What do you think?
Rate this book
Άντερς Οικονομίδης #5
Αμαρόκ
Δώδεκα χρόνια πριν, ο Φαϊζάλ Αμπντί συνελήφθη για τη δολοφονία της δεκαεξάχρονης Μάλιν στο Χέλεφορς. Ομολόγησε την ενοχή του, περιγράφοντας στους αστυνομικούς με κάθε λεπτομέρεια πώς τη σκότωσε και στη συνέχεια καταδικάστηκε. Το μυστήριο λύθηκε και οι κάτοικοι της μικρής πόλης μπόρεσαν να κοιμηθούν ξανά ήσυχοι. Μέχρι τη μέρα που η γυναίκα του Φαϊζάλ αυτοκτονεί.
Η πράξη της γεννά ερωτηματικά για την ενοχή του Φαϊζάλ στον επιθεωρητή της αστυνομίας του Έρεμπρο, Άντερς Οικονομίδη. Αρχίζει να σκαλίζει την έρευνα για τη δολοφονία του δεκαεξάχρονου κοριτσιού, η οποία θα αποκαλύψει πτυχές της ζωής του θύματος που δεν είχαν διερευνηθεί και θα προκαλέσει αναστάτωση στο εσωτερικό της αστυνομίας.
Η πράξη της γεννά ερωτηματικά για την ενοχή του Φαϊζάλ στον επιθεωρητή της αστυνομίας του Έρεμπρο, Άντερς Οικονομίδη. Αρχίζει να σκαλίζει την έρευνα για τη δολοφονία του δεκαεξάχρονου κοριτσιού, η οποία θα αποκαλύψει πτυχές της ζωής του θύματος που δεν είχαν διερευνηθεί και θα προκαλέσει αναστάτωση στο εσωτερικό της αστυνομίας.
424 pages, Paperback
First published March 11, 2020
4 people are currently reading
267 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 50 reviews
April 23, 2020
Ξεκάθαρα ανήκω στα άτομα που ακολουθούν πιστά τον Βαγγέλη. Μου αρέσει η γραφή του, μου αρέσουν οι ιστορίες του, μου άρεσει ο τρόπος που χειρίζεται το κείμενό του και κάθε φορά ανυπομονώ για το νέο του έργο.
Το «Αμαρόκ» μας επιστρέφει στον αγαπημένο μας Αντερς Οικονομίδη και στους παλιούς γνώριμους. Η ιστορία, ενώ ξεκινάει με μια αυτοκτονία, επι της ουσίας δεν ασχολείται με αυτή, αλλά με το άνοιγμα μιας παλιάς υπόθεσης. Δύο παράλληλες ιστορίες εκτυλίσσονται και ο Άντερς με μεθοδικότητα και σταθερά βήματα ακολουθεί τις ενδείξεις.
Το βιβλίο το απόλαυσα πάρα πολύ. Ευφυής σύλληψη, πρωτότυπες παρομοιώσεις, προσεγμένη γραφή. Παρ’ όλα αυτά, όμως, το τέλος δεν μου «έκατσε» όσο θα ήθελα. Ίσως αν έμενε σε κάποια από τις πρώτες μου υποθέσεις θα ήμουν κατα ευχαριστημένη (καθαρά προσωπική εκτίμηση). Το θετικό, φυσικά, είναι πως τα πάντα τεκμηριώνονται πλήρως και τελικά αυτό που λαμβάνεις ως αναγνώστης είναι δίκαιο και τίμιο.
Το «Αμαρόκ» μας επιστρέφει στον αγαπημένο μας Αντερς Οικονομίδη και στους παλιούς γνώριμους. Η ιστορία, ενώ ξεκινάει με μια αυτοκτονία, επι της ουσίας δεν ασχολείται με αυτή, αλλά με το άνοιγμα μιας παλιάς υπόθεσης. Δύο παράλληλες ιστορίες εκτυλίσσονται και ο Άντερς με μεθοδικότητα και σταθερά βήματα ακολουθεί τις ενδείξεις.
Το βιβλίο το απόλαυσα πάρα πολύ. Ευφυής σύλληψη, πρωτότυπες παρομοιώσεις, προσεγμένη γραφή. Παρ’ όλα αυτά, όμως, το τέλος δεν μου «έκατσε» όσο θα ήθελα. Ίσως αν έμενε σε κάποια από τις πρώτες μου υποθέσεις θα ήμουν κατα ευχαριστημένη (καθαρά προσωπική εκτίμηση). Το θετικό, φυσικά, είναι πως τα πάντα τεκμηριώνονται πλήρως και τελικά αυτό που λαμβάνεις ως αναγνώστης είναι δίκαιο και τίμιο.
June 5, 2020
Ο Vagelis Giannisis επιστρέφει με το πέμπτο του βιβλίο με τον επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδη.
Μια γυναίκα βρίσκεται απαγχονισμένη στο σπίτι της και το σημείωμα που άφησε γράφει ΑΘΩΟΣ.
Προφανώς και αναφέρεται στο σύζυγό της ο οποίος βρίσκεται στη φυλακή για τη δολοφονία μιας δεκαεξάχρονης μαθήτριας στο σχολείο το οποίο δούλευε σαν επιστάτης.
Ο Άντερς, ανασύρει τον φάκελο της υπόθεσης και προσπαθεί να ανακαλύψει μαζί με τους συνεργάτες του τι πραγματικά συνέβη.
Ο συγγραφέας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε όλα σχεδόν τα βιβλία του θίγει μεγάλα κοινωνικά ζητήματα της εποχής μας, όπως ο ρατσισμός, το bullying, η χρήση ουσιών κτλ. καθώς και τα κακώς κείμενα της χώρας στην οποία διαδραματίζονται.
Το έχω δηλώσει και στο παρελθόν ότι για μένα ο Άντερς είναι η νέα συνήθεια που έγινε λατρεία, και σε αυτό το τελευταίο βιβλίο, απόλαυσα τη γραφή του Γιαννίση ακόμη περισσότερο.
Μια γυναίκα βρίσκεται απαγχονισμένη στο σπίτι της και το σημείωμα που άφησε γράφει ΑΘΩΟΣ.
Προφανώς και αναφέρεται στο σύζυγό της ο οποίος βρίσκεται στη φυλακή για τη δολοφονία μιας δεκαεξάχρονης μαθήτριας στο σχολείο το οποίο δούλευε σαν επιστάτης.
Ο Άντερς, ανασύρει τον φάκελο της υπόθεσης και προσπαθεί να ανακαλύψει μαζί με τους συνεργάτες του τι πραγματικά συνέβη.
Ο συγγραφέας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε όλα σχεδόν τα βιβλία του θίγει μεγάλα κοινωνικά ζητήματα της εποχής μας, όπως ο ρατσισμός, το bullying, η χρήση ουσιών κτλ. καθώς και τα κακώς κείμενα της χώρας στην οποία διαδραματίζονται.
Το έχω δηλώσει και στο παρελθόν ότι για μένα ο Άντερς είναι η νέα συνήθεια που έγινε λατρεία, και σε αυτό το τελευταίο βιβλίο, απόλαυσα τη γραφή του Γιαννίση ακόμη περισσότερο.
Read
May 22, 2020Από τα καλύτερα του Vagelis Giannisis!
Ιδού και η γνώμη μου στο Ex Libris.
Ιδού και η γνώμη μου στο Ex Libris.
April 3, 2020
Τέλος ο Αμαρόκ και...
1)Επιτέλους ο Άντερς σοβαρεύτηκε και ήπιε καφέ,σαν κανονικός ντετέκτιβ,κι όχι κάτι φυτικά και τσάγια ξερωγώ που του 'δινε το αφεντικό στη Σκιά
2)Ο λύκος είναι το αγαπημένο μου ζώο,γι'αυτό και η σχετική αναζήτηση για τον μύθο,κράτησε ατελείωτες ώρες,μιας και έψαξα ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε σχετικό.Ο τρόπος,δε,που χρησιμοποιήθηκε στην ιστορία ήταν εξαιρετικός(και τι πλοτ τουίστ ήταν τούτο,ο μάι γκοντ!)
3)Αυτές οι έφηβες... τι bitches όμως-μια πολύ ρεαλιστική προσέγγιση της μέσης εφήβου στη Δύση🤔πολλή τροφή για σκέψη...
4)Η γραφή,πιο ώριμη από ποτέ-ο συγγραφέας με μεγάλη δεξιοτεχνία κατάφερε να ισορροπήσει το κοινωνικό σχόλιο/κριτική με την αστυνομική εξέλιξη χωρίς η ζυγαριά να κλίνει υπερβολικά προς τη μια ή την άλλη μεριά
5)Οι μικρές αλλά βαθιά φιλοσοφημένες σκέψεις του συγγραφέα ήταν εύστοχα τοποθετημένες στην ιστορία,ώστε να κάνουν δουλίτσα χωρίς να κλέβουν την παράσταση-κι άλλη τροφή για σκέψη...🤔
6)Κλείνω με το ερώτημα των δεκαοχτώ εκατομμυρίων σουηδικών κορονών:πώς θα γράψεις κάτι τελειότερο από αυτό κύριε συγγραφέα μας?❤
ΥΓ:Αυτός ο τόνος στο ο με τσάκισε-γιατί καλέ μου,αφού παγκοσμίως είναι Ά?Ποιητική αδεία?Παρατόνιζα σε όλο το βιβλίο!😂
5⭐
1)Επιτέλους ο Άντερς σοβαρεύτηκε και ήπιε καφέ,σαν κανονικός ντετέκτιβ,κι όχι κάτι φυτικά και τσάγια ξερωγώ που του 'δινε το αφεντικό στη Σκιά
2)Ο λύκος είναι το αγαπημένο μου ζώο,γι'αυτό και η σχετική αναζήτηση για τον μύθο,κράτησε ατελείωτες ώρες,μιας και έψαξα ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε σχετικό.Ο τρόπος,δε,που χρησιμοποιήθηκε στην ιστορία ήταν εξαιρετικός(και τι πλοτ τουίστ ήταν τούτο,ο μάι γκοντ!)
3)Αυτές οι έφηβες... τι bitches όμως-μια πολύ ρεαλιστική προσέγγιση της μέσης εφήβου στη Δύση🤔πολλή τροφή για σκέψη...
4)Η γραφή,πιο ώριμη από ποτέ-ο συγγραφέας με μεγάλη δεξιοτεχνία κατάφερε να ισορροπήσει το κοινωνικό σχόλιο/κριτική με την αστυνομική εξέλιξη χωρίς η ζυγαριά να κλίνει υπερβολικά προς τη μια ή την άλλη μεριά
5)Οι μικρές αλλά βαθιά φιλοσοφημένες σκέψεις του συγγραφέα ήταν εύστοχα τοποθετημένες στην ιστορία,ώστε να κάνουν δουλίτσα χωρίς να κλέβουν την παράσταση-κι άλλη τροφή για σκέψη...🤔
6)Κλείνω με το ερώτημα των δεκαοχτώ εκατομμυρίων σουηδικών κορονών:πώς θα γράψεις κάτι τελειότερο από αυτό κύριε συγγραφέα μας?❤
ΥΓ:Αυτός ο τόνος στο ο με τσάκισε-γιατί καλέ μου,αφού παγκοσμίως είναι Ά?Ποιητική αδεία?Παρατόνιζα σε όλο το βιβλίο!😂
5⭐
July 27, 2021
Νέες περιπέτειες για τον Αντερς που ομολογώ πως μας έλειψε πολυ...
Αυτή τη φορά πιο ώριμος, λιγότερο παρορμητικος, και επιτέλους με το σωστό ρόφημα. Το τσάι που έπινε σε προηγούμενο βιβλίο μου είχε δημιουργήσει ψυχολογικά.
Η αυτοκτονια της Μαριάμ Αμπντί σήκωνει την αστυνομία στο ποδι. Ο άντρας της βρίσκεται στη φυλακή κατηγορούμενος για την δολοφονία μιας έφηβης μαθήτριας της Μάλιν που έγινε πριν 12 χρόνια. Τότε η ιστορία έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες, και με τον Φαϊζάλ Αμπντί να ομολογεί την πραξη του, κάτω απο αδιευκρινιστες συνθήκες. Το σημείωμα της Μαριάμ γράφει μόνο μία λέξη. ΑΘΩΟΣ. Αυτό είναι αρκετό για να κάνει τον Αντερς να ξανανοίξει την υπόθεση και να αρχίσει να ψάχνει. Με πείσμα και υπομονή προχωράει βήμα βημα και ολο και κάτι καινούριο βγαίνει στην επιφάνεια.
Παράλληλα με την ιστορία της δολοφονίας τρέχει και η ιστορία του Αμαρόκ, ενός μικρού παιδιού που ξεριζώθηκε από τον τόπο του και ζει πρωτογνωρες καταστάσεις. Όσο διαβαζα είχα σκάσει να προσπαθώ να συνδέσω τον Αμαρόκ με την υπόθεση που σκαλίζει ο Οικονομίδης και έφτιαξα 150 πιθανά σενάρια στο μυαλό μου. Σε κάποια πλησίασα αρκετά ομολογώ, αλλα αυτό που έκανε μπουμ στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου ήταν μια βόμβα μεγατόνων. Ειλικρινά δεν ξέρω πια τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε από τον κύριο Γιάννιση. Πόσα ακόμα μπορεί να γεννήσει αυτό το μυαλό;
Ενα βιβλιο άρτιο που θίγει θέματα που κάνουν τζιζ... Μπούλινγκ, ρατσισμος, διαφθορά, ψυχολογικές διαταραχες, ολα αυτα συνθέτουν μια ιστορία που σε καποιους ίσως φανεί απίστευτη. Προσωπικά ακόμη να τη χωνέψω. Το ευχαριστήθηκα όμως και τώρα θα κάθομαι πάλι στα καρφιά περιμένοντας τον Αντερς να ξανάρθει.
Αυτή τη φορά πιο ώριμος, λιγότερο παρορμητικος, και επιτέλους με το σωστό ρόφημα. Το τσάι που έπινε σε προηγούμενο βιβλίο μου είχε δημιουργήσει ψυχολογικά.
Η αυτοκτονια της Μαριάμ Αμπντί σήκωνει την αστυνομία στο ποδι. Ο άντρας της βρίσκεται στη φυλακή κατηγορούμενος για την δολοφονία μιας έφηβης μαθήτριας της Μάλιν που έγινε πριν 12 χρόνια. Τότε η ιστορία έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες, και με τον Φαϊζάλ Αμπντί να ομολογεί την πραξη του, κάτω απο αδιευκρινιστες συνθήκες. Το σημείωμα της Μαριάμ γράφει μόνο μία λέξη. ΑΘΩΟΣ. Αυτό είναι αρκετό για να κάνει τον Αντερς να ξανανοίξει την υπόθεση και να αρχίσει να ψάχνει. Με πείσμα και υπομονή προχωράει βήμα βημα και ολο και κάτι καινούριο βγαίνει στην επιφάνεια.
