What do you think?
Rate this book
Το κόκκινο μαντίλι
Ο Καλλίνικος, ένα αγόρι γεμάτο περιέργεια για τα πάντα, γεννιέται στο έμπα του προηγούμενου αιώνα, το 1900, στους Αγίους Πάντοτε, κάπου κοντά στην Κώμη, ψηλά στο βουνό, σε μια περιοχή παλιά, χορτασμένη ιστορία και μυστικά Θα μεγαλώσει δύσκολα, δουλεύοντας από τα πέντε του χρόνια για να στηρίξει το σπιτικό του. Μέχρι που το σπιτικό του το ίδιο, στο πρόσωπο μιας σκληρόκαρδης μητριάς, θα τον αναγκάσει να φύγει... Μπακαλόγατος πια, υιοθετημένος από δυο θεόρατους μπακάληδες, δυο πραγματικούς αγίους που θα τον λατρέψουν, θα δει τα χρόνια να περνούν με πολλή δουλειά και πολλή αγάπη, με ράψιμο, κέντημα και μαγειρική... και με λίγη μαγεία. Κι αν δεν κατάφερε ποτέ του να μάθει γράμματα, τουλάχιστον θα ερωτευτεί. Όμως οι καιροί είναι παράξενοι, άγριοι, και θέλουν τον Καλλίνικο κοντά τους. Γιατί πρέπει να γίνουν πολλά πέρα στη Μακεδονία, στον μεγάλο αγώνα του έθνους, κι άλλα τόσα ακόμη πιο μακριά, στη Σμύρνη - κι ακόμα, ακόμα πιο βαθιά σ’ εκείνα τα αρχαία χώματα της Ανατολής. Και το αγόρι, ντυμένο μια στολή που δεν του ταιριάζει, θα πάει εκεί, ίσια στο κόκκινο μάτι όλων των πολέμων. Μα η καρδιά του πάντα θα χτυπά για την Κώμη. Και για τη Λέλα - τη Λέλα του. Ένα ταξίδι στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, πέρα για πέρα αληθινό. Κι ας πρωταγωνιστεί, κοντά στον Καλλίνικο, στη Λέλα και σε όλους τους άλλους, μια νεράιδα με το μαντίλι της. Ψυχογιός, 2020 440σ. 21x14εκ. ISBN 9786180132939
440 pages, Paperback
Published March 5, 2020
7 people are currently reading
54 people want to read
About the author
Kyriakos Athanasiadis
25 books189 followersΟ Κυριάκος Αθανασιάδης είναι συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1963. Έχει εκδώσει πάνω από 50 βιβλία, για μεγάλους και παιδιά, με το όνομά του και με μία σειρά ψευδώνυμα.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 25 of 25 reviews
March 12, 2020
«Το κόκκινο μαντίλι» είναι το νέο μυθιστόρημα του πολυγραφότατου Κυριάκου Αθανασιάδη που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Τον κύριο Αθανασιάδη ενώ τον παρακολουθώ αρκετό καιρό, μιας και αποτελεί μία δραστήρια προσωπικότητα στον λογοτεχνικό χώρο δεν είχε τύχει μέχρι σήμερα να τον «γνωρίσω» συγγραφικά. Η κυκλοφορία του νέου του μυθιστορήματος, έγινε η αφορμή να τον συναντήσω ως αναγνώστης και φυσικά να γνωρίσω την πένα του. Μετά το πέρας της ανάγνωσης, αυτό που έχω να δηλώσω είναι ότι το Κόκκινο Μαντίλι με καταγοήτευσε! Είναι από εκείνα τα μυθιστορήματα -λίγα είναι αυτά πια- που με συγκίνησε βαθιά, χαράχτηκε μέσα μου, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά του, ενώ με έκανε τουλάχιστον για τα δύο περίπου εικοσιτετράωρα που κράτησε η ανάγνωσή του, να καρδιοχτυπώ για τους ήρωες του βιβλίου του.
«Το κόκκινο μαντίλι» είναι ένα μυθιστόρημα φωτεινό σαν κυριακάτικη λιακάδα, τρυφερό και ζεστό, σαν μια φέτα φρεσκοψημένου ψωμιού, πασπαλισμένη με ζάχαρη. Είναι ένα μυθιστόρημα, που σαν το ανοίξεις χάνεσαι στις σελίδες του. Εικόνες, μυρωδιές και συναισθήματα σε πλημμυρίζουν. Όλες σου οι αισθήσεις διεγείρονται! Είναι ένα μυθιστόρημα ανθρωποκεντρικό, που ακολουθεί την ελληνική ιστορία στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, γεγονός που θα μπορούσε να το βαφτίσει ιστορικό μυθιστόρημα. Όμως το βιβλίο του Κυριάκου Αθανασιάδη δεν είναι απλά ένα ιστορικό πόνημα, αλλά ούτε και ρομαντικό, παρότι ο έρωτας που συναντά κανείς στις σελίδες του, είναι επιβλητικός. Είναι πολλά παραπάνω. Είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο με ψυχή, που θα αγγίξει κάθε αναγνώστη ο οποίος θα αφεθεί ελεύθερος στη ροή του.
Όλα ξεκινούν το 1900, σε ένα μικρό χωριό, σε έναν οικισμό κοντά στην Κώμη, στους Αγίους Πάντες. Εκεί, ο αναγνώστης συναντά τον Καλλίνικο, ένα μικρό αγόρι γεμάτο καλοσύνη, χαμογελαστό, δραστήριο. Ένα αγόρι που βιώνει την ορφάνια, και αναγκάζεται από πολύ μικρός να δουλέψει για να στηρίξει το σπίτι και την οικογένειά του. Μία οικογένεια νεοσύστατη, στην οποία θα λέγαμε ότι παρασιτεί. Έτσι, με αφορμή κάποια δυσάρεστα γεγονότα, αλλά και ύστερα απ’ την προτροπή μίας νέας φίλης, της Ξωθιάς, ένα πλάσμα που μετεωρίζεται, ζώντας στο μεταίχμιο του πραγματικού κόσμου, και του ονείρου, ο Καλλίνικος θα αφήσει πίσω του την παλιά του ζωή, κι ό,τι τον πονά, και δίχως να χάσει στιγμή, θα κυνηγήσει το όνειρο, και την ευτυχία, στην πανέμορφη Κώμη!
Συντροφιά του, σε αυτό το ταξίδι, το σκυλί του, η μαλλιαρή Σπίθα, και η καφετιά μισότυφλη αγελάδα του, η Μαύρη. Η τύχη θα του χαμογελάσει, κι ο μικρός Καλλίνικος απ’ τη μία στιγμή, στην άλλη θα γίνει ο μπακαλόγατος των αδερφών Δαρδανών, οι οποίοι θα σταθούν δίπλα του, σαν πραγματικοί γονείς! Ο χρόνος κυλά σα νεράκι, τα χρόνια περνούν, κι ο Καλλίνικος μεγαλώνει, ανδρώνεται, ωριμάζει. Γίνεται ένα σωστό παλικάρι, φωτεινό σαν ήλιος, πρόθυμο, εργατικό, καλοσυνάτο. Ο έρωτας δεν αργεί να του χτυπήσει την πόρτα. Ένας έρωτας που θα συναντήσει στο γκρίζο βλέμμα της Λέλας του, με την οποία θα αποφασίσει να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του.
Όμως, ας μην ξεχνάμε πως βρισκόμαστε στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, μία έκρυθμη πολιτικά εποχή που εγκυμονεί μάχες, πολέμους, θανάτους, και αίμα…πολύ αίμα. Ο Καλλίνικος θα βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα. Ντυμένος με μια στολή που δεν του ταιριάζει, κουβαλώντας στους ώμους του, το δυσβάσταχτο χρέος υπεράσπισης της πατρίδας θα έρθει αντιμέτωπος με όλους τους πολέμους, που σφράγισαν την εποχή εκείνη.
Η απανθρωπιά, ο θάνατος, η αψιά μυρωδιά του αίματος, και οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης θα τον λυγίσουν. Δεν θα τον τσακίσουν όμως! Θα καταφέρει να επιβιώσει, χάρις στην ανάμνηση της αγαπημένης του Λέλας, αλλά και τη σποραδική παρουσία της Ξωθιάς, που δεν τον εγκαταλείπει ποτέ. Κι η ζωή του θα συνεχιστεί. Με τις καλές και τις κακές στιγμές. Με στιγμές φωτεινές, αλλά και σκοτεινές. Στιγμές γεμάτες χαρά, αλλά και στιγμές γεμάτες πόνο.
Ο θάνατος εναλλάσσεται με τη ζωή. Ο χρόνος ρέει σαν την άμμο στα δάκτυλα, τα χρόνια έρχονται και φεύγουν. Κι εμείς ακολουθούμε τον Καλλίνικο σε κάθε του στιγμή. Γινόμαστε σύντροφοι του. Μοιραζόμαστε τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές του. Άλλοτε γελάμε από χαρά, κι άλλοτε κλαίμε από λύπη. Είμαστε εκεί, στο πλάι του, μέχρι το τέλος. Δεν γίνεται διαφορετικά.
Κι αυτό γιατί, ο Κυριάκος Αθανασιάδης δημιουργεί μία τόσο ζεστή και οικεία ατμόσφαιρα, που ο αναγνώστης θέλοντας και μη, ανοίγει τα χέρια και αγκαλιάζει με θέρμη τον ήρωα του συγγραφέα. Έναν ήρωα ξεχωριστό, που σε κερδίζει απ’ την πρώτη στιγμή με την καλοσύνη, την αφέλεια και τη γενναιοδωρία του. Έναν ήρωα που φέρει τη στόφα θα τολμούσα να πω κλασικού χαρακτήρα. Έναν ήρωα τόσο οικείο, γνώριμο και προσιτό, που δεν γίνεται παρά να ταυτιστείς μαζί του!
Πέρα απ’ τον βασικό χαρακτήρα του βιβλίου, ο αναγνώστης θα εντυπωσιαστεί από τη διακριτική παρουσία της Ξωθιάς, την οποία και θα συμπαθήσει, γιατί αποτελεί πιστό σύντροφο του Καλλίνικου, σε κάθε σημαντική στιγμή της ζωής του. Η Ξωθιά είναι ένας άκρως συμβολικός χαρακτήρας, η παρουσία του οποίου θα μπορούσε να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως, ταυτόχρονα όμως, το μεταφυσικό αυτό στοιχείο, με το οποίο εμποτίζει ο συγγραφέας τις σελίδες του βιβλίου του, θα λέγαμε ότι λειτουργεί ως καρύκευμα που νοστιμίζει το τελικό αποτέλεσμα!
