What do you think?
Rate this book
Προτελευταίο πολεμικό ψευδώνυμο
Έπειτα από ένα αυτοκινητικό δυστύχημα, ένας δημοσιογράφος ξυπνάει στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου, σε μια ξεχασμένη γωνιά της Παταγονίας. Μολονότι πάσχει από μερική αμνησία και είναι ανίκανος να κινηθεί, διαπιστώνει ότι στο διπλανό κρεβάτι κείτεται ένα "καυτό ρεπορτάζ": Ένας Ινδιάνος, σχεδόν αναλφάβητος, τυφλωμένος από θρησκευτικό φανατισμό, σκοτώνει την οικογένειά του για να την εξαγνίσει, προτού παραδοθεί και ο ίδιος στις φλόγες.
Στο μικρό νοσοκομειακό δωμάτιο σχηματίζεται ένα γιγαντιαίο καταραμένο παζλ: Ινδιάνοι Μαπούτσε, εγκαταλειμμένοι στην τύχη τους από τους ανθρώπους της λευκής φυλής, βασανιστές της στρατιωτικής χούντας, δηλωσίες επαναστάτες, μεγαλοϊδιοκτήτες και μικροκομπιναδόροι, ένοχοι και τιμωροί, κάτω "από έναν ουρανό σκληρό και μαύρο, τρυπημένο απ' αναρίθμητα παγωμένα αστέρια, τον ουρανό της Παταγονίας".
Στο μικρό νοσοκομειακό δωμάτιο σχηματίζεται ένα γιγαντιαίο καταραμένο παζλ: Ινδιάνοι Μαπούτσε, εγκαταλειμμένοι στην τύχη τους από τους ανθρώπους της λευκής φυλής, βασανιστές της στρατιωτικής χούντας, δηλωσίες επαναστάτες, μεγαλοϊδιοκτήτες και μικροκομπιναδόροι, ένοχοι και τιμωροί, κάτω "από έναν ουρανό σκληρό και μαύρο, τρυπημένο απ' αναρίθμητα παγωμένα αστέρια, τον ουρανό της Παταγονίας".
144 pages, Paperback
First published January 1, 2004
2 people are currently reading
58 people want to read
About the author
Raúl Argemí
30 books6 followersEscritor argentino radicado en Barcelona, España. Es autor de novela negra. Su obra ha ganado diversos premios, el Hammett entre ellos, y se ha traducido al francés, italiano, holandés y alemán.
Nacido en La Plata, capital de la Provincia de Buenos Aires, Argentina, Raúl Argemí se dedicó tempranamente a las artes escénicas como autor y director teatral. A comienzos de los años ´70 participó en la lucha armada en Argentina, militando en el ERP-22 de agosto. Pasó toda la dictadura del gobierno militar argentino encarcelado, y tras su caída y el regreso de los gobiernos democráticos recuperó la libertad en 1984.
Es en ese momento cuando comienza a hacer periodismo, actividad que nunca abandonó. Durante su estancia en la Ciudad de Buenos Aires fue jefe de Cultura y director de Claves y colaborador en la Edición Cono Sur de Le monde diplomatique. En 1986 se traslada a la Patagonia, donde trabaja en la prensa regional. La fuerte impronta del paisaje de esta región austral del mundo lo atrapó: la mayoría de sus novelas tienen a la Patagonia como escenario.
En 2000 se traslada a España, país en el que su carrera de escritor da un salto y publica asiduamente sus novelas, muchas de ellas resultado de largos años de elaboración durante su vida en la Patagonia. De la mano de sus libros, comienzan a llegar los premios y las traducciones para otros países de Europa.
Nacido en La Plata, capital de la Provincia de Buenos Aires, Argentina, Raúl Argemí se dedicó tempranamente a las artes escénicas como autor y director teatral. A comienzos de los años ´70 participó en la lucha armada en Argentina, militando en el ERP-22 de agosto. Pasó toda la dictadura del gobierno militar argentino encarcelado, y tras su caída y el regreso de los gobiernos democráticos recuperó la libertad en 1984.
Es en ese momento cuando comienza a hacer periodismo, actividad que nunca abandonó. Durante su estancia en la Ciudad de Buenos Aires fue jefe de Cultura y director de Claves y colaborador en la Edición Cono Sur de Le monde diplomatique. En 1986 se traslada a la Patagonia, donde trabaja en la prensa regional. La fuerte impronta del paisaje de esta región austral del mundo lo atrapó: la mayoría de sus novelas tienen a la Patagonia como escenario.
