What do you think?
Rate this book
Kaloust Sarkisian #2
Un millionnaire à Lisbonne
L'apogée et la fin de la vie du mystérieux Arménien qui a régné sur le monde du pétrole et sur celui de l'art.
L'organisation mondiale de l'industrie pétrolière est désormais établie et Kaloust Sarkisian devient l'homme le plus riche du XXᵉ siècle. Vivant entre ses suites du Ritz à Paris et à Londres, l'homme d'affaires se consacre à sa collection d'art et à ses jeunes maîtresses. Mais l'Histoire va le rattraper.
L'horreur du génocide arménien puis le chaos de la Seconde Guerre mondiale forcent le millionnaire arménien à chercher une nouvelle ville pour s'installer. Il choisit Lisbonne ; un choix qui étonne tout le monde... notamment le dictateur Salazar qui ne voit pas cela d'un bon œil.
Avec la magie propre à J.R. dos Santos, ce deuxième roman nous fait comprendre combien ce petit Arménien si mystérieux a bouleversé l'ordre mondial. Il explique également comment il a marqué l'histoire des Portugais et notamment celle de Lisbonne, en léguant toute sa collection d'Art à la ville. Aujourd'hui, la Fondation Gulbenkian est l'une des plus riches et des plus importantes d'Europe.
L'organisation mondiale de l'industrie pétrolière est désormais établie et Kaloust Sarkisian devient l'homme le plus riche du XXᵉ siècle. Vivant entre ses suites du Ritz à Paris et à Londres, l'homme d'affaires se consacre à sa collection d'art et à ses jeunes maîtresses. Mais l'Histoire va le rattraper.
L'horreur du génocide arménien puis le chaos de la Seconde Guerre mondiale forcent le millionnaire arménien à chercher une nouvelle ville pour s'installer. Il choisit Lisbonne ; un choix qui étonne tout le monde... notamment le dictateur Salazar qui ne voit pas cela d'un bon œil.
Avec la magie propre à J.R. dos Santos, ce deuxième roman nous fait comprendre combien ce petit Arménien si mystérieux a bouleversé l'ordre mondial. Il explique également comment il a marqué l'histoire des Portugais et notamment celle de Lisbonne, en léguant toute sa collection d'Art à la ville. Aujourd'hui, la Fondation Gulbenkian est l'une des plus riches et des plus importantes d'Europe.
614 pages, Kindle Edition
First published November 18, 2013
88 people are currently reading
1675 people want to read
About the author
José Rodrigues dos Santos
61 books2,253 followersJosé Rodrigues dos Santos is the bestselling novelist in Portugal. He is the author of five essays and eight novels, including Portuguese blockbusters Codex 632, which sold 192 000 copies, The Einstein Enigma, 178 000 copies, The Seventh Seal, 190 000 copies, and The Wrath of God, 176 000 copies. His overall sales are above one million books, astonishing figures considering Portugal’s tiny market.
José’s fiction is published or is about to be published in 17 languages. His novel The Wrath of God won the 2009 Porto Literary Club Award and his other novel Codex 632 was longlisted for the 2010 IMPAC Dublin Literary Award.
His first novel, The Island of Darkness, is in the process of being adapted for cinema by one of Portugal’s leading film directors, Leonel Vieira.
José is also a journalist and a university lecturer. He works for Portuguese public television, where he presents RTP’s Evening News. As a reporter he has covered wars around the globe, including Angola, East Timor, South Africa, the Israeli-Palestinian conflict, Iraq, Bosnia, Serbia, Lebanon and Georgia. He has been awarded three times by CNN for his reporting and twice by the Portuguese Press Club.
José teaches journalism at Lisbon’s New University and has a Ph. D. on war reporting.
José’s fiction is published or is about to be published in 17 languages. His novel The Wrath of God won the 2009 Porto Literary Club Award and his other novel Codex 632 was longlisted for the 2010 IMPAC Dublin Literary Award.
His first novel, The Island of Darkness, is in the process of being adapted for cinema by one of Portugal’s leading film directors, Leonel Vieira.
José is also a journalist and a university lecturer. He works for Portuguese public television, where he presents RTP’s Evening News. As a reporter he has covered wars around the globe, including Angola, East Timor, South Africa, the Israeli-Palestinian conflict, Iraq, Bosnia, Serbia, Lebanon and Georgia. He has been awarded three times by CNN for his reporting and twice by the Portuguese Press Club.
José teaches journalism at Lisbon’s New University and has a Ph. D. on war reporting.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 152 reviews
September 26, 2018
(review in English below)
Infelizmente, chego à conclusão de que mais valia ter lido a informação disponível na internet sobre Calouste Gulbenkian em vez de me arrastar através de quase 1200 páginas duma escrita medíocre.
Nem o facto de este segundo volume incluir a mudança do protagonista para Lisboa conseguiu animar-me, até porque isso só aconteceu quando já só faltavam cerca de 200 páginas para o final...
Não senti empatia com qualquer uma das personagens, não me emocionei (nem com o drama do genocídio do povo arménio), enfim, foi quase uma perda de tempo.
E a ideia de nos apresentar este romance como se tivesse sido o próprio Kaloust a escrever a história da sua vida na terceira pessoa é, no mínimo, bizarra.
Mais uma vez, remeto para as excelentes reviews da Ana sobre estes dois livros:
O Homem de Constantinopla - https://www.goodreads.com/review/show...
Um Milionário em Lisboa - https://www.goodreads.com/review/show...
Não recomendo.
Unfortunately, I come to the conclusion that I should rather have read the information about Calouste Gulbenkian available on the internet, instead of dragging myself through almost 1200 pages of a mediocre writing.
Not even the fact that in this second volume the protagonist moves to Lisbon (hence the title) has managed to lighten things up, as this only happens when there were only about 200 pages left...
I couldn't empathize with any of the characters, I wasn't moved (not even by the drama of the Armenian genocide). Ultimately, it as almost a waste of time.
And the idea of presenting this romance as it was written by Kaloust himself, telling the story of his life in the third person is bizarre, to say the least.
I cannot recommend it.
Infelizmente, chego à conclusão de que mais valia ter lido a informação disponível na internet sobre Calouste Gulbenkian em vez de me arrastar através de quase 1200 páginas duma escrita medíocre.
Nem o facto de este segundo volume incluir a mudança do protagonista para Lisboa conseguiu animar-me, até porque isso só aconteceu quando já só faltavam cerca de 200 páginas para o final...
Não senti empatia com qualquer uma das personagens, não me emocionei (nem com o drama do genocídio do povo arménio), enfim, foi quase uma perda de tempo.
