Φωνές από την Άβυσσο

by Μάριος Δημητριάδης

Όταν ο εφιάλτης με τον οποίο είχε συμφιλιωθεί τα τελευταία τριάντα χρόνια θα εισβάλει στην πραγματικότητά του, ο Ανδρέας θα αναγκαστεί να έρθει αντιμέτωπος με το σκοτάδι που κρύβει η ψυχή του. Το όνειρό του ήταν πάντα αυτό: Μια γυναίκα μπροστά σε ένα σπίτι. Τα λόγια της πάντα ίδια. «Γύρνα, εξιλέωση, το σπίτι μας, εκδίκηση». Παράνοια και φόβος τον κατακλύζουν όταν νιώθει την παρουσία της στον κόσμο του. Η ζωή του χειροτερεύει μέρα με τη μέρα και οδηγείται σε αδιέξοδο. Βυθισμένος σε απόγνωση θα ακολουθήσει τη γυναίκα σε ένα χωριό...

Genres: Horror, Fantasy

344 pages, Paperback

Published February 21, 2020

About the author

Ο Μάριος Δημητριάδης κατάγεται από τον Ασκό Θεσσαλονίκης και έχει κάνει σπουδές γεωπονίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Παίζει κλασική και ηλεκτρική κιθάρα και είναι μέλος του progressive death metal συγκροτήματος Asfodelos, το ντεμπούτο των οποίων “Dark Bowels of Cosmic Oblivion” κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2023. Ταυτόχρονα παίζει διασκευές με το ακουστικό σχήμα Roua Mat. Αποτελεί έναν από τους ιδρυτές του φεστιβάλ φαντασίας Fantasmagoria το οποίο έχει λάβει τη διεθνή πιστοποίηση EFFE που αποτελεί την ευρωπαϊκή σφραγίδα ποιότητας. Έχει κυκλοφορήσει δώδεκα βιβλία και έχει συμμετάσχει με διηγήματά του σε δεκαεπτά ανθολογίες και ηλεκτρονικά περιοδικά. Έχει συνεργαστεί επίσημα με τα συγκροτήματα Judas Priest, Dark Tranquility, Nightwish, Suicide Silence, Gamma Ray, Katatonia, Sabaton, Nile, Alestorm, Revocation, Rotting Christ, Nightrage, Suicidal Angels, Innerwish, Until Rain, Xelyruth, Sunburst, Emerald Sun, Nightstalker, Enemy of Reality, καθώς και με τους συγγραφείς Graham Masterton, Adam Nevill, Grady Hendrix, Yoon Ha Lee, Paul Tremblay, Darcy Coates για λογαριασμό του λογοτεχνικού/μουσικού project «The Metal Chapters».

Έχει εκδώσει τα βιβλία:
–"Σκοτεινές Μέρες" (Δεκέμβριος 2014, λογεῖον, επανέκδοση από τις Εκδόσεις Bookstagram τον Απρίλιο του 2023).
–"Αγκαλιάζοντας το έρεβος" (Μάιος 2017, Το Aνώνυμο Bιβλίο, επανέκδοση από τις Εκδόσεις Bookstagram τον Απρίλιο του 2023).
–"Στη γέφυρα των χαμένων ψυχών”, μυθιστόρημα σε συνεργασία με τον συγγραφέα Γιώργο Δάμτσιο (Σεπτέμβριος 2017, εκδόσεις Λυκόφως, επανέκδοση τον Μάρτιο του 2023 από τις "Εκδόσεις Bookstagram").
–"The Metal Chapters Vol. I", λογοτεχνικό/μουσικό project, γραμμένο σε συνεργασία με τον συγγραφέα Γιώργο Δάμτσιο (Απρίλιος 2018, πρότυπες εκδόσεις Πηγή). Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα Αγγλικά τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.
–"Οι Μακάριοι" (Οκτώβριος 2018, Εκδόσεις Bell)
–"Φωνές από την άβυσσο" (Φεβρουάριος 2020, Εκδόσεις Bell)
–"The Metal Chapters Vol. II", λογοτεχνικό/μουσικό project, γραμμένο σε συνεργασία με τον συγγραφέα Γιώργο Δάμτσιο (Ιούνιος 2020, πρότυπες εκδόσεις Πηγή). Το βιβλίο κυκλοφόρησε ταυτόχρονα και στα Αγγλικά.
–"Οι μορφές ανάμεσά μας" (Δεκέμβριος 2020, Nyctophilia ως δωρεάν e-book, εκδόθηκε από τις "Εκδόσεις Bookstagram" τον Απρίλιο του 2023)
–"Κατάβαση" (Σεπτέμβριος 2021, Εκδόσεις Bell)
–"Ο άγνωστος ασθενής", συλλογικό project με τη συμμετοχή 8 συγγραφέων (Σεπτέμβριος 2023, Εκδόσεις Bookstagram).
–"Αποκυήματα" (Φεβρουάριος 2024, Εκδόσεις Bell)
–"Αδιπόκηρος" (Δεκέμβριος 2024, Εκδόσεις Bookstagram)

Έχει συμμετάσχει επίσης στα εξής:
–Με κομμένη την ανάσα (2015, 120 λέξεις)
–Ψίθυροι μέσα στη νύχτα, (2016, δωρεάν e-book για λογαριασμό του site nyctophilia.gr)
–Το Άγνωστο, (2016, εκδόσεις Ανάτυπο)
–Κόρες της νύχτας (2016, Nightread-Ars Nocturna)
–Τρόμος, (2017, εκδόσεις Ανάτυπο).
–Αντίθετο Ημισφαίριο 4, (2017, εκδόσεις gamecraft).
–Zombie στην Ελλάδα, (2017, εκδόσεις iWrite).
–Ημερολόγια Ψυχοπλάνης, (2018, εκδόσεις Rising Star).
–Βρόχος, (2019, εκδόσεις Λυκόφως).
– Phantasmal magazine #2 (2019, Nyctophilia)
–Πολεμικές Ιαχές (Στα Όνειρα Της Φαντασίας #1), (2020, εκδόσεις Allbooks).
–Με όλες τους τις δυνάμεις, (2020, εκδόσεις Χρονικό).
–Once upon a Horror Time (2021, e-book του moonlight tales, 2024 Εκδόσεις Bookstagram )
– Αλλόκοσμες ιστορίες #2 (2021, Άγρια Δύση)
–29 συγγραφείς διηγημάτων συνιστούν, (2024, εκδόσεις Anima)
– Horrorant 1: Τρόμος στην οθόνη (2024, Άγρια Δύση)

Reviews

[Γιώργος Δάμτσιος · Rating 5 out of 5]

Με τον Μάριο Δημητριάδη μάς συνδέει πλέον μια μακροχρόνια φιλία, ενώ μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα έχουμε συνεργαστεί και σε ένα σωρό απαιτητικά πρότζεκτ. Παρ' όλα αυτά, το πεντάρι που έβαλα στις ''φωνές'' είναι ειλικρινές και αντικειμενικό. Το βιβλίο διακατέχεται από μια σκοτεινή ατμόσφαιρα που δίνει την αίσθηση της μόνιμης απειλής στον αναγνώστη, ενώ το παιχνίδι με τις λέξεις που υπάρχει στο εσωτερικό του βιβλίου (ένα ξεφύλλισμα αρκεί για να καταλάβετε τι λέω) είναι πανέμορφο και εντελώς πρωτότυπο για τα ελληνικά δεδομένα. Νομίζω ότι οι φίλοι του είδους θα ακούν τις φωνές στο κεφάλι τους για πολύ καιρό...

[George K. · Rating 4 out of 5]

Τέταρτο βιβλίο του Μάριου Δημητριάδη που πέφτει στα χέρια μου, μετά το κλειστοφοβικό "Σκοτεινές μέρες" που διάβασα το 2015, την πολύ καλή συλλογή διηγημάτων "Αγκαλιάζοντας το Έρεβος" που διάβασα το 2017 και το πολύ δυνατό και ατμοσφαιρικό "Οι Μακάριοι" που διάβασα το 2018, και δηλώνω για ακόμα μια φορά πολύ ευχαριστημένος, όχι μόνο από την πλοκή, αλλά φυσικά και από τη γραφή.

Βέβαια, οφείλω να παραδεχτώ ότι το προηγούμενο μυθιστόρημά του, το "Οι Μακάριοι", μου άρεσε περισσότερο από το "Φωνές από την άβυσσο", μιας και μου είχε φανεί γενικά πιο μεγαλεπήβολο και χορταστικό, και μετανιώνω που συγκρατήθηκα και δεν του έβαλα πέντε αστεράκια. Όπως και να΄χει, τούτο το βιβλίο έχει με τη σειρά του πολλά καλούδια να προσφέρει, όπως αγωνία, άγχος, ανατριχίλες, δυνατές εικόνες και κάποια έντονα συναισθήματα, με τον συγγραφέα να καταφέρνει να μου κρατήσει το ενδιαφέρον από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα.

Γενικά, τα δυνατά στοιχεία του βιβλίου είναι η όλη ατμόσφαιρα, τα διάφορα σκηνικά τρόμου/σκοτεινής φαντασίας (μεγάλο μέρος της ιστορίας εκτυλίσσεται σε χωριό, και αυτό είναι κάτι που μου αρέσει πολύ!), καθώς επίσης και η εθιστική γραφή, που κυλάει σαν γάργαρο νερό. Επιπρόσθετα, μου άρεσαν και με ιντρίγκαραν τα διάφορα... εφέ του κειμένου (λίγο να ξεφυλλίσετε το βιβλίο θα καταλάβετε τι εννοώ), που η αλήθεια είναι ότι κατάφεραν να μου δημιουργήσουν μια περίεργη αίσθηση, όπως κάνουν συνήθως οι τρομακτικοί και παράξενοι ήχοι στις ταινίες τρόμου.

Σίγουρα κάποια πράγματα στην πλοκή και τους χαρακτήρες δεν με έπεισαν απόλυτα, όμως γενικά πρόκειται για ένα άρτιο βιβλίο τρόμου/σκοτεινής φαντασίας, που αν μη τι άλλο θα ικανοποιήσει τους λάτρεις του είδους και θα τους κρατήσει σε εγρήγορση και αγωνία για αρκετές ώρες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πέρασα απολαυστικά την ώρα μου και ήδη ανυπομονώ να διαβάσω επόμενα βιβλία του Μάριου, μιας και σαν συγγραφέας έχει πολλά ακόμα να προσφέρει στο είδος.

[Γιώργος Μπελαούρης · Rating 5 out of 5]

Σταύρωση? (κάποιες σκέψεις για το ‘’Φωνές από την άβυσσο’’ του Μάριου Δημητριάδη)

Προειδοποίηση: ακολουθεί απόλυτα ειλικρινής τοποθέτηση σκέψεων (περίπου 1000 λέξεις) και spoilers!