Διαβάζοντας, λοιπόν, το νέο μυθιστόρημα του Κυριάκου Αθανασιάδη, δεν θα μπορούσα να μην σταθώ και στον εξαιρετικό τρόπο γραφής του. Γραφή κρυστάλλινη, κελαριστή, εικονοποιητική, και άκρως λυρική. Γραφή που πλάθει ολοζώντανες εικόνες, και καλλιεργεί ατόφια συναισθήματα! Γραφή που καταφέρνει να σε διαπεράσει και να σ’ αγγίξει βαθιά, καθιστώντας το παρόν αναγνωστικό ταξίδι, αλησμόνητο!
Θα ήθελα επίσης να αναφέρω τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας διαχειρίζεται τις δύσκολες στιγμές του ήρωα, τα σκληρά γεγονότα που πλήττουν κατά καιρούς τη ζωή του. Παρότι διέπονται από συναισθηματικό βάρος, ο συγγραφέας καταφέρνει να τα κοινωνήσει στον αναγνώστη με έναν τρόπο κάπως ανάλαφρο, που τελικά δεν τον μαυρίζει! Γεγονός που τον καθιστά ξεχωριστό ως δημιουργό, ειδικά στην εποχή μας, όπου η πλειοψηφία αυτού του είδους των αναγνωσμάτων εκβιάζουν το συναίσθημα του αναγνώστη, προσδίδοντας μεγαλύτερο συναισθηματικό βάρος στον τρόπο που παρουσιάζουν τα δυσάρεστα γεγονότα που αφορούν τους ήρωες τον βιβλίων τους! Αντίθετα, ο κύριος Αθανασιάδης βρίσκει πάντα τον τρόπο να διεισδύσει λίγο φως, ακόμη κι όταν το σκοτάδι που κατακλύζει την καθημερινότητα του ήρωα, είναι πυκνό και απροσπέλαστο!
«Το κόκκινο μαντίλι» λοιπόν, είναι ένα μυθιστόρημα ανθρώπινο, τρυφερό, συγκινητικό, αισιόδοξο, που σε πλημμυρίζει με φως! Ένα μυθιστόρημα που παρότι δεν διέπεται από μία έντονη πλοκή, γεμάτη ανατροπές και αναπάντεχες εξελίξεις, καταφέρνει να σε αιχμαλωτίσει και να σε μαγέψει μέσα απ’ την απλότητα του! Είναι ένα μυθιστόρημα που θα θυμάμαι για καιρό, και σας προτείνω δίχως δεύτερη σκέψη, να το διαβάσετε!
«Το κόκκινο μαντίλι» είναι ένα μυθιστόρημα φωτεινό σαν κυριακάτικη λιακάδα, τρυφερό και ζεστό, σαν μια φέτα φρεσκοψημένου ψωμιού, πασπαλισμένη με ζάχαρη. Είναι ένα μυθιστόρημα, που σαν το ανοίξεις χάνεσαι στις σελίδες του. Εικόνες, μυρωδιές και συναισθήματα σε πλημμυρίζουν. Όλες σου οι αισθήσεις διεγείρονται! Είναι ένα μυθιστόρημα ανθρωποκεντρικό, που ακολουθεί την ελληνική ιστορία στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, γεγονός που θα μπορούσε να το βαφτίσει ιστορικό μυθιστόρημα. Όμως το βιβλίο του Κυριάκου Αθανασιάδη δεν είναι απλά ένα ιστορικό πόνημα, αλλά ούτε και ρομαντικό, παρότι ο έρωτας που συναντά κανείς στις σελίδες του, είναι επιβλητικός. Είναι πολλά παραπάνω. Είναι ένα μυθιστόρημα γραμμένο με ψυχή, που θα αγγίξει κάθε αναγνώστη ο οποίος θα αφεθεί ελεύθερος στη ροή του.
Όλα ξεκινούν το 1900, σε ένα μικρό χωριό, σε έναν οικισμό κοντά στην Κώμη, στους Αγίους Πάντες. Εκεί, ο αναγνώστης συναντά τον Καλλίνικο, ένα μικρό αγόρι γεμάτο καλοσύνη, χαμογελαστό, δραστήριο. Ένα αγόρι που βιώνει την ορφάνια, και αναγκάζεται από πολύ μικρός να δουλέψει για να στηρίξει το σπίτι και την οικογένειά του. Μία οικογένεια νεοσύστατη, στην οποία θα λέγαμε ότι παρασιτεί. Έτσι, με αφορμή κάποια δυσάρεστα γεγονότα, αλλά και ύστερα απ’ την προτροπή μίας νέας φίλης, της Ξωθιάς, ένα πλάσμα που μετεωρίζεται, ζώντας στο μεταίχμιο του πραγματικού κόσμου, και του ονείρου, ο Καλλίνικος θα αφήσει πίσω του την παλιά του ζωή, κι ό,τι τον πονά, και δίχως να χάσει στιγμή, θα κυνηγήσει το όνειρο, και την ευτυχία, στην πανέμορφη Κώμη!
Συντροφιά του, σε αυτό το ταξίδι, το σκυλί του, η μαλλιαρή Σπίθα, και η καφετιά μισότυφλη αγελάδα του, η Μαύρη. Η τύχη θα του χαμογελάσει, κι ο μικρός Καλλίνικος απ’ τη μία στιγμή, στην άλλη θα γίνει ο μπακαλόγατος των αδερφών Δαρδανών, οι οποίοι θα σταθούν δίπλα του, σαν πραγματικοί γονείς! Ο χρόνος κυλά σα νεράκι, τα χρόνια περνούν, κι ο Καλλίνικος μεγαλώνει, ανδρώνεται, ωριμάζει. Γίνεται ένα σωστό παλικάρι, φωτεινό σαν ήλιος, πρόθυμο, εργατικό, καλοσυνάτο. Ο έρωτας δεν αργεί να του χτυπήσει την πόρτα. Ένας έρωτας που θα συναντήσει στο γκρίζο βλέμμα της Λέλας του, με την οποία θα αποφασίσει να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του.
Όμως, ας μην ξεχνάμε πως βρισκόμαστε στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, μία έκρυθμη πολιτικά εποχή που εγκυμονεί μάχες, πολέμους, θανάτους, και αίμα…πολύ αίμα. Ο Καλλίνικος θα βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα. Ντυμένος με μια στολή που δεν του ταιριάζει, κουβαλώντας στους ώμους του, το δυσβάσταχτο χρέος υπεράσπισης της πατρίδας θα έρθει αντιμέτωπος με όλους τους πολέμους, που σφράγισαν την εποχή εκείνη.
Η απανθρωπιά, ο θάνατος, η αψιά μυρωδιά του αίματος, και οι δύσκολες συνθήκες διαβίωσης θα τον λυγίσουν. Δεν θα τον τσακίσουν όμως! Θα καταφέρει να επιβιώσει, χάρις στην ανάμνηση της αγαπημένης του Λέλας, αλλά και τη σποραδική παρουσία της Ξωθιάς, που δεν τον εγκαταλείπει ποτέ. Κι η ζωή του θα συνεχιστεί. Με τις καλές και τις κακές στιγμές. Με στιγμές φωτεινές, αλλά και σκοτεινές. Στιγμές γεμάτες χαρά, αλλά και στιγμές γεμάτες πόνο.
Ο θάνατος εναλλάσσεται με τη ζωή. Ο χρόνος ρέει σαν την άμμο στα δάκτυλα, τα χρόνια έρχονται και φεύγουν. Κι εμείς ακολουθούμε τον Καλλίνικο σε κάθε του στιγμή. Γινόμαστε σύντροφοι του. Μοιραζόμαστε τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές του. Άλλοτε γελάμε από χαρά, κι άλλοτε κλαίμε από λύπη. Είμαστε εκεί, στο πλάι του, μέχρι το τέλος. Δεν γίνεται διαφορετικά.
Κι αυτό γιατί, ο Κυριάκος Αθανασιάδης δημιουργεί μία τόσο ζεστή και οικεία ατμόσφαιρα, που ο αναγνώστης θέλοντας και μη, ανοίγει τα χέρια και αγκαλιάζει με θέρμη τον ήρωα του συγγραφέα. Έναν ήρωα ξεχωριστό, που σε κερδίζει απ’ την πρώτη στιγμή με την καλοσύνη, την αφέλεια και τη γενναιοδωρία του. Έναν ήρωα που φέρει τη στόφα θα τολμούσα να πω κλασικού χαρακτήρα. Έναν ήρωα τόσο οικείο, γνώριμο και προσιτό, που δεν γίνεται παρά να ταυτιστείς μαζί του!
Πέρα απ’ τον βασικό χαρακτήρα του βιβλίου, ο αναγνώστης θα εντυπωσιαστεί από τη διακριτική παρουσία της Ξωθιάς, την οποία και θα συμπαθήσει, γιατί αποτελεί πιστό σύντροφο του Καλλίνικου, σε κάθε σημαντική στιγμή της ζωής του. Η Ξωθιά είναι ένας άκρως συμβολικός χαρακτήρας, η παρουσία του οποίου θα μπορούσε να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως, ταυτόχρονα όμως, το μεταφυσικό αυτό στοιχείο, με το οποίο εμποτίζει ο συγγραφέας τις σελίδες του βιβλίου του, θα λέγαμε ότι λειτουργεί ως καρύκευμα που νοστιμίζει το τελικό αποτέλεσμα!
Διαβάζοντας, λοιπόν, το νέο μυθιστόρημα του Κυριάκου Αθανασιάδη, δεν θα μπορούσα να μην σταθώ και στον εξαιρετικό τρόπο γραφής του. Γραφή κρυστάλλινη, κελαριστή, εικονοποιητική, και άκρως λυρική. Γραφή που πλάθει ολοζώντανες εικόνες, και καλλιεργεί ατόφια συναισθήματα! Γραφή που καταφέρνει να σε διαπεράσει και να σ’ αγγίξει βαθιά, καθιστώντας το παρόν αναγνωστικό ταξίδι, αλησμόνητο!