E a ideia de nos apresentar este romance como se tivesse sido o próprio Kaloust a escrever a história da sua vida na terceira pessoa é, no mínimo, bizarra.
Mais uma vez, remeto para as excelentes reviews da Ana sobre estes dois livros:
O Homem de Constantinopla - https://www.goodreads.com/review/show...
Um Milionário em Lisboa - https://www.goodreads.com/review/show...
Não recomendo.
Unfortunately, I come to the conclusion that I should rather have read the information about Calouste Gulbenkian available on the internet, instead of dragging myself through almost 1200 pages of a mediocre writing.
Not even the fact that in this second volume the protagonist moves to Lisbon (hence the title) has managed to lighten things up, as this only happens when there were only about 200 pages left...
I couldn't empathize with any of the characters, I wasn't moved (not even by the drama of the Armenian genocide). Ultimately, it as almost a waste of time.
And the idea of presenting this romance as it was written by Kaloust himself, telling the story of his life in the third person is bizarre, to say the least.
I cannot recommend it.
April 14, 2017
O Homem de Constantinopla e O Milionário de Lisboa foram sem dúvidas das melhores leituras do ano.
São um magnífico relato da vida de Kaloust Sarkisian, do poderoso mundo do petróleo ao longo dos últimos séculos e do sofrimento do povo Armênio, que é verdadeiramente arrepiante.
As histórias de Kaloust são extremamente interessantes, algumas mesmo hilariantes e ajudam-nos a conhecer aquele que foi o homem mais rico do mundo.
Fiquei definitivamente fã de JRS e com imensa vontade de ler os restantes livros do autor brevemente.
São um magnífico relato da vida de Kaloust Sarkisian, do poderoso mundo do petróleo ao longo dos últimos séculos e do sofrimento do povo Armênio, que é verdadeiramente arrepiante.
As histórias de Kaloust são extremamente interessantes, algumas mesmo hilariantes e ajudam-nos a conhecer aquele que foi o homem mais rico do mundo.
Fiquei definitivamente fã de JRS e com imensa vontade de ler os restantes livros do autor brevemente.
December 4, 2020
Милионерът в Лисабон е в заника на дните си: https://knigolandia.info/book-review/...
Първата ми среща с Жoзe Poдpигeш дyш Caнтyш бе именно с “Мъжът от Константинопол”, плътен и чудесно написан исторически роман за легендарен предприемач, който в един момент става дори най-богатият човек в света покрай комисионите (с едно “н” е, не мрънкайте) от търговията с петрол, които си осигурява с истинска вещина и ориенталско умение за пазарлък. Втората част, “Милионерът в Лисабон”, е пряко продължение на първата, и показва две много различни лица. В едното историята на Калуст Саркисян продължава при битките му да опази позициите си, особено по време на Втората световна война, а акцентът е на решението му да се премести в незасегнатата от войната Португалия, където заживява царски. Втората е на неговия син, когото Сантуш запраща в сърцето на кошмара – сред развихрилия се геноцид срещу арменците, който турците провеждат с невиждана свирепост и методичност.
ИК "Хермес"
https://knigolandia.info/book-review/...
Първата ми среща с Жoзe Poдpигeш дyш Caнтyш бе именно с “Мъжът от Константинопол”, плътен и чудесно написан исторически роман за легендарен предприемач, който в един момент става дори най-богатият човек в света покрай комисионите (с едно “н” е, не мрънкайте) от търговията с петрол, които си осигурява с истинска вещина и ориенталско умение за пазарлък. Втората част, “Милионерът в Лисабон”, е пряко продължение на първата, и показва две много различни лица. В едното историята на Калуст Саркисян продължава при битките му да опази позициите си, особено по време на Втората световна война, а акцентът е на решението му да се премести в незасегнатата от войната Португалия, където заживява царски. Втората е на неговия син, когото Сантуш запраща в сърцето на кошмара – сред развихрилия се геноцид срещу арменците, който турците провеждат с невиждана свирепост и методичност.
ИК "Хермес"
https://knigolandia.info/book-review/...
June 5, 2017
O que é a beleza?
A beleza é a cor de que se pinta a verdade...
A beleza é a cor de que se pinta a verdade...
April 13, 2017
Continuação de “O Homem de Constantinopla”, este “Um Milionário em Lisboa” é um pouco mais do mesmo (se é que podemos chamar "um pouco mais” a 663 páginas).
Do meu ponto de vista, o primeiro defeito que apontaria ao conjunto dos dois livros é de natureza conceptual. A história é apresentada como pretendendo ser uma biografia romanceada de Calouste Gulbenkian (Kaloust Sarkisian, no livro), supostamente escrita pelo próprio na terceira pessoa. Ora, eu não imagino, nem um bocadinho, ninguém a ver-se e a descrever-se a si próprio da forma que Kaloust nos é apresentado no livro, a menos que tivesse um ego do tamanho do Universo infinitamente em expansão. Embora as situações hiperbolizadas por vezes acabem por se tornar cómicas, o facto de (como nos é dito) terem sido relatadas pelo próprio acaba por retirar credibilidade a algo que pretende ter um certo suporte real. Também não gostei da utilização profusa de expressões em inglês, e francês e alemão, que me pareceram absolutamente aleatórias e desnecessárias sempre que o contexto as torna totalmente traduzíveis. Pareceu-me puro exibicionismo e achei pedante.
Restringindo-me a este segundo volume da saga, devo dizer que, apesar de tudo, me agradou mais do que o primeiro. Até consegui gostar da primeira parte, onde é abordado o genocídio arménio por parte dos turcos durante o Império Otomano. A contextualização pareceu-me adequada e senti que o protagonista desta parte da história (Krikor, filho de Kaloust) conseguiu gerar alguma empatia. Foi interessante conhecer, na terceira parte do livro, as razões que motivaram Kaloust a instalar-se em Portugal onde viria a deixar o seu legado. Contudo, não gostei da forma excessivamente benevolente e simpática como Salazar nos é apresentado e… Azevedo Passarão? A sério Zé? Por momentos senti que alguma personagem dos sketches do Herman tinha saltado para um suposto romance histórico.
Houve uma meia dúzia de páginas no livro de que gostei verdadeiramente: aquelas que Kaloust discute com Kenneth Bark, curador da National Gallery, os conceitos de arte, de beleza na arte, e o significado da própria arte. Achei este diálogo tão bem conseguido que tive vontade de saltar para dentro do livro para participar na conversa.