Η ‘’Αγία Τριάδα του Βορρά’’ (Δάμτσιος, Δημητριάδης, Κέλλης) έχει καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό στην εγχώρια φανταστική λογοτεχνία: γνωρίζουν πως ό,τι και να κυκλοφορήσουν θα το αγοράσουμε! Αυτό, βέβαια, είναι κάπως σαν δίκοπο μαχαίρι: η αγάπη παραμένει, φυσικά, μα οι προσδοκίες και ο πήχης ανεβαίνουν συνεχώς. Δίκοπο μαχαίρι, γιατί όσο κι αν γουστάρουμε τον αυτοτραυματισμό -κάποιοι αναγνώστες- μερικές φορές η γλύκα φεύγει γρήγορα και το κλείσιμο της τελευταίας σελίδας είναι σαν το οξυζενέ: τσούζει! Οπότε από την μεριά τους, αυτό δημιουργεί το επιπρόσθετο άγχος: να πρέπει συνεχώς να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, να μην επαναπαυτούν και –το δυσκολότερο- να πρέπει να ικανοποιήσουν ένα κοινό που συνεχώς μεγαλώνει. Και τους αξίζει να μεγαλώνει! Μα…

Θα συνεχίσω λίγο ακόμα με την ‘’Αγία Τριάδα του Βορρά’’, μιας που είμαι groupie και των τριών τους, και μετά θα μπω στο ζουμί, υπομονή… Ο Κέλλης είναι τρόπον τινά ‘’ο θεός’’ λοιπόν: κάποιοι δημιουργοί στην σκηνή τον εποφθαλμιούν, έχει το άγγιγμα του Μίδα, το κείμενό του είναι σχεδόν άψυχα τέλειο, σπανίως τον βλέπουμε, μα νιώθουμε δέος από τα έργα του. Ο Δάμτσιος είναι το ‘’άγιο πνεύμα’’: πότε μας οδηγεί σε πνευματικές πτήσεις σαν περιστέρι, πότε μας κάνει να φλεγόμαστε -από την δράση- σαν την πεντηκοστή και οι συνεχείς πειραματισμοί του μας δείχνουν ότι δεν έχει απολυτότητα μέσα του, έχει πιο ευρύ οπτικό φάσμα από όλους μας και αυτό είναι τρομερό και μας γεμίζει ενθουσιασμό για την επόμενη κυκλοφορία του. Αλλά, ο Δημητριάδης είναι ο ‘’Χριστός’’: όπως μας είναι πιο εύκολο να αναφωνήσουμε τον JC στην καθημερινότητά μας, έτσι και ο Δημητριάδης είναι ο πιο προσιτός, ο πιο ανθρώπινος, ο φίλος μας, το καταφύγιό μας. Από τους άλλους δύο, αυτού τα βιβλία τρέχω να αγοράσω την μέρα της κυκλοφορίας τους, με αυτά νιώθω πιο οικεία, με αυτά νιώθω και πάλι πιτσιρίκι (κάτω από την κουβέρτα με φακό) και την τρομολαγνεία μου στον… Κέλλη!

Μα η νοσταλγία και η αγάπη σε πάνε μέχρι ένα σημείο…

Πριν συνεχίσω, δεν θέλω να φανώ Ιούδας -δεν μου έδωσε κανείς 30 ευρώ για να γράψω όσα ακολουθούν- μα όπως είχα κάποια θέματα με τους ‘’Άγιους Τίποτε’’ και τα είχα επισημάνει, το ίδιο συνέβη και με την ‘’Άβυσσο’’. (Και το ίδιο κάνω και με τον Μπάρκερ, τον Κόνολι και την Ράις –που να πάρει- που τους λατρεύω!) Πάντα όμως έβαζα την ειλικρίνεια πάνω από το pr και θέλω να πιστεύω ότι ο συγγραφέας θα το εκτιμήσει.

Οπότε…

Δυστυχώς οι ‘’φωνές’’ δεν μου άρεσαν. Το περίμενα πώς και πώς, έπειτα από όσα μου είχε πει ο συγγραφέας, το αγόρασα την μέρα που κυκλοφόρησε, το διάβασα μονοκοπανιά και κανονικά δεν θα έγραφα κάποιο ποστ αν δεν είχα προβληματιστεί. Δεν είμαι κομπλεξικός ή hater, οπότε απαριθμώ τους λόγους που δεν μου έκανε κλικ:

1) είχε προοπτικές, μα δεν τις άγγιξε. Το καινοτόμο και το ρηξικέλευθο είναι ρίσκο: πότε πετυχαίνει και πότε όχι. Οι μορφικοί πειραματισμοί καταλαβαίνω ότι ήταν ένας φόρος τιμής ή μία απόπειρα για την δημιουργία ενός νέου ‘’σπιτιού από φύλλα’’ μα μου φάνηκαν περισσότερο αποπροσανατολιστικοί, παρά αρμονικοί. Ίσως αν χρησιμοποιούνταν με μέτρο ή περισσότερο σποραδικά να λειτουργούσαν καλύτερα, μα από ένα σημείο και μετά ήταν μία πολιορκία που με κούρασε.
2) η μέταλ δεν μου κόλλαγε. Ενώ μου άρεσε το γεγονός ότι οι στίχοι έμπαιναν στο πλάι (σα να παίζουν στο φόντο, δίχως να μας αποσπούν από την δράση), τα τόσα κομμάτια και δίχως να δικαιολογείται η αγάπη του ήρωα για την μέταλ ή δίχως να έχει κάποια ουσιαστική σημασία (όπως οι secret spot στο ‘’σκοτεινό πέπλο’’ για παράδειγμα) μου έβγαλαν περισσότερο μία εμμονή του συγγραφέα παρά ήταν κάποιο λειτουργικό κομμάτι της ιστορίας. Αν ο Ανδρέας ήταν ο Έκτορας των ‘’Σκοτεινών Μερών’’ (δηλαδή αν δούλευε σε στούντιο και όχι σε γραφείο) δεν θα χρειαζόταν καμία εξήγηση και δεν θα είχα κανένα απολύτως θέμα. Μα πέρα από τον μοναχικό χαρακτήρα του ήρωα, δεν μου έδωσε να καταλάβω γιατί τέτοια εμμονή με την συγκεκριμένη μουσική.
3) εφόσον όλα τα συνοδευτικά κομμάτια ήταν μέταλ, η επιλογή του Αλκίνοου μου χτύπησε πολύ άσχημα. Σαν παραφωνία.
4) η Μαριάννα και η Αναστασία ήταν κάπως κενές, στερεοτυπικές και άψυχες.
5) τα μηνύματα των ονείρων έχουν χρησιμοποιηθεί πολύ από τον συγγραφέα και ειδικά στην ‘’γέφυρα’’. Θα το δεχόμουν σαν μανιέρα ή μοτίβο, μα το εξέλαβα σαν συγγραφική ‘’ευκολία’’ για να μπούμε πιο γρήγορα στο προκείμενο.
6) ο Ανδρέας, ο Αλέξανδρος και ο Έκτορας είναι ουσιαστικά ο ίδιος ήρωας, με την ίδια περίπου κατάληξη.
7) με εκείνη οικοδεσπότη (οικοδέσποινα)
8) η μετενσάρκωση είναι όταν η ψυχή μεταφέρεται από άνθρωπο σε άνθρωπο και η μετεμψύχωση όταν μεταφέρεται από άνθρωπο σε αντικείμενο/ζώο/φυτό κλπ
9) είχε δοθεί περισσότερο προσοχή στην επιφάνεια και όχι στο βάθος. Μετά από όλη αυτή την φαντασμαγορία ένιωθα κενός -με το τέλος της ανάγνωσης- σα να είχα δεχτεί πολλές κινήσεις ενθουσιασμού δίχως νόημα.

Θα μπορούσα να συνεχίσω, μα δεν πιστεύω ότι έχει νόημα να το ψειρίζω. Ίσως το μεγαλύτερό μου πρόβλημα όμως, ήταν το γεγονός ότι ο συγγραφέας σε κάποια σημεία ήταν τόσο επεξηγηματικός που ένιωθα είτε ότι είναι αβέβαιος για την πένα του (που δεν πιστεύω ότι ισχύει έπειτα από τόσα χρόνια συγγραφής) είτε ότι υποτιμά την νοημοσύνη των αναγνωστών του (που επίσης δεν πιστεύω ότι ισχύει, γιατί γνωρίζω πόσο εκτιμά το κοινό του). Όταν όμως, σχεδόν συνέχεια μας υπενθυμίζει ότι η Μαριάννα είναι φίλη του εδώ και χρόνια ή ότι η μητέρα του έχει κάποιου είδους άνοια, δημιουργεί κάποιου είδους θυμηδία που δεν θεωρώ ότι αρμόζει ή ήταν πρόθεσή του. Η πολύχρονη φιλία και η ασθένεια είναι δύο χαρακτηριστικά που δεν ξεχνιούνται εύκολα, γιατί να μας υπενθυμίζονται συνέχεια;

Θετικά; Είναι ειλικρινές και δεν βγάζει ‘’δηθενιά’’. Φεύγει μονοκοπανι��. Η σκηνή του σεξ και της αποκοπής του μορίου ήταν ΜΠΟΜΠΑ! Και αν αυτό είναι το πρώτο σου βιβλίο του συγγραφέα θα γίνεις φαν.

Μάριε, συγχώρα με για την ειλικρίνειά μου, μα θα ένιωθα καραγκιόζης να έγραφα δύο σελίδες θετικά όταν δεν μπόρεσα να τα βρω. Γνωρίζεις πόσο σε εκτιμώ σαν άνθρωπο, ότι θα συνεχίζω να σε διαβάζω και ότι ο ενθουσιασμός μου για τα πονήματά σου δεν έχει χαθεί, αλλά αυτά αποκόμισα. Είθε να συνεχίσεις να δημιουργείς και εύχομαι ολόψυχα να με διαψεύσεις πανηγυρικά (και να με πατσαβουριάσεις) με το επόμενο βιβλίο σου!