Παράλληλα με την ιστορία της δολοφονίας τρέχει και η ιστορία του Αμαρόκ, ενός μικρού παιδιού που ξεριζώθηκε από τον τόπο του και ζει πρωτογνωρες καταστάσεις. Όσο διαβαζα είχα σκάσει να προσπαθώ να συνδέσω τον Αμαρόκ με την υπόθεση που σκαλίζει ο Οικονομίδης και έφτιαξα 150 πιθανά σενάρια στο μυαλό μου. Σε κάποια πλησίασα αρκετά ομολογώ, αλλα αυτό που έκανε μπουμ στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου ήταν μια βόμβα μεγατόνων. Ειλικρινά δεν ξέρω πια τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε από τον κύριο Γιάννιση. Πόσα ακόμα μπορεί να γεννήσει αυτό το μυαλό;
Ενα βιβλιο άρτιο που θίγει θέματα που κάνουν τζιζ... Μπούλινγκ, ρατσισμος, διαφθορά, ψυχολογικές διαταραχες, ολα αυτα συνθέτουν μια ιστορία που σε καποιους ίσως φανεί απίστευτη. Προσωπικά ακόμη να τη χωνέψω. Το ευχαριστήθηκα όμως και τώρα θα κάθομαι πάλι στα καρφιά περιμένοντας τον Αντερς να ξανάρθει.
May 4, 2020
Δείτε επίσης και στο Chill and read
Η πέμπτη ιστορία με ήρωα τον επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδη είναι γεγονός και όλοι οι φαν του σπεύδουν να τη διαβάσουν. Όχι δεν είναι αστείο, ο Άντερς έχει φαν κλαμπ, για το Γιαννίση δεν ορκίζομαι!
Εν μέσω απεργιακών κινητοποιήσεων της Αστυνομίας της Σουηδίας, μια γυναίκα βρίσκεται απαγχονισμένη στο σπίτι της από ένα γείτονά της. Ο γιος της λείπει. Ένα σημείωμα υπάρχει μόνο που γράφει «ΑΘΩΟΣ». Τι να σημαίνει άραγε και τι μπορεί να οδήγησε τη γυναίκα στην αποτρόπαια αυτή πράξη;
Δώδεκα χρόνια πριν, ο Φαϊζάλ Αμπντί συνελήφθει για τη δολοφονία μιας δεκαεξάχρονης μαθήτριας στο σχολείο που δούλευε ως επιστάτης. Η ομολογία του και η περιγραφή του εγκλήματος που διέπραξε δεν άφησε καμία αμφιβολία στους αστυνομικούς, ούτε όμως και στη δίκη που ακολούθησε. Ο Αμπντί καταδικάστηκε σε ισόβεια φυλάκιση.
Η γυναίκα που αυτοκτόνησε, ήταν η γυναίκα του Φαϊζάλ Αμπντί. Χωρίς κάποιο άλλο πιθανό και ορατό κίνητρο για την αυτοχειρία, η αστυνομία επικεντρώνεται στο σημείωμα και προσπαθεί να καταλάβει γιατί η γυναίκα έφτασε μέχρι αυτό το σημείο. Ο επιθεωρητής Άντερς Οικονομίδης, θέλει να μάθει περισσότερα για την παλιά εκείνη υπόθεση που έκλεισε πριν δώδεκα χρόνια, στέλνοντας τον Φαϊζάλ στη φυλακή. Είναι όντως αθώος όπως ισχυρίζεται η οικογένειά του; Ή μήπως ήταν ένοχος τελικά; Μήπως υπήρχε συνεργός ή ηθικός αυτουργός; Ο Οικονομίδης θα αρχίσει να σκαλίζει το παρελθόν και τα αρχεία της Αστυνομίας μέχρι να βγάλει άκρη, μέχρι να έχει μια εξήγηση για το τι συνέβη με ατράνταχτα στοιχεία.
Ένα από τα στοιχεία που είναι παρόντα στα βιβλία του Γιαννίση άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο είναι ο ρατσισμός. Έτσι και αυτή τη φορά, έχουμε άλλον ένα «μαυροκέφαλο» σύμφωνα με κάποιους από τους χαρακτήρες της ιστορίας που πήρε αυτό που του άξιζε. Ο Φαϊζάλ είναι από τη Σομαλία, που σημαίνει ότι αφενός έχει ζήσει πολύ δύσκολες στιγμές στην πατρίδα του και αφετέρου, είναι πολύ εύκολο να στοχοποιηθεί σαν θύμα ρατσισμού. Ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζει καλά τη γλώσσα και που υπάρχει κατά γενικό κανόνα μια κάποια προκατάληψη απέναντί του, σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πέρασε από δίκαιη δίκη. Και το ίδιο φαίνεται πως αναρωτιέται και ο Οικονομίδης. Και είναι πολύ εύκολο να ακολουθήσει ένα τέτοιο ίχνος, λαμβάνοντας υπόψιν τα λάθη και τις παραλήψε��ς που έγιναν στη δίκη, αλλά και άλλους τους υπόπτους για την υπόθεση. Όταν έχεις ένα Σομαλό επιστάτη απέναντι από μια παρέα δεκαεξάχρονων κοριτσιών, φαίνεται πως η πλάστιγγα θα γύρει κατά του Σομαλού, κατά του μαυροκέφαλου, του ξένου. Δυστυχώς είναι πολλοί που θα σκεφτούν με τον ίδιο τρόπο, και ειδικότερα όταν πρόκειται για το φόνο ενός κοριτσιού και ο Γιαννίσης μας παρουσιάζει με τον πιο εφευρετικό τρόπο πόσο εύκολο είναι να πέσουμε στην παγίδα και να πιστέψουμε αυτό που θέλουμε, αυτό που βλέπουμε ξεκάθαρο μπροστά μας.
Ένα άλλο στοιχείο που επίσης δι��φαίνεται στα βιβλία του Βαγγέλη, αν και όχι πάντα ευδιάκριτα, είναι η διαφθορά και δη η διαφθορά που υπάρχει στο αστυνομικό σώμα. Όταν κάποιος βρίσκεται σε θέση ισχύος, θα την εκμεταλλευτεί προς ίδιον όφελος. Όμως να μην ξεχνάμε ότι και οι μπάτσοι έχουν το μπάτσο τους και ευχαριστώ πολύ το Βαγγέλη που το έκανε φανερό. Δε χρειάζεται να δουλεύεις για τις Εσωτερικές Υποθέσεις, ή όπως αλλιώς το λένε. Αρκεί να υποστηρίζεις το δίκαιο όπου υπάρχει, να μην αφήνεις την αδικία να περνάει απαρατήρητη και να μην την καλύπτεις, αλλά και να μην εκφοβίζεσαι από ανθρώπους που έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Δυστυχώς αυτό με την εξουσία δεν περιορίζεται μόνο στους αστυνομικούς αλλά και σε όλους τους τομείς. Ένα μικρό ψήγμα του δίνει ο συγγραφέας και σε άλλα σημεία του βιβλίου. Ένα εξ αυτών σε μια πρόταση, που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη γιατί πολύ απλά έρχεται σαν γροθιά από το πουθενά. Άλλο περίμενες να λέει και άλλο λέει τελικά!
Μεγάλο μέρος του βιβλίου έχει αφιερωθεί είτε φανερά είτε όχι και τόσο στο bullying. Μία ακόμα μάστιγα της εποχής που δε θα πρέπει να την παίρνει κανείς αψήφιστα. Τα σημερινά παιδιά έχουν απίστευτα πολλά και πολλές φορές λάθος ερεθίσματα. Για κάποιο λόγο, που προσωπικά πιστεύω πως έγκειται στην ανατροφή του παιδιού και το στενό του οικογενειακό περιβάλλον, πολλά νέα παιδιά δεν νοιάζονται για το τι είναι σωστό και τι λάθος, τι είναι ηθικό και τι όχι, αλλά ούτε και νοιάζονται για τα συναισθήματα των συνανθρώπων τους. Η απόλυτη προσοχή τους είναι στραμμένη στον ίδιο τους τον εαυτό και η απληστία, σε κάθε τομέα της ζωής τους, έχει τον πρώτο ρόλο. Τέτοιοι χαρακτήρες βέβαια είναι ότι πρέπει για Αστυνομικό μυθιστόρημα οπότε και ο συγγραφέας αξιοποιεί στο μέγιστο τα εργαλεία που του παρέχονται και κάνει και τον αναγνώστη να σκεφτεί λίγο παραπάνω. Και πριν βιαστούμε να πούμε ότι «τέτοια πράγματα δε συμβαίνουν στην Ελλάδα» ή ότι «φταίει που δεν έχουν καθόλου ήλιο εκεί πάνω» ας αναλογιστούμε λίγο τι βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων, τι ακούμε από τα παιδιά μας, που μακάρι να κάνουν τέτοιες συζητήσεις μαζί μας, ή από φίλους ή τα παιδιά φίλων. Δεν είμαστε μακριά από ακραίες συμπεριφορές, ούτε εμείς ούτε τα παιδιά. Το αντίθετο μάλιστα, τώρα που υπάρχει πλέον πρόσβαση σε ιστορίες κάθε είδους από τον προσωπικό υπολογιστή ή το κινητό του καθενός.
Εν κατακλείδι, όχι δεν είναι ένα κοινωνικό βιβλίο. Είναι ένα αστυνομικό με έντονα κοινωνικά στοιχεία, τα οποία όμως είναι αναπόσπαστα μέρη της πλοκής και δίνουν τα ίχνη που χρειάζεται ο αναγνώστης ώστε να φτάσει μέχρι τον πραγματικό ένοχο. Αν τον φτάσει. Πότε βγαίνει το επόμενο βιβλίο είπαμε;;;
Η πέμπτη ιστορία με ήρωα τον επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδη είναι γεγονός και όλοι οι φαν του σπεύδουν να τη διαβάσουν. Όχι δεν είναι αστείο, ο Άντερς έχει φαν κλαμπ, για το Γιαννίση δεν ορκίζομαι!
Εν μέσω απεργιακών κινητοποιήσεων της Αστυνομίας της Σουηδίας, μια γυναίκα βρίσκεται απαγχονισμένη στο σπίτι της από ένα γείτονά της. Ο γιος της λείπει. Ένα σημείωμα υπάρχει μόνο που γράφει «ΑΘΩΟΣ». Τι να σημαίνει άραγε και τι μπορεί να οδήγησε τη γυναίκα στην αποτρόπαια αυτή πράξη;
Δώδεκα χρόνια πριν, ο Φαϊζάλ Αμπντί συνελήφθει για τη δολοφονία μιας δεκαεξάχρονης μαθήτριας στο σχολείο που δούλευε ως επιστάτης. Η ομολογία του και η περιγραφή του εγκλήματος που διέπραξε δεν άφησε καμία αμφιβολία στους αστυνομικούς, ούτε όμως και στη δίκη που ακολούθησε. Ο Αμπντί καταδικάστηκε σε ισόβεια φυλάκιση.
Η γυναίκα που αυτοκτόνησε, ήταν η γυναίκα του Φαϊζάλ Αμπντί. Χωρίς κάποιο άλλο πιθανό και ορατό κίνητρο για την αυτοχειρία, η αστυνομία επικεντρώνεται στο σημείωμα και προσπαθεί να καταλάβει γιατί η γυναίκα έφτασε μέχρι αυτό το σημείο. Ο επιθεωρητής Άντερς Οικονομίδης, θέλει να μάθει περισσότερα για την παλιά εκείνη υπόθεση που έκλεισε πριν δώδεκα χρόνια, στέλνοντας τον Φαϊζάλ στη φυλακή. Είναι όντως αθώος όπως ισχυρίζεται η οικογένειά του; Ή μήπως ήταν ένοχος τελικά; Μήπως υπήρχε συνεργός ή ηθικός αυτουργός; Ο Οικονομίδης θα αρχίσει να σκαλίζει το παρελθόν και τα αρχεία της Αστυνομίας μέχρι να βγάλει άκρη, μέχρι να έχει μια εξήγηση για το τι συνέβη με ατράνταχτα στοιχεία.
Ένα από τα στοιχεία που είναι παρόντα στα βιβλία του Γιαννίση άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο είναι ο ρατσισμός. Έτσι και αυτή τη φορά, έχουμε άλλον ένα «μαυροκέφαλο» σύμφωνα με κάποιους από τους χαρακτήρες της ιστορίας που πήρε αυτό που του άξιζε. Ο Φαϊζάλ είναι από τη Σομαλία, που σημαίνει ότι αφενός έχει ζήσει πολύ δύσκολες στιγμές στην πατρίδα του και αφετέρου, είναι πολύ εύκολο να στοχοποιηθεί σαν θύμα ρατσισμού. Ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζει καλά τη γλώσσα και που υπάρχει κατά γενικό κανόνα μια κάποια προκατάληψη απέναντί του, σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πέρασε από δίκαιη δίκη. Και το ίδιο φαίνεται πως αναρωτιέται και ο Οικονομίδης. Και είναι πολύ εύκολο να ακολουθήσει ένα τέτοιο ίχνος, λαμβάνοντας υπόψιν τα λάθη και τις παραλήψε��ς που έγιναν στη δίκη, αλλά και άλλους τους υπόπτους για την υπόθεση. Όταν έχεις ένα Σομαλό επιστάτη απέναντι από μια παρέα δεκαεξάχρονων κοριτσιών, φαίνεται πως η πλάστιγγα θα γύρει κατά του Σομαλού, κατά του μαυροκέφαλου, του ξένου. Δυστυχώς είναι πολλοί που θα σκεφτούν με τον ίδιο τρόπο, και ειδικότερα όταν πρόκειται για το φόνο ενός κοριτσιού και ο Γιαννίσης μας παρουσιάζει με τον πιο εφευρετικό τρόπο πόσο εύκολο είναι να πέσουμε στην παγίδα και να πιστέψουμε αυτό που θέλουμε, αυτό που βλέπουμε ξεκάθαρο μπροστά μας.
Ένα άλλο στοιχείο που επίσης δι��φαίνεται στα βιβλία του Βαγγέλη, αν και όχι πάντα ευδιάκριτα, είναι η διαφθορά και δη η διαφθορά που υπάρχει στο αστυνομικό σώμα. Όταν κάποιος βρίσκεται σε θέση ισχύος, θα την εκμεταλλευτεί προς ίδιον όφελος. Όμως να μην ξεχνάμε ότι και οι μπάτσοι έχουν το μπάτσο τους και ευχαριστώ πολύ το Βαγγέλη που το έκανε φανερό. Δε χρειάζεται να δουλεύεις για τις Εσωτερικές Υποθέσεις, ή όπως αλλιώς το λένε. Αρκεί να υποστηρίζεις το δίκαιο όπου υπάρχει, να μην αφήνεις την αδικία να περνάει απαρατήρητη και να μην την καλύπτεις, αλλά και να μην εκφοβίζεσαι από ανθρώπους που έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Δυστυχώς αυτό με την εξουσία δεν περιορίζεται μόνο στους αστυνομικούς αλλά και σε όλους τους τομείς. Ένα μικρό ψήγμα του δίνει ο συγγραφέας και σε άλλα σημεία του βιβλίου. Ένα εξ αυτών σε μια πρόταση, που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη γιατί πολύ απλά έρχεται σαν γροθιά από το πουθενά. Άλλο περίμενες να λέει και άλλο λέει τελικά!