En 2000 se traslada a España, país en el que su carrera de escritor da un salto y publica asiduamente sus novelas, muchas de ellas resultado de largos años de elaboración durante su vida en la Patagonia. De la mano de sus libros, comienzan a llegar los premios y las traducciones para otros países de Europa.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
January 16, 2021
Μικρό,περιεκτικό και τελείως παρανοϊκό,το Ψευδώνυμο ήταν ό,τι χρειαζόταν για να περάσει συγκλονιστικά το απόγευμα μου.Το "πρόβλημα" με τις πολύ σύντομες ιστορίες που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα,είναι το γεγονός ότι για να καταφέρεις να μπεις στο πετσί των χαρακτήρων θα πρέπει να γνωρίζεις επακριβώς τις συνθήκες της εποχής, την πολιτική κατάσταση της χώρας που εκτυλίσσεται,λεπτομέρειες οι οποίες λόγω έκτασης δεν περιλαμβάνονται με τη μορφή περιγραφών.Οπότε η πρότασή μου είναι,πριν ξεκινήσετε να το διαβάζετε, να αφιερώσετε λίγο χρόνο και να αναζητήσετε μια κατατοπιστκότατη συνέντευξη του συγγραφέα που κυκλοφορεί με αφορμή την ελληνική έκδοση καθώς και στοιχεία για τις αποτρόπαιες πρακτικές των δικτατοριών της περιοχής.
Απολαυστικός κεντρικός χαρακτήρας,όμως σόρρυ Μανουέλ Καρασπίκε,δεν κατάφερες να βγάλεις τον Φιλιμπέρτο από την καρδιά μου😂.
4/5⭐
Απολαυστικός κεντρικός χαρακτήρας,όμως σόρρυ Μανουέλ Καρασπίκε,δεν κατάφερες να βγάλεις τον Φιλιμπέρτο από την καρδιά μου😂.
4/5⭐
January 15, 2020
Αυτό είναι ένα από τα τρία νουάρ που κυκλοφόρησαν τον Δεκέμβριο που μας πέρασε, από τις ολοκαίνουργιες εκδόσεις Carnivora (στις οποίες εύχομαι τα καλύτερα). Το αγόρασα πακέτο με τα άλλα δυο, ουσιαστικά παίρνοντας γουρούνι στο σακί, μιας και δεν βρήκα και τόσες πολλές κριτικές ώστε να με πείσουν ή να με αποτρέψουν σχετικά με την αγορά τους ή μη. Απλώς εμπιστεύτηκα το ένστικτό μου και για τα τρία βιβλία, το οποίο σπάνια με εξαπατά.
Λοιπόν, έχω να δηλώσω αρκούντως ικανοποιημένος από τούτο το βιβλιαράκι, το οποίο μέσα σε λίγες σελίδες έχει να προσφέρει πολλά ωραία πραγματάκια, που κάθε παλπ, σκληροτράχηλο νουάρ οφείλει να προσφέρει στους φανατικούς θαυμαστές του είδους: Δράση, τρέλα, λίγο μυστήριο και μια-δυο εκπλήξεις στην πλοκή. Α, και φυσικά με ορισμένες κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις στο συνολικό μενού. Εκ πρώτης όψεως ο Ραούλ Αρχεμί μπορεί να μπερδέψει τον αναγνώστη, έτσι όπως παρουσιάζει την ιστορία και τους χαρακτήρες του (παίζει λίγο με τον χρόνο και την αφήγηση), αλλά τελικά με λίγη προσοχή μπαίνεις γρήγορα στο κλίμα της ιστορίας και καταλαβαίνεις τη λογική του συγγραφέα. Η γραφή είναι πολύ ωραία και χειμαρρώδης, σε μερικά σημεία σκληρή και γλαφυρή και σε κάποια άλλα πιο λυρική, κατά τη γνώμη μου σίγουρα είναι το πιο δυνατό στοιχείο του βιβλίου.
Προσωπικά η όλη πλοκή με κράτησε στην τσίτα από την αρχή μέχρι το τέλος (αν και σε ένα σημείο ψυλλιάστηκα για το πού το πήγαινε ο συγγραφέας), ενώ και ο τρόπος γραφής με εντυπωσίασε έως έναν βαθμό. Σίγουρα έχει τα θεματάκια του και δεν είναι για όλα τα γούστα, όμως σαν λάτρης του είδους πέρασα καταπληκτικά την ώρα μου. Όσον αφορά την έκδοση, είναι σίγουρα καλή και προσεγμένη από άποψη μετάφρασης και επιμέλειας, ενώ και η κάπως παλπ αισθητική της μου αρέσει πολύ.
Λοιπόν, έχω να δηλώσω αρκούντως ικανοποιημένος από τούτο το βιβλιαράκι, το οποίο μέσα σε λίγες σελίδες έχει να προσφέρει πολλά ωραία πραγματάκια, που κάθε παλπ, σκληροτράχηλο νουάρ οφείλει να προσφέρει στους φανατικούς θαυμαστές του είδους: Δράση, τρέλα, λίγο μυστήριο και μια-δυο εκπλήξεις στην πλοκή. Α, και φυσικά με ορισμένες κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις στο συνολικό μενού. Εκ πρώτης όψεως ο Ραούλ Αρχεμί μπορεί να μπερδέψει τον αναγνώστη, έτσι όπως παρουσιάζει την ιστορία και τους χαρακτήρες του (παίζει λίγο με τον χρόνο και την αφήγηση), αλλά τελικά με λίγη προσοχή μπαίνεις γρήγορα στο κλίμα της ιστορίας και καταλαβαίνεις τη λογική του συγγραφέα. Η γραφή είναι πολύ ωραία και χειμαρρώδης, σε μερικά σημεία σκληρή και γλαφυρή και σε κάποια άλλα πιο λυρική, κατά τη γνώμη μου σίγουρα είναι το πιο δυνατό στοιχείο του βιβλίου.