Θα ήθελα επίσης να αναφέρω τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας διαχειρίζεται τις δύσκολες στιγμές του ήρωα, τα σκληρά γεγονότα που πλήττουν κατά καιρούς τη ζωή του. Παρότι διέπονται από συναισθηματικό βάρος, ο συγγραφέας καταφέρνει να τα κοινωνήσει στον αναγνώστη με έναν τρόπο κάπως ανάλαφρο, που τελικά δεν τον μαυρίζει! Γεγονός που τον καθιστά ξεχωριστό ως δημιουργό, ειδικά στην εποχή μας, όπου η πλειοψηφία αυτού του είδους των αναγνωσμάτων εκβιάζουν το συναίσθημα του αναγνώστη, προσδίδοντας μεγαλύτερο συναισθηματικό βάρος στον τρόπο που παρουσιάζουν τα δυσάρεστα γεγονότα που αφορούν τους ήρωες τον βιβλίων τους! Αντίθετα, ο κύριος Αθανασιάδης βρίσκει πάντα τον τρόπο να διεισδύσει λίγο φως, ακόμη κι όταν το σκοτάδι που κατακλύζει την καθημερινότητα του ήρωα, είναι πυκνό και απροσπέλαστο!
«Το κόκκινο μαντίλι» λοιπόν, είναι ένα μυθιστόρημα ανθρώπινο, τρυφερό, συγκινητικό, αισιόδοξο, που σε πλημμυρίζει με φως! Ένα μυθιστόρημα που παρότι δεν διέπεται από μία έντονη πλοκή, γεμάτη ανατροπές και αναπάντεχες εξελίξεις, καταφέρνει να σε αιχμαλωτίσει και να σε μαγέψει μέσα απ’ την απλότητα του! Είναι ένα μυθιστόρημα που θα θυμάμαι για καιρό, και σας προτείνω δίχως δεύτερη σκέψη, να το διαβάσετε!
July 1, 2020
Scroll down for English..
Το "Κόκκινο Μαντίλι" με γύρισε πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Με έκανε να νοσταλγήσω- μου θύμισε τα "Ψάθινα καπέλα" και το "Ταξίδι με τον Έσπερο".. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα που συνδυάζει τη λαϊκή παράδοση με παραμυθικά στοιχεία. Με έκανε να θυμώσω, να στεναχωρηθώ, να ξαφνιαστώ.. (Ο Βάρσος και ο Φερδινάνδος θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μου)..
Χωρίς να θέλω να κάνω spoiler, μου άρεσε πολύ ο τρόπος που προχωρουσε η ιστορία στον χρόνο, οπως και κάποια σημεία προοικονομίας . Είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Κυριάκου Αθανασιάδη που διαβάζω, δε θα είναι όμως το τελευταίο. Οι τέσσερις εποχές της Μέλισσας θα ακολουθήσουν πάραυτα!
It's a shame that books like this one have not been translated in English. A historically based novel that gives out a scent of a Greece more picturesque, tranquil and turbulent at the same time. It's the first book that I have read by the author Kyriakos Athanasiadis, but there are going to be more!
Το "Κόκκινο Μαντίλι" με γύρισε πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Με έκανε να νοσταλγήσω- μου θύμισε τα "Ψάθινα καπέλα" και το "Ταξίδι με τον Έσπερο".. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα που συνδυάζει τη λαϊκή παράδοση με παραμυθικά στοιχεία. Με έκανε να θυμώσω, να στεναχωρηθώ, να ξαφνιαστώ.. (Ο Βάρσος και ο Φερδινάνδος θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μου)..
Χωρίς να θέλω να κάνω spoiler, μου άρεσε πολύ ο τρόπος που προχωρουσε η ιστορία στον χρόνο, οπως και κάποια σημεία προοικονομίας . Είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Κυριάκου Αθανασιάδη που διαβάζω, δε θα είναι όμως το τελευταίο. Οι τέσσερις εποχές της Μέλισσας θα ακολουθήσουν πάραυτα!
It's a shame that books like this one have not been translated in English. A historically based novel that gives out a scent of a Greece more picturesque, tranquil and turbulent at the same time. It's the first book that I have read by the author Kyriakos Athanasiadis, but there are going to be more!
March 7, 2020
Σαν να καθησα διπλα σε ενα σοφο ανθρωπο που μου διηγηθηκε την ιστορια ενος αγοριου με λεπτα αχαρα ποδαρακια κ μικρες πλατιτσες. Ενος αγοριου που τον πηγε η μοιρα του μακρια κ δυσκολα ταξιδια, παρεα με μια νεράιδα.
Μια ιστορια-μαθημα δυναμης, θελησης, κουραγιου κ καρτερικοτητας δοσμενο με εναν απιστευτα γλαφυρο λογο. Ενα λογο που μου θυμισε την ομορφια της Ελληνικης γλωσσας που λιγοι ξερουν ��ια να χειριζονται μ'αυτο τον τροπο!
Αγαπησα τον μικρο Καλλινικο, αγαπησα αυτο το κειμενο και περιμενω ανυπομονα τη συνεχεια του. Κυριακο σε ευχαριστω για το υπεροχο ταξιδι!
Μια ιστορια-μαθημα δυναμης, θελησης, κουραγιου κ καρτερικοτητας δοσμενο με εναν απιστευτα γλαφυρο λογο. Ενα λογο που μου θυμισε την ομορφια της Ελληνικης γλωσσας που λιγοι ξερουν ��ια να χειριζονται μ'αυτο τον τροπο!
Αγαπησα τον μικρο Καλλινικο, αγαπησα αυτο το κειμενο και περιμενω ανυπομονα τη συνεχεια του. Κυριακο σε ευχαριστω για το υπεροχο ταξιδι!
June 9, 2020
📚Προσπάθησα να γράψω δύο λόγια και να τηρήσω όλους τους κανόνες που πρέπει να έχει ένας σχολιασμός.
Αλλά, με αυτό ειδικά το βιβλίο δεν γίνεται. Απλά δεν γίνεται.
Ούτε δύο λόγια να γράψεις, αλλά ούτε και να αποστασιοποιηθείς. Γιατί, τα συναισθήματα που γεννιούνται μέσα σου είναι τόσο έντονα που δεν γίνεται να τ΄αφήσεις πίσω.
☑️Γιατί… «Το Κόκκινο Μαντίλι» είναι σαν παραμύθι, με όλη τη μαγεία που κρύβουν τα όμορφα παραμύθια μέσα τους, όχι εκείνα με τους δράκους και τους λύκους, αλλά τα άλλα τα φωτεινά, τα τρυφερά, τα αισιόδοξα. Με τη διαφορά ότι είναι ένα παραμύθι που μιλά για αλήθειες.
☑️Γιατί … «Το Κόκκινο Μαντίλι» είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα, σαν εκείνα τα παλιακά, με όλες τις πινελιές που τα έκαναν ξεχωριστά, σαν εκείνα που βγάζουν μια λάμψη περίεργα φωτεινή μέσα από τις αράδες τους, σαν εκείνα που μιλούν για αξίες τόσο μακρινές και τόσο ζηλευτές σήμερα.
☑️Γιατί … «Το Κόκκινο Μαντίλι» είναι μια ιστορία που μπορεί να σταθεί στο τώρα ή μάλλον εύχεσαι να μπορεί να σταθεί στο τώρα, γιατί κουβαλάει μέσα της την αγνότητα τη χαμένη από χρόνια, που θέλεις διακαώς να την ξαναβρείς στη ζωή γύρω σου.
☑️Γιατί … «Το Κόκκινο Μαντίλι» είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Δοσμένο αλλιώς. Και μπορεί να καλύπτει μεν μια ολόκληρη πτυχή της ιστορίας του τόπου μας, από τους βαλκανικούς πολέμους, από τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, από την αποβίβαση στη Σμύρνη, τις μάχες εκεί, την υποχώρηση, μέχρι και την κατοχή και τον εμφύλιο και λίγο μετά. Αλλά, είναι δοσμένα όλα αυτά αλλιώς.
Όχι, δεν αλλοιώνονται τα ιστορικά γεγονότα, παρά προστίθενται πολλά που, εγώ τουλάχιστον δεν τα γνώριζα - και ίσως και άλλοι αναγνώστες να μην τα γνωρίζουν-.
Απλώς, η αφήγηση γίνεται με τέτοιο τρόπο που νιώθεις ότι ο συγγραφέας – παντογνώστης αφηγητής στην περίπτωσή μας -, αφηγείται την ιστορία σε εσένα τον έναν αναγνώστη. Και αυτό επιτυγχάνεται από το ύφος φυσικά , αλλά και από την εναλλαγή της αφηγηματικής γραφής από το τρίτο πρόσωπο, στο πρώτο πληθυντικό, κι αυτό με μόνο δύο - τρεις λέξεις εδώ και εκεί.
📚
Όλα αυτά είναι το Κόκκινο Μαντίλι. Κι ακόμη περισσότερα. Γιατί κουβαλάει, εκτός από το παραμύθι το όμορφο, εκτός από την ιστορία των ηρώων του, εκτός από την ιστορία της χώρας μας, κουβαλάει και τρυφερότητα, και νοσταλγία, και αισιοδοξία και ελπίδα. Κουβαλάει και μεγαλείο ψυχής και συγχώρεση. Κυρίως το τελευταίο. Και δίνει μηνύματα πολλά και τα δίνει αβίαστα μέσα από τη ζωή του αγοριού με τα πόδια τα λιγνά, και τη μεγάλη καρδιά.
Όλα αυτά με μια γραφή, εκείνη τη χαρακτηριστική του συγγραφέα, με τις μεγάλες ή και μικρές προτάσεις, με τις επαναλήψεις των λέξεων, που τόσο δένουν μεταξύ τους, και που δίνουν τόση ζωντάνια στον γραπτό λόγο - τον κάνουν προφορικό σχεδόν, – ναι, αυτό το τελευταίο προσέξτε το, δεν είναι λάθος, αντίθετα είναι ολόσωστο και τόσο δύσκολο να επιτευχθεί συνήθως!
Όλα αυτά είναι το Κόκκινο Μαντίλι, γεμάτο με λυρικές τρυφερές σκηνές που είτε θα σε κάνουν να χαθείς μέσα τους, είτε να χαμογελάσεις, είτε να συγκινηθείς και να δακρύσεις. Είτε και όλα ταυτόχρονα.
📚
Το μόνο που έχετε να κάνετε, λοιπόν, είναι να αφεθείτε και να δώσετε το χέρι σας στον Καλλίνικο
ή Καλό, εκείνο το αγόρι που, μεγαλώνοντας δεν έχασε την αγνότητά του, δεν έχασε την ομορφιά της ψυχής του. Εκείνο το αγόρι που έφυγε να βρει την τύχη του με μια αγελάδα, τη Μαύρη, μισότυφλη από το ένα μάτι και την Σπίθα το σκυλί του, με το μαλλί όλο τζίβα σαν φλοκάτη ένα πράγμα. Εκείνο το αγόρι που δεν ήθελε να έχει καμία άδικα ξοδεμένη μέρα στη ζωή του.
Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να αφεθείτε και να δώσετε το χέρι σας στον Βάρσο και στον Φερδινάνδο, τους δύο μπακάληδες με την πλέρια αγάπη μέσα τους, με την τρυφερή ψυχή τους – τους λάτρεψα και θα τους λατρέψετε και εσείς -, «ασφαλώς»!
Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να δώσετε το χέρι σας στη Λέλα, αυτή την αληθινή νεράιδα στη ζωή του Καλλίνικου, με τους ώμους από ζάχαρη και τον λαιμό από δαντέλα που, ήταν σαν άνοιξη και σαν καλοκαίρι μαζί, αλλά και στην άλλη την Ξωθιά του παραμυθιού. Ή και γιατί όχι, στην κυρία Ροδή, χήρα ήρωα των βαλκανικών πολέμων, αλλά και στον Γυλιό τον φίλο και συμπολεμιστή του αγοριού. Ή σε εκείνον τον άλλον. Το άλλο αγόρι, με τη στολή του εχθρού τη στολή.
Το μόνο που έχετε να κάνετε, λοιπόν, είναι να ακολουθήσετε το μαντίλι, «εκείνο το γνωστό κομμάτι, το ωραίο πανί με το λίγο μετάξι μέσα του, εκείνο με τα ξέφτια, το θολό, το παλιό, το νεραϊδίσιο.»
Το κόκκινο μαντίλι.
Και μετά να προχωρήσετε παρακάτω και να βρείτε την Άδα που, μέσα στο χαμόγελό της κρυβόταν όλο το παρελθόν και όλο το μέλλον μαζί.
Και να μείνετε εκεί, γιατί την Άδα θα την ξαναδούμε. Στο επόμενο.
Δώστε, λοιπόν, το χέρι σας σε όλους τους ήρωες και αφεθείτε.
Αυτό φτάνει.
Αλλά, με αυτό ειδικά το βιβλίο δεν γίνεται. Απλά δεν γίνεται.
Ούτε δύο λόγια να γράψεις, αλλά ούτε και να αποστασιοποιηθείς. Γιατί, τα συναισθήματα που γεννιούνται μέσα σου είναι τόσο έντονα που δεν γίνεται να τ΄αφήσεις πίσω.
☑️Γιατί… «Το Κόκκινο Μαντίλι» είναι σαν παραμύθι, με όλη τη μαγεία που κρύβουν τα όμορφα παραμύθια μέσα τους, όχι εκείνα με τους δράκους και τους λύκους, αλλά τα άλλα τα φωτεινά, τα τρυφερά, τα αισιόδοξα. Με τη διαφορά ότι είναι ένα παραμύθι που μιλά για αλήθειες.
☑️Γιατί … «Το Κόκκινο Μαντίλι» είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα, σαν εκείνα τα παλιακά, με όλες τις πινελιές που τα έκαναν ξεχωριστά, σαν εκείνα που βγάζουν μια λάμψη περίεργα φωτεινή μέσα από τις αράδες τους, σαν εκείνα που μιλούν για αξίες τόσο μακρινές και τόσο ζηλευτές σήμερα.
☑️Γιατί … «Το Κόκκινο Μαντίλι» είναι μια ιστορία που μπορεί να σταθεί στο τώρα ή μάλλον εύχεσαι να μπορεί να σταθεί στο τώρα, γιατί κουβαλάει μέσα της την αγνότητα τη χαμένη από χρόνια, που θέλεις διακαώς να την ξαναβρείς στη ζωή γύρω σου.
☑️Γιατί … «Το Κόκκινο Μαντίλι» είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Δοσμένο αλλιώς. Και μπορεί να καλύπτει μεν μια ολόκληρη πτυχή της ιστορίας του τόπου μας, από τους βαλκανικούς πολέμους, από τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, από την αποβίβαση στη Σμύρνη, τις μάχες εκεί, την υποχώρηση, μέχρι και την κατοχή και τον εμφύλιο και λίγο μετά. Αλλά, είναι δοσμένα όλα αυτά αλλιώς.
Όχι, δεν αλλοιώνονται τα ιστορικά γεγονότα, παρά προστίθενται πολλά που, εγώ τουλάχιστον δεν τα γνώριζα - και ίσως και άλλοι αναγνώστες να μην τα γνωρίζουν-.
Απλώς, η αφήγηση γίνεται με τέτοιο τρόπο που νιώθεις ότι ο συγγραφέας – παντογνώστης αφηγητής στην περίπτωσή μας -, αφηγείται την ιστορία σε εσένα τον έναν αναγνώστη. Και αυτό επιτυγχάνεται από το ύφος φυσικά , αλλά και από την εναλλαγή της αφηγηματικής γραφής από το τρίτο πρόσωπο, στο πρώτο πληθυντικό, κι αυτό με μόνο δύο - τρεις λέξεις εδώ και εκεί.
📚
Όλα αυτά είναι το Κόκκινο Μαντίλι. Κι ακόμη περισσότερα. Γιατί κουβαλάει, εκτός από το παραμύθι το όμορφο, εκτός από την ιστορία των ηρώων του, εκτός από την ιστορία της χώρας μας, κουβαλάει και τρυφερότητα, και νοσταλγία, και αισιοδοξία και ελπίδα. Κουβαλάει και μεγαλείο ψυχής και συγχώρεση. Κυρίως το τελευταίο. Και δίνει μηνύματα πολλά και τα δίνει αβίαστα μέσα από τη ζωή του αγοριού με τα πόδια τα λιγνά, και τη μεγάλη καρδιά.
Όλα αυτά με μια γραφή, εκείνη τη χαρακτηριστική του συγγραφέα, με τις μεγάλες ή και μικρές προτάσεις, με τις επαναλήψεις των λέξεων, που τόσο δένουν μεταξύ τους, και που δίνουν τόση ζωντάνια στον γραπτό λόγο - τον κάνουν προφορικό σχεδόν, – ναι, αυτό το τελευταίο προσέξτε το, δεν είναι λάθος, αντίθετα είναι ολόσωστο και τόσο δύσκολο να επιτευχθεί συνήθως!
Όλα αυτά είναι το Κόκκινο Μαντίλι, γεμάτο με λυρικές τρυφερές σκηνές που είτε θα σε κάνουν να χαθείς μέσα τους, είτε να χαμογελάσεις, είτε να συγκινηθείς και να δακρύσεις. Είτε και όλα ταυτόχρονα.
📚
Το μόνο που έχετε να κάνετε, λοιπόν, είναι να αφεθείτε και να δώσετε το χέρι σας στον Καλλίνικο
ή Καλό, εκείνο το αγόρι που, μεγαλώνοντας δεν έχασε την αγνότητά του, δεν έχασε την ομορφιά της ψυχής του. Εκείνο το αγόρι που έφυγε να βρει την τύχη του με μια αγελάδα, τη Μαύρη, μισότυφλη από το ένα μάτι και την Σπίθα το σκυλί του, με το μαλλί όλο τζίβα σαν φλοκάτη ένα πράγμα. Εκείνο το αγόρι που δεν ήθελε να έχει καμία άδικα ξοδεμένη μέρα στη ζωή του.
Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να αφεθείτε και να δώσετε το χέρι σας στον Βάρσο και στον Φερδινάνδο, τους δύο μπακάληδες με την πλέρια αγάπη μέσα τους, με την τρυφερή ψυχή τους – τους λάτρεψα και θα τους λατρέψετε και εσείς -, «ασφαλώς»!
Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να δώσετε το χέρι σας στη Λέλα, αυτή την αληθινή νεράιδα στη ζωή του Καλλίνικου, με τους ώμους από ζάχαρη και τον λαιμό από δαντέλα που, ήταν σαν άνοιξη και σαν καλοκαίρι μαζί, αλλά και στην άλλη την Ξωθιά του παραμυθιού. Ή και γιατί όχι, στην κυρία Ροδή, χήρα ήρωα των βαλκανικών πολέμων, αλλά και στον Γυλιό τον φίλο και συμπολεμιστή του αγοριού. Ή σε εκείνον τον άλλον. Το άλλο αγόρι, με τη στολή του εχθρού τη στολή.
Το μόνο που έχετε να κάνετε, λοιπόν, είναι να ακολουθήσετε το μαντίλι, «εκείνο το γνωστό κομμάτι, το ωραίο πανί με το λίγο μετάξι μέσα του, εκείνο με τα ξέφτια, το θολό, το παλιό, το νεραϊδίσιο.»
Το κόκκινο μαντίλι.
Και μετά να προχωρήσετε παρακάτω και να βρείτε την Άδα που, μέσα στο χαμόγελό της κρυβόταν όλο το παρελθόν και όλο το μέλλον μαζί.
Και να μείνετε εκεί, γιατί την Άδα θα την ξαναδούμε. Στο επόμενο.
Δώστε, λοιπόν, το χέρι σας σε όλους τους ήρωες και αφεθείτε.
Αυτό φτάνει.
May 17, 2020
Δηλώνω μαγεμένη. Πρόκειται για ένα πολύ διαφορετικό βιβλίο που με έχει αληθινά παραξενέψει... Πώς γίνεται να είναι τόσο ατμοσφαιρικό, γοητευτικό, παραμυθένιο και παράλληλα γήινο, ανθρώπινο και τρυφερό, τόσο τρυφερό που να σε πονάει το είναι σου από το συναίσθημα που σου γεννά; Τόσο σκληρό και πλούσιο στις ιστορικές αναφορές του και συγχρόνως προσιτό, ζωντανό και αληθινό στην κάθε λέξη, στο κάθε γράμμα και στην κάθε τελεία; ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΑΝΤΙΛΙ ή αλλιώς η ζωή του πρωταγωνιστή του, του Καλλίνικου Σπαθάρη, είναι ένα παραμύθι για μεγάλους. Ή ένα μυθιστόρημα για όσους νιώθουν ακόμα παιδιά. Και κάτι ακόμα: όσοι αγαπούν τα ζώα όσο εγώ, θα βρούνε έναν ακόμα λόγο -και είναι πολλοί- να λατρέψουν το συγκεκριμένο βιβλίο!!!
