What do you think?
Rate this book
Η μυρωδιά του αχινού
Τρία χρόνια από την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα και λίγους μήνες μετά τον καταστροφικό σεισμό που ισοπέδωσε το Ληξούρι, η οικογένεια Διακάτου φτάνει στο λιμάνι της Πάτρας. Η φιλοξενία της από τον σταφιδέμπορο Φωκίωνα Παπαπάνο σηματοδοτεί την έναρξη μιας περιπέτειας που θα διαρκέσει έως το 2015 και τις ημέρες του δημοψηφίσματος, οπότε και οι τελευταίοι απόγονοι των δύο οικογενειών θα κληθούν να ξετυλίξουν το νήμα του μυστηρίου που περιέπλεξε τις ζωές τους, την ίδια ώρα που η χώρα αναζητά τη νέα ταυτότητά της μέσα από τις συγκρούσεις ενός μικρού εμφυλίου.
Το νεοκλασικό σπίτι της οδού Κορίνθου είναι το κέντρο των εξελίξεων και ο χώρος που καθόρισε τη ζωή πέντε γενεών. Κάποιοι μέσα από σχέσεις δυσανάγνωστες προσπαθούν να κατανοήσουν τα όρια του πεπρωμένου και των προσωπικών επιλογών, το σημείο όπου συγκλίνουν ο δαίμονας και ο θεός που κρύβει ο καθένας μέσα του.
Μια διαθήκη σε τρεις φακέλους επιχειρεί με ανατρεπτικό τρόπο την κάθαρση με φόντο μια πόλη που ψάχνει τον βηματισμό της... Ο αέρας όμως κουβαλά τη μυρωδιά του αχινού: θάλασσα κρυμμένη κάτω από μεγάλα μαύρα αγκάθια... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Το νεοκλασικό σπίτι της οδού Κορίνθου είναι το κέντρο των εξελίξεων και ο χώρος που καθόρισε τη ζωή πέντε γενεών. Κάποιοι μέσα από σχέσεις δυσανάγνωστες προσπαθούν να κατανοήσουν τα όρια του πεπρωμένου και των προσωπικών επιλογών, το σημείο όπου συγκλίνουν ο δαίμονας και ο θεός που κρύβει ο καθένας μέσα του.
Μια διαθήκη σε τρεις φακέλους επιχειρεί με ανατρεπτικό τρόπο την κάθαρση με φόντο μια πόλη που ψάχνει τον βηματισμό της... Ο αέρας όμως κουβαλά τη μυρωδιά του αχινού: θάλασσα κρυμμένη κάτω από μεγάλα μαύρα αγκάθια... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
608 pages, Paperback
First published December 1, 2019
1 person is currently reading
34 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
May 4, 2020
https://lovebook-diary.blogspot.com/2...
Ωστόσο το πνεύμα του καλού καταφέρνει πάντα να υπερνικά κάθε αντίξοη περίσταση και τελικά να θριαμβεύει.
Τα καλύτερα ταξίδια είναι αυτά που δεν τα περιμένεις , τα απρογραμμάτιστα για αυτό σου μένουν πάντα στην καρδιά. Έτσι ένιωσα με την ανάγνωση αυτού του βιβλίου που με έκανε να ταξιδέψω στην καρδιά της Πάτρας από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 21ου και συγκεκριμένα μέχρι το 2015 , την εποχή που ψυχορραγούσε ακόμη μία φορά η Ελληνική οικονομία και οι πολίτες παρακολουθούσαν το παιχνίδι των δημοσιογράφων.
Το βιβλίο Η μυρωδιά του Αχινού το λάτρεψα γιατί έχει μία εξαιρετική υπόθεση, μία ιστορία οικογενειών που μπλέκονται οι ζωές τους όπως το μαλλί στην γυναικεία χτένα. Η ιστορία ήταν τόσο έντονη, που έχω τελειώσει το βιβλίο και είμαι ακόμη εκεί, μέσα στις σελίδες του και κάνω παρέα με τους Διακάτους και τους Παπαπάνους, όλων των γενιών. Το αξιοθαύμαστο του βιβλίου είναι ότι η συγγραφέας έχει αποδώσει στον υπερθετικό βαθμό τα στοιχεία των χαρακτήρων, όλων όμως και αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Έχει δουλέψει πάρα πολύ όλους τους ήρωες της, που βιώνεις κάθε τους αντίδραση είτε είναι θετική , είτε είναι αρνητική. Μπορώ να πω με το χέρι στην καρδιά ότι αγαπάς όλους τους χαρακτήρες εκτός από μία εξαίρεση που σου προκαλεί απέχθεια και θα έπρεπε να υπάρχει θανατική ποινή για αυτούς τους ανθρώπους.