Προσωπικά η όλη πλοκή με κράτησε στην τσίτα από την αρχή μέχρι το τέλος (αν και σε ένα σημείο ψυλλιάστηκα για το πού το πήγαινε ο συγγραφέας), ενώ και ο τρόπος γραφής με εντυπωσίασε έως έναν βαθμό. Σίγουρα έχει τα θεματάκια του και δεν είναι για όλα τα γούστα, όμως σαν λάτρης του είδους πέρασα καταπληκτικά την ώρα μου. Όσον αφορά την έκδοση, είναι σίγουρα καλή και προσεγμένη από άποψη μετάφρασης και επιμέλειας, ενώ και η κάπως παλπ αισθητική της μου αρέσει πολύ.
September 8, 2021
Μια ακόμη «σαρκοβόρα» έκδοση βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που αμφιταλαντεύεται μεταξύ φαντασμαγορίας και παράνοιας. Μια νουάρ ιστορία με δυνατές αναφορές στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής και με αρκετά περιπλεγμένη πλοκή που στην αρχή δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει όποιος δεν έχει γνώση των γεγονότων. Ωστόσο, μια γρήγορη έρευνα στο ίντερνετ βοηθά πάρα πολύ στην κατανόηση τους. Στα υπέρ και το απίστευτα δυνατό φινάλε που δεν το περίμενα, Μόλις ανακάλυψα έναν εξαίρετο συγγραφέα!
Δείτε περισσότερες απόψεις στο blog των ΒΙΒΛΙΟγραφικών: https://vivliografika.blogspot.com/
Δείτε περισσότερες απόψεις στο blog των ΒΙΒΛΙΟγραφικών: https://vivliografika.blogspot.com/
February 13, 2020
Άψογο, τέλειο, φοβερό! Η πρώτη μου επαφή με τις νέες εκδόσεις Carnivora και τον Raul Argemi σε άψογη μετάφραση από την Ασπασία Καμπύλη.
Ένα αστυνομικό μυστήριο που περιλαμβάνει έναν ψυχικά διαταραγμένο δολοφόνο, περιλαπλανόμενους πάστορες, ντετέκτιβς και ένα φοβερό plot-twist! Κι όλα αυτά εξελίσσονται από την αφήγηση ενός ανήμπορου δημοσιογράφου σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου.
Το ξαναδιάβαζα.
Ένα αστυνομικό μυστήριο που περιλαμβάνει έναν ψυχικά διαταραγμένο δολοφόνο, περιλαπλανόμενους πάστορες, ντετέκτιβς και ένα φοβερό plot-twist! Κι όλα αυτά εξελίσσονται από την αφήγηση ενός ανήμπορου δημοσιογράφου σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου.
Το ξαναδιάβαζα.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 23, 2020
Αρκετά καλό βιβλίο, κυρίως το τελευταίο κομμάτι του. Το πιο δυνατό του σημείο οι ιστορικές αναφορές, το πιο αδύναμο η ανάπτυξη των χαρακτήρων. Με μπέρδεψε πολύ η ιστορία, αλλά δεν μπορούσα και να την αφήσω από τα χέρια μου. Γι αυτό το τελευταίο ίσως φταίει αυτή η φοβερή έκδοση των carnivora, που ικανοποιεί πλήρως εμάς τους φετιχιστες του χαρτιού.
August 17, 2025
Παραείναι μπερδεμένο σε βαθμό που χρειάστηκε δύο και τρεις φορές να διαβάσω κάποια σημεία μπας και καταλάβω τι γίνεται. Δεν είναι άσχημο αν σας αρέσει η λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία (με όλα τα κλισέ της), αν παραβλέψετε το τουπέ του συγγραφέα ("είμαι πιο πνευματώδης από τον αναγνώστη") ίσως και να το απολαύσετε λίγο. Αλλιώς βάλτε το στη βιβλιοθήκη να τραβάει τα βλέμματα το εξώφυλλο.
October 21, 2019
This is the first novel I've read from author Raul Argemi and I was a bit disappointed. The author confused readers in so many ways that in the end we don't know what the story is really about until the end.
The first flaw is that the author didn't develop the characters at all. Readers know that in the small rural hospital there are 2 people: one is an unemployed reporter while the second is assumed to a native Indian with unknown story.
In each new chapter, the author wrote a new story about this Indian. Just readers are confused first about who is telling the story: the reporter or the Indian. These stories seems unrelated to each other with the Indian assuming different roles in each one of them and it was unclear for me which role he was assuming.
While reading at times, I thought that these stories were meant to describe the lives of the native Indians living in this Southern American country while at other times I thought it was a story about drug crimes. It was until the last pages of the last chapter that readers realize that all these stories were connected and looked like some sort of South American version of "The Usual Suspects" the movie with Kevin Spacey.