March 30, 2020
Ο πολυγραφότατος Κυριάκος Αθανασιάδης, που έχει υπογράψει δεκάδες βιβλία για παιδιά, εφήβους αλλά και ενήλικες, επιστρέφει με ένα νέο μυθιστόρημα για τους τελευταίους, "Το κόκκινο μαντίλι", που πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Ένα μυθιστόρημα που αφηγείται μια ιστορία βγαλμένη μέσα από την ίδια τη ζωή, που είναι απίθανο ν' αφήσει ασυγκίνητο οποιονδήποτε το πάρει στα χέρια του. Ένα μυθιστόρημα που μέσα στην αλήθεια του κρύβει μεγάλες δόσεις μαγείας, που μας ταξιδεύει και μας συγκινεί με τρόπους που δεν βάζει ο νους, και που μας κάνει να πορευόμαστε βήμα βήμα με τους ήρωές του, ζώντας μαζί τους μικρές και μεγάλες στιγμές που θα μείνουν μέσα μας χαραγμένες για πολύ καιρό.
Ο Καλλίνικος είναι ένα αγόρι που γεννιέται το 1900, στην ανατολή του προηγούμενου αιώνα, σε έναν μικρό οικισμό της Κώμης, στους Αγίους Πάντοτε, ζώντας μια ζωή που μόνο εύκολη δεν είναι. Από τα πέντε του μόλις χρόνια, εξαιτίας ενός ατυχήματος του πατέρα του που τον αφήνει ανάπηρο, αναγκάζεται να δουλέψει για να μπορέσει να στηρίξει το σπιτικό του ενώ, έχοντας ορφανέψει από μητέρα τον πρώτο χρόνο της ζωής του, πρέπει ν' αντιμετωπίσει και την σκληρόκαρδη μητριά του που ποτέ δεν μπόρεσε να νιώσει γι' αυτόν ούτε καν ψήγματα αγάπης. Ωστόσο, εκείνος δεν το βάζει κάτω, προσπαθώντας πάντα για το καλύτερο, έχοντας για συντροφιά του την Σπίθα και τη Μαύρη, μια μαλλιαρή σκυλίτσα και μια μισότυφλη αγελάδα, μα και την Ξωθιά, ένα πλάσμα που μοιάζει με αερικό, που ακροβατεί ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο και σε έναν άλλον, σχεδόν ονειρικό.
Μέχρι που ξημερώνει η μέρα που ο Καλλίνικος αποφασίζει να κυνηγήσει τα όνειρά του και αφήνει πίσω του το χωριό του και πηγαίνει στην Κώμη όπου και κάνει μια νέα αρχή, πλάι σε δύο αδέρφια που θα γίνουν η νέα του οικογένεια -το είδος εκείνο της οικογένειας που ποτέ ως τότε δεν ήξερε πως μπορεί να υπάρχει. Γίνεται ο μπακαλόγατός τους, λοιπόν, και τα χρόνια περνάνε, με τον Καλλίνικο να μεταμορφώνεται να ανδρώνεται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο, με έναν χαρακτήρα ζηλευτό που δεν μπορείς να μην αγαπήσεις. Τότε είναι που στη ζωή του έρχεται η Λέλα και μαζί με αυτήν, ο έρωτας, που θα τον συντροφεύει ακόμα και όταν η ζωή τα φέρει έτσι που ο ίδιος θα βρεθεί στο πεδίο της μάχης, φορώντας μια στολή το βάρος της οποίας είναι ασήκωτο, αλλά που δεν μπορεί να το αποφύγει. Και όσο αγωνίζεται για την πατρίδα, τα χρόνια κυλούν και ο ίδιος γονατίζει πολλές φορές, αλλά ποτέ δεν χάνει την πίστη και την ελπίδα του, αγκιστρωμένος στα όνειρα εκείνα που ακόμα τον κρατάνε στη ζωή.
"Το κόκκινο μαντίλι" είναι από τα βιβλία εκείνα που δύσκολα μπορείς να τους προσδώσεις μια συγκεκριμένη ταυτότητα. Είναι, το δίχως άλλο, ένα βιβλίο με χαρακτήρα, αλλά που σαν να αρνείται πεισματικά να φορέσει ταμπέλες. Αποτελεί το χρονικό μισού αιώνα, μέσα στο οποίο συμβαίνουν ορισμένα από τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα, αλλά δεν είναι ένα καθαρόαιμο ιστορικό μυθιστόρημα. Μιλάει για μια μεγάλη αγάπη, αλλά δεν είναι ένα καθαρόαιμο αισθηματικό. Θίγει σοβαρά κοινωνικά ζητήματα της εποχής εκείνης, που συνεχώς άλλαζε και εξελισσόταν, αλλά ούτε καθαρόαιμο κοινωνικό μυθιστόρημα μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς. Άρα, τι είναι; Μάλλον, ένα κράμα όλων αυτών, που έχει ως αποτέλεσμα μια αφήγηση με ιστορική κατεύθυνση, μα με τον άνθρωπο και την αλήθεια του ως άξονα, και την αγάπη, σε όλες της τις εκτάσεις, ως πυρήνα όλων.
Ο Καλλίνικος είναι ένας από τους λόγους που αγάπησα τόσο πολύ την ιστορία αυτή. Είναι ένας ήρωας που φαντάζει σαν να έχει ξεπεταχτεί από βιβλία και ιστορίες άλλων εποχών, όχι μόνο επειδή έζησε πολλά χρόνια πριν, αλλά επειδή ο χαρακτήρας του διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που έχουν κάνει, ανά τους αιώνες, τους ήρωες των κλασσικών βιβλίων να ξεχωρίζουν. Ένας χαρακτήρας ιδιαίτερος, μοναδικός, που ξεχωρίζει με την απλότητα και την αυθεντικότητά του, σε μια εποχή που όλοι προσπαθούν να ξεχωρίσουν μέσω των ιδιαιτεροτήτων τους που τελικά δεν τους καθιστούν τόσο μοναδικούς, όσο εκνευριστικά εγωκεντρικούς. Ένας χαρακτήρας που σου προσφέρει απλόχερα την ευκαιρία να ταυτιστείς μαζί του, μα και να τον αγαπήσεις γι' αυτό που πραγματικά είναι και όχι γι' αυτό που προσπαθεί ν' αποδείξει πως είναι. Και πλάι σ' αυτόν, χαρακτήρες βγαλμένοι μέσα από την ίδια τη ζωή, άλλοι καλοί και άλλοι όχι και τόσο, μα με τον καθέναν τους να προσθέτει το δικό του λιθαράκι σε αυτό το ψηφιδωτό που ονομάζουμε ζωή.
Η εξιστόρηση μιας ζωής που μπορεί να μην είναι παραμύθι, αλλά που παρά τις δυσκολίες, τα σκαμπανευάσματά της και τις αιματοβαμμένες σελίδες της, διατηρεί ένα μέρος της μαγείας εκείνης που μόνο ένα παραμύθι μπορεί να έχει. Χαρακτήρες που κινούνται, αλληλεπιδρούν, αλλάζουν, διαμορφώνονται και διαμορφώνουν ανθρώπους, χαρακτήρες, συμπεριφορές, ζωές, και στο επίκεντρο εκείνος ο ένας, με μια ψυχή τόσο καθάρια που, ακόμα και όταν αυτή διαβαίνει την κόλαση, δεν χάνει τον εαυτό της. Και πάντα στο πλευρό του η Ξωθιά, διακριτική και δυναμική, συντροφική και απαρατήρητη, με μια διάσταση σχεδόν συμβολική, πασπαλισμένη με τη χρυσόσκονη του μαγικού ρεαλισμού που δίνει άλλη διάσταση και νόημα στην ύπαρξή της. Ένα μυθιστόρημα σκληρό κάποιες φορές, αλλά όχι με τρόπο ακραίο, μα με μια τρυφερότητα που μας συγκινεί και μας αγγίζει βαθιά, και που μας θυμίζει πως μετά το σκοτάδι έρχεται το πιο δυνατό φως.
Ο Καλλίνικος είναι ένα αγόρι που γεννιέται το 1900, στην ανατολή του προηγούμενου αιώνα, σε έναν μικρό οικισμό της Κώμης, στους Αγίους Πάντοτε, ζώντας μια ζωή που μόνο εύκολη δεν είναι. Από τα πέντε του μόλις χρόνια, εξαιτίας ενός ατυχήματος του πατέρα του που τον αφήνει ανάπηρο, αναγκάζεται να δουλέψει για να μπορέσει να στηρίξει το σπιτικό του ενώ, έχοντας ορφανέψει από μητέρα τον πρώτο χρόνο της ζωής του, πρέπει ν' αντιμετωπίσει και την σκληρόκαρδη μητριά του που ποτέ δεν μπόρεσε να νιώσει γι' αυτόν ούτε καν ψήγματα αγάπης. Ωστόσο, εκείνος δεν το βάζει κάτω, προσπαθώντας πάντα για το καλύτερο, έχοντας για συντροφιά του την Σπίθα και τη Μαύρη, μια μαλλιαρή σκυλίτσα και μια μισότυφλη αγελάδα, μα και την Ξωθιά, ένα πλάσμα που μοιάζει με αερικό, που ακροβατεί ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο και σε έναν άλλον, σχεδόν ονειρικό.
Μέχρι που ξημερώνει η μέρα που ο Καλλίνικος αποφασίζει να κυνηγήσει τα όνειρά του και αφήνει πίσω του το χωριό του και πηγαίνει στην Κώμη όπου και κάνει μια νέα αρχή, πλάι σε δύο αδέρφια που θα γίνουν η νέα του οικογένεια -το είδος εκείνο της οικογένειας που ποτέ ως τότε δεν ήξερε πως μπορεί να υπάρχει. Γίνεται ο μπακαλόγατός τους, λοιπόν, και τα χρόνια περνάνε, με τον Καλλίνικο να μεταμορφώνεται να ανδρώνεται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο, με έναν χαρακτήρα ζηλευτό που δεν μπορείς να μην αγαπήσεις. Τότε είναι που στη ζωή του έρχεται η Λέλα και μαζί με αυτήν, ο έρωτας, που θα τον συντροφεύει ακόμα και όταν η ζωή τα φέρει έτσι που ο ίδιος θα βρεθεί στο πεδίο της μάχης, φορώντας μια στολή το βάρος της οποίας είναι ασήκωτο, αλλά που δεν μπορεί να το αποφύγει. Και όσο αγωνίζεται για την πατρίδα, τα χρόνια κυλούν και ο ίδιος γονατίζει πολλές φορές, αλλά ποτέ δεν χάνει την πίστη και την ελπίδα του, αγκιστρωμένος στα όνειρα εκείνα που ακόμα τον κρατάνε στη ζωή.