Υγ1 μεθαύριο κάποιες σκέψεις για το ‘’σκοτεινές μέρες’’ που με ενθουσίασε και δείχνει ότι δεν έχω κόμπλεξ με τον άνθρωπο και το ξέρει
Υγ2 πεντάστερο, γιατί καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος είναι σε περίοδο που προμοτάρει το βιβλίο του και δεν θέλω να λειτουργήσω σα μποϊκοτάζ, ενώ ίσως με την προειδοποίηση, λίγοι τύχει να το διαβάσουν, οπότε όλα κουλ
Υγ3 δεν θα χρειαζόντουσαν ‘’δικαιολογήσεις’’, απλά είναι οι εποχές τέτοιες που όταν εκφράζεις αντίθετες γνώμες σε τρώνε οι τύψεις (όπως μου συνέβη) και επιπλέον, ξέρω πόσο ‘’πονάει’’ όταν ένα κείμενο που αφιέρωσες χρόνο και αγάπη δεν ενθουσιάζει τους πάντες

[nikolaos · Rating 4 out of 5]

Ο Δημητριάδης έχει γίνει από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Το βιβλίο το πήρα με το που κυκλοφόρησε. Μου άρεσε πολύ , απλά δεν μπορώ να πω ότι είναι και το καλύτερο του. Όμως σίγουρα η αναγνωστική εμπειρία του κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα. Σε αυτό βοηθάνε και δύο ιδιαίτερα στοιχεία του : Η αναφορά σε πάρα πολλά τραγούδια, εντός του μυθιστορήματος και παράλληλα η αναγραφή, σε σχετικό πλαίσιο κάποιων στίχων του κάθε αναφερόμενου τραγουδιού , αλλά και ο ιδιαίτερος σχηματισμός , σε αρκετές σελίδες, των γραμμάτων , έτσι ώστε να σχηματίζονται σύμβολα, σχήματα, εικόνες κ.λ.π. Ωραίες επιλογές και οι δύο. Ανεβάζουν σίγουρα το βιβλίο.
Η ιστορία μου άρεσε. Το βιβλίο είναι ευκολοδιάβαστο. Μου άρεσε το φινάλε του. Ίσως θα μπορούσε να ήταν λίγο μεγαλύτερο , ενώ επίσης μου φάνηκε αρκετά απλός (αλλά σίγουρα όχι και λανθασμένος ) ο τρόπος που λύθηκαν κάποια προβλήματα που είχε ο πρωταγωνιστής προς το τέλος του βιβλίου. Γενικά, όμως, μιλάμε για ένα πολύ καλό βιβλίο.

[Yiota Vasileiou · Rating 4 out of 5]

Φωνές από την άβυσσο, του Μάριου Δημητριάδη

Γύρνα, εξιλέωση, το σπίτι μας, εκδίκηση…

Μια ϕράση που ακούγεται ξανά και ξανά. Μια γυναίκα που εμϕανίζεται αρχικά στα όνειρα του Ανδρέα και στη συνέχεια και στον ξύπνιο του. Φάντασμα; Όραμα; Ή μήπως παραίσθηση; Τι γίνεται όταν δεις τον εϕιάλτη σου να παίρνει υπόσταση και να κυριεύει τη ζωή σου; Που μπορεί να σε οδηγήσει όλο αυτό; Σε ποιους τόπους; Ποια μυστικά θα ξεθάψει; Μήπως τελικά η τρέλα είναι ο μόνος προορισμός;

Είναι αλήθεια πως η εμπειρία μου στην ανάγνωση βιβλίων τα οποία ανήκουν στην κατηγορία του ϕανταστικού, είναι περιορισμένη. Ωστόσο, δε μπορώ να μη διακρίνω ένα καλό βιβλίο, όταν το συναντώ. Οι «Φωνές από την Άβυσσο» λοιπόν, είναι ένα καλό βιβλίο. Ένα ghost story το οποίο μπορεί να μην κάνει την ράχη του αναγνώστη να κυρτώσει από τον τρόμο, ωστόσο σίγουρα θα προκαλέσει ρίγη κι ανατριχίλες.

 

Αυτό που κατά τη γνώμη μου κάνει τις «Φωνές» να ξεχωρίζουν, είναι η περίεργη κι άκρως ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα, σελιδοποίησή του και το στήσιμο του κειμένου εν γένει. Η αλήθεια είναι ότι με το που το έπιασα στα χέρια μου και το ξεϕύλλισα, μου θύμισε το "Σπίτι από ϕύλλα", το οποίο διακρίνεται για την αλλοπρόσαλλη σελιδοποίησή του. Και το ομολογώ, η σελιδοποίηση αυτή ήταν που με έκανε και το αναζήτησα. Κι αναλύω παρακάτω για ποιο πράγμα μιλάω...

Το πιο ιδιαίτερο ίσως κομμάτι της μορϕοποίησης του κειμένου έχει να κάνει με τις στιγμές όπου "κάτι" συμβαίνει. Που κάποια αίσθηση ή παρουσία «βαράει» τον συναγερμό στο μυαλό του Ανδρέα. Τότε βλέπουμε το κείμενο να ζωντανεύει και να βγαίνει από την απατηλή του ηρεμία. Το παρατηρούμε ν’ αλλάζει σχήματα, να κυλιέται, να συσπειρώνεται και να στροβιλίζεται, σαν γεωσκώληκας που κάποιος τον τράβηξε βίαια από το χώμα. Διαϕορετικές γραμματοσειρές, ανάστροϕη του προσανατολισμού των αράδων, γραϕή σε κοχλίες, διπλοτυπωμένες παράγραϕοι που δημιουργούν ένα οπτικό σϕάλμα και σε "ζαλίζουν" και διάϕορα τέτοια μορϕικά τερτίπια. Εσκεμμένες τυπογραϕικές παρατυπίες που, όπως προείπα, συνάντησα άϕθονες, ακόμα πιο έντονες και για πρώτη ϕορά, στο "Σπίτι από ϕύλλα". Δε θεωρώ βεβαίως ότι υπήρξε προσπάθεια μίμησης του συγκεκριμένου έργου του Mark Danielewski, ωστόσο σίγουρα υπήρξε επιρροή. Και μου άρεσε πολύ αυτό και το βρήκα αρκετά ενδιαϕέρον. Κατά την άποψή μου, είναι το μεγάλο ατού του βιβλίου.

Το κείμενο είναι διάσπαρτο λοιπόν από αυτά τα παιχνίδια, με λέξεις και ϕράσεις που του προσδίδουν πλαστικότητα και κίνηση τριών διαστάσεων. Το κάνουν ενδιαϕέρον και ιντριγκαδόρικο. Εντείνουν το αίσθημα της ανησυχίας και προοδευτικά του ϕόβου, τσιτώνοντας τα νεύρα του αναγνώστη. Κάτι σαν μουσικά τσιτάτα, σε μια μελωδία από άλλη διάσταση. Οι λέξεις σπαράζουν και μαζί εμείς που τις διαβάζουμε!

Συναντάμε πολύ συχνά πλέον στη σύγχρονη λογοτεχνία, τους συγγραϕείς να κάνουν χρήση στίχων, ως "εργαλεία".  Συνήθως όμως τα βλέπουμε στην κορυϕή του κάθε κεϕαλαίου, κάτι σαν τίτλο ή σαν υπότιτλο. Ένα μικρό χωρίο/οδηγό, μια κατευθυντήρια γραμμή για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει. Στις «Φωνές» του ο Μάριος Δημητριάδης κάνει επίσης χρήση στίχων από τραγούδια metal, αλλά όχι με τον τρόπο που προανέϕερα. Οι στίχοι ξεϕυτρώνουν μέσα στο κείμενο, σαν επεξηγηματικές βινιέτες, μέσα σε text boxes διαϕορετικού χρώματος. Οπτική "ακρόαση" της μουσικής, που ο Ανδρέας, ο ήρωάς μας, ακούει αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή του χρόνου.

Ακόμη κάτι που ξεχώρισα είναι τούτο: Γραπτά μηνύματα (sms) αναδύονται μέσα από το κείμενο σαν ξεχωριστές οντότητες. Μικρά μηνύματα μόλις 3-4 αράδες το καθένα, που δίνουν τσαχπινιά και ζωντάνια στο κείμενο. Το κάνουν πολύ πιο άμεσο και τρισδιάστατο.

Όσον αϕορά στην πλοκή και την ιστορία που πραγματεύεται ο Μάριος Δημητριάδης, δεν συναντάμε κάποια πρωτοτυπία. Ωστόσο, είναι μια ιστορία ϕαντασμάτων με αριστοτεχνική ατμόσϕαιρα και το ϕόβο διάχυτο σε κάθε σελίδα. Δεν είναι τρομακτικό με την απόλυτη έννοια. Αϕήνει όμως το ϕόβο να «πνίξει» την ατμόσϕαιρα, σαν την πυκνή πάχνη, το πρωί πριν βγει το ϕως του ήλιου. Μόνο που εδώ το ϕως του ήλιου δεν είναι σίγουρο αν θα βγει… Υϕίσταται επίσης η αναμονή του κακού... Η αναμονή του άγνωστου... Τι θα γίνει παρακάτω... Αυτά είναι που δημιουργούν την ψευδαίσθηση του ϕόβου.

Όσον αϕορά στους χαρακτήρες του, ο μόνος απτός είναι αυτός του Ανδρέα. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, αν και βρίσκονται εκεί, γύρω από τον Ανδρέα, του μιλούν, τον αγγίζουν, του χαμογελούν, έχουν μια υπόσταση σχεδόν αέρινη. Διάϕανη. Δεν είναι στιβαροί όπως ο ίδιος. Όμως, η διαδραστικότητα μαζί τους, είναι αυτή που τελικά τον ολοκληρώνει και του δίνει υπόσταση. Χωρίς τους συμπρωταγωνιστές του, ο Ανδρέας θα περιϕερόταν σαν καρικατούρα σε λευκή κόλλα χαρτί.

Κι αϕήνω τελευταία μια σκηνή που για μένα ήταν ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ! Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, για να υποπέσω στο αμάρτημα του spoiling. Θα πω μόνο ότι πρόκειται για μια σκηνή σεξ. Σκληρό σεξ με μια μάλλον… απροσδόκητη κατάληξη. Προσωπικά ένοιωσα μεγάλη «δυσϕορία» διαβάζοντας τις συγκεκριμένες παραγράϕους, αν και ουσιαστικά, ως γυναίκα δεν με αγγίζει. Ωστόσο, είναι πραγματικά το πιο δυνατό σημείο του βιβλίου.