Μεγάλο μέρος του βιβλίου έχει αφιερωθεί είτε φανερά είτε όχι και τόσο στο bullying. Μία ακόμα μάστιγα της εποχής που δε θα πρέπει να την παίρνει κανείς αψήφιστα. Τα σημερινά παιδιά έχουν απίστευτα πολλά και πολλές φορές λάθος ερεθίσματα. Για κάποιο λόγο, που προσωπικά πιστεύω πως έγκειται στην ανατροφή του παιδιού και το στενό του οικογενειακό περιβάλλον, πολλά νέα παιδιά δεν νοιάζονται για το τι είναι σωστό και τι λάθος, τι είναι ηθικό και τι όχι, αλλά ούτε και νοιάζονται για τα συναισθήματα των συνανθρώπων τους. Η απόλυτη προσοχή τους είναι στραμμένη στον ίδιο τους τον εαυτό και η απληστία, σε κάθε τομέα της ζωής τους, έχει τον πρώτο ρόλο. Τέτοιοι χαρακτήρες βέβαια είναι ότι πρέπει για Αστυνομικό μυθιστόρημα οπότε και ο συγγραφέας αξιοποιεί στο μέγιστο τα εργαλεία που του παρέχονται και κάνει και τον αναγνώστη να σκεφτεί λίγο παραπάνω. Και πριν βιαστούμε να πούμε ότι «τέτοια πράγματα δε συμβαίνουν στην Ελλάδα» ή ότι «φταίει που δεν έχουν καθόλου ήλιο εκεί πάνω» ας αναλογιστούμε λίγο τι βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων, τι ακούμε από τα παιδιά μας, που μακάρι να κάνουν τέτοιες συζητήσεις μαζί μας, ή από φίλους ή τα παιδιά φίλων. Δεν είμαστε μακριά από ακραίες συμπεριφορές, ούτε εμείς ούτε τα παιδιά. Το αντίθετο μάλιστα, τώρα που υπάρχει πλέον πρόσβαση σε ιστορίες κάθε είδους από τον προσωπικό υπολογιστή ή το κινητό του καθενός.
Εν κατακλείδι, όχι δεν είναι ένα κοινωνικό βιβλίο. Είναι ένα αστυνομικό με έντονα κοινωνικά στοιχεία, τα οποία όμως είναι αναπόσπαστα μέρη της πλοκής και δίνουν τα ίχνη που χρειάζεται ο αναγνώστης ώστε να φτάσει μέχρι τον πραγματικό ένοχο. Αν τον φτάσει. Πότε βγαίνει το επόμενο βιβλίο είπαμε;;;
March 15, 2020
Όταν η αστυνομία βρίσκει την Μαριάμ Αμπντί νεκρή, έχοντας πάρει η ίδια τη ζωή της, το μόνο σημείωμα που έχει αφήσει είναι η λέξη "αθώος". Αναφέρεται στο σύζυγό της, Φαϊζάλ Αμπντί, ο οποίος βρίσκεται στη φυλακή εδώ και 11 χρόνια για τη δολοφονία της δεκαεξάχρονης μαθήτριας Μάλιν Λίντγκρεν.
Ο επιθεωρητής Άντερς Οικονομίδης αποφασίζει να ξανανοίξει την παλιά και από καιρό κλεισμένη υπόθεση και να ερευνήσει τα στοιχεία εξ αρχής. Ένα τολμηρό εγχείρημα αφού βρίσκεται εν μέσω μιας απεργίας των αστυνομικών.
Ένα καλογραμμένο αστυνομικό βιβλίο που χειρίζεται έξυπνα την υπόθεση ώστε να σχολιάσει κοινωνικά ζητήματα.
Διαβάστε αναλυτικά την άποψή μου στο blog μου.
Ο επιθεωρητής Άντερς Οικονομίδης αποφασίζει να ξανανοίξει την παλιά και από καιρό κλεισμένη υπόθεση και να ερευνήσει τα στοιχεία εξ αρχής. Ένα τολμηρό εγχείρημα αφού βρίσκεται εν μέσω μιας απεργίας των αστυνομικών.
Ένα καλογραμμένο αστυνομικό βιβλίο που χειρίζεται έξυπνα την υπόθεση ώστε να σχολιάσει κοινωνικά ζητήματα.
Διαβάστε αναλυτικά την άποψή μου στο blog μου.
March 17, 2020
Εξαιρετικός για άλλη μια φορά.
Άλλο ένα πολύ καλό αστυνομικό μυθιστόρημα
Υπόθεση που θίγει πολλά κοινωνικά προβλήματα (βλέπε bullying, στιγματισμός, ρατσισμός κλπ.)
Και μια ανατροπή στο τέλος..😱
Μπράβο κ.Γιαννιση.
Αυτό που θα με κάνει να αγαπήσω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, είναι να μην μπορώ να καταλάβω ποιος είναι ο ένοχος μέχρι σχεδόν το τέλος, κ να μπερδευομαι το ίδιο με τον ντετέκτιβ- πρωταγωνιστή,Ο οποίος δεν καταλήγει σε συμπεράσματα ως δια μαγείας, αλλά ενώνοντας κομμάτια ενός παζλ.
Κι γι αυτό αγαπώ τον Αντερς γιατί είναι ένας καλός αστυνομικός, ένας φυσιολογικός άνθρωπος με ελαττώματα, με λάθη, με καλές προθέσεις ,ειλικρινής κ αφοσιωμένος και στο καθήκον κ την οικογένεια του.
Άλλο ένα πολύ καλό αστυνομικό μυθιστόρημα
Υπόθεση που θίγει πολλά κοινωνικά προβλήματα (βλέπε bullying, στιγματισμός, ρατσισμός κλπ.)
Και μια ανατροπή στο τέλος..😱
Μπράβο κ.Γιαννιση.
Αυτό που θα με κάνει να αγαπήσω ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, είναι να μην μπορώ να καταλάβω ποιος είναι ο ένοχος μέχρι σχεδόν το τέλος, κ να μπερδευομαι το ίδιο με τον ντετέκτιβ- πρωταγωνιστή,Ο οποίος δεν καταλήγει σε συμπεράσματα ως δια μαγείας, αλλά ενώνοντας κομμάτια ενός παζλ.
Κι γι αυτό αγαπώ τον Αντερς γιατί είναι ένας καλός αστυνομικός, ένας φυσιολογικός άνθρωπος με ελαττώματα, με λάθη, με καλές προθέσεις ,ειλικρινής κ αφοσιωμένος και στο καθήκον κ την οικογένεια του.
June 19, 2020
Με το «Αμαρόκ», ο συγγραφέας Βαγγέλης Γιαννίσης επιστρέφει στον κόσμο του αγαπημένου των αναγνωστών επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδη, ο οποίος καλείται να εξιχνιάσει μια ακόμα πολύπλοκη υπόθεση.
Όλα ξεκινούν με την αυτοκτονία μιας γυναίκας, δίπλα στο πτώμα της οποίας βρίσκεται ένα σημείωμα με μια μόνο λέξη γραμμένη επάνω: «Αθώος». Με αυτό, η γυναίκα αναφέρεται στον σύζυγό της, που βρίσκεται εδώ και δώδεκα χρόνια στη φυλακή, κατηγορούμενος για την αποτρόπαιη δολοφονία ενός έφηβου κοριτσιού. Ο Φαϊζάλ Αμπντί είχε ομολογήσει το έγκλημά του, εξέτιε την ποινή του και η κοινωνία μπορούσε να είναι ήσυχη ότι είχε αποδοθεί δικαιοσύνη. Είναι όμως πράγματι έτσι;
Η αυτοκτονία της γυναίκας του Φαϊζάλ γίνεται η αφορμή ώστε ο Άντερς και η ομάδα του να ανοίξουν ξανά τη συγκεκριμένη υπόθεση. Η έρευνα αρχίζει και πάλι και στο φως έρχονται στοιχεία που είχαν παραβλεφθεί ή εσκεμμένα αποκρυφθεί, αφού εμπλεκόταν στην υπόθεση και μια κόρη αστυνομικού. Αυτό προκαλεί τριγμούς στο εσωτερικό της αστυνομίας, που θεωρεί χρέος τιμής να ξεκαθαρίσει την υπόθεση. Η δε υπόνοια ότι ένας αθώος άνθρωπος πέρασε τόσα χρόνια της ζωής του άδικα στη φυλακή εξοργίζει όλη την ομάδα, η οποία είναι αποφασισμένη να φτάσει στο βάθος αυτής της υπόθεσης.
Όσο οι έρευνες προχωρούν, τόσο ο Άντερς και οι συνεργάτες του πιστεύουν ότι έχει στηθεί μια ολόκληρη σκευωρία ώστε να ενοχοποιηθεί ο Αμπντί. Και είναι αποφασισμένοι να βρουν τον πραγματικό ένοχο και να απονείμουν δικαιοσύνη, έστω και με καθυστέρηση δώδεκα χρόνων. Την ίδια στιγμή, όσοι εμπλέκονταν στην παλιά υπόθεση βλέπουν τις ζωές τους να ανατρέπονται και τον κίνδυνο των αποκαλύψεων να καραδοκεί. Άραγε, ποιος είναι ο πραγματικός ένοχος; Και πώς εμπλέκεται σε όλο αυτό ένας παράξενος τύπος, με το ψευδώνυμο «Αμαρόκ»;
Συνήθως, όταν η πλοκή ενός αστυνομικού μυθιστορήματος αρχίζει με έναν θάνατο, η αστυνομία καλείται να εξιχνιάσει αυτόν. Εδώ, με ένα ευφάνταστο εύρημα, ο συγγραφέας ουσιαστικά «χρησιμοποιεί» την απελπισμένη κίνηση μιας γυναίκας, συζύγου και μητέρας να προβεί σε αυτοκτονία, έτσι ώστε να ωθήσει την αστυνομία να εστιάσει την προσοχή της στην υπόθεση του άντρα της. Ταυτόχρονα, δίνεται έτσι η ευκαιρία στον ίδιο τον Γιαννίση να χτίσει μια πλοκή ευρηματική, συναρπαστική, πολυεπίπεδη και -δυστυχώς- πάντα επίκαιρη. Στο πρόσωπο του Φαϊζάλ Αμπντί, ενός φτωχού μετανάστη από τη Σομαλία που δεν μιλάει καλά τη σουηδική γλώσσα, που δουλεύει ως επιστάτης σε ένα σχολείο όπου σχεδόν όλοι τον κοιτάζουν αφ’ υψηλού λόγω του χρώματος ή της ιδιότητάς του, που ελαφρά τη καρδία χρησιμοποιήθηκε ως αποδιοπομπαίος τράγος σε ένα έγκλημα και που η γυναίκα του οδηγήθηκε στο έσχατο σημείο απελπισίας ώστε να τραβήξει την προσοχή των αρχών στην περίπτωσή του, σε αυτό λοιπόν το πρόσωπο παίρνουν σάρκα και οστά όλοι οι Φαϊζάλ Αμπντί αυτού του κόσμου.
Από την άλλη, αρκετός χώρος αφιερώνεται και στην άλλη μεγάλη μάστιγα της εποχής μας: το περιβόητο bullying στο σχολικό περιβάλλον, με αυτουργούς εφήβους που θα έπρεπε να γεμίζουν τον χρόνο τους με όνειρα και σχέδια για το μέλλον και όχι να αναλώνουν τη σκέψη τους σε τρόπους χλευασμού και βασανισμού άλλων. Οι ακραίες καταστάσεις στις οποίες μπορεί αυτό να οδηγήσει και το πόσο μπορεί να στιγματίσει και να καταστρέψει πολλές ζωές με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, αναλύεται στις σελίδες του βιβλίου και ξεδιπλώνεται όσο προχωρά η πλοκή. Ούτε εδώ χαρίζει κάστανα ο συγγραφέας – άλλωστε, μιλάμε για περιπτώσεις όπου τίποτα δεν μπορεί να ωραιοποιηθεί.
Γενικά σε κάθε του βιβλίο, εκτός από την αμιγώς αστυνομική υπόθεση που καλείται να εξιχνιάσει κάθε φορά η αστυνομία, ο συγγραφέας καταπιάνεται και με κοινωνικά ζητήματα που στιγματίζουν την καθημερινότητα όλων μας. Ο κοινωνικός ρατσισμός, η ξενοφοβία, η κατάχρηση εξουσίας, η διαφθορά, η ενδοοικογενειακή βία, το bullying και η σεξουαλική παρενόχληση είναι μόνο μερικά από αυτά. Και κάθε φορά φροντίζει να τα ενσωματώνει με τρόπο καυστικό και επιτυχημένο μέσα στην αστυνομική έρευνα, χωρίς να αφαιρεί τίποτα από την ένταση και την αγωνία που προκαλεί αυτή, αλλά φροντίζοντας ταυτόχρονα να ταράξει, να προβληματίσει και να αφυπνίσει τον αναγνώστη. Γιατί η εικόνα της Σουηδίας που παρουσιάζεται στα βιβλία του Γιαννίση είναι η εικόνα κάθε ευρωπαϊκής και μη μεγαλούπολης του λεγόμενου «ανεπτυγμένου κόσμου», η οποία δεν απέχει καθόλου από τη δική μας πραγματικότητα και τα όσα άσχημα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας. Αιχμηρή όσο ακριβώς χρειάζεται, αλλά όχι σκόπιμα προβοκατόρικη, η πένα του συγκεκριμένου συγγραφέα δημιουργεί ιστορίες που είναι κάτι περισσότερο από απλές εξιχνιάσεις εγκλημάτων.
Το δικό της ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ιδιαίτερη ιστορία του «Αμαρόκ», η οποία παρεμβάλλεται ανάμεσα στα κεφάλαια και αφηγείται τη ζωή ενός παιδιού που αναγκάζεται να παλέψει για την επιβίωσή του σε ακραίες συνθήκες καταστροφής, σε μια εμπόλεμη ζώνη κάπου στα Βαλκάνια. Οι πρωτόγνωρες καταστάσεις στις οποίες καλείται να αντεπεξέλθει δημιουργούν σιγά-σιγά μια διαταραγμένη προσωπικότητα, που θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην υπόθεση· ρόλο που θα αποκαλυφθεί στο τέλος και θα αφήσει τον αναγνώστη με ανοιχτό το στόμα.
Το «Αμαρόκ» είναι ένα μυθιστόρημα που οπωσδήποτε θα χορτάσει τη δίψα του αναγνώστη για μια καλή αστυνομική ιστορία, αλλά και ένα παζλ εικόνων της εποχής και της κοινωνίας μας, με το οποίο δεν είναι δύσκολο να ταυτιστεί κανείς. Ο Βαγγέλης Γιαννίσης αποδεικνύει για άλλη μια φορά πως κάθε νέος Άντερς είναι καλύτερος από τον προηγούμενο και μας προ(σ)καλεί να το επιβεβαιώσουμε!
Διαβάστε την κριτική και στο site "tovivlio.net" και τον παρακάτω σύνδεσμο: Αμαρόκ
Όλα ξεκινούν με την αυτοκτονία μιας γυναίκας, δίπλα στο πτώμα της οποίας βρίσκεται ένα σημείωμα με μια μόνο λέξη γραμμένη επάνω: «Αθώος». Με αυτό, η γυναίκα αναφέρεται στον σύζυγό της, που βρίσκεται εδώ και δώδεκα χρόνια στη φυλακή, κατηγορούμενος για την αποτρόπαιη δολοφονία ενός έφηβου κοριτσιού. Ο Φαϊζάλ Αμπντί είχε ομολογήσει το έγκλημά του, εξέτιε την ποινή του και η κοινωνία μπορούσε να είναι ήσυχη ότι είχε αποδοθεί δικαιοσύνη. Είναι όμως πράγματι έτσι;
Η αυτοκτονία της γυναίκας του Φαϊζάλ γίνεται η αφορμή ώστε ο Άντερς και η ομάδα του να ανοίξουν ξανά τη συγκεκριμένη υπόθεση. Η έρευνα αρχίζει και πάλι και στο φως έρχονται στοιχεία που είχαν παραβλεφθεί ή εσκεμμένα αποκρυφθεί, αφού εμπλεκόταν στην υπόθεση και μια κόρη αστυνομικού. Αυτό προκαλεί τριγμούς στο εσωτερικό της αστυνομίας, που θεωρεί χρέος τιμής να ξεκαθαρίσει την υπόθεση. Η δε υπόνοια ότι ένας αθώος άνθρωπος πέρασε τόσα χρόνια της ζωής του άδικα στη φυλακή εξοργίζει όλη την ομάδα, η οποία είναι αποφασισμένη να φτάσει στο βάθος αυτής της υπόθεσης.