It was confusing and deceiving to read this book, which needs a lot more character and story developments to be fully understood by readers.
The first flaw is that the author didn't develop the characters at all. Readers know that in the small rural hospital there are 2 people: one is an unemployed reporter while the second is assumed to a native Indian with unknown story.
In each new chapter, the author wrote a new story about this Indian. Just readers are confused first about who is telling the story: the reporter or the Indian. These stories seems unrelated to each other with the Indian assuming different roles in each one of them and it was unclear for me which role he was assuming.
While reading at times, I thought that these stories were meant to describe the lives of the native Indians living in this Southern American country while at other times I thought it was a story about drug crimes. It was until the last pages of the last chapter that readers realize that all these stories were connected and looked like some sort of South American version of "The Usual Suspects" the movie with Kevin Spacey.
It was confusing and deceiving to read this book, which needs a lot more character and story developments to be fully understood by readers.
July 21, 2017
Je pensais tomber sur un récit noir d'un indien Mapuche racontant ses déboires à un journaliste (l'auteur en est un, de journaliste), en apprendre un peu plus sur ce peuple, sur comment on les a traité, au travers de ce petit roman noir qui fut primé.
Ou encore, apprendre des faits sur le coup d'état militaire du général Videla (mars 1976), ce qui provoqua non seulement un massif exil d'Argentins et un massacre de plus de 30.000 personnes. Oui, je suis d'accord, on ne nous en parle pas assez souvent.
Il n'en fut rien. Ce roman noir hargneux est constitué d'une superposition de récits dont on ne sait s'il sont sortis de l'esprit embrumé du journaliste Manuel Carraspique ou si le Mapuche lui raconte réellement ce qu'il s'est passé, puisqu'il est censé être dans le coma.
Le tout donnant un récit bordélique sans nom dans mon pauvre cerveau qui avait bien du mal à faire la part des choses et qui, au final, a opté pour une solution qui s'est révélée être la bonne.
Hé, on ne me le fait plus, à moi ! Ou alors, faut monter son coup correctement, mais depuis di Caprio sur son île avec des fous, je me méfie de tout, surtout des récits éparpillés façon puzzle.
Il est vrai que le final est bien vu, surtout pour celui ou celle qui ne s'y attendait pas, et il aurait pu sauver le reste du roman, mais ce ne fut pas le cas chez moi, hélas.
Anybref, après la lecture de ces 160 pages qui oscillent entre de la fantasmagorie, de la paranoïa et un récit échevelé, j'en suis sortie frustrée et totalement aussi inculte sur le sujet qu'en ouvrant le roman.
Du moins, le récit ne pas appris grand-chose que je ne savais déjà. Et vu les récits parcellaires auquel j'ai eu droit, me reste plus qu'à tout remettre dans l'ordre maintenant.
Un roman noir qui aurait pu ma plaire, mais dont je suis sortie frustrée à cause de ses scènes incohérentes, de son récit morcelé, qui provoqua un début d'indigestion chez moi et l'envie de zapper le reste, ce que je n'ai pas fait, puisque, courageusement, je suis allée au bout.
Faudra que je vérifie si les autres romans de cet auteur que je voulais découvrir sont de la même veine ou pas.
Si encore c'était une daube, je calerais un meuble avec, mais ce n'est de la daube, c'est juste un récit bordélique qui donne envie de reposer le roman et de passer à autre chose.
Ou encore, apprendre des faits sur le coup d'état militaire du général Videla (mars 1976), ce qui provoqua non seulement un massif exil d'Argentins et un massacre de plus de 30.000 personnes. Oui, je suis d'accord, on ne nous en parle pas assez souvent.
Il n'en fut rien. Ce roman noir hargneux est constitué d'une superposition de récits dont on ne sait s'il sont sortis de l'esprit embrumé du journaliste Manuel Carraspique ou si le Mapuche lui raconte réellement ce qu'il s'est passé, puisqu'il est censé être dans le coma.
Le tout donnant un récit bordélique sans nom dans mon pauvre cerveau qui avait bien du mal à faire la part des choses et qui, au final, a opté pour une solution qui s'est révélée être la bonne.
Hé, on ne me le fait plus, à moi ! Ou alors, faut monter son coup correctement, mais depuis di Caprio sur son île avec des fous, je me méfie de tout, surtout des récits éparpillés façon puzzle.
Il est vrai que le final est bien vu, surtout pour celui ou celle qui ne s'y attendait pas, et il aurait pu sauver le reste du roman, mais ce ne fut pas le cas chez moi, hélas.
Anybref, après la lecture de ces 160 pages qui oscillent entre de la fantasmagorie, de la paranoïa et un récit échevelé, j'en suis sortie frustrée et totalement aussi inculte sur le sujet qu'en ouvrant le roman.
Du moins, le récit ne pas appris grand-chose que je ne savais déjà. Et vu les récits parcellaires auquel j'ai eu droit, me reste plus qu'à tout remettre dans l'ordre maintenant.