Τα αδύναμα τώρα στοιχεία του βιβλίου, έχουν σε κάποιο σημείο να κάνουν άμεσα με τα θετικά του. Δηλαδή…

Επανερχόμενη στο θέμα των στίχων τραγουδιών, έχω να πω ότι, ενώ σε γενικές γραμμές βρίσκω πολύ χαριτωμένο και έξυπνο το συγκεκριμένο τρικάκι, στο βιβλίο του Μάριου Δημητριάδη, οι στίχοι αυτοί αιωρούνταν χωρίς σκοπό γύρω από το κείμενο. Ίσως, αν ξέραμε ότι ο Ανδρέας είναι ϕανατικός χεβιμεταλάς να εξηγούσε την τόσο συχνή αναϕορά σε κομμάτια της metal σκηνής. Ωστόσο ο Ανδρέας είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, στου οποίου την ιδιοσυγκρασία, όπως την κατανόησα εγώ τουλάχιστον, δεν ταιριάζουν  τέτοια ακούσματα. Άρα σε αυτό το κομμάτι, ο Μάριος Δημητριάδης ίσως τοποθέτησε επί σκηνή, τον ίδιο του τον εαυτό και τη δική του αγάπη για αυτό το είδος της μουσικής. Εν κατακλείδι, η συγκεκριμένη πρακτική νοιώθω ότι δεν προσέϕερε κάτι στο κείμενο, αντίθετα τη βρήκα περιττή.

Όσον αϕορά στα μορϕικά εϕέ του κειμένου, αν και όπως έχω ήδη αναϕέρει μου άρεσαν πολύ, σε δεύτερη σκέψη, ίσως κι αυτά να ήταν υπερβολικά.  Κάποιος μπορεί άνετα να νοιώσει την έλλειψη του «σώματος κειμένου» που διαβάζεται άνετα, χωρίς να χρειάζεται κάθε τόσο να περιστρέψει σε όλες τις γωνίες του, το βιβλίο.

Κάτι ακόμη που καταλόγισα στα αρνητικά στοιχεία, είναι η ατέρμονη επανάληψη της ίδιας ϕράσης… Γύρνα, εξιλέωση, το σπίτι μας, εκδίκηση… Γύρνα, εξιλέωση, το σπίτι μας, εκδίκηση… Ήταν κουραστικό από κάποιο σημείο και μετά. Έχασε το νόημά της και τον αρχικό στόχο, οποίος πιστεύω ότι ήταν, να ερεθίσει το νευρικό σύστημα του αναγνώστη. Αυτά καθώς και κάνα δυο άλλες επουσιώδεις λεπτομέρειες (πχ η συχνή αναϕορά στην άνοια της μητέρας του και του πόσο καλά τον γνωρίζει η κολλητή του ϕίλη και συνάδελϕος)  είναι τα μόνα μελανά σημεία του βιβλίου.

Κατά τα άλλα οι «Φωνές από την Άβυσσο» είναι ιστορία, με εξαιρετικά γρήγορη ροή, με μικρούτσικα κεϕάλαια τα οποία ϕεύγουν νεράκι και σε οδηγούν σε μια κορύϕωση, όπου τίποτα δεν λείπει και τίποτα δε μένει αναπάντητο. Σκοτεινό, ανατριχιαστικό και άκρως ατμοσϕαιρικό, το βιβλίο ε��ναι σίγουρο ότι θα το αγαπήσουν οι λάτρεις της λογοτεχνίας του ϕανταστικού.

Η άποψή αυτή, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά, στο βιβλίο φίλο blog ΒΙΒΛΙΟΣΗΜΕΙΑ.

[Effie (she-her) · Rating 3 out of 5]

Μια γυναίκα στοιχειώνει τα όνειρα του Ανδρέα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Κι ενώ εκείνος είχε αρχίσει να συμφιλιώνεται με τον εφιάλτη, αυτή εισβάλει στην πραγματικότητά του. Η παράνοια και ο φόβος κατακλύζουν ξανά τη ζωή του, καθώς ο Ανδρέας προσπαθεί να καταλάβει τι είναι αυτό που ζητάει από εκείνον η γυναίκα. Η αναζήτησή του για την αλήθεια θα τον οδηγήσει σε ένα απομακρυσμένο χωριό.

Ένα από τα βιβλία που περίμενα να διαβάσω πως και πως, αλλά δυστυχώς δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου.

Διαβάστε αναλυτικά την άποψή μου στο blog μου.

[Κεσκίνης Χρήστος · Rating 5 out of 5]

Επιστροφή σε έναν από τους αγαπημένους μου Έλληνες συγγραφείς με ένα βιβλίο που απόλαυσα από την αρχή μέχρι το τέλος του. Ένα βιβλίο που σε μεγάλο μέρος του παίρνει χώρα στην ίσως αγαπημένη μου πόλη, τον Βόλο. Είναι ίσως το αγαπημένο μου από τα μεγαλύτερης φόρμας βιβλία του και αυτό κάτι λέει. Μια πολύ σκοτεινή ιστορία από αυτές που μας έχει συνηθίσει ο συγγραφέας και με νέες περίεργες τεχνικές στη σελιδοποίηση που δίνουν αρκετά στο βιβλίο σαν αποτέλεσμα. Επίσης, προσωπικά μου δείχνουν ότι ο Μάριος ψάχνεται και δεν αφήνει τίποτα στη λεπτομέρεια. Η ιστορία μοιάζει να είναι η κλασική ιστορία φαντάσματος - εκδίκησης, αλλά...δεν είναι ακριβώς έτσι. Δε θα κάνω σπόιλερ, αλλά το τέλος με άφησε με το στόμα ανοιχτό και σιγοουρμούριζα ότι έπρεπε να το περιμένω από τον συγγραφέα. Αλλά δεν το περίμενα! Και με μαλάκωσε σιγά σιγά σαν κρέας και για να με σιγοψήσει και να με καταπιεί σα δαίμονας της κολάσεως στο φινάλε. Ο Μάριος είναι μαέστρος στον τρόμο και το αποδεικνύει σε κάθε βιβλίο του που διαβάζω.

[Γιάννης Τοτονίδης · Rating 5 out of 5]

Οι “ΦΩΝΕΣ από την άβυσσο” του Μάριου Δημητριάδη είναι μια οπτικοακουστική εμπειρία. Οπτική, με την έννοια ότι το μάτι σκανάρει τις λέξεις, τις μεταφέρει στον εγκέφαλο και αυτός τις μετουσιώνει σε εικόνες, με αποτέλεσμα να αναπαράγεται μέσα σου μια ταινία.
Ακουστική, όχι τόσο με την έννοια ότι τα 99 κεφάλαια του βιβλίου βρίθουν από στίχους δεκάδων τραγουδιών, όσο γιατί κάποιες λέξεις επιτυγχάνει να τις μεταφέρει ως ήχους στο αντίστοιχο αισθητήριο όργανο της ακοής, το αυτί. Τέλος, εμπειρία, γιατί το συνολικό αποτέλεσμα είναι κάτι πρωτόγνωρο και δύσκολα μπορείς να του αποδώσεις τον απλό όρο “διάβασμα”.
Εξομολογούμαι πως είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διάβασα και πως ξεκίνησα να τον ανακαλύπτω αντίστροφα. Του αναγνωρίζω με θαυμασμό ότι είναι ευρηματικός. Θα τολμούσα να πω, εξερευνητής. Ανήσυχο πνεύμα, δεν αρκείται στην κλασική φορμαλιστική αισθητική του βιβλίου και τολμά καινά ήθη. Θεωρώ πως είναι ο πρώτος –συγχωρέστε με, αν μου διαφεύγει κάποιος που προηγήθηκε– που πειραματίζεται με τα γραφιστικά της σελιδοποίησης και μετατρέπει αυτόν τον πειραματισμό σε στυλοβάτη του Έργου του.
Όπως προανέφερα, κατά την ανάγνωση αναπαράγεται μια ταινία με όλα τα χαρακτηριστικά που διέπουν μια ταινία. “Πώς είναι δυνατόν να ακουστεί μια λέξη;” θα αναρωτηθείτε με το δίκιο σας. Αν, όμως, ανατρέξετε στη σελίδα 19 του βιβλίου και διαβάσετε την πρόταση “το φλυτζάνι τού έφυγε απ’ τα χέρια κι έσπασε σε χίλια κομμάτια”, θα βιώσετε το σπάσιμο και θα το ακούσετε. Γι’ αυτό έγραψα πως πρόκειται για μια εμπειρία και όχι ένα απλό διάβασμα. Με παρόμοιο τρόπο θα ακούσετε “τη λεπτή και εφιαλτική κραυγή” να σχίζει την ησυχία. Αμέσως, λίγο παρακάτω, θα νιώσετε ένα άλλο εφέ: να μεταλλάσσεται η εικόνα μπροστά σας, να στρεβλώνεται, όπως ακριβώς στις ταινίες. Στη σελ. 44 θα νιώσετε τη βροχή να πέφτει, στη σελ. 79 θα ακούσετε πώς δυναμώνει η λέξη “εκδίκηση” και για να μη σας κουράζω με τις καινοτομίες, στη σελ. 197 θα βιώσετε το κάρφωμα ενός μαχαιριού μέσα σε ένα σώμα.
Η ιστορία διαθέτει flash back. Στην ταινία είναι εύκολο να το αποδώσεις. Αλλάζεις τη θερμοκρασία του χρώματος, την κάνεις σέπια ή πολύ φωτεινή -σε αντίθεση με την υπόλοιπη εικόνα- και ο θεατής το αντιλαμβάνεται. Στο βιβλίο συνήθως αρκεί η φράση “ο νους του ανέτρεξε στο παρελθόν” ή κάτι παρόμοιο. Στις “Φωνές”, σας είπα, όλα λειτουργούν σαν ταινία. Αντί για χρωματικές θερμοκρασίες ο Μάριος -πολύ έξυπνα- πειράζει τη φόρμα του είδους του: τη σελίδα. Αντί ενός κειμένου σε μια λευκή σελίδα, η ιστορία του παρελθόντος μπαίνει σε πλαίσιο, ώστε να κυριαρχεί οπτικά και γύρω της τίθενται ως background, με μικρότερου μεγέθους γραμματοσειρά, οι λέξεις που λέει μια ζωή στο όνειρο του ήρωα η ίδια γυναίκα: γύρνα, εξιλέωση, το σπίτι μας, εκδίκηση.
Δεν αρκούν, βέβαια, μόνο τα καινοτόμα γραφιστικά της σελιδοποίησης για να μετατρέψουν ένα βιβλίο σε αριστούργημα. Η βάση, ο πυλώνας, είναι πάντοτε η Πλοκή. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν απλά γαρνιτούρα. Η Πλοκή είναι χορταστική. Περιέχει φιλία, οικογενειακές σχέσεις, συμπάθειες, αντιπάθειες, μίση, Έρωτα, αβεβαιότητα, φόβο για το άγνωστο, μυστικά και κυρίως, πάνω από όλα, το Μεταφυσικό στοιχείο. Υπάρχουν πολλές κορυφώσεις, πολλή δράση, εντάσεις, αναστολές, εκβιασμοί, αναζητήσεις.
Ο Μάριος αγαπά τον ήρωά του κι αυτό φαίνεται από το πόσο τον παιδεύει. Και τον παιδεύει αλύπητα. Όσο τον παιδεύει, τόσο τον συμπαθούμε, τόσο βιώνουμε την ενσυναίσθηση, τόσο ταυτιζόμαστε, τόσο γινόμαστε ένα με τον ήρωά του. Αδημονούμε για τη λύτρωσή του, οργιζόμαστε όταν εκβιάζεται, πικραινόμαστε όταν βρίσκεται σε αδιέξοδο, κρυφοερωτευόμαστε όταν καρδιοχτυπά, κουραζόμαστε όποτε ταλαιπωρείται. Νιώθουμε την ίδια αγαλλίαση όποτε, επιτέλους, λυτρώνεται από τον εφιάλτη που τον ταλανίζει από παιδί.
Ο συγγραφέας βουτά την ιστορία του σε ένα μουντό, βροχερό τοπίο, θυμίζοντας κατά πολύ ένα φιλμ νουάρ. Μπορεί να μην υπάρχει ο στερεοτυπικός ντετέκτιβ, αλλά σε ντετέκτιβ μετατρέπεται ο ήρωάς του προκειμένου να εξιχνιάσει το μεταφυσικό του μαρτύριο. Μπορεί να μην υπάρχουν όπλα, αλλά υπάρχουν φόνοι, πάθη, μυστικά, κλειστές πόρτες κι εν γένει ένα σκηνικό το ίδιο σκοτεινό με τις ταινίες του είδους. Δε θα μπορούσε, φυσικά, να απουσιάζει η femme fatale. Που δεν είναι μία!
Εκείνο, επίσης, που μου προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση είναι η ποιητική πινελιά με την οποία χρωματίζει το κείμενό του:
“οι σταγόνες έτρεχαν στο τζάμι δίπλα του, δημιουργώντας επιμήκη πρίσματα που διαστρέβλωναν την εικόνα του κόσμου έξω από την καφετέρια. Ένας ζωντανός σουρεαλισμός μέσα από ένα βρεγμένο τζάμι”.
“το οικείο πρόσωπό της μετέτρεπε τη γλυκιά αγκαλιά της μοναξιάς σε πέπλο με λεπίδες που του άνοιγαν χιλιάδες πληγές”.
“σωριάστηκε μέσα στο αίμα που είχε καλύψει το πάτωμα κι έτρεχε πλέον θαρρείς και είχαν σπάσει τα υδραυλικά της Κόλασης”.
“το παλιό οδικό δίκτυο φανέρωνε ξεκάθαρα το χρόνο που είχε ασελγήσει πάνω του, αφήνοντάς το κακοποιημένο και αβοήθητο”.
Περισσότερο ποιητικό, ωστόσο, βρήκα το τέλος, για το οποίο αδυνατώ να πω το παραμικρό, όσο κι αν το επιθυμώ, για να αφήσω να σας αιφνιδιάσει, όπως εμένα. Αποδεικνύει την ιδιοφυΐα του δημιουργού και το μεγαλείο της σκέψης του. Θα μπορούσε κάλλιστα να μετατραπεί σε μια μελαγχολική metal μπαλάντα (να μια πρόκληση που σου βάζω, Μάριε). Είναι τόσο γλυκό, μα συνάμα πικρό. Είναι τόσο όμορφο, μα συνάμα αποκρουστικό. Είναι τόσο φωτεινό, μα συνάμα βαθύτατα σκοτεινό. Είναι τόσο χαρούμενο, μα συνάμα εκκωφαντικά λυπηρό. Μάριε Δημητριάδη, ειλικρινά υποκλίνομαι στο Δημιούργημά σου. Εύχομαι να σε ανακαλύψουν και έξω από τα σύνορά μας...