Também se salva o final - a forma como Kaloust sentiu os últimos tempos da sua vida deve ter sido a única parte da história em que a sua personagem me despertou alguma empatia - bem como o epílogo com as reflexões finais de Krikor.
Resumindo: um tipo de leitura que, estando longe de entusiasmar, conseguiu entreter-me o suficiente para a levar a bom termo sem grande sacrifício.
2,5*
Do meu ponto de vista, o primeiro defeito que apontaria ao conjunto dos dois livros é de natureza conceptual. A história é apresentada como pretendendo ser uma biografia romanceada de Calouste Gulbenkian (Kaloust Sarkisian, no livro), supostamente escrita pelo próprio na terceira pessoa. Ora, eu não imagino, nem um bocadinho, ninguém a ver-se e a descrever-se a si próprio da forma que Kaloust nos é apresentado no livro, a menos que tivesse um ego do tamanho do Universo infinitamente em expansão. Embora as situações hiperbolizadas por vezes acabem por se tornar cómicas, o facto de (como nos é dito) terem sido relatadas pelo próprio acaba por retirar credibilidade a algo que pretende ter um certo suporte real. Também não gostei da utilização profusa de expressões em inglês, e francês e alemão, que me pareceram absolutamente aleatórias e desnecessárias sempre que o contexto as torna totalmente traduzíveis. Pareceu-me puro exibicionismo e achei pedante.
Restringindo-me a este segundo volume da saga, devo dizer que, apesar de tudo, me agradou mais do que o primeiro. Até consegui gostar da primeira parte, onde é abordado o genocídio arménio por parte dos turcos durante o Império Otomano. A contextualização pareceu-me adequada e senti que o protagonista desta parte da história (Krikor, filho de Kaloust) conseguiu gerar alguma empatia. Foi interessante conhecer, na terceira parte do livro, as razões que motivaram Kaloust a instalar-se em Portugal onde viria a deixar o seu legado. Contudo, não gostei da forma excessivamente benevolente e simpática como Salazar nos é apresentado e… Azevedo Passarão? A sério Zé? Por momentos senti que alguma personagem dos sketches do Herman tinha saltado para um suposto romance histórico.
Houve uma meia dúzia de páginas no livro de que gostei verdadeiramente: aquelas que Kaloust discute com Kenneth Bark, curador da National Gallery, os conceitos de arte, de beleza na arte, e o significado da própria arte. Achei este diálogo tão bem conseguido que tive vontade de saltar para dentro do livro para participar na conversa.
Também se salva o final - a forma como Kaloust sentiu os últimos tempos da sua vida deve ter sido a única parte da história em que a sua personagem me despertou alguma empatia - bem como o epílogo com as reflexões finais de Krikor.
Resumindo: um tipo de leitura que, estando longe de entusiasmar, conseguiu entreter-me o suficiente para a levar a bom termo sem grande sacrifício.
2,5*
January 3, 2019
Продължава историята на Мъжът от Константинопол. Първата половина на XX век през историята на баща и син, твърде различни един от друг. Бащата - най-богатият човек в света, синът - белязан от гоненията срещу арменците. Прегледът на най-важните събития от онова време ни кара да ги преживеем отново. И да продължим да търсим отговор на въпроса, който си задаваше милионерът още от първата книга (още далеч преди да бъде милионер) - Какво е красотата?
January 26, 2019
Завърших и втората книга за живота на Калуст Саркисян и мога с чисто сърце да кажа, че ме разочарова. „Мъжът от Константинопол“ постави интересен сюжет, но Жозе Родригеш душ Сантуш, за съжаление, не спази това обещание. „Милионерът в Лисабон“ е книга, която засяга сериозни теми, съшити насила само и само авторът да даде гласност на определени въпроси и проблеми. От желанието да се вкарат колкото се може повече факти, исторически събития и някаква философия за изкуството, душ Сантуш е надробил попара, при която на места липсват логическите връзки, а героите от първата книга, които и без това не бяха симпатични, вече във втората си стават откровено антипатични.
За да не бъда голословна, но и да не разкривам изцяло сюжета накратко ще изложа какво точно ме подразни в тази книга. „Милионерът в Лисабон“ започва оттам, откъдето завърша предходната част. Избухва Първата световна война. Бащата – Калуст успява да реализира страхотни сделки, докато синът – Крикор се озовава в центъра на арменския геноцид. Повествованието се разгръща върху петролния бизнес, погромът над арменците, междувоенния период, разпределянето на произведения на изкуството, Втората световна война, лек поглед върху диктатурата в Португалия, следвоенна Европа и тн.
От краткото изброяване на толкова исторически събития вече става ясно на читателя, че за един писател би било изключително трудно да ги вплете, обрисува и предостави за разбиране пред публиката. Проблемите не закъсняват. Първите 200 страници са направо нечетими, защото с историческа точност обрисуват ужасните измерения на арменския геноцид. Сцените и описанията са отвратителни, каквато за съжаление е била и реалността. Проблемът не е, че те присъстват, а защо и как са вкарани. Обяснението как синът на милионерът се озовава в Османската империя по това време е съшито с бели конци. Просто авторът е имал нужда от главен герой там и си го е поставил. След ужасни и подробни описания на сцените, впоследствие душ Сантуш губи интерес към Крикор като герой в книгата и го споменава спорадично, когато му трябва да скрепи сюжета. Така читателят остава леко подведен. Това не е книга за живота на баща и син и техните бурни биографии, както предвещаваше в първата част, това е историята на Калуст, а Крикор ни беше нужен само, за да повдигнем щекотливата тема за геноцида. Липсва подробно предаване как това ужасяващо събитие се е отразило на сина, какво е станало с Армения след това, читателят трябва да потърси допълнителна информация, за да разбере, че страната просъществува свободна за кратко след края на Първата световна война и ако не го направи се чуди защо богатите арменци, които са в диаспората не правят повече за родината си. Липсва и връзката между роден край и заможни емигранти. Напускайки страната, няма връщане назад. Спира се интересът към родината, прекратяват се връзките, всичко. Наистина ли е така? Защо има направо отблъскващи сцени на геноцида, а след това арменският въпрос изчезва от книгата?
Следващите страници от . „Милионерът в Лисабон“ подробно описват замогването на Калуст, който достига до върховете на социалната йерархия, трупа несметно богатство, нооо както често се случва с хората с големи възможности – заветът нещо се губи. На места описанията на машинациите са малко отегчителни, но информативни. Интересни са взаимоотношенията между „Големите на деня“ по време на тежките конфликти. За пореден път човек си дава сметката, че има 5% от населението, които наблюдават нас, простосмъртните, като на екран. Ние сме пълнежът, а те – са истинските полубогове, които ни местят като пионки. Нещастието ни не ги докосва, войните ги карат просто да се почувстват неудобно, че не могат да ядат скариди всеки ден или да пазаруват нон стоп от бутиците на Коко Шанел. Тези описания са доста реалистични и душ Сантуш умело ни представя какъв е бил живота на висшата класа в тези размирни времена.