Όσο οι έρευνες προχωρούν, τόσο ο Άντερς και οι συνεργάτες του πιστεύουν ότι έχει στηθεί μια ολόκληρη σκευωρία ώστε να ενοχοποιηθεί ο Αμπντί. Και είναι αποφασισμένοι να βρουν τον πραγματικό ένοχο και να απονείμουν δικαιοσύνη, έστω και με καθυστέρηση δώδεκα χρόνων. Την ίδια στιγμή, όσοι εμπλέκονταν στην παλιά υπόθεση βλέπουν τις ζωές τους να ανατρέπονται και τον κίνδυνο των αποκαλύψεων να καραδοκεί. Άραγε, ποιος είναι ο πραγματικός ένοχος; Και πώς εμπλέκεται σε όλο αυτό ένας παράξενος τύπος, με το ψευδώνυμο «Αμαρόκ»;
Συνήθως, όταν η πλοκή ενός αστυνομικού μυθιστορήματος αρχίζει με έναν θάνατο, η αστυνομία καλείται να εξιχνιάσει αυτόν. Εδώ, με ένα ευφάνταστο εύρημα, ο συγγραφέας ουσιαστικά «χρησιμοποιεί» την απελπισμένη κίνηση μιας γυναίκας, συζύγου και μητέρας να προβεί σε αυτοκτονία, έτσι ώστε να ωθήσει την αστυνομία να εστιάσει την προσοχή της στην υπόθεση του άντρα της. Ταυτόχρονα, δίνεται έτσι η ευκαιρία στον ίδιο τον Γιαννίση να χτίσει μια πλοκή ευρηματική, συναρπαστική, πολυεπίπεδη και -δυστυχώς- πάντα επίκαιρη. Στο πρόσωπο του Φαϊζάλ Αμπντί, ενός φτωχού μετανάστη από τη Σομαλία που δεν μιλάει καλά τη σουηδική γλώσσα, που δουλεύει ως επιστάτης σε ένα σχολείο όπου σχεδόν όλοι τον κοιτάζουν αφ’ υψηλού λόγω του χρώματος ή της ιδιότητάς του, που ελαφρά τη καρδία χρησιμοποιήθηκε ως αποδιοπομπαίος τράγος σε ένα έγκλημα και που η γυναίκα του οδηγήθηκε στο έσχατο σημείο απελπισίας ώστε να τραβήξει την προσοχή των αρχών στην περίπτωσή του, σε αυτό λοιπόν το πρόσωπο παίρνουν σάρκα και οστά όλοι οι Φαϊζάλ Αμπντί αυτού του κόσμου.
Από την άλλη, αρκετός χώρος αφιερώνεται και στην άλλη μεγάλη μάστιγα της εποχής μας: το περιβόητο bullying στο σχολικό περιβάλλον, με αυτουργούς εφήβους που θα έπρεπε να γεμίζουν τον χρόνο τους με όνειρα και σχέδια για το μέλλον και όχι να αναλώνουν τη σκέψη τους σε τρόπους χλευασμού και βασανισμού άλλων. Οι ακραίες καταστάσεις στις οποίες μπορεί αυτό να οδηγήσει και το πόσο μπορεί να στιγματίσει και να καταστρέψει πολλές ζωές με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, αναλύεται στις σελίδες του βιβλίου και ξεδιπλώνεται όσο προχωρά η πλοκή. Ούτε εδώ χαρίζει κάστανα ο συγγραφέας – άλλωστε, μιλάμε για περιπτώσεις όπου τίποτα δεν μπορεί να ωραιοποιηθεί.
Γενικά σε κάθε του βιβλίο, εκτός από την αμιγώς αστυνομική υπόθεση που καλείται να εξιχνιάσει κάθε φορά η αστυνομία, ο συγγραφέας καταπιάνεται και με κοινωνικά ζητήματα που στιγματίζουν την καθημερινότητα όλων μας. Ο κοινωνικός ρατσισμός, η ξενοφοβία, η κατάχρηση εξουσίας, η διαφθορά, η ενδοοικογενειακή βία, το bullying και η σεξουαλική παρενόχληση είναι μόνο μερικά από αυτά. Και κάθε φορά φροντίζει να τα ενσωματώνει με τρόπο καυστικό και επιτυχημένο μέσα στην αστυνομική έρευνα, χωρίς να αφαιρεί τίποτα από την ένταση και την αγωνία που προκαλεί αυτή, αλλά φροντίζοντας ταυτόχρονα να ταράξει, να προβληματίσει και να αφυπνίσει τον αναγνώστη. Γιατί η εικόνα της Σουηδίας που παρουσιάζεται στα βιβλία του Γιαννίση είναι η εικόνα κάθε ευρωπαϊκής και μη μεγαλούπολης του λεγόμενου «ανεπτυγμένου κόσμου», η οποία δεν απέχει καθόλου από τη δική μας πραγματικότητα και τα όσα άσχημα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας. Αιχμηρή όσο ακριβώς χρειάζεται, αλλά όχι σκόπιμα προβοκατόρικη, η πένα του συγκεκριμένου συγγραφέα δημιουργεί ιστορίες που είναι κάτι περισσότερο από απλές εξιχνιάσεις εγκλημάτων.
Το δικό της ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ιδιαίτερη ιστορία του «Αμαρόκ», η οποία παρεμβάλλεται ανάμεσα στα κεφάλαια και αφηγείται τη ζωή ενός παιδιού που αναγκάζεται να παλέψει για την επιβίωσή του σε ακραίες συνθήκες καταστροφής, σε μια εμπόλεμη ζώνη κάπου στα Βαλκάνια. Οι πρωτόγνωρες καταστάσεις στις οποίες καλείται να αντεπεξέλθει δημιουργούν σιγά-σιγά μια διαταραγμένη προσωπικότητα, που θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην υπόθεση· ρόλο που θα αποκαλυφθεί στο τέλος και θα αφήσει τον αναγνώστη με ανοιχτό το στόμα.
Το «Αμαρόκ» είναι ένα μυθιστόρημα που οπωσδήποτε θα χορτάσει τη δίψα του αναγνώστη για μια καλή αστυνομική ιστορία, αλλά και ένα παζλ εικόνων της εποχής και της κοινωνίας μας, με το οποίο δεν είναι δύσκολο να ταυτιστεί κανείς. Ο Βαγγέλης Γιαννίσης αποδεικνύει για άλλη μια φορά πως κάθε νέος Άντερς είναι καλύτερος από τον προηγούμενο και μας προ(σ)καλεί να το επιβεβαιώσουμε!
Διαβάστε την κριτική και στο site "tovivlio.net" και τον παρακάτω σύνδεσμο: Αμαρόκ
May 9, 2021
Καλημέρα με ένα πολύ καλογραμμένο και πολύ καλοστημένο αστυνομικό, που τίποτε δεν έχει να ζηλέψει από τα σκανδιναβικά αστυνομικά. Our very own @vgiannisis did it again! Πρόκειται για το πέμπτο βιβλίο στην σειρά του Άντερς Οικονομίδη και είναι πάρα πολύ δυνατό. Διανθισμένο με κοινωνικά στοιχεία, με έντονους προβληματισμούς για ζητήματα ταυτότητας και bullying / ρατσισμού, χωρίς να γίνεται πουθενά διδακτικό και με ανατροπές που σε κάνουν να θες να το διαβάσεις μονορούφι και να μάθεις τώρα τώρα τώρα τι συνέβη στην πραγματικότητα. Βρήκα επίσης πολύ σημαντική την αμφιβολία που μπαίνει στον αναγνώστη για το κατά πόσο ακόμα και η σουηδική αστυνομία είναι πάντα αμερόληπτη και διεξάγει τις έρευνες της by the book.
August 6, 2020
Τελικά η σκιά δεν είναι το καλύτερο βιβλίο της σειράς με τον Αντερς Οικονομίδη, ειναι το Αμαρόκ. Ευκολοδιάβαστο, με πολύ ενδιαφέρον, ανατροπές. Και επιτέλους ο βασικός, αστυνομικός, ήρωας, είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος.
April 30, 2020
Πριν λίγες μέρες ολοκλήρωσα το τελευταίο βιβλίο του Βαγγέλη Γιαννίση με πρωταγωνιστή τον Άντερς Οικονομίδη. Δε νομίζω πως ο Έλληνας συγγραφέας αστυνομικών βιβλίων χρειάζεται συστάσεις στο ελληνικό τουλάχιστον αναγνωστικό κοινό του. Ανοίγεις βιβλίο του Γιαννίση και νιώθεις οικεία, βρίσκεσαι ανάμεσα σε γνωστούς ανθρώπους, μπαίνεις στο σπίτι τους, στο γραφείο τους, περπατάς δίπλα τους, βλέπεις ό,τι βλέπουν και ανακαλύπτεις τις σκέψεις τους.
Η πέμπτη λοιπόν, κατά σειρά υπόθεση του επιθεωρητή Οικονομίδη ξεκινά με την αυτοκτονία μιας γυναίκας. Στο σημείωμα αυτοκτονίας της υπάρχει μονάχα μια λέξη: ΑΘΩΟΣ. Προφανώς και αναφέρεται στο φυλακισμένο σύζυγό της, ο οποίος καταδικάστηκε πριν δώδεκα χρόνια για τη δολοφονία ενός δεκαεξάχρονου κοριτσιού. Λογικό είναι ο λεπτομερής και δίκαιος Άντερς Οικονομίδης να ξανανοίξει την υπόθεση και να διεξάγει νέα στοιχεία. Ανατρέπονται τα πάντα και κυρίως οι ζωές των άμεσα εμπλεκομένων προσώπων.
Άψογη ροή της ιστορίας, με ανατροπές που δεν ταλαιπωρούν, μα ξαφνιάζουν εγκληματικά ευχάριστα τον αναγνώστη. Ταυτόχρονα αγγίζει διακριτικά μεν, με σαφήνεια δε, κοινωνικά φαινόμενα όπως bullying, ενδοοικογενειακή βία, σεξουαλική κακοποίηση. Ένα έργο με στοιχεία που προκύπτουν έπειτα από ενδελεχή έρευνα του συγγραφέα, όπως μόνο αυτός ξέρει να διεξάγει. Ένα έργο αξιόλογο και προσεγμένο με σοβαρή επιμέλεια άνευ λαθών, άνευ μικρολεπτομερειών που ξεφεύγουν.
Έχω αφήσει για το τέλος τη σκέψη μου περί του χαρακτήρα Αμαρόκ. Διφορούμενα συναισθήματα μου προκάλεσε. Αρχικά, μίσος και αποστροφή. Στη συνέχεια ένα αγωνιώδες άγχος για το αν θα συλληφθεί.. Και τελικά -με βαριά καρδιά- κατανόησα τις αποτρόπαιες και δολοφονικές αυτές πράξεις..
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!!
Η πέμπτη λοιπόν, κατά σειρά υπόθεση του επιθεωρητή Οικονομίδη ξεκινά με την αυτοκτονία μιας γυναίκας. Στο σημείωμα αυτοκτονίας της υπάρχει μονάχα μια λέξη: ΑΘΩΟΣ. Προφανώς και αναφέρεται στο φυλακισμένο σύζυγό της, ο οποίος καταδικάστηκε πριν δώδεκα χρόνια για τη δολοφονία ενός δεκαεξάχρονου κοριτσιού. Λογικό είναι ο λεπτομερής και δίκαιος Άντερς Οικονομίδης να ξανανοίξει την υπόθεση και να διεξάγει νέα στοιχεία. Ανατρέπονται τα πάντα και κυρίως οι ζωές των άμεσα εμπλεκομένων προσώπων.
Άψογη ροή της ιστορίας, με ανατροπές που δεν ταλαιπωρούν, μα ξαφνιάζουν εγκληματικά ευχάριστα τον αναγνώστη. Ταυτόχρονα αγγίζει διακριτικά μεν, με σαφήνεια δε, κοινωνικά φαινόμενα όπως bullying, ενδοοικογενειακή βία, σεξουαλική κακοποίηση. Ένα έργο με στοιχεία που προκύπτουν έπειτα από ενδελεχή έρευνα του συγγραφέα, όπως μόνο αυτός ξέρει να διεξάγει. Ένα έργο αξιόλογο και προσεγμένο με σοβαρή επιμέλεια άνευ λαθών, άνευ μικρολεπτομερειών που ξεφεύγουν.
Έχω αφήσει για το τέλος τη σκέψη μου περί του χαρακτήρα Αμαρόκ. Διφορούμενα συναισθήματα μου προκάλεσε. Αρχικά, μίσος και αποστροφή. Στη συνέχεια ένα αγωνιώδες άγχος για το αν θα συλληφθεί.. Και τελικά -με βαριά καρδιά- κατανόησα τις αποτρόπαιες και δολοφονικές αυτές πράξεις..
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!!
March 14, 2020
Η ιστορία που γράφει ο Βαγγέλης Γιαννίσης παρασύρει τον αναγνώστη για ακόμη μια φορά στην διαδικασία εξιχνίασης ενός εγκλήματος με πρωταγωνιστή τον Άντερς Οικονομίδη. Ένας άντρας ο Φαϊζάλ Αμπντί ενώ έχει ομολογήσει την δολοφονία της Μαλίν, ένα σημείωμα της γυναίκας του όταν αυτοκτόνησε με την λέξη "Αθώος" θέτει ερωτήματα γα την πραγματική ταυτότητα του δολοφόνου. Καθώς διαβάζετε την περίληψη αυτή θα σκέφτεστε ότι οκ δεν είναι και μια πρωτότυπη ιστορία που διαπραγματεύεται ένα ξεχωριστό θέμα. Στο σημείο αυτό θα απαντήσω πως πράγματι δεν είναι σπάνιο το θέμα που επιλέγει ο Γιαννίσης, ωστόσο ο τρόπος που το διαχειρίζεται είναι ξεχωριστός. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί όπως και σε άλλο έργο του (Η σκιά) το μυθολογικό στοιχείο στην ιστορία του. Εδώ γίνεται αναφορά στους Ινουίτ και στο μυθολογικό τους πλάσμα, τον Αμαρόκ, έναν λύκο... Έτσι λοιπόν ο Γιαννίσης εντάσσει στο κείμενό του κάποιες εγκιβωτισμένες αφηγήσεις που παρουσιάζουν την δράση του Αμαρόκ οδηγώντας τον αναγνώστη σταδιακά στην φωτογράφιση και αποκάλυψη της ταυτότητας του δράστη. Όσον αφορά την σκιαγράφηση των ηρώων ο συγγραφέας προτιμά να μην δώσει έμφαση στα συναισθήματά τους αλλά στις πράξεις τους. Σίγουρα στις σελίδες μπορεί να βρεις προβλήματα που απασχολούν τις κοινωνίες όπως είναι ο πλουτισμός, η χρήση ουσιών, η κακοποίηση, το bulling, αλλά θα τονίσω ότι σ' ένα αστυνομικό μυθιστόρημα αυτό που μετράει είναι η δράση και ο τρόπος που ο συγγραφέας χειρίζεται τα παραπάνω φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας.
June 29, 2020
Αμαρόκ ονομάζεται ένας λύκος στη μυθολογία των Εσκιμώων Ινουίτ. Ο Αμαρόκ είναι θηρευτής. Ο Αμαρόκ είναι φονιάς. Κι αν σε «βάλει στο μάτι», τίποτα δε μπορεί να σε γλιτώσει από τα δολοφονικά του σαγόνια.