[Βασω Γενιτσαριδου · Rating 5 out of 5]

Άκουσα τις ΦΩΝΈΣ και ταξίδεψα μαζί τους. Κατέβηκα σκαλί σκαλί μαζί με τον ήρωα στα έγκατα του φόβου του. Κουρέλια έγινε η ψυχή μου μαζί με την δική του. Ήθελα να του φωνάξω, να τον βοηθησω, να τον αγκαλιάσω σφικτά, να τον σώσω για να σωθώ κι εγώ. Σε αυτό το ταξίδι στην ΑΒΥΣΣΟ είχαμε γίνει ένα.Και μετά ήρθε η λύτρωση γι'αυτόν και σε μένα εμεινε ένας κόμπος στον λαιμό.

Όπως πάντα ο κύριος Δημητριάδης μας παρασέρνει στο κόσμο του. Μας αρπάζει απο τα μουτρα και μας κρατάει δέσμιους μέχρι την εκπνοή του χρόνου. Καμιά φορά και λίγο ακόμα. Υπέροχη γραφή, μαγικές, ζωντανές περιγραφές και σωστή χρήση της γλώσσας.( Όσοι πιστεύουν ότι τα βιβλία τρόμου δεν είναι λογοτεχνία, θα αλλάξουν γνώμη.)
Υ.Γ Συνήθως το πιο δύσκολο κομμάτι, κατά εμένα, σε ένα βιβλίο φανταστικού ε��ναι το τέλος. Τα περισσότερα σε αφήνουν με ένα αίσθημα κενού, κάτι τους λείπει. Σε ορισμενες περιπτωσεις σε ξενερωνει τελείως με αποτέλεσμα να φωναζεις "ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙΙ". Ο Μάριος Δημητριάδης όμως ποτέ δεν με έχει προδώσει. Πόσο αγαπάω το τέλος που δίνει. Αυτή η τελική επιγευση είναι ο λόγος που του δίνω ένα καθαρόαιμο, τεράστιο,ατοφιο 5αρι.

[Giota Kariofilla · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο που το τελείωσα σε λιγότερο από δύο μέρες αφού πραγματικά με το διάβασα την πρώτη σελίδα δεν μπορούσα να το σταματήσω. Διαβάζεται με μια ανάσα.
Γρήγορο, ανατριχιαστικό, και τρομακτικο. Σκοτεινό και πολύ ατμοσφαιρικό. Ένα βιβλίο που πραγματικά το ζούσες και αυτό θα το καταλάβει μόνο όποιος το διαβάσει.
Φωνές...πολλές φωνές... Ψίθυροι και κραυγές ανατριχιαστικές, τρομακτικές, φρικιαστικές. Φωνές από την Άβυσσο.
Οι εκπληκτικές περιγραφές με φόντο ενός απομονωμένου χωριού της ελληνικής επαρχίας και μια μεγάλη διαδρομή ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό, συνθέτουν ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που πραγματικά όχι μόνο η πρωτότυπη ιστορία του αλλά και ο κεντρικός χαρακτήρας του με ενθουσίασαν.
Παρανοια-λογική, παραίσθηση-πραγματικότητα, ψέυτικο-αληθινό, μπερδεύονται σε ένα κουβάρι ονείρων που ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να βρει την άκρη του νήματος φτάνοντας ως το τέλος.
Είναι από εκείνα τα βιβλία που όταν κλείνεις τα μάτια βλέπεις τις σκηνές να διαδραματίζονται μπροστά σου. Εικόνες περνούν λες και είσαι θεατής ενός έργου τρόμου με ανατρεπτικό φινάλε. Όσο φτάνεις στο τέλος του η περιέργεια και η αγωνία χτυπάνε κόκκινο και η κορύφωση του σε αποζημιώνει.
Ένα βιβλίο που σίγουρα θα διάβαζα ξανά με την πρώτη ευκαιρία.

[Άννα Σπανογιώργου · Rating 5 out of 5]

Άκομη μια ιστορία τρόμου έρχεται να προστεθεί στην βιβλιογραφία του Μάριου. Πιστός στο είδος, μας δίνει ένα πολύ δυνατό βιβλίο, το οποίο είναι προσεγμένο στις λεπτομέρειες. Χρησιμοποιώντας κάποιες πολύ ιδιαίτερες και πρωτότυπες τεχνικές αυξάνει την ένταση ακόμη περισσότερο!
Η ιστορία έχει ως εξής: ο Ανδρέας από τότε που θυμάται τον εαυτό του βλέπει το ίδιο όνειρο. Μια γυναίκα που επαναλαμβάνει τις ιδέες φράσεις: «Γύρνα. Εξιλέωση. Το σπίτι μας. Εκδίκηση».
Όταν, όμως, το όνειρο μετατρέπεται σε εφιάλτη, αναγκάζεται να αναζητήσει απαντήσεις και να ψάξει για λύτρωση. Φτάνει σε ένα απομακρυσμένο χωριό. Τι θα ανακαλύψει εκεί;
Ο λόγος του συγγραφέα είναι υπέροχος με πολυ όμορφες παρομοιώσεις, χωρίς υπερβολές. Η απόδοση του τρόμου είναι εξαιρετική και κλιμακούμενη. Γενικά, μιλάμε για ένα λογοτεχνικό κείμενο με όλες τις αρετές του.
Τα μικρά κεφάλαια είναι σαν σφηνάκια που πίνοντας το ένα θες να πας στο επόμενο.
Μου άρεσε πολύ που συνδύασε τις δυο αγάπες του: τη συγγραφή και τη μέταλ μουσική (δεν λέω πως, θα το δείτε).
Και για να μην τα πολυλογώ και κουράζω, γενικά μου άρεσε. Πολύ! Και είμαι πολύ περήφανη που η ελληνική λογοτεχνία τρόμου παρουσιάζει έργα σαν αυτό και τους Μακάριους.
Stay dark!

[Michael Kotsarinis]

Έχω πει και στο παρελθόν ότι παρόλο που δεν είμαι τακτικός αναγνώστης βιβλίων τρόμου, ο Μάριος Δημητριάδης καταφέρνει με το μυστήριο που περιβάλει την κάθε ιστορία του και την χρήση του μεταφυσικού στοιχείου με μαεστρία να ικανοποιήσει και τους φίλους του είδους αλλά και τους περιστασιακούς αναγνώστες. Μου άρεσε πολύ και το κλείσιμο του βιβλίου, το οποίο βρήκα πολύ ταιριαστό στην ιστορία.

Δείτε περισσότερα στο Ex Libris.

[Elena Giolda · Rating 5 out of 5]

Λοιπόν....ένα καταπληκτικό βιβλίο, το οποίο ξεκινάει κάπως "ήσυχα" και δεν καταλαβαίνεις καθόλου πώς θα εξελιχθεί η ιστορία, σε ανταμείβει όμως με το παραπάνω... οι περιγραφές, η πλοκή, το μοναδικό layout του βιβλίου, η ανάπτυξη των χαρακτήρων, η ατμόσφαιρα, τα τρελά plot twist, όλα με έκαναν να διαβάσω το βιβλίο σε 1.5 ημέρα. Εύγε, περιμένω ήδη το επόμενο βιβλίο του συγγραφέα!