„Милионерът в Лисабон“ не е моята книга, не е и очакваното от мен продължение. Разбирам защо са повдигнати определени въпроси и защо дадени теми присъстват и да – смятам, че трябва да има гласност. Проблемът е, че когато става дума за роман трябва да има естетически баланс, умело творческо въвличане и невидими нишки, които да обвързват всяка частица от текста в едно идеално цяло. За съжаление, тук авторът не се е справил много умело. Истинската ми оценка е 3.5, но такава липсва, затова ще дам 4, но определено не е толкова добра като първата книга.
За да не бъда голословна, но и да не разкривам изцяло сюжета накратко ще изложа какво точно ме подразни в тази книга. „Милионерът в Лисабон“ започва оттам, откъдето завърша предходната част. Избухва Първата световна война. Бащата – Калуст успява да реализира страхотни сделки, докато синът – Крикор се озовава в центъра на арменския геноцид. Повествованието се разгръща върху петролния бизнес, погромът над арменците, междувоенния период, разпределянето на произведения на изкуството, Втората световна война, лек поглед върху диктатурата в Португалия, следвоенна Европа и тн.
От краткото изброяване на толкова исторически събития вече става ясно на читателя, че за един писател би било изключително трудно да ги вплете, обрисува и предостави за разбиране пред публиката. Проблемите не закъсняват. Първите 200 страници са направо нечетими, защото с историческа точност обрисуват ужасните измерения на арменския геноцид. Сцените и описанията са отвратителни, каквато за съжаление е била и реалността. Проблемът не е, че те присъстват, а защо и как са вкарани. Обяснението как синът на милионерът се озовава в Османската империя по това време е съшито с бели конци. Просто авторът е имал нужда от главен герой там и си го е поставил. След ужасни и подробни описания на сцените, впоследствие душ Сантуш губи интерес към Крикор като герой в книгата и го споменава спорадично, когато му трябва да скрепи сюжета. Така читателят остава леко подведен. Това не е книга за живота на баща и син и техните бурни биографии, както предвещаваше в първата част, това е историята на Калуст, а Крикор ни беше нужен само, за да повдигнем щекотливата тема за геноцида. Липсва подробно предаване как това ужасяващо събитие се е отразило на сина, какво е станало с Армения след това, читателят трябва да потърси допълнителна информация, за да разбере, че страната просъществува свободна за кратко след края на Първата световна война и ако не го направи се чуди защо богатите арменци, които са в диаспората не правят повече за родината си. Липсва и връзката между роден край и заможни емигранти. Напускайки страната, няма връщане назад. Спира се интересът към родината, прекратяват се връзките, всичко. Наистина ли е така? Защо има направо отблъскващи сцени на геноцида, а след това арменският въпрос изчезва от книгата?
Следващите страници от . „Милионерът в Лисабон“ подробно описват замогването на Калуст, който достига до върховете на социалната йерархия, трупа несметно богатство, нооо както често се случва с хората с големи възможности – заветът нещо се губи. На места описанията на машинациите са малко отегчителни, но информативни. Интересни са взаимоотношенията между „Големите на деня“ по време на тежките конфликти. За пореден път човек си дава сметката, че има 5% от населението, които наблюдават нас, простосмъртните, като на екран. Ние сме пълнежът, а те – са истинските полубогове, които ни местят като пионки. Нещастието ни не ги докосва, войните ги карат просто да се почувстват неудобно, че не могат да ядат скариди всеки ден или да пазаруват нон стоп от бутиците на Коко Шанел. Тези описания са доста реалистични и душ Сантуш умело ни представя какъв е бил живота на висшата класа в тези размирни времена.
„Милионерът в Лисабон“ не е моята книга, не е и очакваното от мен продължение. Разбирам защо са повдигнати определени въпроси и защо дадени теми присъстват и да – смятам, че трябва да има гласност. Проблемът е, че когато става дума за роман трябва да има естетически баланс, умело творческо въвличане и невидими нишки, които да обвързват всяка частица от текста в едно идеално цяло. За съжаление, тук авторът не се е справил много умело. Истинската ми оценка е 3.5, но такава липсва, затова ще дам 4, но определено не е толкова добра като първата книга.
August 21, 2018
В старата част на родния Бургас и до днес живеят много арменци – едно ъгълче в центъра на града е приютило малката им църква, а сивите бронзови монументи нашепват за тежка съдба. Но досега сякаш не им обръщах внимание. Приказките за геноцида звучаха като далечна притча, формална историческа статистика, засегнала един загадъчен малък народ – някъде далеч из бурните въртопи на времето.
Сагата на Жозе Родригеш душ Сантуш се осмелява да ни въвлече в тези чудовищни събития. Синът на петролния магнат Калуст Саркисян – Крикор, лекомислено последвал внезапно избуялата си младежка любов, попада сред ужаса на походите на смъртта. Португалският автор ни потапя с главата надолу в отровните води на целенасоченото, безпощадно и методично изтребление на цял един народ, докато не започнем да се давим, обгърнати от омерзениe, мръсотия и болка. Тези тъжни и жестоки редове, пропити с кървави сълзи, белязани от нечовешко насилие и унижение навярно ще ви провокират да се обърнете към историческите факти – близо два милиона арменци и понтийски гърци (за които знаем твърде малко) са изгубили животите си в апокалиптичното преобразяване на рухващата Османска империя в съвременна Турция. Какво ли щеше да се случи с нас българите, ако не бяхме свободни в онези мрачни години на етническо прочистване?
Крикор е дамгосан за цял живот и сякаш се лута безспир, търсейки себе си, докато баща му продължава своя неумолим възход към елитите на разтърсваното от конфликти европейско общество. Калуст Саркисян маневрира ловко между акулите на петролния бизнес, подсигурявайки несметното си богатство. За него сделките са фин занаят, усвоен още в детството сред магазинчетата на Капалъ Чарши, а ненавършилите 18 години момичета, подготвени от вещата му асистентка мадам Дюпре, които го очакват в разкошния апартамен на парижкия Риц – терапия за дълголетие. Истинската страст на Калуст обаче остават произведенията на изкуството, които си набавя както от най-престижните британски галерии, така и от неофициалните разпродажби на болшевиките, изнесли съкровищата на Ермитажа в отчаяна нужда от всяка стотинка, за да поддържат все още крехката диктатура на пролетариата.