"Το κόκκινο μαντίλι" είναι από τα βιβλία εκείνα που δύσκολα μπορείς να τους προσδώσεις μια συγκεκριμένη ταυτότητα. Είναι, το δίχως άλλο, ένα βιβλίο με χαρακτήρα, αλλά που σαν να αρνείται πεισματικά να φορέσει ταμπέλες. Αποτελεί το χρονικό μισού αιώνα, μέσα στο οποίο συμβαίνουν ορισμένα από τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα, αλλά δεν είναι ένα καθαρόαιμο ιστορικό μυθιστόρημα. Μιλάει για μια μεγάλη αγάπη, αλλά δεν είναι ένα καθαρόαιμο αισθηματικό. Θίγει σοβαρά κοινωνικά ζητήματα της εποχής εκείνης, που συνεχώς άλλαζε και εξελισσόταν, αλλά ούτε καθαρόαιμο κοινωνικό μυθιστόρημα μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς. Άρα, τι είναι; Μάλλον, ένα κράμα όλων αυτών, που έχει ως αποτέλεσμα μια αφήγηση με ιστορική κατεύθυνση, μα με τον άνθρωπο και την αλήθεια του ως άξονα, και την αγάπη, σε όλες της τις εκτάσεις, ως πυρήνα όλων.
Ο Καλλίνικος είναι ένας από τους λόγους που αγάπησα τόσο πολύ την ιστορία αυτή. Είναι ένας ήρωας που φαντάζει σαν να έχει ξεπεταχτεί από βιβλία και ιστορίες άλλων εποχών, όχι μόνο επειδή έζησε πολλά χρόνια πριν, αλλά επειδή ο χαρακτήρας του διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που έχουν κάνει, ανά τους αιώνες, τους ήρωες των κλασσικών βιβλίων να ξεχωρίζουν. Ένας χαρακτήρας ιδιαίτερος, μοναδικός, που ξεχωρίζει με την απλότητα και την αυθεντικότητά του, σε μια εποχή που όλοι προσπαθούν να ξεχωρίσουν μέσω των ιδιαιτεροτήτων τους που τελικά δεν τους καθιστούν τόσο μοναδικούς, όσο εκνευριστικά εγωκεντρικούς. Ένας χαρακτήρας που σου προσφέρει απλόχερα την ευκαιρία να ταυτιστείς μαζί του, μα και να τον αγαπήσεις γι' αυτό που πραγματικά είναι και όχι γι' αυτό που προσπαθεί ν' αποδείξει πως είναι. Και πλάι σ' αυτόν, χαρακτήρες βγαλμένοι μέσα από την ίδια τη ζωή, άλλοι καλοί και άλλοι όχι και τόσο, μα με τον καθέναν τους να προσθέτει το δικό του λιθαράκι σε αυτό το ψηφιδωτό που ονομάζουμε ζωή.
Η εξιστόρηση μιας ζωής που μπορεί να μην είναι παραμύθι, αλλά που παρά τις δυσκολίες, τα σκαμπανευάσματά της και τις αιματοβαμμένες σελίδες της, διατηρεί ένα μέρος της μαγείας εκείνης που μόνο ένα παραμύθι μπορεί να έχει. Χαρακτήρες που κινούνται, αλληλεπιδρούν, αλλάζουν, διαμορφώνονται και διαμορφώνουν ανθρώπους, χαρακτήρες, συμπεριφορές, ζωές, και στο επίκεντρο εκείνος ο ένας, με μια ψυχή τόσο καθάρια που, ακόμα και όταν αυτή διαβαίνει την κόλαση, δεν χάνει τον εαυτό της. Και πάντα στο πλευρό του η Ξωθιά, διακριτική και δυναμική, συντροφική και απαρατήρητη, με μια διάσταση σχεδόν συμβολική, πασπαλισμένη με τη χρυσόσκονη του μαγικού ρεαλισμού που δίνει άλλη διάσταση και νόημα στην ύπαρξή της. Ένα μυθιστόρημα σκληρό κάποιες φορές, αλλά όχι με τρόπο ακραίο, μα με μια τρυφερότητα που μας συγκινεί και μας αγγίζει βαθιά, και που μας θυμίζει πως μετά το σκοτάδι έρχεται το πιο δυνατό φως.
December 12, 2020
✒️ Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτέλεσε για μένα ένα ευχάριστο διάλειμμα από τα κύρια αναγνώσματά μου, και ήταν το πρώτο από τα βιβλία του συγγραφέα που έτυχε να διαβάσω. Μεταξύ μας, το είχα πάρει δώρο στην αδερφή μου για τη γιορτή της, και είπα να της το δανειστώ.😜
ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΑΝΤΗΛΙ διαπραγματεύεται την ιστορία ενός παιδιού που μεγαλώνει στους “Αγίους Πάντοτε”, έναν οικισμό της Κώμης, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Το παλικαράκι αυτό ονομάζεται Καλλίνικος, και παλεύει από πέντε χρονών για την επιβίωση και τις δυσκολίες της ζωής. Ο πατέρας έχει μείνει ανάπηρος από ατύχημα, και σαν να μην έφτανε αυτό, έχει να αντιμετωπίσει και την σκληρόκαρδη μητριά που του έλαχε, εφόσον έμεινε πολύ νωρίς ορφανός από μητέρα. Δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες, πρώτον για να αποφύγω τυχόν spoiler, και δεύτερον γιατί το βιβλίο αξίζει την προσοχή σας! Πρόκειται για ένα καλογραμμένο στόρι, με γλαφυρές περιγραφές και πλούσιο λεξιλόγιο. Αναφέρεται ωστόσο σε ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα. Από την άλλη, μιλάει για την μεγάλη αγάπη, τον έρωτα, θίγει επίσης κοινωνικά θέματα της περιόδου που διαδραματίζεται η ιστορία, αλλά παρ’ όλα αυτά, δεν πρόκειται για κάποιο ιστορικό ή συναισθηματικό μυθιστόρημα.
Σε τελική ανάλυση, μιλάμε για ένα ιδιαίτερο βιβλίο, άρτια εμπλουτισμένο με στοιχεία που ο συγγραφέας πάντρεψε μεταξύ τους, δίχως όμως να μπερδεύει ή να κουράζει κατ’ εμέ το κομμάτι της ανάγνωσης. Το προτείνω ανοιχτά στο αναγνωστικό κοινό, και σας εύχομαι καλή ανάγνωση και καλό Σαββατοκύριακο.😇📚
ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΑΝΤΗΛΙ διαπραγματεύεται την ιστορία ενός παιδιού που μεγαλώνει στους “Αγίους Πάντοτε”, έναν οικισμό της Κώμης, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Το παλικαράκι αυτό ονομάζεται Καλλίνικος, και παλεύει από πέντε χρονών για την επιβίωση και τις δυσκολίες της ζωής. Ο πατέρας έχει μείνει ανάπηρος από ατύχημα, και σαν να μην έφτανε αυτό, έχει να αντιμετωπίσει και την σκληρόκαρδη μητριά που του έλαχε, εφόσον έμεινε πολύ νωρίς ορφανός από μητέρα. Δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες, πρώτον για να αποφύγω τυχόν spoiler, και δεύτερον γιατί το βιβλίο αξίζει την προσοχή σας! Πρόκειται για ένα καλογραμμένο στόρι, με γλαφυρές περιγραφές και πλούσιο λεξιλόγιο. Αναφέρεται ωστόσο σε ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα. Από την άλλη, μιλάει για την μεγάλη αγάπη, τον έρωτα, θίγει επίσης κοινωνικά θέματα της περιόδου που διαδραματίζεται η ιστορία, αλλά παρ’ όλα αυτά, δεν πρόκειται για κάποιο ιστορικό ή συναισθηματικό μυθιστόρημα.
Σε τελική ανάλυση, μιλάμε για ένα ιδιαίτερο βιβλίο, άρτια εμπλουτισμένο με στοιχεία που ο συγγραφέας πάντρεψε μεταξύ τους, δίχως όμως να μπερδεύει ή να κουράζει κατ’ εμέ το κομμάτι της ανάγνωσης. Το προτείνω ανοιχτά στο αναγνωστικό κοινό, και σας εύχομαι καλή ανάγνωση και καλό Σαββατοκύριακο.😇📚
March 28, 2020
Ένα «Κόκκινο μαντίλι». Ένα κομμάτι λεπτό ύφασμα που το παρασύρει ο άνεμος της ιστορίας και στροβιλίζεται μαζί με το πεπρωμένο μιας στοργικής ψυχής στη δίνη του χώρου και του χρόνου. Ένα κομμάτι ύφασμα που κλείνει σφιχτά τα μάτια του συγγραφέα Κυριάκου Αθανασιάδη και αφήνει ελεύθερη τη λυρική του πένα να αποτυπώσει στο χαρτί το οδοιπορικό ζωής μιας άδολης καρδιάς, με οδηγό μόνο το συναίσθημα, και να μυήσει τον αναγνώστη σε ένα συγκινητικό λογοτεχνικό ταξίδι. Το ταξίδι ζωής του τρυφερού Καλλίνικου που στάθηκε αγέρωχος απέναντι στις οδυνηρές εκπλήξεις της μοίρας, έσκυψε το κεφάλι με ευγνωμοσύνη μπροστά στην ανέλπιστη ευτυχία και πληγώθηκε ανεπανόρθωτα από τα βέλη του έρωτα.
Με την έλευση του 1900, ένα αγόρι έρχεται στη ζωή στον όμορφο οικισμό των Αγίων Πάντοτε. Ο Καλλίνικος ή Καλός ή Νίκος Σπαθάρης. Ένα αγόρι που αναγκάζεται από μικρό να γνωρίσει τη δύσκολη πλευρά της ζωής. Χάνει τη μητέρα του όταν γίνεται ενός, ο πατέρας του ξαναφτιάχνει τη ζωή του με μια σκληρόκαρδη γυναίκα και αποκτά τρεις αδερφές, που οφείλει να προστατέψει και να τους παρέχει τα πάντα. Και αυτό γιατί στα πέντε του ο πατέρας του παθαίνει ένα συφόριασμα και μένει ανήμπορος σε μια κουνιστή πολυθρόνα, και ο καλόψυχος Καλλίνικος αναγκάζεται να δουλέψει σκληρά. Όμως, δεν το βάζει κάτω. Παλεύει με τον λιγνίτη, αποδέχεται την αδικία, τρέχει ακούραστος όπου μπορεί, και απολαμβάνει την αγάπη και τη συντροφιά της Σπίθας και της Μαύρης. Κάνει όνειρα και όταν ο πόνος τον ξεπερνά, αποφασίζει να πάρει τη ζωή στα χέρια του και να ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι. Ή μάλλον το μονοπάτι στο οποίο προπορεύεται η Ξωθιά, η αχώριστη φίλη του που στέκεται πάντα πλάι του διακριτικά.