[Βασίλης Γιαννάκης · Rating 5 out of 5]

Πάντα απολάμβανα τις ιστορίες του Μάριου Δημητριάδη, ωστόσο αυτή τη φορά, με τις «φωνές από την άβυσσο», είχα την τιμή να διαβάσω κάτι που ικανοποιεί πλήρως το προσωπικό μου γούστο.

Πρόκειται για μια ιστορία όπου δεν γίνεται το «έλα να δεις». Δεν πέφτουν κτήρια, δεν εισβάλλουν ορδές δαιμόνων στον κόσμο μας, δεν λαμβάνει χώρα η Αποκάλυψη. Κατά τη γνώμη μου, οι πιο πετυχημένες ιστορίες τρόμου, είναι αυτές που σε ανατριχιάζουν, όντας απλές και συμμαζεμένες. Όπως αυτή η ιστορία.

Το πιο εντυπωσιακό εύρημα, είναι το γεγονός ότι τον πρωταγωνιστή τον διεκδικούν όχι μία, όχι δύο, αλλά τέσσερις γυναίκες, η κάθε μία για τους δικούς του λόγους και δεν είναι όλες ζωντανες (!). Υπάρχουν αρκετά στοιχεία αρρωστημένης αγάπης και εμμονής, τα οποία συνθέτουν love stories, διαφορετικά από τα τετριμμένα.

Ωστόσο ο σκληρός πυρήνας της ιστορίας είναι ο τρόμος. Όπως κάθε ιστορία τρόμου που σέβεται τον εαυτό της, οι «φωνές» διέπονται από μια σκοτεινή ατμόσφαιρα και κλιμακούμενη ένταση. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην αρχή θεώρησα πως καταπιάνομαι με ένα κλισεδιάρικο ghost story, αλλά όσο πλησίαζα προς το τέλος και ειδικά στην κορύφωση, όλα τα επί μέρους στοιχεία κούμπωσαν και κατέστησαν το αποτέλεσμα εντυπωσιακό.

Η ιδιαίτερη μορφοποίηση του κειμένου συμβάλλει ώστε οι σελίδες να αποτελούν έργο τέχνης ανεξάρτητο από το κείμενο –στο house of leaves το είχα πρωτοδεί αυτό- και κάνουν το κείμενο να «ρέει» ακόμη και όταν δεν περιλαμβάνει διαλόγους. Πανέξυπνο.

Σε γενικές γραμμές χαίρομαι που ο Δημητριάδης παρείχε μια ιστορία τρόμου που να ικανοποιεί το προσωπικό μου γούστο στο έπακρο και γι’ αυτό τον λόγο θεωρώ ότι οι «φωνές» αποτελούν το πιο ολοκληρωμένο έργο του μέχρι στιγμής.

[Γρηγόρης Δημακόπουλος · Rating 5 out of 5]

Περίμενα καιρό να βρεθώ στο mood για μια παραδοσιακή ιστορία φαντασμάτων, ευτυχώς όμως που οι Φωνές βρισκόταν ήδη στα χέρια μου, καθώς ήταν ακριβώς αυτό που αναζητούσα.

Για ακόμα μια φορά, ο Μάριος Δημητριάδης με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο. Ακριβής χειρισμός του λόγου, έμφαση στην ατμόσφαιρα, με σωστές δόσεις τρόμου και βίας, συνέπεια και λογική εξέλιξη της πλοκής, και μια ισορροπημένη απόπειρα να αποδοθεί σωστά η ιστορία αυτή του στοιχειώματος στην ελληνική ύπαιθρο, δίχως η διήγηση να ταλανίζεται από εκτός ύφους διαλόγους, επιτηδεύσεις, νεωτερισμούς και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να σε προσγειώσει απότομα στην πεζή ελληνική πραγματικότητα. Κατά την γνώμη μου, σε αυτό το κομμάτι, ο Μάριος είναι ο καλύτερος του είδους στη χώρα' έχει βρει τον τρόπο να σε μεταφέρει σε μια νοερή πραγματικότητα όπου ένα ghost story στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να είναι ένα εξωφρενικό σενάριο, δίχως να χάνει επαφή με τον παλμό της εποχής.

Οι Φωνές από την Άβυσσο είναι το αντίστοιχο του "ας δούμε ένα καλό θρίλερ σήμερα".
Πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο, γεμάτο ατμοσφαιρικές εικόνες, μια ιστορία τρόμου που αιχμαλωτίζει τη φαντασία και κεντρίζει την περιέργεια, δίχως πολλές εκπλήξεις ή ανατροπές, όμως είναι εύκολα αντιληπτό πως πρόκειται για ένα βιβλίο που σκοπός του δεν είναι να πρωτοτυπήσει, μα να σου προσφέρει αξιομνημόνευτες στιγμές ψυχαγωγίας και διασκέδασης.

Και σε αυτό το θέμα, τα καταφέρνει περίφημα!

Υγ1: Είμαι, επίσης, από τους αναγνώστες που είδαν με θετικό μάτι τη σελιδοποίηση. Πρόσφερε έναν αέρα ανανέωσης και σε αρκετές περιπτώσεις το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Σίγουρα, δεν ήταν κάτι απαραίτητο, και σε προετοίμαζε για τα μεταφυσικά φαινόμενα, ωστόσο αυτός ο συνδυασμός εικόνας και λέξεων θεωρώ πως είχε ενδιαφέρον να τον αντικρίζει κανείς.

Υγ2: Το μοναδικό μελανό σημείο για μένα ήταν το arc με την Αναστασία. Δεν πρόσφερε κάτι στην ιστορία, και πιστεύω πως αν έλειπε θα ωφελούσε το βιβλίο.

[Θανάσης · Rating 4 out of 5]

7,5/10 θα γράψω λίγα παραπάνω, σε λίγες μέρες

[Παναγιώτης Αρχοντής · Rating 5 out of 5]

BREATHTAKING THRILLER!!!!

[MTK · Rating 2 out of 5]

Μετά το πολύ καλό και πολλά υποσχόμενο "Οι Μακάριοι", το νέο βιβλίο του συγγραφέα με απογοήτευσε οικτρά. Η βασική ιστορία είναι χιλιοειπωμένη και προβλέψιμη, αλλά θα μπορούσε να είναι ένα μέτριο, αλλά βασικά ικανοποιητικό μυθιστόρημα τρόμου, δυστυχώς το ένα τρίτο περίπου της πλοκής αναλώνεται σε δύο άσχετα με την βασική πλοκή ζητήματα της προσωπικής ζωής του ήρωα: την σχέση του με την κολλητή του (μια ψιλοσαχλή υπόθεση που δεν προσφέρει τίποτα στο βιβλίο) και την νύφη του (μια ιστορία βγαλμένη από σαπουνόπερα της δεκαετίας του '90, βασισμένη σε σεξιστικά στερεότυπα, που υποτιμά την νοημοσύνη του αναγνώστη). Η πληθώρα των αναφορών στη μουσική (νομίζω heavy metal) που ακούει συνέχεια ο ήρωας, τουλάχιστον μία ανά κεφάλαιο, ήταν μάλλον κουραστική για κάποιον που δεν την γνωρίζει, η δε παράθεση των στίχων των τραγουδιών σε πλαίσιο δίπλα στο κείμενο βοηθάει μεν στην κατανόηση, αλλά το να σταματάς την ανάγνωση στη μέση για να διαβάσεις στίχους στα αγγλικά σε "βγάζει" από την αφήγηση. Από την άλλη πλευρά είμαι σίγουρη ότι για κάποιον που γνωρίζει τα τραγούδια οι αναφορές θα προσέθεταν στην ατμόσφαιρα. Τέλος, οφείλω να δώσω εύσημα για την πανέξυπνη ιδέα της αλλαγής γραμματοσειράς και κάποιων μίνιμαλ γραφικών σε ορισμένα σημεία, όπου δένουν με την πλοκή, εξαιρετικά πρωτότυπη σύλληψη (δεν ξέρω εάν ανήκει στο συγγραφέα ή σε όποιον επιμελήθηκε την έκδοση) που εμπλουτίζει την αναγνωστική εμπειρία.

[Νάνσυ Γραμμένου · Rating 5 out of 5]

Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που διαβάζω βιβλίο με τόσο έντονα μεταφυσικά στοιχεία και μπορώ να πω ότι έκανα μια πάρα πολύ καλή αρχή..
Αυτή τη φορά ο συγγραφέας προσπαθεί να τρελάνει το μυαλό σου και να σε φτάσει στα όρια της ψυχικής σου ηρεμίας..
Ο Ανδρέας ζει στον Βόλο με μια δουλειά που τον ικανοποιεί και ενώ οι ημέρες κυλάνε σχετικά ήρεμα, παρακαλά να μην έρχεται το βράδυ γιατί τότε όταν πέφτει να κοιμηθεί ξεκινά ο εφιάλτης.. Έναν εφιάλτη που βλέπει από τότε που θυμάται τον εαυτό του..
Μια γυναίκα να τον καλεί, λέγοντας συνέχεια τις ίδιες λέξεις..
Γύρνα, εξιλέωση, το σπίτι μας, εκδίκηση..
Ανησυχία και τρόμο αρχίζουν να τον κυριεύουν όταν η άγνωστη μορφή της γυναίκας μπαίνει στον πραγματικό κόσμο του..
Ποια μπορεί να είναι και τι θέλει επιτέλους  από εκείνον;;
Ψάχνοντας για στοιχεία για να μπορέσει να βρει λύση στο πρόβλημα του θα φτάσει σε ένα μακρινό και έρημο χωριό το οποίο κρύβει πολλά μυστικά..
Άραγε θα βρει κάποια βοήθεια στην αναζήτηση του ή παντού θα βρίσκει τις πόρτες κλειστές;;
Όλες οι περιγραφές είναι τόσο παραστατικές που νόμιζα ότι ήμουν και εγώ εκεί δίπλα στον Ανδρέα και τα ζούσα και τα έβλεπα όπως εκείνος..
Μου άρεσε πάρα πάρα πολύ!!!