Un roman noir qui aurait pu ma plaire, mais dont je suis sortie frustrée à cause de ses scènes incohérentes, de son récit morcelé, qui provoqua un début d'indigestion chez moi et l'envie de zapper le reste, ce que je n'ai pas fait, puisque, courageusement, je suis allée au bout.
Faudra que je vérifie si les autres romans de cet auteur que je voulais découvrir sont de la même veine ou pas.
Si encore c'était une daube, je calerais un meuble avec, mais ce n'est de la daube, c'est juste un récit bordélique qui donne envie de reposer le roman et de passer à autre chose.
Read
July 24, 2022Σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα μικρό βιβλίο των 132 σελίδων που με προβλημάτισε πολύ, αλλά αυτό παθαίνω συνήθως με τα μικρά βιβλιαράκια. Το Προτελευταίο Πολεμικό Ψευδώνυμο είναι ένα ανάγνωσμα που διαβάζετε απνευστί και είναι ιδιαίτερο λόγω της ιστορίας του ή για να το πω καλύτερα από τον τρόπο που παρουσιάζεται και εξελίσσεται η ιστορία του, αφού πραγματικότητα και μυθοπλασία παντρεύονται και γίνονται ένα.
Καταρχήν θα πρέπει να δηλώσω ότι οι εκδόσεις είναι άκρως απολαυστικές από άποψη αισθητικής για τους βιβλιόφιλους. Είναι εκδόσεις που έχουν μοναδικό προσωπικό στιλ και αν μία φορά τις δεις ή πιάσεις στα χέρια σου βιβλίο τους θα το θυμάσαι για πάντα. Έχουν ταυτότητα!
Όσον αφορά το βιβλίο τώρα, το διάβασα ευχάριστα μεν αλλά πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να γυρνάω να δω το βιογραφικό του συγγραφέα κυρίως για την ημερομηνία γέννησης του, αφού θεωρούσα ότι μπορεί να είναι πιο παλιό χρονολογικά λόγω έκφρασης γραφής. Όμως όχι. Το βιβλίο διαδραματίζεται σε μία εποχή που οι κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις της χώρας ήταν σαν ωρολογιακή βόμβα. Ίσως για αυτό να μπερδευόμουν λίγο κατά την διάρκεια της ανάγνωσης, γιατί οι ιστορίες που διάβαζα δεν μπορούσα να της συνδυάσω μεταξύ τους. Πολλά ανοιχτά μέτωπα για να χωρέσουν σε τόσες λίγες σελίδες!
Ο αναγνώστης παίρνει μία μικρή γεύση από την Αργεντινή αλλά πιο πολύ το μυαλό του κατευθύνεται από τους διαλόγους που αναπτύσσονται στον χώρο του νοσοκομείου. Από τις συζητήσεις του δημοσιογράφου και του Ινδιάνου ξεδιπλώνεται η πλοκή και ο αναγνώστης έρχεται να καθίσει λίγο αναπαυτικά στην άκρη του νοσοκομειακού κρεβατιού για να ακούσει και να καταλάβει τι γίνεται. Εκεί συναντά την ζωή που προσπαθεί να ξεγλιστρήσει από τον θάνατο. Φυσικά μέσα από τον πόνο των ηρώων μπορεί να χαμογελά και λίγο με τους διαλόγους της νοσοκόμας με τον αστυνομικό, μα έτσι δεν γίνεται πάντα; Κηδεία χωρίς γέλιο δεν γίνεται!
Όμως υπάρχει κάτι ηδονικό που ταυτίζεται με τον τίτλο του βιβλίου και ο συνήθης ύποπτος είτε παίρνει αεροπλάνο, είτε παίρνει αυτοκίνητο αλλά Kevin Spacey δείχνει το πρόσωπο του στο τέλος για να ολοκληρωθεί η ωμή πλοκή. Αυτό ίσως να ήταν και ο στόχος του συγγραφέα μέσα από έναν ήρωα με πολλές πτυχές που η λογική με την τρέλα, η τιμιότητα με τις κοινωνικές συνθήκες δεν μπορούν να χορέψουν μαζί να βάζει μία μαύρη πινελιά για την τότε πολιτική κατάσταση. Πολύ θάνατος, πολλές απάνθρωπες συνθήκες που αναρωτιέσαι που κάθετε ο διάολος και κρυφογελά….
Το ότι δεν υπάρχει ανάπτυξη χαρακτήρων ώστε να ταυτιστείς με κάποιον ήρωα αλλά ούτε αρκετά στοιχεία της εποχής εκείνης για να δικαιολογήσεις τις συνθήκες ή τις καταστάσεις που ενεργούν οι ήρωες μπορεί να μπερδέψει τον αναγνώστη. Αν όμως ασχοληθεί λίγο παραπάνω στο διαδίκτυο θα συνειδητοποιήσει ότι η ιστορία μας είναι πολύ, πολύ γλυκά δοσμένη σε εμάς τελικά .