Αυτό «Το κόκκινο μαντίλι» είναι ένας κόμπος στον λαιμό. Ένας κόμπος συγκίνησης που φέρνει δάκρυα στα μάτια, ξυπνάει μνήμες από το χθες και ανεβάζει στο βάθρο της ζωής έναν μοναδικό ήρωα. Έναν ήρωα με αγνή καρδιά και ακέραιο χαρακτήρα που αντέχει στον χρόνο.
https://www.athensvoice.gr/culture/bo...
Με την έλευση του 1900, ένα αγόρι έρχεται στη ζωή στον όμορφο οικισμό των Αγίων Πάντοτε. Ο Καλλίνικος ή Καλός ή Νίκος Σπαθάρης. Ένα αγόρι που αναγκάζεται από μικρό να γνωρίσει τη δύσκολη πλευρά της ζωής. Χάνει τη μητέρα του όταν γίνεται ενός, ο πατέρας του ξαναφτιάχνει τη ζωή του με μια σκληρόκαρδη γυναίκα και αποκτά τρεις αδερφές, που οφείλει να προστατέψει και να τους παρέχει τα πάντα. Και αυτό γιατί στα πέντε του ο πατέρας του παθαίνει ένα συφόριασμα και μένει ανήμπορος σε μια κουνιστή πολυθρόνα, και ο καλόψυχος Καλλίνικος αναγκάζεται να δουλέψει σκληρά. Όμως, δεν το βάζει κάτω. Παλεύει με τον λιγνίτη, αποδέχεται την αδικία, τρέχει ακούραστος όπου μπορεί, και απολαμβάνει την αγάπη και τη συντροφιά της Σπίθας και της Μαύρης. Κάνει όνειρα και όταν ο πόνος τον ξεπερνά, αποφασίζει να πάρει τη ζωή στα χέρια του και να ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι. Ή μάλλον το μονοπάτι στο οποίο προπορεύεται η Ξωθιά, η αχώριστη φίλη του που στέκεται πάντα πλάι του διακριτικά.
Αυτό «Το κόκκινο μαντίλι» είναι ένας κόμπος στον λαιμό. Ένας κόμπος συγκίνησης που φέρνει δάκρυα στα μάτια, ξυπνάει μνήμες από το χθες και ανεβάζει στο βάθρο της ζωής έναν μοναδικό ήρωα. Έναν ήρωα με αγνή καρδιά και ακέραιο χαρακτήρα που αντέχει στον χρόνο.
https://www.athensvoice.gr/culture/bo...
March 6, 2020
Αγαπημένος συγγραφέας! Προτείνεται, προτείνεται, προτείνεται!
March 6, 2020
Εξαιρετικότατο όπως και η Μέλισσα που προηγήθηκε. Ο Αθανασιάδης έχει χρυσή πέννα!
April 26, 2020
Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν μπορείς να κατατάξεις σε μια κατηγορία καθώς συνδυάζει στοιχεία ηθογραφίας αλλά και ιστορικού μυθιστορήματος. Ο συγγραφέας παρουσιάζει την ζωή του ήρωά του Καλλίνικου από την παιδική του ηλικία μέχρι και την ενηλικίωσή του. Σε αυτό το διάστημα ο ήρωας αντιμετωπίζει το σκληρό πρόσωπο της μητριάς του, αναλαμβάνει τις ευθύνες μετά το θάνατο του πατέρα του, ερωτεύεται, παντρεύεται, βρίσκεται στο πόλεμο, κάνει μια μεγάλη οικογένεια... Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί μια απλή γλώσσα, ωστόσο υπάρχουν πολλές παρομοιώσεις στο πρώτο μέρος και επαναλήψεις των ονομάτων που κουράζουν τον αναγνώστη. Απόλαυσα τα διαλογικά μέρη που πρόσφεραν ζωντάνια και μια δόση χιούμορ. Γενικά ήταν ένα απολαυστικό βιβλίο. Επίσης θα ήθελα να σημειώσω ότι ο τίτλος μου έφερε στο μυαλό το σενάριο του Νίκου Καζαντζάκη "Κόκκινο μαντίλι"που αφορούσε την την Επανάσταση του 1821 και τον αγώνα τριών μελών της Φιλικής Εταιρείας για την απελευθέρωση της Ελλάδας.
May 5, 2020
Το κόκκινο μαντίλι είναι ένα ταξίδι γεμάτο λέξεις! Μέσα από την πολύ όμορφη αφήγηση του συγγραφέα διάβασα την ιστορία ενός σπάνιου αγοριού με θαυμαστή δύναμη, καλοσύνη, υπομονή κι αγάπη. Ενός ανθρώπου που θα ήθελα να γνώριζα και να μου έλεγε την ιστορία του ξανά και ξανά!
March 7, 2020
Δεν το έχω τελειώσει, αλλά, με έχει συνεπάρει👍🏼👍🏼👍🏼👍🏼
July 5, 2020
Το διάβασα "λαίμαργα". Μου άρεσε πάρα πολύ. Αξιοσημείωτη είναι η ατμόσφαιρα του βιβλίου που είναι ονειρική, μαγική, ερωτική, αερική, και όπου ο πόνος και η χαρά έχουν την ίδια βαρύτητα. Τα σύμβολα του βιβλίου ήταν ευφυέστατα όπως το "νυφικό" και το "κόκκινο μαντίλι". Λυπήθηκα που τελείωσε. Αναμφισβήτητα θα διαβάσω και άλλα έργα του και κυρίως αυτό που υποσχέθηκε αυτό το βιβλίο ότι σύντομα θα διαβάσουμε και την ιστορία της Άδας.
Το μόνο που με ενόχλησε ήταν η εναλλάξ χρήση δύο εκφράσεων κατά την διάρκεια της αναφοράς του κειμένου στα καθαρά ιστορικά γεγονότα (μία αναφορά απλά ενημερωτική) όπου άλλαζε και το πρόσωπο αφήγησης και από το τρίτο ενικό που επικρατεί σε όλο το υπόλοιπο βιβλίο, εκεί το γυρνούσε στο πρώτο πληθυντικό. Είναι δυο εκφράσεις με τις οποίες γενικά έχω θέμα όταν τις ακούω, τόσο συχνά τελευταία, κυρίως από γυναίκες στον προφορικό λόγο, αλλά και από άνδρες. Δύο φράσεις που όταν τις ακούω θέλω να σταματώ τον ομιλητή μου και να του υποδείξω ότι αυτές οι φράσεις στα αυτιά μου είναι άκρως λαϊκές. Τις λένε συνέχεια οι γνωστές τηλεπαρουσιάστριες. Είναι οι φράσεις "εν πάσει περίπτωσή¨" και "τέλος πάντων". Μέτρησα πάνω από είκοσι φο��ές την εναλλάξ χρήση τους. Και σε μία τόση μαγική ατμόσφαιρα, όταν ξεκινούσαν παράγραφοι με αυτές τις εκφράσεις, και μόνο που διάβαζα αυτές τις δύο εκφράσεις με πετούσε η χρήση τους έξω από το λογοτεχνικό όνειρο που κατάφερνε όλο το υπόλοιπο κείμενο να με έχει εγκλωβισμένη, γραπωμένη, μαγεμένη. Αναζήτησα στο youtube να ακούσω τον προφορικό λόγο του συγγραφέα και ΟΧΙ δεν χρησιμοποιεί αυτές τις δύο εκφράσεις. Τώρα πως μπήκαν αυτές οι δύο εκφράσεις τόσο συχνά μου κάνει πραγματικά εντύπωση αλλά δεν με εκπλήσσει.
Το μόνο που με ενόχλησε ήταν η εναλλάξ χρήση δύο εκφράσεων κατά την διάρκεια της αναφοράς του κειμένου στα καθαρά ιστορικά γεγονότα (μία αναφορά απλά ενημερωτική) όπου άλλαζε και το πρόσωπο αφήγησης και από το τρίτο ενικό που επικρατεί σε όλο το υπόλοιπο βιβλίο, εκεί το γυρνούσε στο πρώτο πληθυντικό. Είναι δυο εκφράσεις με τις οποίες γενικά έχω θέμα όταν τις ακούω, τόσο συχνά τελευταία, κυρίως από γυναίκες στον προφορικό λόγο, αλλά και από άνδρες. Δύο φράσεις που όταν τις ακούω θέλω να σταματώ τον ομιλητή μου και να του υποδείξω ότι αυτές οι φράσεις στα αυτιά μου είναι άκρως λαϊκές. Τις λένε συνέχεια οι γνωστές τηλεπαρουσιάστριες. Είναι οι φράσεις "εν πάσει περίπτωσή¨" και "τέλος πάντων". Μέτρησα πάνω από είκοσι φο��ές την εναλλάξ χρήση τους. Και σε μία τόση μαγική ατμόσφαιρα, όταν ξεκινούσαν παράγραφοι με αυτές τις εκφράσεις, και μόνο που διάβαζα αυτές τις δύο εκφράσεις με πετούσε η χρήση τους έξω από το λογοτεχνικό όνειρο που κατάφερνε όλο το υπόλοιπο κείμενο να με έχει εγκλωβισμένη, γραπωμένη, μαγεμένη. Αναζήτησα στο youtube να ακούσω τον προφορικό λόγο του συγγραφέα και ΟΧΙ δεν χρησιμοποιεί αυτές τις δύο εκφράσεις. Τώρα πως μπήκαν αυτές οι δύο εκφράσεις τόσο συχνά μου κάνει πραγματικά εντύπωση αλλά δεν με εκπλήσσει.
March 7, 2020
Εξαιρετικό!
March 6, 2020
Εξαιρετικό!!!!!!!! :)
March 7, 2020
Αγαπημένος Κυριάκος Αθανασιάδης.Υπεροχο βιβλιο.
April 21, 2021
http://georgette60.blogspot.com/2020/...
