένη με αυτές τις 50 σελίδες και τον τρόπο σκέψη του.
Υπέροχη γραφή, ένα αυθεντικά μηδενιστικό μανιφέστο του ντανταϊσμού και της ισοπέδωσης της εξουσίας, των καλλιτεχνών, του καπιταλισμού, του έρωτα και των προτύπων ομορφιάς, όλα αυτά σε 50 μόλις σελίδες.
Des impressions mitigées à la lecture de ce tout petit volume dadaïste. Il faut admettre que je suis bien loin de mes 18 ans et de ma fascination pour le courant surréaliste. Paradoxalement, il m'aurait fallu un peu plus d'innocence. D'ailleurs, comment ai-je pu passer à côté de Jésus-Christ Rastaquouère à cette époque?! j'aurais adoré... un peu moins aujourd'hui. Malgré quelques sourires et de nombreux échos à l'absurdité du monde actuel (et j'en suis très friande, évidence que l'absurdité du monde et de son chemin étaient déjà visibles il y a un siècle), difficile de garder le fil (et c'est bien l'un des principes de dada...) avec plaisir.
Très agréable. On y retrouve la liberté de l'artiste qui propose avec ce texte autant de poésie frôlant l'absurde que de reflexions sur la pratique artistique ou l'attitude du spectateur. Pourrait être un bon livre de chevet.