Elisabeth Vertonghen is zich ervan bewust dat haar huwelijk en haar baan niet kloppen. Meer nog: ze ervaart hoe er in haar leven maar heel weinig is wat klopt. En aangezien zij zelf niet geneigd is om wakker te worden, stuurt de Kosmos haar een prins. Eentje die haar niet kust. De pijn die hij daardoor aanraakt, wekt Elisabeths niet te stuiten drang naar Leven. En laat dat laatste nu exact zijn waarvoor zij gekomen is. ‘Dat is toeval’, zegt de prins. ‘Zoals alles in het leven’, antwoordt Elisabeth.
Het Boek van Alles is een reeks over tweelingzielen, over zoeken en loslaten, over vreugde en verdriet en over een missie. Boven alles vertelt ze een verhaal over de Liefde, de onuitputtelijke en magische kracht van de Liefde.
Else Daelemans kan haar gevoelens en haar ervaringen erg raak formuleren. Maar haar wereld is niet de mijne, vrees ik. In het verhaal draait de protaginiste (de auteur?) voortdurend in rondjes, en telkens ze de uitgang ziet, knijpt ze haar ogen stijf dicht en begint aan het zoveelste rondje zelfbegoocheling. Het werd wat vermoeiend, op de duur. Van mij mogen mensen alles geloven. Maar de manier hoe de protagoniste zich vastklampt aan 'de kaarten' en die voortdurend interpreteert zoals het haar het best uitkomt, hoe ze in alles 'het lot' ziet... Ik heb me te ver afgekeerd van 'de kerk' om nu enthousiast te worden over mensen die zich zo blind in een ander geloof storten. Dat ze er afhankelijk van worden, vooral. Als een verslaving bijna. Haar vierde boek komt eraan, dus er zijn zeker lezers die er anders over denken dan ik. Fijn voor Else. Maar het kostte mij moeite om dit eerste boek uit te lezen.