Ένα παραμύθι μαγικό,ένα παραμύθι τόσο αληθινό που σε γεμίζει συναισθήματα και εικόνες καθώς από τις σελίδες του ρέει η ιστορία της Ελλάδος. Πρωταγωνιστής του βιβλίου ένα βασανισμένο και ορφανό αγόρι που αν και σε μικρή ηλικία πρέπει να αγωνίζεται διαρκώς σε αντίξοες συνθήκες και να σέρνεται για να βγάλει σε πέρας τις δουλειές του αγροκτήματος και του φτωχόσπιτου του. Σε όλη την περιπλάνησή και τις κακουχίες του ως εκ θαύματος εμφανίζεται η καλή του νεράιδα η Ξωθιά που τον συντροφεύει και τον προστατεύει σε όλες τις φάσεις της ζωής του.
Έχει ,όμως και γίγαντες το παραμύθι, καλοσυνάτους,αγνούς και καλόψυχους οι οποίοι φιλοξενούν το αγόρι, αφού καταφέρνει με την βοήθεια της καλής του νεράιδας να ξεφύγει από το αδυσώπητο και σκληρό περιβάλλον που ζούσε έως εκείνη την στιγμή.
Τον μεγαλώνουν ,τον προικίζουν,χαίρονται με τις χαρές και τις επιτυχίες του,τον βοηθούν να τακτοποιήσει την ζωή του.
Έτσι κυλάει η ζωή του Καλλίνικου πότε με χαρές πότε με λύπες και από ένα άβγαλτο,κακότυχο αγόρι που ήταν αναδύθηκε από τις στάχτες του και έφτασε η χάρη του να φορέσει στολή αξιωματικού και να συμμετέχει σε όλους τους αγώνες και τους πολέμους της χώρας μας χωρίς ούτε ο ίδιος να συνειδητοποιήσει
γιατί γίνονται όλα αυτά , πως βρέθηκε μέσα στην φωτιά του πολέμου και έγινε ήρωας.
Μα πάντα έχει δίπλα του την Ξωθιά την καλή του νεράιδα που δεν τον αφήνει να πάθει κακό.
Συνεχώς στο μυαλό του έχει την μορφή της αγαπημένης του Λέλας της γυναίκας του που τον περιμένει υπομονετικά φορώντας το κόκκινο μαντήλι που της χάρισε.
Ένα παραμύθι μαγικό,ένα παραμύθι τόσο αληθινό που σε γεμίζει συναισθήματα και εικόνες καθώς από τις σελίδες του ρέει η ιστορία της Ελλάδος. Πρωταγωνιστής του βιβλίου ένα βασανισμένο και ορφανό αγόρι που αν και σε μικρή ηλικία πρέπει να αγωνίζεται διαρκώς σε αντίξοες συνθήκες και να σέρνεται για να βγάλει σε πέρας τις δουλειές του αγροκτήματος και του φτωχόσπιτου του. Σε όλη την περιπλάνησή και τις κακουχίες του ως εκ θαύματος εμφανίζεται η καλή του νεράιδα η Ξωθιά που τον συντροφεύει και τον προστατεύει σε όλες τις φάσεις της ζωής του.
Έχει ,όμως και γίγαντες το παραμύθι, καλοσυνάτους,αγνούς και καλόψυχους οι οποίοι φιλοξενούν το αγόρι, αφού καταφέρνει με την βοήθεια της καλής του νεράιδας να ξεφύγει από το αδυσώπητο και σκληρό περιβάλλον που ζούσε έως εκείνη την στιγμή.
Τον μεγαλώνουν ,τον προικίζουν,χαίρονται με τις χαρές και τις επιτυχίες του,τον βοηθούν να τακτοποιήσει την ζωή του.
Έτσι κυλάει η ζωή του Καλλίνικου πότε με χαρές πότε με λύπες και από ένα άβγαλτο,κακότυχο αγόρι που ήταν αναδύθηκε από τις στάχτες του και έφτασε η χάρη του να φορέσει στολή αξιωματικού και να συμμετέχει σε όλους τους αγώνες και τους πολέμους της χώρας μας χωρίς ούτε ο ίδιος να συνειδητοποιήσει
γιατί γίνονται όλα αυτά , πως βρέθηκε μέσα στην φωτιά του πολέμου και έγινε ήρωας.
Μα πάντα έχει δίπλα του την Ξωθιά την καλή του νεράιδα που δεν τον αφήνει να πάθει κακό.
Συνεχώς στο μυαλό του έχει την μορφή της αγαπημένης του Λέλας της γυναίκας του που τον περιμένει υπομονετικά φορώντας το κόκκινο μαντήλι που της χάρισε.
April 17, 2020
Ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλιο τις πρώτες πρώτες μέρες της καραντίνας- ήταν από τις αγορές σε βιβλία που έκανα την προτελευταία μέρα πριν κλείσουν τα μαγαζιά. Ξεκίνησα λοιπόν και ένιωσα από την αρχή μια τόσο έντονη και βαθιά συγκίνηση που μου ήταν αδύνατο να συνεχίσω. Δεν άντεχα. Το ξεκίνησα ξανά πριν 2 μέρες, και η συγκίνηση παρέμεινε. Ένα εξαιρετικό βιβλίο, με ήρωες που γράφουν στην καρδιά σου, εικόνες ολοζώντανες μια άλλης εποχής, σε συνεπαίρνει και σε κρατάει μέχρι να το διαβάσεις απνευστί.
March 30, 2020
Αν και με δυσκόλεψε αρκετά ο τρόπος γραφής, ήταν αρκετά διαφορετικός απ' ότι έχω διαβάσει μέχρι τώρα, δεν μπορώ να μην θαυμάσω τον εξαιρετικό τρόπο που χειρίστηκε την ιστορία ο συγγραφέας. Ένα υπέροχο διαφορετικό ταξίδι που με μάγεψε και άξιζε κάθε λεπτό που ξόδεψα. Μια υπέροχη ιστορία η ιστορία του Καλού...
July 29, 2020
Το αγάπησα αυτό το βιβλίο.Αγάπησα τον Καλό γιατί ήταν αυτό που λέει και το όνομά του,καλός άνθρωπος,ακόμη και σε συνθήκες που πολλοί χάνουν την ανθρωπιά τους.Γιατί στον πόλεμο ήταν ήρωας με τον δικό του τρόπο,αθόρυβο και ταπεινό αλλά τόσο σημαντικό.Για την αγάπη του για την ζωή .
Η ιστορία του με συνεπήρε,με συγκίνησε και με ακολουθεί ακόμα και τώρα που τέλειωσα το βιβλίο.
Η ιστορία του με συνεπήρε,με συγκίνησε και με ακολουθεί ακόμα και τώρα που τέλειωσα το βιβλίο.
March 28, 2020
Υπέροχο βιβλίο! Η ιστορία της ζωής του ήρωα αριστοτεχνικά μπλεγμένη με την ιστορία της Ελλάδας. Ανυπομονώ για τη συνέχεια!
December 29, 2020
Τι να πει κανείς για αυτό το βιβλίο...
Εκπληκτικό!
Αναμένουμε εναγωνίως τη συνέχεια...
Εκπληκτικό!
Αναμένουμε εναγωνίως τη συνέχεια...
July 29, 2020
Μεγαλώνοντας, κάποια πράγματα απλά, που άλλοτε δεν θα τους δίναμε σημασία μοιάζουν με δώρο και κάνουν την καρδιά μας να γεμίζει ευτυχία. Ένας βαθύς ύπνος, ένα πιάτο με το αγαπημένο μας σπιτικό φαγητό, μαγειρεμένο μόνο για μας, λίγη φροντίδα. Έτσι ένιωσα με αυτό το βιβλίο. Λες και κάποιος μ’ έβαλε να καθίσω αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα και ν’ ακούσω επιτέλους κι εγώ (που κάθε μέρα λέω τόσα στα μικρά μου), ένα παραμύθι. Και μάλιστα με νεράιδες που είναι τ’ αγαπημένα μου.
Μια παραμυθένια αποτύπωση της Ιστορίας του πρώτου μισού του 20ου αιώνα που διαβάστηκε την καλύτερη στιγμή (δε συμβαίνει πάντα δυστυχώς αυτό με τα βιβλία) και μπήκε στην καρδιά μου οριστικά και αμετάκλητα. Ευχαριστώ για το ταξίδι ♥️
Μια παραμυθένια αποτύπωση της Ιστορίας του πρώτου μισού του 20ου αιώνα που διαβάστηκε την καλύτερη στιγμή (δε συμβαίνει πάντα δυστυχώς αυτό με τα βιβλία) και μπήκε στην καρδιά μου οριστικά και αμετάκλητα. Ευχαριστώ για το ταξίδι ♥️
March 25, 2020
Ό,τι κι αν επιχειρήσεις να γράψεις γι’αυτό το βιβλίο,θα είναι σίγουρα κατώτερό του.
Ας πούμε λοιπόν μόνο,πως σου μαθαίνει πώς μυρίζουν τα όνειρα.
Πως είναι φτιαγμένο με λέξεις,σαν βαμβάκι από την Αίγυπτο και σαν κασμίρι από την Κίνα.
Πως είναι παράσημο τελικά,να έχεις στα μάγουλά σου δυο ευθείες γραμμές, που τις χάραξαν τα δάκρυα,τα δάκρυα εκείνων των στιγμών που το σήκωμα των ώμων μεταφράζεται, «δεν μπορώ άλλο».
Και τότε,μαθαίνεις,πως «το μόνο που έχει σημασία,είναι ένα κόκκινο μαντίλι από μετάξι».
Που το’χεις για να σφουγγίζεις αυτά ακριβώς τα δάκρυα.
Ας πούμε λοιπόν μόνο,πως σου μαθαίνει πώς μυρίζουν τα όνειρα.
Πως είναι φτιαγμένο με λέξεις,σαν βαμβάκι από την Αίγυπτο και σαν κασμίρι από την Κίνα.
Πως είναι παράσημο τελικά,να έχεις στα μάγουλά σου δυο ευθείες γραμμές, που τις χάραξαν τα δάκρυα,τα δάκρυα εκείνων των στιγμών που το σήκωμα των ώμων μεταφράζεται, «δεν μπορώ άλλο».
Και τότε,μαθαίνεις,πως «το μόνο που έχει σημασία,είναι ένα κόκκινο μαντίλι από μετάξι».
Που το’χεις για να σφουγγίζεις αυτά ακριβώς τα δάκρυα.
Displaying 1 - 25 of 25 reviews