Από το πρώτο του κιόλας βιβλίο, ο Βαγγέλης Γιαννίσης «έδειξε τα δόντια του» στην αστυνομική λογοτεχνία. Είναι ένας εξαίρετος συγγραφέας, με αστείρευτη φαντασία και άψογο χειρισμό της γλώσσας κι αυτό το αποδεικνύει σε κάθε του νέο βιβλίο. Ιδιαίτερα σε αυτό το τελευταίο, δείχνει ιδιαίτερη συγγραφική ωριμότητα. Η γραφή του ελαφρώς πιο πυκνή αλλά μεστή και καθαρή. Η ιστορία είναι δυνατή, ευφυέστατη και πρωτότυπη κι ασχολείται με μια παλιά υπόθεση ανθρωποκτονίας, που αν κι έχει κλείσει στα χαρτιά, δεν έχει πραγματικά τελειώσει. Όχι όσο ο πραγματικός δολοφόνος κυκλοφορεί ελεύθερος.
Διαβάστε ολόκληρη την άποψή μου στα Βιβλιοσημεία: https://vivliosimeia.blogspot.com/202...
Από το πρώτο του κιόλας βιβλίο, ο Βαγγέλης Γιαννίσης «έδειξε τα δόντια του» στην αστυνομική λογοτεχνία. Είναι ένας εξαίρετος συγγραφέας, με αστείρευτη φαντασία και άψογο χειρισμό της γλώσσας κι αυτό το αποδεικνύει σε κάθε του νέο βιβλίο. Ιδιαίτερα σε αυτό το τελευταίο, δείχνει ιδιαίτερη συγγραφική ωριμότητα. Η γραφή του ελαφρώς πιο πυκνή αλλά μεστή και καθαρή. Η ιστορία είναι δυνατή, ευφυέστατη και πρωτότυπη κι ασχολείται με μια παλιά υπόθεση ανθρωποκτονίας, που αν κι έχει κλείσει στα χαρτιά, δεν έχει πραγματικά τελειώσει. Όχι όσο ο πραγματικός δολοφόνος κυκλοφορεί ελεύθερος.
Διαβάστε ολόκληρη την άποψή μου στα Βιβλιοσημεία: https://vivliosimeia.blogspot.com/202...
April 10, 2020
Μια γυναίκα αυτοκτονεί, αφήνοντας πίσω της ένα σημείωμα με τη λέξη «Αθώος». Ο σύζυγός της, πρόσφυγας από τη Σομαλία, είναι στη φυλακή για τον εκ προμελέτης φόνο μιας έφηβης μαθήτριας και ο γιος της έχει εξαφανιστεί μετά τον θάνατό της. Θα ανοίξει λοιπόν ξανά μια υπόθεση που έχει μπει στο αρχείο εδώ και δώδεκα χρόνια; Ποιος είναι ο μυστηριώδης Αμαρόκ που γαλουχήθηκε σα λύκος από τον παππού του και βρίσκει παρηγορητική ζεστασιά στα σπλάχνα και τα σωθικά των ανθρώπων; Τι συνέβη δώδεκα χρόνια πριν στο σχολείο της νεκρής κοπέλας και πώς θα εκραγεί αυτή η βόμβα τώρα ανάμεσα σε όσους την είχαν γνωρίσει; Πώς θα αλλάξουν οι τωρινές τους σχέσεις;
Το νέο μυθιστόρημα με ήρωα τον Επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδη είναι άλλο ένα δυνατό μίγμα αγωνίας και ανατροπών. Η βασική υπόθεση έχει πολλά παρακλάδια, διαρκείς εκπλήξεις και ένα ανατρεπτικότατο τέλος που με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο, έστω κι αν η ιστορία έπαιξε με το μυαλό μου, τοποθετώντας μπροστά μου επαρκή στοιχεία, φωτισμένα όμως από διαφορετική οπτική γωνία! Ο συγγραφέας αυτήν τη φορά δε ρίχνει μεγάλο βάρος στις προσωπικές ιστορίες των αστυνομικών, η εξιχνίαση της υπόθεσης όμως δεν είναι στείρα. Μετουσιώνει τις γνώσεις, την πείρα και τις παρατηρήσεις του σε συναρπαστικά κομμάτια γύρω από τις συνήθειες, τη ρουτίνα και τις αντιλήψεις των Σουηδών για την καθημερινή τους ζωή, πώς αυτή αποτυπώνεται από τον δυτικό και κυρίως τον νότιο κόσμο και ποια είναι η πραγματικότητα. Οι αυτοκτονίες, η αστική καθημερινότητα, ο τρόπος εργασίας και διαβίωσης συνδέονται με λεπτομέρειες γύρω από τη θνητότητα του ανθρώπινου σώματος, τις ουσίες και τη χημική σύσταση του κορμιού μας, τον τρόπο που επηρεάζει ο χρόνος το μυαλό, τις αναμνήσεις και τις ελπίδες μας και πάρα πολλά άλλα που μόνο ένα εξασκημένο μάτι και ταυτόχρονα μια καλή πραγματικά πένα μπορεί να αποτυπώσει, να καταγράψει και να εντάξει σε μια αστυνομική, γεμάτη αγωνία και ανατροπές, ιστορία, χωρίς να δείχνει πως το κάνει για να γεμίσει σελίδες. Δε φτάνει δηλαδή η αγωνία για το αν ο επιστάτης είναι αθώος (άρα ποιος είναι ο πραγματικός δολοφόνος; ) ή ένοχος, έχουμε και άφθονα πραγματολογικά και πρωτότυπα στοιχεία που γαντζώνονται σωστά και συμπληρωματικά πάνω στον κορμό της υπόθεσης!
Μέσα από τις αναφορές, τις καταθέσεις και τα πρακτικά της δίκης ξεπηδούν ερωτηματικά, προχειρότητες και ουσιαστικά μια χειραγώγηση του μάρτυρα ενώ ο τότε μικρόκοσμος του σχολείου δέχεται ισχυρές ρωγμές. Ο συγγραφέας ενσκήπτει σ’ ένα περιβάλλον με μαθήματα, μαγκιές, σχολικό εκφοβισμό, ζήλεια και μίσος: «Έφηβοι με σκληρά καβούκια, μέσα στα οποία οι ορμόνες κάνουν πάρτι και βάζουν φωτιά στο σπίτι, ενώ η λογική λείπει μονίμως σε διακοπές» (σελ. 173). Από σελίδα σε σελίδα αρχίζουν να ενώνονται τα κομμάτια που συγκροτούν την περίοδο και τον χώρο τέλεσης του εγκλήματος, βγαίνουν μία προς μία οι μάσκες των συμμαθητών της νεκρής κοπέλας ενώ κάποιοι χαρακτήρες αντιδρούν εντελώς απρόσμενα! Παράλληλα υπάρχει και μια ανατριχιαστική περιγραφή επιβίωσης εν καιρώ πολέμου από τον ίδιο τον Αμαρόκ, όπου σχεδόν μύριζα την καμένη σάρκα, ένιωθα στο πετσί μου τον αγώνα της επιβίωσης είτε για να βρεις τροφή, ρούχα και όπλα είτε για να γλιτώσεις από τις ορδές των πλιατσικολόγων και των ανταρτών. Κι όσο φτάνουμε στο τέλος τόσο πλησιάζουμε στη μεγάλη αποκάλυψη!
Ως προς την αξιόλογη ομάδα που έχει συγκεντρωθεί γύρω από τον Οικονομίδη, συναντάμε και πάλι τη Σέλμα Μοντίν, αρχηγό της αστυνομικής διεύθυνσης της περιφέρειας του Μπερσλάγκεν, τον Κρίστερ Μπγέρλινγκ, καθηγητή ψυχολογίας που τώρα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Έρεμπρο, με εκπαίδευση στο FBI και ειδίκευση στους κατά συρροή δολοφόνους, τον αρχιφύλακα Σεμπάστιαν Χολμ και την επιθεωρήτρια Άριελ Ριβέρα. Ο Κρίστερ Μπγέρλινγκ είναι και πάλι το επιστημονικό υπόβαθρο που απαιτείται για μια όσο το δυνατόν καλύτερη αναγνώριση των κινήτρων και του προφίλ του δράστη. Χάρη σε αυτόν τον ταλαντούχο επιστήμονα έμαθα τι σημαίνει πικεριστής (είναι ο σεξουαλικός σαδιστής που ικανοποιείται όταν μαχαιρώνει τα θύματά του, κάνοντας αυτήν την επίθεση ένα είδος βιασμού) ενώ οι απόψεις του Κρίστερ είναι ωμές και ρεαλιστικές: «Σκοτώνοντας μιας γυναίκα, ο δράστης από τη μια τη διώχνει, αφαιρώντας τη ζωή της, απ’ την άλλη την πλησιάζει μέσω της διείσδυσης, η οποία μπορεί να μεταφράζεται και σε πικερισμό» (σελ. 160). Ο Σεμπάστιαν Χολμ δεν έχει τόσο έντονη ρατσιστική στάση και συμπεριφορά όσο στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς («Η σκιά») και για άλλη μια φορά οι σκηνές με τη μητέρα του που πάσχει από αλτσχάιμερ ξεχειλίζουν από ανθρωπιά. Η Άριελ Ριβέρα είναι μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, της οποίας ο τρόπος σκέψης και η εμφάνιση είναι αρκετά πρωτότυπα: «Ο θάνατος και η απώλεια δεν ήταν άγνωστα στην επιθεωρήτρια και είχε φροντίσει να μετατρέψει το σώμα της σε ένα μνημείο αναμνήσεων μέσα από τα πολυάριθμα τατουάζ με τα οποία το είχε στιγματίσει» (σελ. 45). Χαράζει τα ονόματα των θυμάτων για τα οποία απέδωσε δικαιοσύνη, έχει τατουάζ στην κοιλιά της για να θυμάται την κακοποίηση του πρώην συζύγου της που της στέρησε αμετάκλητα κάτι και πολλά άλλα!
Ο Βαγγέλης Γιαννίσης δεν ξεχνάει να ομορφύνει το κείμενό του με ενδιαφέρουσες παρομοιώσεις και μεταφορές: «Ο θυμωμένος ουρανός είχε κρυφτεί πίσω από βαμβακερά σύννεφα που επέμεναν σαν πεισματικοί έφηβοι να κρατήσουν μέσα τους ό,τι κουβαλούσαν» (σελ. 27). «Η γνώριμη οσμή ήταν παρούσα στα σπίτια όπου κυριαρχούσε η δυστυχία και η χαρά είχε πεταχτεί από το παράθυρο και αργοπέθαινε στην άσφαλτο, έξω» (σελ. 164). Κι έγραψε με ένα διακριτικό, χαριτωμένο, υποδόριο δείγμα χιούμορ κάτι που ενισχύει την απόφασή μου να ενσκήπτω κι εγώ στην ανάλυση του συνόλου του κειμένου κι όχι μόνο στον τρόπο επίλυσης της υπόθεσης: «-Και οι ήρωες των βιβλίων έχουν ζωή και μάλιστα ξέχωρη της υπόθεσης. Η υπόθεση δεν είναι η ζωή τους. Αν με ρωτάς εμένα, ως αναγνώστη, μου αρέσουν αυτές οι σκηνές. Με πείθουν ότι οι ήρωες δεν είναι χάρτινοι» (σελ. 188). Διατυπώνει κι ένα αισιόδοξο μήνυμα: «Η Βικτόρια Αλγκρέν συχνά παρομοίαζε τις Δευτέρες με τα ρολά κανέλας, ήταν απογοητευτικά άνοστες. Πάντα. Αυτή η απογοήτευση με την οποία η ύπαρξή τους ήταν συνυφασμένη, ωστόσο, αποτελούσε μια σταθερά» (σελ. 312). Τέλος, πρόσεξα και μια ενδιαφέρουσα άποψη για τους στερεοτυπικούς χαρακτήρες αστυνομικών στα βιβλία: «Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι προγραμματισμένος να κοιτάζει περισσότερο το αύριο… Αν δεν το έκανε, θα κατέρρεε κάτω απ’ το ασήκωτο βάρος της πραγματικότητας… Οι αστυνομικοί δεν κοιτάζουν μπροστά αλλά πίσω, προσπαθώντας να βρουν το μονοπάτι που συνδέει δύο κουκίδες: μία στο παρελθόν και μία στο παρόν. Ίσως αυτή η σκόπιμη ανωμαλία στη φύση τους οδήγησε στη δημιουργία του στερεότυπου του απροσάρμοστου, αλκοολικού μπάτσου, το οποίο έβλεπε να αναπαράγεται ξανά και ξανά στις σελίδες των βιβλίων που διάβαζε» (σελ. 327).
Το «Αμαρόκ» είναι μια έξυπνα διατυπωμένη επίλυση υπόθεσης που είχε μπει στο αρχείο πριν δώδεκα χρόνια, η οποία εξιχνιάζεται με συναρπαστικό κι ανατρεπτικό τρόπο ενώ τα επιμέρους κομμάτια της φωτίζουν αποσπάσματα της κοινωνίας της Σουηδίας, καταγράφουν ρεαλιστικά και τεκμηριωμένα γνωρίσματα της εφηβείας και της διαστροφής του ανθρώπινου μυαλού και συγκροτούν μια κλιμακούμενη πλοκή που με άφησε με κομμένη ανάσα ως το λυτρωτικό και αναπάντεχο τέλος!
Το νέο μυθιστόρημα με ήρωα τον Επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδη είναι άλλο ένα δυνατό μίγμα αγωνίας και ανατροπών. Η βασική υπόθεση έχει πολλά παρακλάδια, διαρκείς εκπλήξεις και ένα ανατρεπτικότατο τέλος που με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο, έστω κι αν η ιστορία έπαιξε με το μυαλό μου, τοποθετώντας μπροστά μου επαρκή στοιχεία, φωτισμένα όμως από διαφορετική οπτική γωνία! Ο συγγραφέας αυτήν τη φορά δε ρίχνει μεγάλο βάρος στις προσωπικές ιστορίες των αστυνομικών, η εξιχνίαση της υπόθεσης όμως δεν είναι στείρα. Μετουσιώνει τις γνώσεις, την πείρα και τις παρατηρήσεις του σε συναρπαστικά κομμάτια γύρω από τις συνήθειες, τη ρουτίνα και τις αντιλήψεις των Σουηδών για την καθημερινή τους ζωή, πώς αυτή αποτυπώνεται από τον δυτικό και κυρίως τον νότιο κόσμο και ποια είναι η πραγματικότητα. Οι αυτοκτονίες, η αστική καθημερινότητα, ο τρόπος εργασίας και διαβίωσης συνδέονται με λεπτομέρειες γύρω από τη θνητότητα του ανθρώπινου σώματος, τις ουσίες και τη χημική σύσταση του κορμιού μας, τον τρόπο που επηρεάζει ο χρόνος το μυαλό, τις αναμνήσεις και τις ελπίδες μας και πάρα πολλά άλλα που μόνο ένα εξασκημένο μάτι και ταυτόχρονα μια καλή πραγματικά πένα μπορεί να αποτυπώσει, να καταγράψει και να εντάξει σε μια αστυνομική, γεμάτη αγωνία και ανατροπές, ιστορία, χωρίς να δείχνει πως το κάνει για να γεμίσει σελίδες. Δε φτάνει δηλαδή η αγωνία για το αν ο επιστάτης είναι αθώος (άρα ποιος είναι ο πραγματικός δολοφόνος; ) ή ένοχος, έχουμε και άφθονα πραγματολογικά και πρωτότυπα στοιχεία που γαντζώνονται σωστά και συμπληρωματικά πάνω στον κορμό της υπόθεσης!