[Άννα Μπλαβακη · Rating 4 out of 5]

Ατμοσφαιρικό και απόλυτα ανατριχιαστικο το βιβλίο του Μάριου Δημητριάδη με τίτλο "Φωνές". Με έντονη την ύπαρξη του μεταφυσικού στοιχείου απ την αρχή μέχρι το τέλος, οι Φωνές είναι ένα μυθιστόρημα που ομολογώ με έκανε να αναριγησω σε ορισμένα σημεία, να κλείσω το βιβλίο, να πάρω ανάσα κι έπειτα να το ανοίξω ξανά. Λάτρεψα το λόγο του Μάριου, εκφραστικος, απόλυτα περιγραφικος, καταφέρνει να σου μεταδώσει στο 100% τη δυναμική της σκηνής. Εκτός από αυτά, είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω κι έχει μια ιδιαιτεροτητα στη σελιδοποίηση (χωρίς να θέλω να πω περισσότερα!), γεγονός που με βυθισε ακόμα περισσότερο στην αναγνωστικη του παράνοια 🖤!
Ένα βιβλίο που κυλάει γρήγορα και σου μεταφέρει όλη αυτή την απεγνωσμένη αγωνία που βιώνει ο πρωταγωνιστής στο έπακρον! Το απόλαυσα!

[Σταύρος Θάνος · Rating 5 out of 5]

Χάρηκα πολύ που διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο. Η υπόθεση μπορεί να έμοιαζε γνωστή όμως ο τρόπος που τη χειρίστηκε ο Μάριος σε συνδυασμό με το τέλος που έδωσε έφεραν το κάτι διαφορετικό. Η σελιδοποίηση διαφορετική, πρωτότυπη και τα τραγούδια (χωρίς σποιλερ και παραπάνω λεπτομέρειες) έδιναν μια διαφορετική νότα στο βιβλίο. Τα κεφάλαια μικρά και σύντομα, κάτι που έκανε ξεκούραστη την ανάγνωση και ταυτόχρονα πιο γρήγορη. Σίγουρα θα διαβάσω και τα υπόλοιπα του συγγραφέα.

[Κατερίνα. · Rating 5 out of 5]

Το μεγαλείο της αγάπης είναι τόσο μεγάλο που δε χωρά στην ζωή ούτε και περισσεύει στην επόμενη.
Ο Μάριος Δημητριάδης είναι ένας αγαπημένος μου συγγραφέας του φανταστικού και του μεταφυσικού τρόμου. Η πένα του είναι αξιόλογη και κάθε φορά γίνεται όλο και πιο γευστική. Πέρσι αγάπησα τους ΜΑΚΑΡΙΟΥΣ και περίμενα με αγωνία να διαβάσω το νέο του βιβλίο.
Οι φωνές από την άβυσσο είναι ένα σκοτεινό μυθιστόρημα. Ένα μεταφυσικό θρίλερ που σου ταράζει τις αισθήσεις και παίζει με το μυαλό σου σε σημείο να τρελαίνεσαι. Ο Μάριος στήνει την ιστορία του,αυτή τη φορά όχι δε κάποιο ηλιόλουστο νησί του Αιγαίου. Αλλά δε ένα ορεινό τοπίο. Με το κρύο να βαραίνει τις καρδιές των ηρώων του και την βροχή να κλαίει μέσα τους. Ο συγγραφέας ζωγραφίζει έναν ιστό αράχνης και παγιδεύει μέσα του τις αλήθειες,τα ψέματα και τις σκούρες σκέψεις των ανθρώπων. Τα θέλω, τα λάθη τους,τους φόβους. Ο ήρωας του ο Αντρέας βασανίζεται από ένα όνειρο. Προσπαθώντας να μη τρελαθεί θα ανακαλύψει κάτι ζοφερό. Κάτι που κρύβεται στα μονοπάτια της λήθης. Κάτι που έρπει στην τρέλα και στην εμμονή. Ο Αντρέας πρέπει να σκιαγραφήσει το παρελθόν και κάνοντας αυτό θα βρεθεί σε ένα τόπο γκρίζο. Αφιλόξενο. Σκληροτράχηλο. Κάθε του βήμα τον φέρνει όλο και πιο κοντά στο άγνωστο. Στην κόλαση που δεν μπορεί να αποφύγει γιατί τον κρατά δέσμιο της εξιλέωσης.
Η μήπως δέσμιο της απόλυτης αγάπης; Και μήπως τελικά είναι αυτή που κινεί τα νήματα; Γιατί η αγάπη είναι από μόνη της βασανιστική. Είναι απελευθερωτική αλλά και καταδικαστική.
Μέσα από τις γκρίζες εικόνες της Ελληνικής επαρχίας. Μέσα από τα πέτρινα σπίτια που χάνονται στην ομίχλη, και τα ξύλινα περβάζια που κρέμονται στον αέρα που καταπίνει την πλάση,ο Μάριος Δημητριάδης ξεγυμνώνει την ανθρώπινη ψυχή. Γιατί αυτή είναι που υποφέρει. Αυτή είναι που δημιουργεί τις άυλες εικόνες. Αυτή είναι που στο τέλος θα δώσει το τελικό αποτέλεσμα τρυπώντας με το ξίφος τα ψήγματα του παρελθόντος.

[Κατερίνα Θεοδώρου · Rating 5 out of 5]

Ο Μάριος Δημητριάδης είναι μία από τις σημαντικότερες φωνές της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας τρόμου και κάθε νέα του κυκλοφορία την περιμένουμε ομολογουμένως με μεγάλη ανυπομονησία. Δεν μας έχει δώσει ποτέ μέτριες στιγμές επομένως σε κάθε νέο του βιβλίο ο πήχης με τις προσδοκίες μας ανεβαίνει ψηλότερα. Οι "φωνές" αποτελούν μια ευχάριστη έκπληξη για τον αναγνώστη γιατί πέρα από μια σπουδαία σύλληψη ιδέας που εξελίχτηκε σε βιβλίο με άκρως ενδιαφέρουσα πλοκή - θίγεται ένα αγαπημένο μου θέμα αλλά δε θα γίνω πιο συγκεκριμένη γιατί θα χαλάσει η μαγεία - η δομή των παραγράφων, τα πλαίσια που παρεμβάλλονται, οι ιδιότυπες μορφές και η προσεγμένη σελιδοποίηση, κάνουν το αποτέλεσμα πιο ζωντανό κι όλα αυτά τα όμορφα συνοδεύονται από metal προτάσεις!!! (Μάριε, μιλάς στην καρδιά των μεταλλάδων) Αυτό που με εξέπληξε ευχάριστα στο εν λόγω βιβλίο είναι ότι δεν βλέπουμε τους χαρακτήρες ψυχρούς, χάρτινους, άτολμους. Ο συγγραφέας δεν φοβήθηκε να αφήσει να αναδυθεί η συναισθηματική του πλευρά και δημιούργησε χαρακτήρες άρτιους και βαθιά ανθρώπινους. Πραγματικά, υποκειμενικά μιλώντας, αν κάτι με χαλάει στη λογοτεχνία τρόμου είναι ότι μερικοί βάζοντας γυμνό και σπλάτερ στο ξεκάρφωτο νομίζουν ότι γράφουν βιβλία. Έχουμε διαβάσει και έχουμε δει πλέον τα πάντα, σχεδόν τίποτα δεν μας σοκάρει αλλά επειδή δεν είμαστε ακόμα δώδεκα χρονών, μόνο με σοβαρή δουλειά μπορούμε να πειστούμε. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο αξιόλογο και ισορροπημένο από κάθε άποψη! Μπράβο στον δημιουργό, μακάρι το βιβλίο του να αγαπηθεί από το σύνολο των αναγνωστών και να τους κερδίσει όπως συνέβη και σε εμένα!

[Tonia Skjaldmær · Rating 4 out of 5]

3,5/5 ⭐⭐⭐✨
Ήμουν σίγουρη οτι θα μου άρεσε εξαρχής αυτό το βιβλίο κυρίως όσον αφορα τον μεταφυσικό τρόμο, τον οποίο και αγαπώ! Και μου άρεσε!!
Για να εχω όμως μια πιο εμπεριστατωμένη άποψη για τον συγγραφέα θα ήθελα να διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία του!!
(το μισό αστεράκι έξτρα είναι για τις μουσικές προτιμήσεις του πρωταγωνιστή🤘🏻

[AlexNms · Rating 3 out of 5]

Το βιβλίο «Φωνές από την άβυσσο» είναι το πρώτο μυθιστόρημα λογοτεχνίας τρόμου από Έλληνα συγγραφέα πο�� διάβασα. Γράφω αυτή την κριτική τώρα και δεν ξέρω πως να εκφράσω τις σκέψεις μου για το συγκεκριμένο βιβλίο. Αρχικά, να αναφέρω τι γίνεται σε αυτή την ιστορία (χωρίς spoiler).
Η ιστορία γυρνά γύρω από τον Ανδρέα Αποστόλου, έναν λογιστή, κάτοικο του Βόλου, ο οποίος σε όλη του την ζωή έβλεπε ένα όνειρο. Το όνειρο αυτό από την παιδική του ηλικία ήταν ίδιο και απαράλλαχτο μέχρι πριν λίγα χρόνια που μετατράπηκε σε εφιάλτη. Σε αυτό μια άγνωστη για αυτόν γυναίκα στέκεται μπροστά σε ένα παλιό σπίτι και του λέει τις ίδιες λέξεις κάθε φορά «Γύρνα. Εξιλέωση. Το σπίτ�� μας. Εκδίκηση». Μια μέρα, χώρος κάποιον ιδιαίτερο λόγο, το όνειρο σταματά κι ο Ανδρέας νιώθει οτι έχει ξεφύγει από το Δήμιο του. Βέβαια, αυτό δεν ισχύει στην πραγματικότητα γιατί η άγνωστη γυναίκα βγήκε από τα όνειρά του για να τον επηρεάσει περισσότερο, να τον κάνει να καταλάβει αυτό που πασχίζει να του πει εδώ και τόσα χρόνια. Ο Ανδρέας, απεγνωσμένος, έπειτα από έρευνα, θα καταλήξει στο Βαβούρι, ένα απομακρυσμένο χωριό στα βουνά της Ηπείρου (είναι αληθινό χωριό 😁) για να λυτρωθεί από την αλήθεια που θα βγει τελικά στην επιφάνεια.
Ας πω πρώτα τα αρνητικά του βιβλίου. Πρώτον, δεν μου άρεσε και τόσο το γεγονός οτι σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο υπάρχει αναφορά σε τραγούδι. Εντάξει, κατάλαβα οτι σου αρέσει να ακούς μουσική από το mp3 player σου αλλά δεν χρειάζεται να μας λες κάθε λίγο και λιγάκι ποια τραγούδια ακούς. Δεύτερον, κατανοώ την προσπάθεια του συγγραφέα να μεταδώσει το συναίσθημα του τρόμου, ένα από τα δυσκολότερα συναισθήματα ως προς την αποτύπωση μέσω του γραπτού λόγου. Είναι όντως δύσκολο και την εκτιμώ πολύ. Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω πως πέρα από μια δυο σκηνές, δεν τρόμαξα ιδιαίτερα (Μάριε αν το διαβάσεις, μην παρεξηγηθείς στο συγκεκριμένο γιατί εγώ τρομάζω υπερβολικά δύσκολα με τα βιβλία 😂). Τρίτον, η γλώσσα απλώς ήταν υπερβολικά απλή για τα γούστα μου. Συνήθως μου αρέσει η απλή γλώσσα στην αστυνομική λογοτεχνία. Στα υπόλοιπα είδη επιζητώ την λεπτομέρεια, είτε αυτό είναι μια περιγραφή, είτε σκέψεις, είτε τα συναισθήματα. Είναι καθαρά υποκειμενικό αυτό μα δεν είδα πολλές λεπτομέρειες. Γενικά, το βιβλίο μου φάνηκε σαν μια περίληψη, σαν να ήταν ένα στάδιο πριν την διόρθωση από την αρχή ώστε να μπορέσουν να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές για να είναι πιο λογικό, πιο ρεαλιστικό. Ακόμα, το τέλος με άφησε με ένα ερωτηματικό χαραγμένο στο πρόσωπό μου. Δεν λέω οτι δεν βγήκε νόημα. Νόημα βγήκε. Απλά μου φάνηκε κάπως απότομο...
Ας πάρουμε τώρα τα θετικά του βιβλίου. Πρώτον, μου άρεσαν οι γκραβούρες του βιβλίου. Δεν έχω ξαναδιαβάσει κάτι με τέτοιες μορφοποιήσεις κειμένου και έμεινα αρκετά ευχαριστημένη. Μου δημιούργησαν την εντύπωση πως ήμουν μέσα στο κεφάλι του πρωταγωνιστή, πως έβλεπα τις σκέψεις του σε ένα επίπεδο παραπάνω από την απλή περιγραφή. Ακόμα, θα επαινέσω για άλλη μια φορά την προσπάθεια του συγγραφέα να κάνει τον αναγνώστη να τρομάξει. Η όλη ατμόσφαιρα του φαντάσματος-που-στοιχειώνει αποτυπώθηκε αρκετά καλά. Εκείνες οι μια δυο σκηνές που τρόμαξα, θα μου μείνουν σίγουρα στο νου. Ένα θετικό ακόμα, είναι πως εξηγήθηκαν όλα από την βασική πλοκή και από την υποπλοκή.
Οι «Φωνές από την άβυσσο» ήταν ένα καλό βιβλίο αλλά δεν παύω να έχω την εντύπωση πως απλά έκανα μια λάθος επιλογή. Ίσως θα έπρεπε να αρχίσω από το προηγούμενο έργο του συγγραφέα, «Οι Μακάριοι». Το συστήνω σε όσους τρομάζουν εύκολα και θέλουν να διαβάσουν κάτι για να δοκιμάσουν τις αντοχές τους.

