Ο Βασίλης Αλεξάκης, συγγραφέας της μεγάλης θεατρικής επιτυχίας «Εγώ δεν», επιστρέφει το 2007 με το δεύτερο θεατρικό του έργο με τίτλο «Μη με λες Φωφώ». Στο έργο αυτό ο συγγραφέας, φανερά επηρεασμένος από τα χρόνια που έζησε και έδρασε στο Παρίσι, από το θέατρο του Παραλόγου και το αγαπημένο του Μπεκετικό σύμπαν, παίρνει στα χέρια του το νήμα από τον πασίγνωστο Μύθο της Φαίδρας και μάς δίνει τη δική του συνέχεια, τη δική του εκδοχή. Πρόκειται για μια αρκετά σουρεαλιστική εκδοχή.
Απόσπασμα: ΡΑΣΤΑΠΟΠΟΥΛΟΣ: Μπορεί να ξαναϊδωθούμε... Ο κόσμος είναι μικρός... Θα σας πω κι άλλες ιστορίες από την Αμερική... Ήταν πολύ ζόρικα τα πράγματα στην αρχή. ΟΙΝΩΝΗ: Πάντα είναι δύσκολα τα πράγματα στην αρχή. ΦΑΙΔΡΑ: Και στο τέλος. ΟΙΝΩΝΗ: Κι ενδιαμέσως πολλές φορές.
Ή και όχι τόσο απλό, καθώς πίσω από στέμματα, βότσαλα και κόκκινες παντόφλες, ξετυλίγεται μια εξαίρετη αλληγορία για τη ζωή ως ευκαιρία και διαδρομή.
«... ΟΙΝΩΝΗ (πετάει τρίτο βότσαλο). Δεν σε καταλαβαίνω... Σε ξέρω... Σ' έχω σπουδάσει... Βγάλε σε παρακαλώ το στέμμα σου... Ή τουλάχιστον γύρισέ το ανάποδα.
ΦΑΙΔΡΑ: Δέχομαι υπό μία προϋπόθεση... Ότι θα σταματήσεις να πετάς βότσαλα στη θάλασσα.
ΟΙΝΩΝΗ: Γιατί να σταματήσω;
ΦΑΙΔΡΑ (κατηγορηματικά). Κάθε βότσαλο που αφαιρείς απ' το νησί μας το λιγοστεύει. ...»