Въпреки суровите времена арменският магнат съумява да запази положението си дори в бурята на Втората световна война, лавирайки между безкомпромисните нацисти, марионетното правителство на Виши и двуличните британски власти, целящи да сложат ръка върху собствеността му в петролния бизнес. Той намира пристан в периферията на континента, където го очакват гостоприемството и магнетичната природа на Португалия. Сякаш топлата обич на самия Жозе Родригеш душ Сантуш към родината се предава на неговия ексцентричен и понякога капризен литературен герой.
Със страшна сила остава да виси въпроса какво е истински стойностното в човешкия живот, особено когато е зададен от мъж, привидно постигнал всичко на този свят – Свободата, която осигурява богатството? Семейството? Филантропията? Изкуството? Красотата? И в крайна сметка какво всъщност е красотата?
Сагата на Жозе Родригеш душ Сантуш се осмелява да ни въвлече в тези чудовищни събития. Синът на петролния магнат Калуст Саркисян – Крикор, лекомислено последвал внезапно избуялата си младежка любов, попада сред ужаса на походите на смъртта. Португалският автор ни потапя с главата надолу в отровните води на целенасоченото, безпощадно и методично изтребление на цял един народ, докато не започнем да се давим, обгърнати от омерзениe, мръсотия и болка. Тези тъжни и жестоки редове, пропити с кървави сълзи, белязани от нечовешко насилие и унижение навярно ще ви провокират да се обърнете към историческите факти – близо два милиона арменци и понтийски гърци (за които знаем твърде малко) са изгубили животите си в апокалиптичното преобразяване на рухващата Османска империя в съвременна Турция. Какво ли щеше да се случи с нас българите, ако не бяхме свободни в онези мрачни години на етническо прочистване?
Крикор е дамгосан за цял живот и сякаш се лута безспир, търсейки себе си, докато баща му продължава своя неумолим възход към елитите на разтърсваното от конфликти европейско общество. Калуст Саркисян маневрира ловко между акулите на петролния бизнес, подсигурявайки несметното си богатство. За него сделките са фин занаят, усвоен още в детството сред магазинчетата на Капалъ Чарши, а ненавършилите 18 години момичета, подготвени от вещата му асистентка мадам Дюпре, които го очакват в разкошния апартамен на парижкия Риц – терапия за дълголетие. Истинската страст на Калуст обаче остават произведенията на изкуството, които си набавя както от най-престижните британски галерии, така и от неофициалните разпродажби на болшевиките, изнесли съкровищата на Ермитажа в отчаяна нужда от всяка стотинка, за да поддържат все още крехката диктатура на пролетариата.
Въпреки суровите времена арменският магнат съумява да запази положението си дори в бурята на Втората световна война, лавирайки между безкомпромисните нацисти, марионетното правителство на Виши и двуличните британски власти, целящи да сложат ръка върху собствеността му в петролния бизнес. Той намира пристан в периферията на континента, където го очакват гостоприемството и магнетичната природа на Португалия. Сякаш топлата обич на самия Жозе Родригеш душ Сантуш към родината се предава на неговия ексцентричен и понякога капризен литературен герой.
Със страшна сила остава да виси въпроса какво е истински стойностното в човешкия живот, особено когато е зададен от мъж, привидно постигнал всичко на този свят – Свободата, която осигурява богатството? Семейството? Филантропията? Изкуството? Красотата? И в крайна сметка какво всъщност е красотата?
September 20, 2024
Макар и да има лек излишен пълнеж отчасти, книгата на места е направена сюрреалистично тежка и съответно запомняща се. Изслушването ма двете книги за Саркисян една след друга дава възможност човек да усети как някои от действията и реакциите на 80-годишния милиардер се коренят в няколко срещи на Капалъ Чарши в Константинопол десетилетия по-рано. Май първа 5-звездна оценка тази година…
December 15, 2013
Quem me conhece por estas paragens sabe que dificilmente dou 5 estrelas a um romance. Sabe-se lá porquê? Sou forreta. Há sempre alguma coisa que me impede. Para mim, o 5 aqui simboliza a perfeição e como acho que a perfeição é inatingível considero que dar 5 estrelas é ser hipócrita. Mas que raio? Porque não ceder À tentação de dar as 5 estrelas às vezes, quando o nosso sentimento pelo livro nos impele a isso? Afinal, o que é a perfeição senão aquilo que no momento achamos perfeito?
Gostei muito mais deste romance do que d' "O Homem de Constantinopla" (ao qual, ainda assim, dei 4 estrelas, porque gostei)o que bem vistas as coisas não é de admirar, tendo em conta que os dois romances constituem apenas um e que o normal num romance seja que a acção ganhe mais interesse quanto mais nos aproximamos do final.
Não gosto de dizer que aconselho o livro porque não gosto de aconselhar livros. A Literatura é uma arte e, como tal, o valor de cada peça é subjectivo. O que para mim tem muito valor pode não ter para outra pessoa. Posso, porém, dizer que adorei este romance. As pessoas são diferentes, gostam de coisas diferente, daí eu simplesmente dizer que ADOREI.
Acho que depois de ler estes dois livros, já ninguém irá olhar a figura de Calouste Gulbenkian com os mesmos olhos. Aliás, para mim, até aqui, a figura desse homem cujo legado nos habituamos a respeitar e admirar era uma figura abstracta. Dizia-se que tinha sido um benfeitor e pouco ou nada mais. Depois desta leitura, essa figura ganhou uma imagem concreta. Alguém por detrás de um simples nome. Um ser humano com defeitos e qualidades, mas um ser humano.
Sempre que termino a leitura de mais um romance deste autor costumo sentir um vazio, mas já me habituei também a sentir-me mais rica depois de os terminar.
Valeu a pena :)
Gostei muito mais deste romance do que d' "O Homem de Constantinopla" (ao qual, ainda assim, dei 4 estrelas, porque gostei)o que bem vistas as coisas não é de admirar, tendo em conta que os dois romances constituem apenas um e que o normal num romance seja que a acção ganhe mais interesse quanto mais nos aproximamos do final.
Não gosto de dizer que aconselho o livro porque não gosto de aconselhar livros. A Literatura é uma arte e, como tal, o valor de cada peça é subjectivo. O que para mim tem muito valor pode não ter para outra pessoa. Posso, porém, dizer que adorei este romance. As pessoas são diferentes, gostam de coisas diferente, daí eu simplesmente dizer que ADOREI.