Στο τέλος με κέρδισε Ο Ραούλ Αρχεμί αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου έρχεται η σκέψη ότι δεν είναι για όλους τους αναγνώστες ή να το θέσω καλύτερα είναι για αναγνώστες που ψάχνονται.
Μπορείτε να το διαβάσετε για να έχετε προσωπική άποψη!!!
Καταρχήν θα πρέπει να δηλώσω ότι οι εκδόσεις είναι άκρως απολαυστικές από άποψη αισθητικής για τους βιβλιόφιλους. Είναι εκδόσεις που έχουν μοναδικό προσωπικό στιλ και αν μία φορά τις δεις ή πιάσεις στα χέρια σου βιβλίο τους θα το θυμάσαι για πάντα. Έχουν ταυτότητα!
Όσον αφορά το βιβλίο τώρα, το διάβασα ευχάριστα μεν αλλά πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να γυρνάω να δω το βιογραφικό του συγγραφέα κυρίως για την ημερομηνία γέννησης του, αφού θεωρούσα ότι μπορεί να είναι πιο παλιό χρονολογικά λόγω έκφρασης γραφής. Όμως όχι. Το βιβλίο διαδραματίζεται σε μία εποχή που οι κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις της χώρας ήταν σαν ωρολογιακή βόμβα. Ίσως για αυτό να μπερδευόμουν λίγο κατά την διάρκεια της ανάγνωσης, γιατί οι ιστορίες που διάβαζα δεν μπορούσα να της συνδυάσω μεταξύ τους. Πολλά ανοιχτά μέτωπα για να χωρέσουν σε τόσες λίγες σελίδες!
Ο αναγνώστης παίρνει μία μικρή γεύση από την Αργεντινή αλλά πιο πολύ το μυαλό του κατευθύνεται από τους διαλόγους που αναπτύσσονται στον χώρο του νοσοκομείου. Από τις συζητήσεις του δημοσιογράφου και του Ινδιάνου ξεδιπλώνεται η πλοκή και ο αναγνώστης έρχεται να καθίσει λίγο αναπαυτικά στην άκρη του νοσοκομειακού κρεβατιού για να ακούσει και να καταλάβει τι γίνεται. Εκεί συναντά την ζωή που προσπαθεί να ξεγλιστρήσει από τον θάνατο. Φυσικά μέσα από τον πόνο των ηρώων μπορεί να χαμογελά και λίγο με τους διαλόγους της νοσοκόμας με τον αστυνομικό, μα έτσι δεν γίνεται πάντα; Κηδεία χωρίς γέλιο δεν γίνεται!
Όμως υπάρχει κάτι ηδονικό που ταυτίζεται με τον τίτλο του βιβλίου και ο συνήθης ύποπτος είτε παίρνει αεροπλάνο, είτε παίρνει αυτοκίνητο αλλά Kevin Spacey δείχνει το πρόσωπο του στο τέλος για να ολοκληρωθεί η ωμή πλοκή. Αυτό ίσως να ήταν και ο στόχος του συγγραφέα μέσα από έναν ήρωα με πολλές πτυχές που η λογική με την τρέλα, η τιμιότητα με τις κοινωνικές συνθήκες δεν μπορούν να χορέψουν μαζί να βάζει μία μαύρη πινελιά για την τότε πολιτική κατάσταση. Πολύ θάνατος, πολλές απάνθρωπες συνθήκες που αναρωτιέσαι που κάθετε ο διάολος και κρυφογελά….
Το ότι δεν υπάρχει ανάπτυξη χαρακτήρων ώστε να ταυτιστείς με κάποιον ήρωα αλλά ούτε αρκετά στοιχεία της εποχής εκείνης για να δικαιολογήσεις τις συνθήκες ή τις καταστάσεις που ενεργούν οι ήρωες μπορεί να μπερδέψει τον αναγνώστη. Αν όμως ασχοληθεί λίγο παραπάνω στο διαδίκτυο θα συνειδητοποιήσει ότι η ιστορία μας είναι πολύ, πολύ γλυκά δοσμένη σε εμάς τελικά .
Στο τέλος με κέρδισε Ο Ραούλ Αρχεμί αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου έρχεται η σκέψη ότι δεν είναι για όλους τους αναγνώστες ή να το θέσω καλύτερα είναι για αναγνώστες που ψάχνονται.
Μπορείτε να το διαβάσετε για να έχετε προσωπική άποψη!!!
Read
May 12, 2022ο προτελευταίο πολεμικό ψευδώνυμο είναι ένα σύνθετο και πολύπλοκο μυθιστόρημα με πολλούς χαρακτήρες και ιστορίες που μπλέκονται , στην αρχή του κυρίως. Όμως όσο προχωράει και ενώνονται τα κομμάτια του παζλ και το κουβάρι ξετυλίγεται , ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας μια συγκλονιστική ιστορία με απροσδόκητη εξέλιξη.
Για την υπόθεση δε θέλω να πω πολλά παρά μόνο ό,τι υπάρχει στο οπισθόφυλλο γιατί πραγματικά δε θέλω να σου χαλάσω την έκπληξη. Θέλω να πω όμως για τον τρόπο που είναι γραμμένο αλλά και για όλα αυτά που με έκανε να αισθανθώ.