[Άρης Δεληγιαννίδης · Rating 5 out of 5]

Μετά τους Μακάριους περιμέναμε με αγωνία το καινούργιο βιβλίο του Μάριου Δημητριάδη! Εδώ παρακολουθούμε την εξέλιξη του συγγραφέα καθώς συνεχίζει να υπηρετεί το είδος που αγαπάει (μεταφυσικός τρόμος) μα εξελίσσεται σε σχέση με τον τρόπο γραφής και το μέσο. Γυρνάμε τις σελίδες μανιωδώς για να μάθουμε τα μυστικά που κρύβει η σκοτεινή αυτή η ιστορία, μα παράλληλα παρακολουθούμε τις ίδιες τις σελίδες να μεταλλάσσονται, να μαχαιρώνουν και να ουρλιάζουν μπροστά στα μάτια μας. Και όλα αυτά συμβαίνουν κυριολεκτικά μέσω της πανέμορφης μορφοποίησης του κειμένου με τον εικαστικό αυτόν τρόπο. Ένα μυθιστόρημα το οποίο θα χρειαστεί την ενεργοποίηση όλων των αισθήσεων του αναγνώστη για να φανερώσει τα μυστικά του!

[Chris Pragalos · Rating 5 out of 5]

Φανταστικό βιβλίο!! Ο Μάριος σε κάθε βιβλίο που γράφει με κάνει να κολλάω και με κρατάει προσηλωμένο! Η ιστορία εκτυλίσσεται με πολύ καλό ρυθμό που σε κρατάει σε εγρήγορση και σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό με το τέλος της. Ειλικρινά δε μπορώ να διαλέξω αν μου άρεσε περισσότερο αυτό ή οι Μακάριοι.. Από εβδομάδα ξεκινάω την κατάβαση! Μάριε, ελπίζω να συνεχίσεις να γράφεις έτσι! Έχεις κερδίσει έναν θαυμαστή.

[Νεκταρία Μαλλάκη · Rating 5 out of 5]

Φωνές από την Άβυσσο- Μάριος Δημητριάδης

Εκδόσεις: Bell

Ο Ανδρέας ζει στον Βόλο κάνοντας μια δουλειά που τον ικανοποιεί πλήρως.
Ενώ η ζωή του φαίνεται σχετικά ήρεμη,να κυλάει με την καθημερινή ρουτίνα,ένα παράξενο όνειρο που τον έχει στοιχειώσει από μικρό παιδί κάνει κάθε βράδυ στον ύπνο του την παρουσία του.
Μια γυναίκα ντυμένη στα λευκά παρουσιάζεται μπροστά του και ξεστομίζει κάθε φορά τις ίδιες λέξεις ..
... Γύρνα... εξιλέωση...το σπίτι μας... εκδίκηση...

Η ζωή του Ανδρέα συνεχώς χειροτερεύει,ο τρόμος και η ανησυχία αρχίζουν να κυριεύουν την ψυχή του.
Πολλά τα αναπαντητα ερωτήματα,ώσπου το όνειρο...ζωντανεύει...μπροστά στα μάτια του...
Αυτή η γυναίκα είναι φανερό πως κάτι ζητάει από εκείνον...
Θα καταφέρει να λύσει το μυστήριο ο Ανδρέας ;
Η λύση κρύβει...κάτι μεταφυσικό...

Ένα εκπληκτικό βιβλίο μυστηρίου που παίζει απόλυτα με το μυαλό και την ψυχολογία σου.
Ένα πρωτότυπο βιβλίο γιατί σε όσους το επιλέξουν θα βρεθούν μπροστά σε μια έκπληξη.Ο συγγραφέας κάνει παιχνίδι με τις λέξεις...κάτι που προσωπικά πρώτη φορα συνάντησα σε βίβλιο και ομολογώ πως με εξηταρισε πολύ !

Πρώτη επαφή με τον συγγραφέα και κατάφερε να με κάνει να απολαύσω κάθε του σελίδα...κάθε παράγραφο...
Μια ιστορία τρόμου ξεκινά μπροστά στα μάτια σου ,απλή γραφή και κατανοητή.Μικρα κεφάλαια γεμάτα ένταση και εκτίναξη της αδρεναλίνης σου .
Ότι ακριβώς αποζητώ από τα βιβλία της κατηγορίας αυτής.Το απόλαυσα εις το έπακρον!

Ο συγγραφέας προσπαθεί να σου "ανατινάξει" τις αισθήσεις και να παίξει με το μυαλό σου!
Νομίζω πως το καταφέρνει άνετα και συγκλονιστικά !

Η ιστορία ξεκινά δυναμικά από την πρώτη κιόλας σελίδα,κάλλιστα αυτό το βιβλίο θα μπορούσε άνετα να μεταφερθεί και στις κινηματογραφικές οθόνες γιατί διαθέτει ότι χρειάζεται να ξεσηκώσει τον θεατή !

Εμένα προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ !
φυσικά το προτείνω με κλειστά μάτια και σας προειδοποιώ ετοιμαστείτε για δυνατές καταστάσεις γεμάτες τρόμο !


"....Πόσο σκοτάδι μπορεί να χωρέσει η ψυχή ενός ανθρώπου;,..."

[Ευαγγελία Τσουκαλά · Rating 5 out of 5]

Πόσο σκοτάδι μπορεί να χωρέσει η ψυχή ενός ανθρώπου;
Γύρνα, εξιλέωση, το σπίτι μας, εκδίκηση...
Η περίληψη μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον από την αρχή κι από τις πρώτες σελίδες μπήκα στον κόσμο του Ανδρέα. Στο πως περνούσε η ζωή του όταν ήταν με άλλους ανθρώπους και πως μόνος του. Στη λογική και στη παράνοιά του.
Ευκολοδιάβαστο, ατμοσφαιρικό και παρόλο που δεν τρομάζω εύκολα κάποιες σκηνές του τις ζούσα πολύ έντονα. Περιγραφές τόσο ζωντανές που τις ένιωθα να περνούν σαν ταινία μπροστά από τα μάτια μου "ντυμένες" με τις μουσικές επιλογές του Ανδρέα που τις ακολούθησα πιστά καθόλη τη διάρκεια της ανάγνωσης. Όσοι αγαπάτε τη μέταλ μουσική θα καταλάβετε. Στις τελευταίες σελίδες η αγωνία μεγάλωνε και το τέλος ήταν... Τι να πω... Απλά το καλύτερο!
Το βιβλίο κρύβει κάποιες ιδιαίτερες και πολύ πρωτότυπες "εκπλήξεις" που τράβηξαν αμέσως την προσοχή μου και προσωπικά πιστεύω ότι κολλούσαν άψογα με την πλοκή.
Το μόνο μικρό μικρό αρνητικό ότι υπενθυμίζει συχνά ότι η Μαριάννα ξέρει πολύ καλά τον Ανδρέα αλλά αυτό είναι μόνο στην αρχή. Φυσικά δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε ένα ακόμη πολύ όμορφο εξώφυλλο που δένει άψογα με την πλοκή. Αν και το οπισθόφυλλο στα δικά μου μάτια είναι ακόμη πιο όμορφο.

[Νίκος Μούρας · Rating 4 out of 5]

Οι φωνές από την άβυσσο είναι ένα ακόμα ατμοσφαιρικότατο μυθιστόρημα δια χειρός Μάριου Δημητριάδη το οποίο όμως ανεβάζει τον πήχη του τρόμου με γλαφυρές αιματοβαμμένες σκηνές. Αν και κάποια σημεία της πλοκής και του ρυθμού δεν με ικανοποίησαν απόλυτα προσωπικά, πέρασα καλά διαβάζοντάς το, μου κράτησε το ενδιαφέρον και το τέλος μού άρεσε ιδιαιτέρως. Στα μπόνους οι ταιριαστές μέταλ αναφορές και η ιδιαίτερη a-la house of leaves σελιδοποίηση που έδωσε στο βιβλίο έναν ξεχωριστό χαρακτήρα.