Acho que depois de ler estes dois livros, já ninguém irá olhar a figura de Calouste Gulbenkian com os mesmos olhos. Aliás, para mim, até aqui, a figura desse homem cujo legado nos habituamos a respeitar e admirar era uma figura abstracta. Dizia-se que tinha sido um benfeitor e pouco ou nada mais. Depois desta leitura, essa figura ganhou uma imagem concreta. Alguém por detrás de um simples nome. Um ser humano com defeitos e qualidades, mas um ser humano.
Sempre que termino a leitura de mais um romance deste autor costumo sentir um vazio, mas já me habituei também a sentir-me mais rica depois de os terminar.
Valeu a pena :)
January 9, 2023
Um Milionário em Lisboa, a continuação literária de O Homem de Constantinopla, surpreendeu pela positiva, deixando para trás o primeiro e também bom livro da saga, que mostra com base em histórias verídicas, a vida e obra deixada por Kaloust Gulbenkian pelo Mundo, essencialmente por Portugal.
Já tinha gostado do livro que relata os primeiros anos de Gulbenkian e posteriormente do seu filho, mas é com Um Milionário em Lisboa que se percebe realmente quem foi o homem que deixou marcas por Portugal, depois de ter sido «expulso» dos países por onde foi passando ao longo da sua vida, sempre a fugir da guerra onde lhe tentaram tirar a fortuna amealhada com base numa boa perspectiva económica e numa visão de mercado única. Kaloust enriqueceu desde cedo e com a fortuna foi comprando arte bela, deixando o excêntrico para trás, tendo juntado ao longo do tempo os seus estimados enfants que hoje podem ser vistos na Fundação Calouste Gulbenkian em Lisboa.
Este trabalho de José Rodrigues dos Santos não pode ser considerado o seu melhor livro, no entanto, como biografia de uma vida recheada de contra tempos e amores, o autor conseguiu descrever exemplarmente como um ser rico e que tinha todos aos seus pés vivia consigo próprio, deixando os outros, aqueles que estavam prontos para o servir à espera. Gulbenkian, um homem de feitio complicado, é assim mostrado ao mundo tal como foi, exigente, de birras e mau génio, como a sua classe na altura se sentia perante a sociedade.
O autor elaborou toda a narrativa e em Um Milionário em Lisboa conseguiu ainda surpreender com a visão contada sobre o sofrimento que o jovem Krikor, o filho, teve que enfrentar por um amor eterno e longínquo. Vi este livro com duas fases distintas, tendo ficado agarrado ao seu início mais emotivo e onde quis sempre saber mais, deixando-me depois alongar na leitura dos últimos acontecimentos, o final de Gulbenkian e o surgimento do que pode ser visto hoje pela nossa capital do homem que queria viver para sempre.
Um testemunho real e que transporta o leitor para a época em que os acontecimentos tiveram lugar, numa mistura de locais, culturas, cheiros, vivências e sentimentos! Gostei de ler uma biografia contada pela mão de José Rodrigues dos Santos, o autor que escreve a pensar no mundo e não só nos portugueses!
Já tinha gostado do livro que relata os primeiros anos de Gulbenkian e posteriormente do seu filho, mas é com Um Milionário em Lisboa que se percebe realmente quem foi o homem que deixou marcas por Portugal, depois de ter sido «expulso» dos países por onde foi passando ao longo da sua vida, sempre a fugir da guerra onde lhe tentaram tirar a fortuna amealhada com base numa boa perspectiva económica e numa visão de mercado única. Kaloust enriqueceu desde cedo e com a fortuna foi comprando arte bela, deixando o excêntrico para trás, tendo juntado ao longo do tempo os seus estimados enfants que hoje podem ser vistos na Fundação Calouste Gulbenkian em Lisboa.
Este trabalho de José Rodrigues dos Santos não pode ser considerado o seu melhor livro, no entanto, como biografia de uma vida recheada de contra tempos e amores, o autor conseguiu descrever exemplarmente como um ser rico e que tinha todos aos seus pés vivia consigo próprio, deixando os outros, aqueles que estavam prontos para o servir à espera. Gulbenkian, um homem de feitio complicado, é assim mostrado ao mundo tal como foi, exigente, de birras e mau génio, como a sua classe na altura se sentia perante a sociedade.
O autor elaborou toda a narrativa e em Um Milionário em Lisboa conseguiu ainda surpreender com a visão contada sobre o sofrimento que o jovem Krikor, o filho, teve que enfrentar por um amor eterno e longínquo. Vi este livro com duas fases distintas, tendo ficado agarrado ao seu início mais emotivo e onde quis sempre saber mais, deixando-me depois alongar na leitura dos últimos acontecimentos, o final de Gulbenkian e o surgimento do que pode ser visto hoje pela nossa capital do homem que queria viver para sempre.
Um testemunho real e que transporta o leitor para a época em que os acontecimentos tiveram lugar, numa mistura de locais, culturas, cheiros, vivências e sentimentos! Gostei de ler uma biografia contada pela mão de José Rodrigues dos Santos, o autor que escreve a pensar no mundo e não só nos portugueses!
December 2, 2019
Uma história muito bem escrita como já é habitual neste autor.
Dá-nos a conhecer um pouco da nossa história e neste caso também a da Fundação Calouste Gulbenkian.
Dá-nos a conhecer um pouco da nossa história e neste caso também a da Fundação Calouste Gulbenkian.
July 6, 2014
Gosto de livros que me comovem de alguma forma. Este livro do José Rodrigues dos Santos além de ter imenso para ensinar conseguiu tocar nos meus sentimentos. Chorei no capítulo final. A história do genocídio do povo Arménio por parte dos Turcos é tristíssimo e um facto que desconhecia. Como é que o homem sendo um animal racional é tão cruel? Acabo com 2 citações do livro.
"A arte é duradoura,
A vida é breve." Hipócrates
Spoiler alert:
" A realidade, a profunda realidade, é que por detrás daqueles olhos cansados e daquela face enrugada e daqueles cabelos brancos e daquele corpo entumecido destrincei a verdadeira Marjan, a moça alegre e bela que há quarenta anos me enfeitiçou nas margens verdejantes do Reno, a rapariga que a estrada um dia me roubou e que só agora me devolveu para ma roubar de novo. Amo-a porque amo a verdade que há nela e é ela que me faz ver a beleza.
o que é então a beleza?