Μικρό και περιεκτικό , σκληρό μα και εντελώς τρελό, σε μόλις 12 κεφάλαια και με μια αμεσότητα στο λόγο , ο συγγραφέας καταφέρνει να βοηθήσει τον αναγνώστη να ξεπεράσει τις δυσκολίες που προκύπτουν, στην αρχή κυρίως, της ανάγνωσης και να γίνει το βιβλίο, όχι πιο ευχάριστο, μα πιο ευκολοδιάβαστο.
Η βία και τα βασανιστήρια που λάβανε χώρα κατά τη διάρκεια της τελευταίας δικτατορίας της Αργεντινής είναι το βασικό θέμα του βιβλίου, με επιπρόσθετες αναφορές στο θρησκευτικό φανατισμό, τα ψυχικά νοσήματα , τη μυθομανία αλλά και τη δημοσιογραφική εμπλοκή στην πολιτική ζωή ενός τόπου. Ο Ραούλ Αρχεμί καταφέρνει να μπει στο μυαλό και στον ψυχισμό του θύτη αλλά και του θύματος με μεγάλη επιτυχία. Το μίσος και η δίψα για εκδίκηση οπλίζουν το χέρι και του πιο αθώου θύματος κάνοντάς τον θύτη, ζοφερών και τρομερών εγκλημάτων.Κι από την άλλη αμετανόητοι βασανιστές έτοιμοι να υπερασπιστούν τη ζωή τους με κάθε τρόπο.
Διαβάστε όλη την άποψη μου στο blog
https://markomselidodiktis.blogspot.com/
Για την υπόθεση δε θέλω να πω πολλά παρά μόνο ό,τι υπάρχει στο οπισθόφυλλο γιατί πραγματικά δε θέλω να σου χαλάσω την έκπληξη. Θέλω να πω όμως για τον τρόπο που είναι γραμμένο αλλά και για όλα αυτά που με έκανε να αισθανθώ.
Μικρό και περιεκτικό , σκληρό μα και εντελώς τρελό, σε μόλις 12 κεφάλαια και με μια αμεσότητα στο λόγο , ο συγγραφέας καταφέρνει να βοηθήσει τον αναγνώστη να ξεπεράσει τις δυσκολίες που προκύπτουν, στην αρχή κυρίως, της ανάγνωσης και να γίνει το βιβλίο, όχι πιο ευχάριστο, μα πιο ευκολοδιάβαστο.
Η βία και τα βασανιστήρια που λάβανε χώρα κατά τη διάρκεια της τελευταίας δικτατορίας της Αργεντινής είναι το βασικό θέμα του βιβλίου, με επιπρόσθετες αναφορές στο θρησκευτικό φανατισμό, τα ψυχικά νοσήματα , τη μυθομανία αλλά και τη δημοσιογραφική εμπλοκή στην πολιτική ζωή ενός τόπου. Ο Ραούλ Αρχεμί καταφέρνει να μπει στο μυαλό και στον ψυχισμό του θύτη αλλά και του θύματος με μεγάλη επιτυχία. Το μίσος και η δίψα για εκδίκηση οπλίζουν το χέρι και του πιο αθώου θύματος κάνοντάς τον θύτη, ζοφερών και τρομερών εγκλημάτων.Κι από την άλλη αμετανόητοι βασανιστές έτοιμοι να υπερασπιστούν τη ζωή τους με κάθε τρόπο.
Διαβάστε όλη την άποψη μου στο blog
https://markomselidodiktis.blogspot.com/
September 17, 2024
Μπερδεμένο, ασύνδετο, παρανοϊκό.
Με κούρασε πάρα πολύ να το τελειώσω (παρά το μικρό του μέγεθος).
Όχι, δεν θεωρώ πλεονέκτημα τον όσο το δυνατόν περισσότερο εξεζητημένο τρόπο γραφής.
Δεν το χαρακτηρίζει "μικρό διαμαντάκι" κάτι τέτοιο.
Για όποιον θέλει να εντρυφήσει σε εκείνη την περίοδο της ιστορίας της Αργεντινής, υπάρχουν πολύ πιο ενδιαφέροντα και βατά βιβλία (έστω και νουάρ)
1,5/5
Υ.Γ. Η έκδοση εκπληκτική ! Και μόνο η αίσθηση της αφής του χαρτιού αξίζει ! Συγχαρητήρια στους εκδότες !
Με κούρασε πάρα πολύ να το τελειώσω (παρά το μικρό του μέγεθος).
Όχι, δεν θεωρώ πλεονέκτημα τον όσο το δυνατόν περισσότερο εξεζητημένο τρόπο γραφής.
Δεν το χαρακτηρίζει "μικρό διαμαντάκι" κάτι τέτοιο.