Μέσα από τις αναφορές, τις καταθέσεις και τα πρακτικά της δίκης ξεπηδούν ερωτηματικά, προχειρότητες και ουσιαστικά μια χειραγώγηση του μάρτυρα ενώ ο τότε μικρόκοσμος του σχολείου δέχεται ισχυρές ρωγμές. Ο συγγραφέας ενσκήπτει σ’ ένα περιβάλλον με μαθήματα, μαγκιές, σχολικό εκφοβισμό, ζήλεια και μίσος: «Έφηβοι με σκληρά καβούκια, μέσα στα οποία οι ορμόνες κάνουν πάρτι και βάζουν φωτιά στο σπίτι, ενώ η λογική λείπει μονίμως σε διακοπές» (σελ. 173). Από σελίδα σε σελίδα αρχίζουν να ενώνονται τα κομμάτια που συγκροτούν την περίοδο και τον χώρο τέλεσης του εγκλήματος, βγαίνουν μία προς μία οι μάσκες των συμμαθητών της νεκρής κοπέλας ενώ κάποιοι χαρακτήρες αντιδρούν εντελώς απρόσμενα! Παράλληλα υπάρχει και μια ανατριχιαστική περιγραφή επιβίωσης εν καιρώ πολέμου από τον ίδιο τον Αμαρόκ, όπου σχεδόν μύριζα την καμένη σάρκα, ένιωθα στο πετσί μου τον αγώνα της επιβίωσης είτε για να βρεις τροφή, ρούχα και όπλα είτε για να γλιτώσεις από τις ορδές των πλιατσικολόγων και των ανταρτών. Κι όσο φτάνουμε στο τέλος τόσο πλησιάζουμε στη μεγάλη αποκάλυψη!
Ως προς την αξιόλογη ομάδα που έχει συγκεντρωθεί γύρω από τον Οικονομίδη, συναντάμε και πάλι τη Σέλμα Μοντίν, αρχηγό της αστυνομικής διεύθυνσης της περιφέρειας του Μπερσλάγκεν, τον Κρίστερ Μπγέρλινγκ, καθηγητή ψυχολογίας που τώρα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Έρεμπρο, με εκπαίδευση στο FBI και ειδίκευση στους κατά συρροή δολοφόνους, τον αρχιφύλακα Σεμπάστιαν Χολμ και την επιθεωρήτρια Άριελ Ριβέρα. Ο Κρίστερ Μπγέρλινγκ είναι και πάλι το επιστημονικό υπόβαθρο που απαιτείται για μια όσο το δυνατόν καλύτερη αναγνώριση των κινήτρων και του προφίλ του δράστη. Χάρη σε αυτόν τον ταλαντούχο επιστήμονα έμαθα τι σημαίνει πικεριστής (είναι ο σεξουαλικός σαδιστής που ικανοποιείται όταν μαχαιρώνει τα θύματά του, κάνοντας αυτήν την επίθεση ένα είδος βιασμού) ενώ οι απόψεις του Κρίστερ είναι ωμές και ρεαλιστικές: «Σκοτώνοντας μιας γυναίκα, ο δράστης από τη μια τη διώχνει, αφαιρώντας τη ζωή της, απ’ την άλλη την πλησιάζει μέσω της διείσδυσης, η οποία μπορεί να μεταφράζεται και σε πικερισμό» (σελ. 160). Ο Σεμπάστιαν Χολμ δεν έχει τόσο έντονη ρατσιστική στάση και συμπεριφορά όσο στο προηγούμενο βιβλίο της σειράς («Η σκιά») και για άλλη μια φορά οι σκηνές με τη μητέρα του που πάσχει από αλτσχάιμερ ξεχειλίζουν από ανθρωπιά. Η Άριελ Ριβέρα είναι μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, της οποίας ο τρόπος σκέψης και η εμφάνιση είναι αρκετά πρωτότυπα: «Ο θάνατος και η απώλεια δεν ήταν άγνωστα στην επιθεωρήτρια και είχε φροντίσει να μετατρέψει το σώμα της σε ένα μνημείο αναμνήσεων μέσα από τα πολυάριθμα τατουάζ με τα οποία το είχε στιγματίσει» (σελ. 45). Χαράζει τα ονόματα των θυμάτων για τα οποία απέδωσε δικαιοσύνη, έχει τατουάζ στην κοιλιά της για να θυμάται την κακοποίηση του πρώην συζύγου της που της στέρησε αμετάκλητα κάτι και πολλά άλλα!
Ο Βαγγέλης Γιαννίσης δεν ξεχνάει να ομορφύνει το κείμενό του με ενδιαφέρουσες παρομοιώσεις και μεταφορές: «Ο θυμωμένος ουρανός είχε κρυφτεί πίσω από βαμβακερά σύννεφα που επέμεναν σαν πεισματικοί έφηβοι να κρατήσουν μέσα τους ό,τι κουβαλούσαν» (σελ. 27). «Η γνώριμη οσμή ήταν παρούσα στα σπίτια όπου κυριαρχούσε η δυστυχία και η χαρά είχε πεταχτεί από το παράθυρο και αργοπέθαινε στην άσφαλτο, έξω» (σελ. 164). Κι έγραψε με ένα διακριτικό, χαριτωμένο, υποδόριο δείγμα χιούμορ κάτι που ενισχύει την απόφασή μου να ενσκήπτω κι εγώ στην ανάλυση του συνόλου του κειμένου κι όχι μόνο στον τρόπο επίλυσης της υπόθεσης: «-Και οι ήρωες των βιβλίων έχουν ζωή και μάλιστα ξέχωρη της υπόθεσης. Η υπόθεση δεν είναι η ζωή τους. Αν με ρωτάς εμένα, ως αναγνώστη, μου αρέσουν αυτές οι σκηνές. Με πείθουν ότι οι ήρωες δεν είναι χάρτινοι» (σελ. 188). Διατυπώνει κι ένα αισιόδοξο μήνυμα: «Η Βικτόρια Αλγκρέν συχνά παρομοίαζε τις Δευτέρες με τα ρολά κανέλας, ήταν απογοητευτικά άνοστες. Πάντα. Αυτή η απογοήτευση με την οποία η ύπαρξή τους ήταν συνυφασμένη, ωστόσο, αποτελούσε μια σταθερά» (σελ. 312). Τέλος, πρόσεξα και μια ενδιαφέρουσα άποψη για τους στερεοτυπικούς χαρακτήρες αστυνομικών στα βιβλία: «Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι προγραμματισμένος να κοιτάζει περισσότερο το αύριο… Αν δεν το έκανε, θα κατέρρεε κάτω απ’ το ασήκωτο βάρος της πραγματικότητας… Οι αστυνομικοί δεν κοιτάζουν μπροστά αλλά πίσω, προσπαθώντας να βρουν το μονοπάτι που συνδέει δύο κουκίδες: μία στο παρελθόν και μία στο παρόν. Ίσως αυτή η σκόπιμη ανωμαλία στη φύση τους οδήγησε στη δημιουργία του στερεότυπου του απροσάρμοστου, αλκοολικού μπάτσου, το οποίο έβλεπε να αναπαράγεται ξανά και ξανά στις σελίδες των βιβλίων που διάβαζε» (σελ. 327).
Το «Αμαρόκ» είναι μια έξυπνα διατυπωμένη επίλυση υπόθεσης που είχε μπει στο αρχείο πριν δώδεκα χρόνια, η οποία εξιχνιάζεται με συναρπαστικό κι ανατρεπτικό τρόπο ενώ τα επιμέρους κομμάτια της φωτίζουν αποσπάσματα της κοινωνίας της Σουηδίας, καταγράφουν ρεαλιστικά και τεκμηριωμένα γνωρίσματα της εφηβείας και της διαστροφής του ανθρώπινου μυαλού και συγκροτούν μια κλιμακούμενη πλοκή που με άφησε με κομμένη ανάσα ως το λυτρωτικό και αναπάντεχο τέλος!
June 23, 2020
"Αμαροκ"
Είναι από τις λίγες φορές που ένα βιβλίο μου κάνει κλικ από τον τίτλο και μόνο.
Η αλήθεια είναι ότι δεν γνώριζα τι συμβολίζει το Αμαροκ αλλά μόλις έψαξα το συμβολισμό του ηθελα πολύ περισσότερο να το αποκτήσω.
📌 Άμαροκ ονομάζεται ένας γιγαντιαίος λύκος στη μυθολογία των Ινουίτ, που λέγεται ότι καταδιώκει και καταβροχθίζει κάθε άνθρωπο τόσο αφελή ώστε να πάει για κυνήγι μόνος τη νύχτα. Σε αντίθεση με τους λύκους που κυνηγούν σε αγέλες, οι άμαροκ κυνηγούν μόνοι τους.
Βυθίστηκα λοιπόν στις σελίδες του βιβλίου, θέλοντας να μάθω ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος του amarok, σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα.
Από την πρώτη σελίδα αισθάνεσαι ότι ο συγγραφέας σε βουτάει σε ενα σκοτεινό παραμύθι, με λύκους, αντάρτες και σκηνικά βίας, εσύ ο αναγνώστης όμως κάλεισαι να παίξεις τον ρόλο της "Κοκκινοσκουφίτσας"
✔️ Ατμόσφαιρα:
Το βιβλίο έχει κινηματογραφική πλοκή τόσο έντονη που αισθάνεσαι την ατμόσφαιρα γύρω σου να αλλάζει.
Δεν σε πιά ένας άνθρωπος που απλά διαβάζεις ένα βιβλίο, είσαι ένας ήρωας μέσα στο μικρόκοσμό της ιστορίας του Αμαροκ.
Νιώθεις ότι οι εικόνες γύρω σου αλλάζουν και γίνονται οι σκηνές του βιβλίου.
Χάνεσαι μέσα σε δάση, βία, και αστυνομικές έρευνες, ακολουθώντας τα βήματα των ίδιων των ηρώων.
✔️ Δράση:
Η δράση είναι καταιγιστική και κινηματογραφική.
Δεν υπάρχουν στιγμές που το βιβλίο κάνει την λεγόμενη κοιλιά.
Είναι από τα βιβλία που οι λέξεις του & οι σκηνές του γίνονται τυφώνας που σε παρασέρνει στο ιστο της δύναμης τού.
✔️ Αγωνία.
Σε αυτό το βιβλίο η αγωνία έχει πολλές εκβάσεις.
Άλλοτε είναι ήπια και ήρεμη & άλλοτε παίζει τόσο έντονα με το μυαλό σου που χάνεις την αίσθηση του τόπου και του χρόνου γύρω σόυ.
✔️ Πλοκή.
Η πλοκή είναι πολύ δυνατή.
Διαβάζοντας μπαίνεις σε ένα διαφορετικό, σκοτεινό, ιδιαίτερο αστυνομικό μυθιστόρημα που έχει rock χροιά και σε παρασέρνει στα άδυτα του.
Η πλοκή εναλλάσσεται ανάλογα με τις εντάσεις της κορύφωσης στην ιστορία.
Άλλοτε είσαι μπλεγμένος στα δίχτυα ενός σκοτεινού παραμυθιού, άλλες φορές κυνηγάς να λύσεις τους γρίφους για να βρεις τον πραγματικό ένοχο κι άλλοτε γίνεσαι έρμαιο στα χέρια των ηρώων και στις σκέψεις τούς.
✔️ Ανατροπές.
Εδώ, δεν ξέρω τι να πω σε αυτό το κομμάτι του βιβλίου.
Όχι απλά ανατροπές αλλά σοκαριστικές ανατροπές.
Οι ανατροπές σε ακολουθούν από την αρχή μέχρι και το τέλος του βιβλίου.
Όμως στο τέλος τού βιβλίο είναι πιο έντονες, και πιο σοκαριστικές.
Μία συγκεκριμένη ανατροπή που γίνεται 10 σελίδες πριν το τέλος σου αλλάζει όλα τα δεδομένα που είχες στο μυαλό σου για τον ένοχο.
Εκεί που νόμιζες ότι όλα είχαν μπει στη θέση τους και είχαν βρεθεί οι ένοχοι, ξαφνικά με αυτή την ανατροπή, ξεχνάς ότι έχεις σκεφτεί έως τώρα και απλά ακολουθείς την συνέχεια του βιβλίου με κομμένη την ανάσα.
✔️ Γράφη:
Η γραφή είναι πληθωρική.
Λυρική και αισθαντική όπου χρειάζεται για να δώσει έμφαση στο συναίσθημα και στην εκάστοτε σκηνή.
Γρηγόρη, και ανατρεπτική όπου χρειάζεται.
Χωρίς διάφορα τσιτατα που σε κουράζουν.
✔️ Κοινωνικές προεκτάσεις.
Το βιβλιο θίγει πολλά κοινωνικά ζητήματα που δεν είναι άγνωστα στην σημερινή εποχή.
Το bullying.
Ο ρατσισμός.
Η ξενοφοβία.
Η διαφορετικότητα.
Τα απωθημένα των ανθρώπων που φτάνουν στο έγκλημα.
Και η αγάπη πού γίνεται η καταστροφή της ανθρώπινης ψυχής.
" Όλοι είμαστε καλά παιδιά.
Γεννιόμαστε καλά παιδιά.
Και μία μέρα συμβαίνει κάτι και δεν είμαστε πια. Οι άνθρωποι μοιάζουν με πορσελάνινες κούπες. Η ζωή είναι ο καφές που τις γεμίζει καθημερινά. Το λευκό θαμπώνει. Στην αρχή αντιστέκεται με το πλύσιμο. Κιτρινίζει. Το σαπούνι βοηθάει μέχρις ενός σημείου, ωστόσο κάποια στιγμή το παιχνίδι χάνεται και δεν υπάρχει επιστροφή στο λευκό. Το κίτρινο γίνεται καφέ. Τα πλυσίματα πια είναι πρόχειρα. Ποιος νοιάζεται να πλύνει καλά μία κούπα, η οποία, ο,τι και να της κάνεις, παραμένει λεκιασμενη;"
Το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι ο καθρέφτης της σημερινής μας κοινωνίας.
Πολλά τα εγκλήματα στην εποχή του 2020.
Δεν χρειάζεται να κάνω αναφορές, όλοι λίγο-πολύ τα έχουμε ακούσει, όλοι έχουμε σοκαριστεί και έχουμε προβληματιστεί.
Ήταν καλό παιδί..
Από κει δεν ξεκινάνε όλα;
Και εκεί καταλήγουν όλα & καταστρέφονται.!
Η αλήθεια είναι ότι τον συγγραφέα τον γνωρίσα με το βιβλίο: το μίσος που αγάπησα πολύ.
Δεν μπορώ να πω όμως ότι μου άρεσαν τα τρία επόμενα βιβλία του.
Το amarok όμως για μένα είναι στα top μου για φέτος.
Είναι ένα βιβλίο που με αφύπνισε, με σόκαρε, και με έβγαλε από το ροζ συννεφάκι που είχα στο μυαλό μου για τους ανθρώπους περισσότερο, για την κοινωνία όπου ζούμε.
Υπήρχε πάντα ένας φόβος στο πίσω μέρος του μυαλού μου, αλλά τελειώνοντας αυτό το βιβλίο ο φόβος έγινε το εντονότερο συναίσθημα στην ψυχή μου.
Ναι, ήταν καλό παιδί.
Αλλά μερικές φορές όσο κι αν θαμπώνουν οι κούπες και κιτρινίζουν δεν παύουν να είναι οι αγαπημένες μας και να λάμπουν στις δύσκολες στιγμές μας.