Passaste a vida inteira, pai, à procura da resposta a esta pergunta eterna, rodeaste-te de quadros e de esculturas e de tapetes e de mansões e florestas [...]e fui eu, eu e não tu, que a vim encontrar neste cruzamento poeirento, perdido algures numa colina árida do deserto da Síria, vergastado pela areia que o vento teimava em acicatar contra mim. Vim encontrar a resposta, imagina, por debaixo de um chador.
A beleza é a cor de que se pinta a verdade."
José Rodrigues dos Santos in Um milionário em Lisboa
"A arte é duradoura,
A vida é breve." Hipócrates
Spoiler alert:
" A realidade, a profunda realidade, é que por detrás daqueles olhos cansados e daquela face enrugada e daqueles cabelos brancos e daquele corpo entumecido destrincei a verdadeira Marjan, a moça alegre e bela que há quarenta anos me enfeitiçou nas margens verdejantes do Reno, a rapariga que a estrada um dia me roubou e que só agora me devolveu para ma roubar de novo. Amo-a porque amo a verdade que há nela e é ela que me faz ver a beleza.
o que é então a beleza?
Passaste a vida inteira, pai, à procura da resposta a esta pergunta eterna, rodeaste-te de quadros e de esculturas e de tapetes e de mansões e florestas [...]e fui eu, eu e não tu, que a vim encontrar neste cruzamento poeirento, perdido algures numa colina árida do deserto da Síria, vergastado pela areia que o vento teimava em acicatar contra mim. Vim encontrar a resposta, imagina, por debaixo de um chador.
A beleza é a cor de que se pinta a verdade."
José Rodrigues dos Santos in Um milionário em Lisboa
July 8, 2017
Absolutamente fantástico!
"O que é então a beleza?
Passaste a vida inteira, pai, à procura da resposta a esta pergunta eterna, rodeaste - te de quadros e de esculturas e de tapetes e de mansões de de florestas, procuraste - a nos pincéis de Rembrandt e nos bosques de Sintra, nos tapetes de Isfahan e na mansão da avenue d´lena, e fui eu, eu e não tu, que a vim encontrar neste cruzamento poeirento, perdido algures numa colina árida so deserto da Síria, vergastado pela areia que o vento teimava em acicatar contra mim. Vim encontrar a resposta , imagina, por debaixo de um chador.
A beleza é a cor de que se ponta a verdade."
"O que é então a beleza?
Passaste a vida inteira, pai, à procura da resposta a esta pergunta eterna, rodeaste - te de quadros e de esculturas e de tapetes e de mansões de de florestas, procuraste - a nos pincéis de Rembrandt e nos bosques de Sintra, nos tapetes de Isfahan e na mansão da avenue d´lena, e fui eu, eu e não tu, que a vim encontrar neste cruzamento poeirento, perdido algures numa colina árida so deserto da Síria, vergastado pela areia que o vento teimava em acicatar contra mim. Vim encontrar a resposta , imagina, por debaixo de um chador.
A beleza é a cor de que se ponta a verdade."
Read
October 9, 2017No princípio, não é fácil digerir a parte dos horrores. Sabia que os turcos nunca foram simpáticos com os arménios, mas não fazia ideia de que aquilo tivesse sido tão horrível. E o autor faz questão de relatar tudo ao pormenor, para que não fique esquecido. Passados os horrores, vem a Beleza. E as discussões filosóficas sobre a Arte são extremamente pertinentes. Depois vem Lisboa. Eu tinha curiosidade em perceber por que motivo "o homem mais rico do mundo" teria escolhido justamente esta cidade para deixar o seu legado, este livro responde claramente à minha dúvida. Há diálogos hilariantes, o encontro dele com o Salazar e o episódio da prisão são disso exemplos. O retratado devia ser uma personagem intrigante, de trato difícil, mas ainda assim bastante admirável. A sua fundação continua a desempenhar um papel fundamental nas artes e na cultura em Portugal, mais de sessenta anos após a sua "arquitetura" e assim deverá continuar. O "arquiteto", apesar de todos os seus esforços disciplinados, não conseguiu viver mais do que o seu avô, mas conseguiu seguramente imortalizar-se através do seu legado.
December 3, 2016
"O anfitrião convidou os dois recém-chegados a entrarem e conduziu-os à sala situada à direita do corredor... ... Salazar indicou aos visitantes que se instalassem no sofá, junto á lareira apagada; o ar estava tão gelado que tornava a sala desagradável. Encolhido no sofá, Kaloust* não resistiu a lançar um olhar inquisitivo à lareira adormecida.
- O senhor presidente do Conselho não tem frio?
- Não se pode gastar lenha, temos de ser poupadinhos - Setenciou o anfritião.
...
- Sabe, sempre tive curiosidade de o conhecer. - confessou Salazar, cruzando a perna e encarando o magnata.
- Bem vê que não é costume instalar-se em Portugal o homem mais rico do mundo, não é verdade?
Kaloust sorriu mas, no momento em que ia responder, hesitou. Os seus olhos haviam descido inadvertidamente para a perna cruzada do ditador e, como um íman que se cola ao magneto inconvenientemente, fixaram-se na bota dele. Tinha a sola rota".
July 25, 2016
Adorei. li o primeiro da sequela e este. Sempre adorei história e sabendo que se retrata a história do Kaloust Sarkisian, tive imensa curiosidade de o ler. Vim mais tarde saber que este homem foi em tempos, o ser humano mais poderoso e rico do planeta. Agora que acabei de ler, quero muito visitar a Fundação Calouste Gulbenkian, em Lisboa. Sempre bom saber um estrangeiro daquele calibre ter escolhido Portugal como o se destino final das suas aventuras. Recomendo vivamente de ler " O Homem de Constantinopla " e depois " Um Milionário em Lisboa ", que se dá o seguimento deste romance histórico. Boas Leituras :)
April 11, 2021
Foi bom, mas para a vida da pessoa em questão queria saber mais algumas coisas que ficaram em suspenso... Gostei mais do primeiro...
February 4, 2017
Um livro extraordinário sobre as passagens de Sarkisian por Londres e Paris, até chegar a Lisboa e o porquê de se ter mantido por cá. Investigação impressionante para ficarmos a conhecer aquele que foi o homem mais rico do mundo mas que sempre se preocupou em fugir aos impostos (!!!).
Para além da riqueza da história de Sarkisian, é impressionante o relato sobre o extermínio arménio e as estradas da morte em que Krikor participou. Uma parte da história que desconhecia e que me deixou arrepiada e completamente envergonhada com aquilo que a humanidade consegue fazer e com a capacidade de muitos de fechar os olhos a estas atrocidades!
Um livro a não perder!
