Ik vind het lastig om mijn oordeel over Een zeker man had een vijgenboom in woorden te vangen.
Aan de ene kant is het een aangrijpend verhaal, dat aanzet tot nadenken over geloven in het algemeen en je eigen geloof. Het contrast tussen de levens en de geloofservaring van Danjuma, Abdul en Johan is groot.
Aan de andere kant is het verhaal allereerst vrij simplistisch geschreven, taalkundig gezien. Elke zin is exact hetzelfde opgebouwd, waardoor het niet vloeiend leest. Ook is de schrijfstijl erg beschrijvend, het is meer 'tell' dan 'show', zoals het wel eens uitgedrukt wordt.
Daarnaast is vooral het verhaal van Johan erg stereotype, wat het niet zo uitdagend maakt om te lezen. Maar ik denk dat dit ook de bedoeling van de auteur, want het is zeker een beeld dat we allemaal herkennen, hetzij bij onszelf, of anders in onze omgeving.