Για όποιον θέλει να εντρυφήσει σε εκείνη την περίοδο της ιστορίας της Αργεντινής, υπάρχουν πολύ πιο ενδιαφέροντα και βατά βιβλία (έστω και νουάρ)
1,5/5
Υ.Γ. Η έκδοση εκπληκτική ! Και μόνο η αίσθηση της αφής του χαρτιού αξίζει ! Συγχαρητήρια στους εκδότες !
June 11, 2020
Realmente siento que a este libro le falta reconocimiento. Esta infravalorada, cuando posee uno de los desenlaces mas inesperados que he podido leer. Sin duda descubri a un excelente escritor. Grande Raul Argemí.
August 8, 2021
Ένα μικρό βιβλίο, με μια καλοδουλεμένη ιστορία μυστηρίου που σου δίνει και μια γεύση (μικρή) από την πονεμένη ιστορία της λατινικής αμερικής. Ενδιαφέρουσα έκδοση επίσης.
March 4, 2025
Un misterio bien interesante, en algunos momentos parece que no estaban conectadas algunas historias a lo largo de los capítulos, pero al final todo cobra sentido de una manera maravillosa.
June 16, 2025
Ενα ψυχολογικό θρίλερ με απίστευτη ανατροπή!
September 3, 2021
Η σκληρή λατινοαμερικανική εκδοχή του «Ντετέκτιβ που τραγουδάει», στο πιο μοχθηρό και σίγουρα πιο πολιτικό της. Διαβάζεται με τη μια, βοηθάνε σ αυτό τα μικρά κεφαλαια και η αμεσότητα του λόγου. Λίγη υπομονή να ξεπεράσεις το πρώτο μπέρδεμα και μετά αρχίζει η γλυκιά κατρακύλα προς αυτό που αρχικά υποπτεύτηκες, νόμισες ότι έπεσες έξω και είδες στο τέλος ότι ήταν πραγματικά πολύ χειρότερο. Η ανθρώπινη μαυρίλα και κακοψυχιά στα καλύτερα της. Τι άλλο να ζητήσεις από ένα νουαρ.
January 24, 2024
Θύμα τροχαίου δυστυχήματος, ο δημοσιογράφος Μανουέλ Καρασπίκε βρίσκεται στο νοσοκομείο κάπου στην οροσειρά των Άνδεων στην Παταγωνία. Μοιράζεται το δωμάτιό του με έναν Ινδιάνο Μαπούτσε, τον οποίο οι νοσοκόμες αποκαλούν Μάρκες αλλά που μπορεί να μην τον λένε έτσι, όπως υποψιάζεται η αστυνομία που έρχεται να τον επισκεφτεί. Ο Μανουέλ έχει χάσει λίγο πολύ τη μνήμη του, όχι όμως και τα δημοσιογραφικά του αντανακλαστικά. Στη σιωπή του δωματίου αναλαμβάνει να κάνει τον τραυματία να μιλήσει.
Είναι μια διπλή έρευνα με δύο βαριά τραυματίες σε κρεβάτι νοσοκομείου και έναν ομοσπονδιακό πράκτορα. Η έρευνα του δημοσιογράφου, η έρευνα του πράκτορα. Και το παρελθόν των τριών σε αυτή τη βαριά και ταραγμένη ατμόσφαιρα, μια ατμόσφαιρα αμφιβολιών, φόβου για το τι θα ειπωθεί όταν βυθιστεί κανείς στις ιστορίες, μια ατμόσφαιρα παράνοιας και απωλειών. Οι ιστορίες αναμειγνύονται σε αυτή την τεταμένη αφήγηση που δεν αφήνει τον αναγνώστη της. Αναμιγνύονται μέσα από το παιχνίδι ταυτότητας και το παιχνίδι μνήμης το οποίο φαίνεται αποσπασματικό και είναι προφανώς ένα παζλ.
Μικρό και περιεκτικό μόλις 132 σελίδες με αρκετή δράση και εκπλήξεις.
Είναι μια διπλή έρευνα με δύο βαριά τραυματίες σε κρεβάτι νοσοκομείου και έναν ομοσπονδιακό πράκτορα. Η έρευνα του δημοσιογράφου, η έρευνα του πράκτορα. Και το παρελθόν των τριών σε αυτή τη βαριά και ταραγμένη ατμόσφαιρα, μια ατμόσφαιρα αμφιβολιών, φόβου για το τι θα ειπωθεί όταν βυθιστεί κανείς στις ιστορίες, μια ατμόσφαιρα παράνοιας και απωλειών. Οι ιστορίες αναμειγνύονται σε αυτή την τεταμένη αφήγηση που δεν αφήνει τον αναγνώστη της. Αναμιγνύονται μέσα από το παιχνίδι ταυτότητας και το παιχνίδι μνήμης το οποίο φαίνεται αποσπασματικό και είναι προφανώς ένα παζλ.
Μικρό και περιεκτικό μόλις 132 σελίδες με αρκετή δράση και εκπλήξεις.
October 4, 2009
Psychologic thriller you should read in just one take.
October 23, 2016
Avvincente, anche quando potresti immaginare come andrà a finire vuoi restare lì a vedere ed a sentire che succede e che è successo.
Displaying 1 - 21 of 21 reviews