Ναι ήταν καλό παιδί.
Και μεγαλώνοντας ήτανε το παιδί που ημέρεψε το λύκο. Τον έκανε φίλο του.
Και πορεύτηκαν μαζί στη ζωή.
Παρά τις δυσκολίες της κοινωνίας, εκείνοι έμειναν αχώριστοι, έδειξαν ότι η αγάπη είναι πάνω και από τη διαφορετικότητα.
Κάπως έτσι ήθελα να κλείσω το βιβλίο.
Με μήνυμα αισιοδοξίας.
Ότι όσο κι αν υπάρχουν αμαροκ λύκοι μπορούμε να τους αγαπήσουμε και να τους δεχτούμε για τη διαφορετικότητά τους, γλύφοντας οι ίδιοι για μία φορά τις πληγές τους.!
Είναι από τις λίγες φορές που ένα βιβλίο μου κάνει κλικ από τον τίτλο και μόνο.
Η αλήθεια είναι ότι δεν γνώριζα τι συμβολίζει το Αμαροκ αλλά μόλις έψαξα το συμβολισμό του ηθελα πολύ περισσότερο να το αποκτήσω.
📌 Άμαροκ ονομάζεται ένας γιγαντιαίος λύκος στη μυθολογία των Ινουίτ, που λέγεται ότι καταδιώκει και καταβροχθίζει κάθε άνθρωπο τόσο αφελή ώστε να πάει για κυνήγι μόνος τη νύχτα. Σε αντίθεση με τους λύκους που κυνηγούν σε αγέλες, οι άμαροκ κυνηγούν μόνοι τους.
Βυθίστηκα λοιπόν στις σελίδες του βιβλίου, θέλοντας να μάθω ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος του amarok, σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα.
Από την πρώτη σελίδα αισθάνεσαι ότι ο συγγραφέας σε βουτάει σε ενα σκοτεινό παραμύθι, με λύκους, αντάρτες και σκηνικά βίας, εσύ ο αναγνώστης όμως κάλεισαι να παίξεις τον ρόλο της "Κοκκινοσκουφίτσας"
✔️ Ατμόσφαιρα:
Το βιβλίο έχει κινηματογραφική πλοκή τόσο έντονη που αισθάνεσαι την ατμόσφαιρα γύρω σου να αλλάζει.
Δεν σε πιά ένας άνθρωπος που απλά διαβάζεις ένα βιβλίο, είσαι ένας ήρωας μέσα στο μικρόκοσμό της ιστορίας του Αμαροκ.
Νιώθεις ότι οι εικόνες γύρω σου αλλάζουν και γίνονται οι σκηνές του βιβλίου.
Χάνεσαι μέσα σε δάση, βία, και αστυνομικές έρευνες, ακολουθώντας τα βήματα των ίδιων των ηρώων.
✔️ Δράση:
Η δράση είναι καταιγιστική και κινηματογραφική.
Δεν υπάρχουν στιγμές που το βιβλίο κάνει την λεγόμενη κοιλιά.
Είναι από τα βιβλία που οι λέξεις του & οι σκηνές του γίνονται τυφώνας που σε παρασέρνει στο ιστο της δύναμης τού.
✔️ Αγωνία.
Σε αυτό το βιβλίο η αγωνία έχει πολλές εκβάσεις.
Άλλοτε είναι ήπια και ήρεμη & άλλοτε παίζει τόσο έντονα με το μυαλό σου που χάνεις την αίσθηση του τόπου και του χρόνου γύρω σόυ.
✔️ Πλοκή.
Η πλοκή είναι πολύ δυνατή.
Διαβάζοντας μπαίνεις σε ένα διαφορετικό, σκοτεινό, ιδιαίτερο αστυνομικό μυθιστόρημα που έχει rock χροιά και σε παρασέρνει στα άδυτα του.
Η πλοκή εναλλάσσεται ανάλογα με τις εντάσεις της κορύφωσης στην ιστορία.
Άλλοτε είσαι μπλεγμένος στα δίχτυα ενός σκοτεινού παραμυθιού, άλλες φορές κυνηγάς να λύσεις τους γρίφους για να βρεις τον πραγματικό ένοχο κι άλλοτε γίνεσαι έρμαιο στα χέρια των ηρώων και στις σκέψεις τούς.
✔️ Ανατροπές.
Εδώ, δεν ξέρω τι να πω σε αυτό το κομμάτι του βιβλίου.
Όχι απλά ανατροπές αλλά σοκαριστικές ανατροπές.
Οι ανατροπές σε ακολουθούν από την αρχή μέχρι και το τέλος του βιβλίου.
Όμως στο τέλος τού βιβλίο είναι πιο έντονες, και πιο σοκαριστικές.
Μία συγκεκριμένη ανατροπή που γίνεται 10 σελίδες πριν το τέλος σου αλλάζει όλα τα δεδομένα που είχες στο μυαλό σου για τον ένοχο.
Εκεί που νόμιζες ότι όλα είχαν μπει στη θέση τους και είχαν βρεθεί οι ένοχοι, ξαφνικά με αυτή την ανατροπή, ξεχνάς ότι έχεις σκεφτεί έως τώρα και απλά ακολουθείς την συνέχεια του βιβλίου με κομμένη την ανάσα.
✔️ Γράφη:
Η γραφή είναι πληθωρική.
Λυρική και αισθαντική όπου χρειάζεται για να δώσει έμφαση στο συναίσθημα και στην εκάστοτε σκηνή.
Γρηγόρη, και ανατρεπτική όπου χρειάζεται.
Χωρίς διάφορα τσιτατα που σε κουράζουν.
✔️ Κοινωνικές προεκτάσεις.
Το βιβλιο θίγει πολλά κοινωνικά ζητήματα που δεν είναι άγνωστα στην σημερινή εποχή.
Το bullying.
Ο ρατσισμός.
Η ξενοφοβία.
Η διαφορετικότητα.
Τα απωθημένα των ανθρώπων που φτάνουν στο έγκλημα.
Και η αγάπη πού γίνεται η καταστροφή της ανθρώπινης ψυχής.
" Όλοι είμαστε καλά παιδιά.
Γεννιόμαστε καλά παιδιά.
Και μία μέρα συμβαίνει κάτι και δεν είμαστε πια. Οι άνθρωποι μοιάζουν με πορσελάνινες κούπες. Η ζωή είναι ο καφές που τις γεμίζει καθημερινά. Το λευκό θαμπώνει. Στην αρχή αντιστέκεται με το πλύσιμο. Κιτρινίζει. Το σαπούνι βοηθάει μέχρις ενός σημείου, ωστόσο κάποια στιγμή το παιχνίδι χάνεται και δεν υπάρχει επιστροφή στο λευκό. Το κίτρινο γίνεται καφέ. Τα πλυσίματα πια είναι πρόχειρα. Ποιος νοιάζεται να πλύνει καλά μία κούπα, η οποία, ο,τι και να της κάνεις, παραμένει λεκιασμενη;"
Το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι ο καθρέφτης της σημερινής μας κοινωνίας.
Πολλά τα εγκλήματα στην εποχή του 2020.
Δεν χρειάζεται να κάνω αναφορές, όλοι λίγο-πολύ τα έχουμε ακούσει, όλοι έχουμε σοκαριστεί και έχουμε προβληματιστεί.
Ήταν καλό παιδί..
Από κει δεν ξεκινάνε όλα;
Και εκεί καταλήγουν όλα & καταστρέφονται.!
Η αλήθεια είναι ότι τον συγγραφέα τον γνωρίσα με το βιβλίο: το μίσος που αγάπησα πολύ.
Δεν μπορώ να πω όμως ότι μου άρεσαν τα τρία επόμενα βιβλία του.
Το amarok όμως για μένα είναι στα top μου για φέτος.
Είναι ένα βιβλίο που με αφύπνισε, με σόκαρε, και με έβγαλε από το ροζ συννεφάκι που είχα στο μυαλό μου για τους ανθρώπους περισσότερο, για την κοινωνία όπου ζούμε.
Υπήρχε πάντα ένας φόβος στο πίσω μέρος του μυαλού μου, αλλά τελειώνοντας αυτό το βιβλίο ο φόβος έγινε το εντονότερο συναίσθημα στην ψυχή μου.
Ναι, ήταν καλό παιδί.
Αλλά μερικές φορές όσο κι αν θαμπώνουν οι κούπες και κιτρινίζουν δεν παύουν να είναι οι αγαπημένες μας και να λάμπουν στις δύσκολες στιγμές μας.
Ναι ήταν καλό παιδί.
Και μεγαλώνοντας ήτανε το παιδί που ημέρεψε το λύκο. Τον έκανε φίλο του.
Και πορεύτηκαν μαζί στη ζωή.
Παρά τις δυσκολίες της κοινωνίας, εκείνοι έμειναν αχώριστοι, έδειξαν ότι η αγάπη είναι πάνω και από τη διαφορετικότητα.
Κάπως έτσι ήθελα να κλείσω το βιβλίο.
Με μήνυμα αισιοδοξίας.
Ότι όσο κι αν υπάρχουν αμαροκ λύκοι μπορούμε να τους αγαπήσουμε και να τους δεχτούμε για τη διαφορετικότητά τους, γλύφοντας οι ίδιοι για μία φορά τις πληγές τους.!
July 6, 2020
Το καλύτερο μέχρι τώρα βιβλίο της σειράς και το δίνω 4 αστεράκια! Ο συγγραφέας έχει ωριμάσει, έχει πολύ καλή γραφή και ζυγιασμένη την περιγραφή της πορείας του πλάσματος Άμαροκ και της εξιχνίασης του εγκλήματος. Χαμογέλασα στις περιγραφές που κάνουν τους Σουηδούς να ιδρωκοπούν και να θεωρούν ότι έχουν τρελλό καύσωνα (όταν έχουν πάνω από 28 βαθμούς). Με πάγωσαν οι περιγραφές του bullying στο σχολείο και στο μαθητικό περίγυρο και η σκληρότητα σε βαθμό διαστροφής στην οποία μπορεί να φτάσει ο έφηβος. Ελπίζω να συνεχισθεί η ωρίμαση της γραφής με κάθε επόμενο βιβλίο γιατί θα είναι πραγματική απόλαυση. Το συγκεκριμένο το διάβασα σε δύο ημέρες και το απόλαυσα!
April 21, 2020
Άλλο ένα βιβλίο με τον αγαπημένο Άντερς Οικονομίδη έφτασε στο τέλος του...
Αστυνομικό με κοινωνικά θέματα, με χιούμορ, με τη γραφή που μου αρέσει και μόνο βελτιώνεται, με χαρακτήρες που την ήθελαν τη μούντζα τους, με μια ανατροπή που δεν την είδα να έρχεται και με στιγμές που άφηνα το βιβλίο από τα χέρια μου γιατί άκουγα τις κομματάρες A million miles away και Another one bites the dust
Αστυνομικό με κοινωνικά θέματα, με χιούμορ, με τη γραφή που μου αρέσει και μόνο βελτιώνεται, με χαρακτήρες που την ήθελαν τη μούντζα τους, με μια ανατροπή που δεν την είδα να έρχεται και με στιγμές που άφηνα το βιβλίο από τα χέρια μου γιατί άκουγα τις κομματάρες A million miles away και Another one bites the dust
July 25, 2022
Αντάξιο του Γιαννιση, αν και όχι τόσο αγαπημένο μου όσο Η Σκια.
Ωστόσο το διαβάζεις και παραδινεσαι... Η αλήθεια είναι ότι δεν το έπιανα στα χέρια μου βραδιάτικα... Με ψιλοφρικάριζε ο Αμαρόκ, με αγρίευε και ήξερα ότι δεν μπορούσα να κλείσω έτσι απλά το βιβλίο και να τον ξεχάσω!
Αυτο που με γοήτευσε πέρα από το twist που έκανε η πλοκή και το γκραν φινάλε, ήταν οι χαρακτηρες, η δομή τους, η σκέψη τους, η φιλοσοφία τους. Σχεδόν έκλεβαν τις εντυπώσεις από την ιστορία αυτούσια.
Συνήθως, σε αυτό υστερουν τα αστυνομικά βιβλία.
Όχι όμως ο Γιαννίσης. Από την τρίτη περιπέτεια του Αντερς Οικονομιδη και μετά, οι ήρωες του έχουν βάθος και φιλοσοφημένη σκέψη, ακόμη και αυτοί που δεν παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Εν ολίγοις, για όλα αυτά, ο Αμαρόκ είναι μια απόλαυση για όλους εμάς που αγαπούμε το είδος!👏👏
Οι υπόλοιποι μπορεί κ να τρομαξουν😁
Ωστόσο το διαβάζεις και παραδινεσαι... Η αλήθεια είναι ότι δεν το έπιανα στα χέρια μου βραδιάτικα... Με ψιλοφρικάριζε ο Αμαρόκ, με αγρίευε και ήξερα ότι δεν μπορούσα να κλείσω έτσι απλά το βιβλίο και να τον ξεχάσω!
Αυτο που με γοήτευσε πέρα από το twist που έκανε η πλοκή και το γκραν φινάλε, ήταν οι χαρακτηρες, η δομή τους, η σκέψη τους, η φιλοσοφία τους. Σχεδόν έκλεβαν τις εντυπώσεις από την ιστορία αυτούσια.
Συνήθως, σε αυτό υστερουν τα αστυνομικά βιβλία.
Όχι όμως ο Γιαννίσης. Από την τρίτη περιπέτεια του Αντερς Οικονομιδη και μετά, οι ήρωες του έχουν βάθος και φιλοσοφημένη σκέψη, ακόμη και αυτοί που δεν παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Εν ολίγοις, για όλα αυτά, ο Αμαρόκ είναι μια απόλαυση για όλους εμάς που αγαπούμε το είδος!👏👏
Οι υπόλοιποι μπορεί κ να τρομαξουν😁
May 6, 2020
Έξυπνη πλοκή, σφιχτή αφήγηση, πολύ καλή αστυνομική ιστορία.
Ανυπομονείς να δεις τι γίνεται στο τέλος, χωρίς να θες να τελειώσει (διαβάζεται μονορούφι...)!
Κάθε βιβλίο και καλύτερο - περιμένουμε το επόμενο!
Ανυπομονείς να δεις τι γίνεται στο τέλος, χωρίς να θες να τελειώσει (διαβάζεται μονορούφι...)!
Κάθε βιβλίο και καλύτερο - περιμένουμε το επόμενο!
December 30, 2025
Άχρωμο, άοσμο, άνοστο, χωρίς ιδιαίτερη πλοκή. Δεν ξέρω για τα υπόλοιπα βιβλία του, μπορεί και να τον αδικώ αλλά αυτό απλά το διάβαζα για να μην πω το άφησα.
Δεν με κράτησε σε κανένα σημείο δυστυχώς.
Άσε που έχει και λάθος σε κάποιο σημείο. Απορώ πως δεν το είδε κανένας, ούτε καν η επιμέλεια. Σε 5 διαφορετικά σημεία μιλάει για ένα Saab ασημένιο που οδηγάει κάποιος και σε άλλο σημείο δίνουν για αναζητήσεις ένα Volvo. Ή οι Σουηδοί αστυνόμοι είναι για τα πανηγύρια ή κάποιος μπέρδεψε τις Σκανδιναβικές μάρκες αυτοκινήτων. Λίγο προσοχή παιδιά, ήμαρτον.
Αφήνω ασχολίαστο το τέλος με την woke agenta για να μη με πείτε και ρατσιστή (αν και δεν έχω πάει με μαύρη που είπε κι ο δήμαρχος της καρδιάς μας).