Para além da riqueza da história de Sarkisian, é impressionante o relato sobre o extermínio arménio e as estradas da morte em que Krikor participou. Uma parte da história que desconhecia e que me deixou arrepiada e completamente envergonhada com aquilo que a humanidade consegue fazer e com a capacidade de muitos de fechar os olhos a estas atrocidades!
Um livro a não perder!
December 23, 2013
Um Milionário em Lisboa é a segunda parte da biografia daquele que foi considerado o homem mais rico do mundo, Caloust Gulbenkian (Kaloust Sarkisian). José Rodrigues dos Santos baseou-se na vida deste ilustre homem, que em muito contribuiu para a cultura em Portugal e escreveu dois livros magníficos. Pessoalmente gostei ainda mais deste não só por parte da história ser passado no nosso país, mas também por explanar o conflito entre turcos e otomanos, dando a conhecer aos leitores aquela que foi talvez a primeira tentativa de extermínio de um povo: o povo arménio.
http://marcadordelivros.blogspot.pt/2...
March 23, 2019
Neste livro continuamos a conhecer a história de vida de Kaloust, desde os negócios com os grandes magnatas do petróleo, ao genocídio dos arménios, até se transformar num dos homens mais ricos do seu tempo.
Tendo escolhido Portugal como morada, é aqui que se vai tornar um grande defensor e promotor das artes, adquirindo obras de todos os cantos do mundo, acervo que depois ficou em Portugal.
Uma obra cativante sobre um homem fascinante.
Tendo escolhido Portugal como morada, é aqui que se vai tornar um grande defensor e promotor das artes, adquirindo obras de todos os cantos do mundo, acervo que depois ficou em Portugal.
Uma obra cativante sobre um homem fascinante.
April 20, 2022
Terminei o livro numa longa espera no cabeleireiro. Gostaria de elogiar a descrição mais imersiva e atroz que tive oportunidade de ler sobre um genocídio, no caso o genocídio arménio. É um livro interessante de ler em conjunto com o primeiro livro (“O Homem de Constantinopla”). Tanto a primeira obra como esta segunda possibilitam espaços literários de grande conteúdo histórico, o que se torna muito enriquecedor. O livro foi me recomendado por uma amiga (obrigada Biscaia) no sentido de conhecer mais sobre a vida de Kaloust Gulbenkian, no entanto acabei por retirar do livro aprendizagens muito mais amplas e diversificadas (alguma frieza necessária na negociação, a ideia de que o sucesso assenta essencialmente na consistência, …). Achei o domínio semântico da língua portuguesa soberbo e a descoberta de novos vocábulos acompanhou-me do início ao fim. Listei-os (quase) todos na esperança de passar a utilizar alguns e possivelmente adquirir um décimo da fluência do autor nos meus próximos exercícios escritos. Encontrei-me bastante na vertente artística de Sarkisian, na sua faceta de esteta e na sua busca incessante pela beleza. Penso que será também aí que me vou estrear enquanto artista. Achei curioso poder ter a oportunidade de mergulhar tão intensamente na esfera restrita e masculina do controlo dos negócios petrolíferos, usualmente tão distante do leitor comum mortal (ainda que por vezes se mostrasse muito densa e algo cansativa). Recomendo a leitura por ser facilmente digerível e enriquecedora do ponto de vista histórico. Não merece as 5 estrelas por não me trazer à boca qualquer gosto vertiginosamente estonteante, mas não deixa de ser uma leitura bastante agradável.
July 2, 2018
Neste segundo volume JRS continua abordar as grandes negociações entre as petrolíferas mundiais e os magnatas do petróleo sobre a exploração deste produto nos antigos territórios do Império Otomano. Reforça a ideia de que Kaloust Sarkisian foi o mentor na concepção dos acordos entre todos celebrados.
A paixão de Kaloust, não se debruça apenas nos negócios do petróleo e o autor leva-nos a uma passagem pela aquisição de diversas obras de arte e o dinheiro que foi despendido para coleccionar as mais belas.
O ponto mais marcante desta história é, para mim, a abordagem ao genocídio praticado pelos turcos contra os arménios, enquanto todo o Mundo assistia quase indiferente a uma criminalidade atroz.
"A beleza é a cor de que se pinta a verdade."
A paixão de Kaloust, não se debruça apenas nos negócios do petróleo e o autor leva-nos a uma passagem pela aquisição de diversas obras de arte e o dinheiro que foi despendido para coleccionar as mais belas.
O ponto mais marcante desta história é, para mim, a abordagem ao genocídio praticado pelos turcos contra os arménios, enquanto todo o Mundo assistia quase indiferente a uma criminalidade atroz.
"A beleza é a cor de que se pinta a verdade."
February 16, 2025
Je suis assez déçu de "Un millionnaire à Lisbonne". Je m’attendais à une lecture inspirante, quelque chose qui transmette un mindset ou qui mette en lumière des figures inspirantes. Au final, les personnages sont surtout détestables, à commencer par Kaloust, dont l’arrogance et les excès rendent difficile toute forme d’attachement. Krikor reste un peu plus sympathique, mais son rôle est finalement assez limité.
Je ne recommande pas ce livre, sauf peut-être pour ceux qui veulent une rapide réflexion sur l’art contemporain, mais même cet aspect reste assez sommaire.
Je ne recommande pas ce livre, sauf peut-être pour ceux qui veulent une rapide réflexion sur l’art contemporain, mais même cet aspect reste assez sommaire.
March 13, 2020
Incrível romance que acaba por ser ficção sustentada sobre factos verídicos. Grande viagem no tempo, na história... Do Império Otomano, ao centro da Europa, terminando em Lisboa. Um livro que acaba por nos motivar o pensamento para o quão maravilhoso é Portugal. Páginas cheias de aventuras, vale muito a pena.
March 9, 2023
Втората част е още по-добра ,пренася те в центъра на събитията ,посредством уникалния стил на автора. Двете войни, геноцидът срещу арменците, следвоенната ситуация,всичко е предадено изключително реалистично.
January 21, 2018
Ужасяваща и завладяваща, заедно с първата част, увлекателно съпреживяваме живота на мултимилионира Гулбенкян. Скъпа на сърцето ми книга от любимия ми съвременен португалски автор, заради пресните спомени от преди месец в Синтра 💘
Научих истината за геноцида срещу арменците. Четях и треперех през първите 150 страници.
Научих истината за геноцида срещу арменците. Четях и треперех през първите 150 страници.
October 3, 2020
Gostei muito!
January 31, 2023
Interesting story, based on true person who used to be one of richest people on earth.
Displaying 1 - 30 of 152 reviews