Δεν με κράτησε σε κανένα σημείο δυστυχώς.
Άσε που έχει και λάθος σε κάποιο σημείο. Απορώ πως δεν το είδε κανένας, ούτε καν η επιμέλεια. Σε 5 διαφορετικά σημεία μιλάει για ένα Saab ασημένιο που οδηγάει κάποιος και σε άλλο σημείο δίνουν για αναζητήσεις ένα Volvo. Ή οι Σουηδοί αστυνόμοι είναι για τα πανηγύρια ή κάποιος μπέρδεψε τις Σκανδιναβικές μάρκες αυτοκινήτων. Λίγο προσοχή παιδιά, ήμαρτον.
Αφήνω ασχολίαστο το τέλος με την woke agenta για να μη με πείτε και ρατσιστή (αν και δεν έχω πάει με μαύρη που είπε κι ο δήμαρχος της καρδιάς μας).
March 22, 2020
5ος Άντερς. Γρήγορη ροή, δεμένη υπόθεση, αρκετά αναπάντεχο τέλος/plot twist. Θα έφευγε νωρίτερα αν δεν υπήρχε η ανάγκη της καραντίνας να τραβήξω την ανάγνωση του όσο πιο πολύ γινόταν 😛
July 30, 2020
Το Αμαρόκ είναι η πρώτη μου γνωριμία με τον συγγραφέα και ομολογώ ότι με άφησε αρκετά ικανοποιημένο. Το απόλαυσα πάρα πολύ γιατί σε κάθε κεφάλαιο ένιωθα ότι μάθαινα κάτι καινούργιο για την πλοκή που όλο και κορυφωνόταν. Τα references στην pop-culture αλλά και η χρήσιμες πληροφορίες ένιωσα ότι είχαν έρθει για να δέσουν το γλυκό.
Πολλά μηνύματα για το bulling, την κακοποίηση, τα ένοχα μυστικά και μια πλοκή με αρκετά ανοιχτά μέτωπα που στο τέλος με προσγείωσε απότομα σε μια πραγματικότητα που δεν είχα φανταστεί. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό και κούνησα το κεφάλι δεξιά και αριστερά προσπαθώντας να το αποδεχθώ.
Είχα καιρό να απολαύσω τόσο μια ανάγνωση.
Πολλά μηνύματα για το bulling, την κακοποίηση, τα ένοχα μυστικά και μια πλοκή με αρκετά ανοιχτά μέτωπα που στο τέλος με προσγείωσε απότομα σε μια πραγματικότητα που δεν είχα φανταστεί. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό και κούνησα το κεφάλι δεξιά και αριστερά προσπαθώντας να το αποδεχθώ.
Είχα καιρό να απολαύσω τόσο μια ανάγνωση.
June 16, 2022
συγκλονιστικό είναι μάλλον το λιγότερο που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς το "Αμαρόκ". Λάτρεψα κάθε πτυχή αυτού του βιβλίου, παρότι νιώθω ακόμη τρομαγμένη από τα γεγονότα που ξετυλίγονται στις σελίδες του. Υπήρχαν πολλά κεφάλαια, στο τέλος των οποίων χρειαζόμουν ένα πεντάλεπτο διάλειμμα για να συνειδητοποίησω τι είχα μόλις διαβάσει και να προσπαθήσω –μάταια– να ανακαλύψω τους συνδετικούς κρίκους πίσω από τις πολλαπλές αφηγήσεις.
▪︎"ο κόσμος είναι χαώδης. όσο περνάει ο χρόνος, τόσο αυξάνει η αταξία του κλειστού συστήματος στο οποίο ζούμε. ο κόσμος γίνεται πιο πολύπλοκος μέρα με την μέρα. στο αμείλικτο και ζοφερό δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει ο Φαϊζάλ ήταν το φτερούγισμα μιας πεταλούδας στο Χέλεφορς, η οποία προκάλεσε σεισμό στο νομικό σύστημα μιας ολόκληρης χώρας."▪︎
γραμμένο με ευφυέστατο τρόπο, γεμάτο με γλαφυρές περιγραφές, αναφορές σε συναισθήματα και σε περισσότερο 'φιλοσοφικές' σκέψεις, οι οποίες ωστόσο δεν αποτελούσαν στοιχεία περιττά ή κουραστικά για τον αναγνώστη, το "Αμαρόκ" έχει πλέον θέση ανάμεσα σε μερικά από τα αγαπημένα μου αστυνομικά μυθιστορήματα. ιδιαίτερα θετική εντύπωση μου προξένησε η επιλογή των χαρακτηριστικών, της προσωπικότητας και της προσωπικής ζωής των επιθεωρητών/αστυνομικών, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους παρουσιάζονται ως συμβατικοί άνθρωποι με συντρόφους, παιδιά και μια σχεδόν φυσιολογική προσωπική ζωή. αν και δηλώνω φανερή –και ίσως σαδιστική– αδυναμία στους 'προβληματικούς' ντετέκτιβ που σε προκαλούν να τους αγκαλιάσεις και να φωνάξεις "i'll fix him", η συγκεκριμένη επιλογή ήταν μια όμορφη έκπληξη.
▪︎"είχε μάθει καλά πως το πιο επικίνδυνο ζώο στη γη είναι ένας μεθυσμένος, αγράμματος άντρας με ένα ημιαυτόματο στο χέρι ή μια στύση στο παντελόνι."▪︎
τέλος, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στα ποικίλα θέματα με τα οποία καταπιάνεται το βιβλίο στο σύνολό του (παρότι κάτι τέτοιο δεν συνηθίζεται σε βιβλία του συγκεκριμένου είδους). ο ρατσισμός, η προσπάθεια –ίσως και ανάγκη– της κοινωνίας να φορτώσει τα προβλήματά της σε μερικούς αποδιοπομπαίους τράγους, οι έμφυλες διακρίσεις, η δυσπιστία και υποτίμηση που βιώνουν οι γυναίκες-θύματα κακοποίησης, οι ψυχικές διαταραχές, η μοναξιά, οι τύψεις και γενικά, τα πολλαπλά συναισθήματα που βιώνει ο καθημερινός άνθρωπος είναι μόνο μερικά από τα διαχρονικά προβλήματα –ενίοτε ταμπού– που ταλανίζουν την κοινωνία μας και παρουσιάζονται στο "Αμαρόκ" με αξιοσημείωτο τρόπο.
▪︎"ο κόσμος είναι χαώδης. όσο περνάει ο χρόνος, τόσο αυξάνει η αταξία του κλειστού συστήματος στο οποίο ζούμε. ο κόσμος γίνεται πιο πολύπλοκος μέρα με την μέρα. στο αμείλικτο και ζοφερό δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει ο Φαϊζάλ ήταν το φτερούγισμα μιας πεταλούδας στο Χέλεφορς, η οποία προκάλεσε σεισμό στο νομικό σύστημα μιας ολόκληρης χώρας."▪︎
γραμμένο με ευφυέστατο τρόπο, γεμάτο με γλαφυρές περιγραφές, αναφορές σε συναισθήματα και σε περισσότερο 'φιλοσοφικές' σκέψεις, οι οποίες ωστόσο δεν αποτελούσαν στοιχεία περιττά ή κουραστικά για τον αναγνώστη, το "Αμαρόκ" έχει πλέον θέση ανάμεσα σε μερικά από τα αγαπημένα μου αστυνομικά μυθιστορήματα. ιδιαίτερα θετική εντύπωση μου προξένησε η επιλογή των χαρακτηριστικών, της προσωπικότητας και της προσωπικής ζωής των επιθεωρητών/αστυνομικών, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους παρουσιάζονται ως συμβατικοί άνθρωποι με συντρόφους, παιδιά και μια σχεδόν φυσιολογική προσωπική ζωή. αν και δηλώνω φανερή –και ίσως σαδιστική– αδυναμία στους 'προβληματικούς' ντετέκτιβ που σε προκαλούν να τους αγκαλιάσεις και να φωνάξεις "i'll fix him", η συγκεκριμένη επιλογή ήταν μια όμορφη έκπληξη.
▪︎"είχε μάθει καλά πως το πιο επικίνδυνο ζώο στη γη είναι ένας μεθυσμένος, αγράμματος άντρας με ένα ημιαυτόματο στο χέρι ή μια στύση στο παντελόνι."▪︎
τέλος, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στα ποικίλα θέματα με τα οποία καταπιάνεται το βιβλίο στο σύνολό του (παρότι κάτι τέτοιο δεν συνηθίζεται σε βιβλία του συγκεκριμένου είδους). ο ρατσισμός, η προσπάθεια –ίσως και ανάγκη– της κοινωνίας να φορτώσει τα προβλήματά της σε μερικούς αποδιοπομπαίους τράγους, οι έμφυλες διακρίσεις, η δυσπιστία και υποτίμηση που βιώνουν οι γυναίκες-θύματα κακοποίησης, οι ψυχικές διαταραχές, η μοναξιά, οι τύψεις και γενικά, τα πολλαπλά συναισθήματα που βιώνει ο καθημερινός άνθρωπος είναι μόνο μερικά από τα διαχρονικά προβλήματα –ενίοτε ταμπού– που ταλανίζουν την κοινωνία μας και παρουσιάζονται στο "Αμαρόκ" με αξιοσημείωτο τρόπο.
November 1, 2024
Στις 19 Ιανουαρίου 2004, η Μάλιν, μια νεαρή μαθήτρια βρίσκεται άγρια δολοφονημένη στις τουαλέτες του σχολείου της. Ο επιστάτης του σχολείου, Φαϊζάλ Αμπντί, κατηγορείται και καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη για τον φόνο της νεαρής κοπέλας.
12 χρόνια αργότερα, η 37χρονη σύζυγος του Φαϊζάλ, Μαριάμ Αμπντί, αυτοκτονεί μέσα στο σπίτι της, αφήνοντας ένα μήνυμα, με μια μόνο λέξη: αθώος! Η αυτοκτονία της γυναίκας θα σταθεί η αιτία για να ανοίξουν στόματα και φάκελοι ξεχασμένοι ή καλά θαμμένοι.
Ο επικεφαλής του Τμήματος Εγκλημάτων της Αστυνομικής Διεύθυνσης του Έρεμπρο, Άντερς Οικονομίδης και η ομάδα του, κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να ανακαλύψουν στοιχεία, που ίσως κάποιοι σκοπίμως τα παρέβλεψαν και καταδίκασαν έναν αθώο άνθρωπο στη φυλακή.
Η υπόθεση όμως δεν είναι καθόλου εύκολη, γιατί:
📌Α) αφορά μια δολοφονία που έγινε πριν 12 χρόνια, οπότε αρκετά στοιχεία έχουν χαθεί με το πέρασμα του χρόνου.
📌Β) εμπλέκονται πολλά πρόσωπα, που το καθένα είχε και διαφορετικό λόγο ή κίνητρο για να σκοτώσει την Μάλιν.
📌Γ) οι μάρτυρες, σκόπιμα αποκρύπτουν στοιχεία για να καλύψουν τα νώτα τους ή κάποιο δικό τους πρόσωπο, που ίσως εμπλέκεται στην υπόθεση.
❓Ποιος όμως από όλους αυτούς είχε διαπράξει τον φόνο;
❓Ήταν μόνος ή είχε συνεργούς;
❓Ποιο ήταν το κίνητρο;
❓Γιατί έκοψε το νήμα της ζωής ενός 16χρονου κοριτσιού;
❓Τι είχε κάνει η Μάλιν, που να άξιζε να πληρωθεί με τον θάνατό της;
«Αμαρόκ», είναι η 5η κατά σειρά ιστορία με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδη. Όπως σε κάθε βιβλίο του κ.Γιαννίση, έτσι και εδώ, θίγονται σοβαρά κοινωνικά θέματα, όπως: ρατσισμός, bullying, διαφθορά εντός του αστυνομικού σώματος, λανθασμένη απονομή δικαιοσύνης μαζί με τις επιπτώσεις τους. Ένα βιβλίο καλογραμμένο, με εξαιρετική πλοκή και πάμπολλες ανατροπές, που δεν θα σας επιτρέψει να το αφήσετε από τα χέρια σας μέχρι να φτάσετε στην τελευταία σελίδα, καθώς παραμένουν αμείωτα η αγωνία, η ένταση, το ενδιαφέρον και το σασπένς. Θερμά συγχαρητήρια στον συγγραφέα!! Προτείνεται ανεπιφύλακτα.
12 χρόνια αργότερα, η 37χρονη σύζυγος του Φαϊζάλ, Μαριάμ Αμπντί, αυτοκτονεί μέσα στο σπίτι της, αφήνοντας ένα μήνυμα, με μια μόνο λέξη: αθώος! Η αυτοκτονία της γυναίκας θα σταθεί η αιτία για να ανοίξουν στόματα και φάκελοι ξεχασμένοι ή καλά θαμμένοι.
Ο επικεφαλής του Τμήματος Εγκλημάτων της Αστυνομικής Διεύθυνσης του Έρεμπρο, Άντερς Οικονομίδης και η ομάδα του, κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να ανακαλύψουν στοιχεία, που ίσως κάποιοι σκοπίμως τα παρέβλεψαν και καταδίκασαν έναν αθώο άνθρωπο στη φυλακή.
Η υπόθεση όμως δεν είναι καθόλου εύκολη, γιατί:
📌Α) αφορά μια δολοφονία που έγινε πριν 12 χρόνια, οπότε αρκετά στοιχεία έχουν χαθεί με το πέρασμα του χρόνου.
📌Β) εμπλέκονται πολλά πρόσωπα, που το καθένα είχε και διαφορετικό λόγο ή κίνητρο για να σκοτώσει την Μάλιν.
📌Γ) οι μάρτυρες, σκόπιμα αποκρύπτουν στοιχεία για να καλύψουν τα νώτα τους ή κάποιο δικό τους πρόσωπο, που ίσως εμπλέκεται στην υπόθεση.
❓Ποιος όμως από όλους αυτούς είχε διαπράξει τον φόνο;
❓Ήταν μόνος ή είχε συνεργούς;
❓Ποιο ήταν το κίνητρο;
❓Γιατί έκοψε το νήμα της ζωής ενός 16χρονου κοριτσιού;
❓Τι είχε κάνει η Μάλιν, που να άξιζε να πληρωθεί με τον θάνατό της;
«Αμαρόκ», είναι η 5η κατά σειρά ιστορία με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Άντερς Οικονομίδη. Όπως σε κάθε βιβλίο του κ.Γιαννίση, έτσι και εδώ, θίγονται σοβαρά κοινωνικά θέματα, όπως: ρατσισμός, bullying, διαφθορά εντός του αστυνομικού σώματος, λανθασμένη απονομή δικαιοσύνης μαζί με τις επιπτώσεις τους. Ένα βιβλίο καλογραμμένο, με εξαιρετική πλοκή και πάμπολλες ανατροπές, που δεν θα σας επιτρέψει να το αφήσετε από τα χέρια σας μέχρι να φτάσετε στην τελευταία σελίδα, καθώς παραμένουν αμείωτα η αγωνία, η ένταση, το ενδιαφέρον και το σασπένς. Θερμά συγχαρητήρια στον συγγραφέα!! Προτείνεται ανεπιφύλακτα.
September 2, 2020
Σωστά δομημένη ιστορία. Σασπενς μέχρι το τέλος,σε κρατάει σε αγωνία χωρίς βαρετά σημεία. Το μόνο αρνητικό είναι ότι σε κάποια σημεία επαναλαμβανει ορισμένες φράσεις.
Displaying 1 - 30 of 50 reviews