Βιώνεις πολύ έντονα μία προσωπικότητα , η οποία αν και είναι πανούργα, αλαζονική, πανέξυπνη , έχει σκορπίσει πόνο, θάνατο, ζει μέσα στην τρέλα της είναι η πιο έντονη προσωπικότητα από όλους και θέλεις απεγνωσμένα να διαβάσεις το τι θα γίνει και πως θα επηρεάσει τις ζωές των άλλων, οι οποίες λειτουργούν σαν ανδρείκελα του. Αν και θεωρείτε ο πιο κακός της υπόθεσης παρόλο αυτά είναι ο μοναδικός που δεν θα ξεχάσεις, έτσι και αλλιώς ποτέ δεν ξεχνιούνται οι έντονες προσωπικότητες και αναφέρομαι στον Φωκίωνα Παπαπάνο. Ο συγκεκριμένος αγάπησε εγωιστικά παθιασμένα μία γυναίκα που δεν του δόθηκε ποτέ και ήταν τόσο έντονος άνθρωπος που έχω αφιερώσει μία παράγραφο για αυτόν!
Όλο το βιβλίο αποτελείται από μικρά κεφάλαια και αυτό σε βοηθάει πολύ να το διαβάσεις ,γιατί είναι πυκνογραμμένο αλλά με μία μεστή, γνήσια ελληνική γραφή που σου επιβεβαιώνει ότι υπάρχουν συγγραφείς στις μέρες μας που σε κάνουν να αγαπάς την Ελληνική Λογοτεχνία. Η αφήγηση ήταν άκρως ρεαλιστική και μάλιστα σε τέτοιο σημείο που πίστεψα ότι οι ιστορίες των ηρώων ήταν πραγματικές. Βίωσα στο πετσί μου την κάθε εποχή και όλες τις ανεξέλικτες εξελίξεις που σε παράσερναν και έπρεπε να χορέψεις θές δεν θές και να κολυμπήσεις είτε γνωρίζεις κολύμπι , είτε όχι. Πολλές φορές θα σκεφτείς αν η μοίρα παίζει τρελά παιχνίδια και σε κοροϊδεύει ή η ζωή είναι αποτέλεσμα μιας σκακιέρας που την κινεί ο πιο έξυπνος και ο πιο δυνατός. Δεν είναι τυχαίο ότι οι λερωμένες πράξεις φοράνε καθαρά πουκάμισα.
Η συγγραφέας παίζει με τις χρονολογίες πολύ έξυπνα και όλο το βιβλίο είναι ένα φλας μπακ εποχών, ώστε να μπορείς να παρακολουθείς όλες τις εξελίξεις και να ενώνεις τα κομμάτια του πάζλ. Στην αρχή μπορεί να δυσκολευτείς με τα ονόματα μέχρι να τα συνηθίσεις ,αλλά μετά όταν το νερό μπαίνει στο αυλάκι πίσω δεν γυρνά και σε παρασέρνει και εσένα. Μυστικά και λάθη γονέων παιδεύουσι τέκνα λένε και είναι αλήθεια, αφού οι ζωές των οικογενειών ποτέ δεν είναι άσχετες μεταξύ τους και πάντα το περιβάλλον επηρεάζει και πλάθει χαρακτήρες. Πάντα είμαστε συνδεδεμένοι με αυτούς που μας έδωσαν το όνομά μας , είναι το μόνο που δεν μπορούμε να επιλέξουμε δυστυχώς ή ευτυχώς. Επίσης αυτό που είναι επίσης πολύ έντονο στο βιβλίο είναι πως ο ενήλικος κόσμος ποδοπατάει την παιδική ψυχή….. να το θυμάστε αυτό όταν πάρετε να το διαβάσετε το βιβλίο.
Το οφθαλμόν εναντίον οθφαλμού μας κάνει τυφλούς, τυφλούς και μόνους.
Κατά την διάρκεια της ανάγνωσης συνειδητοποιείς πως η ιστορία επαναλαμβάνεται απλώς αλλάζουν οι εποχές και τα πρόσωπα, αλλά πόσο ειρωνικό και τραγικό είναι αυτό; Πάρα πολύ και μόνο η δύναμη του ανθρώπου είναι αυτή που τον κάνει να προχωρά μπροστά. Και όπως είχε πει και ο διάσημο Πικάσο πρέπει να σκοτώσεις κάτι για να γεννηθεί κάτι καινούργιο και είναι η μεγαλύτερη αλήθεια για αυτό το βιβλίο. Επίσης θα νιώσετε το μίσος στην καρδιά κάποιον ηρώων, θα νιώσετε τον απεριόριστο θυμό που κρύβετε μέσα τους και περιμένει την κατάλληλη στιγμή να εκραγεί σαν ατομική βόμβα για να παρασύρει τα πάντα γύρω της. Που μπορεί να οδηγήσει τόσο μίσος ; πουθενά ! το μίσος οδηγεί με μαθητική ακρίβεια στο σκοτάδι και παίρνει ζωές μαζί του. Το μίσος κατασπαράζει πρώτα τα σωθικά σου και την ψυχή σου.
Το εντυπωσιακό είναι πάντως, πως οι ζωές των νέων γενιών επηρεάζονται από τις παλιές και πως μπορούν αυτές να καθορίσουν τις ζωές του. Μέσα από τα μάτια της Άννας της δισέγγονης του γνωστού και τρομερού Φωκίωνα θα δούμε και θα ζήσουμε καταστάσεις και μυστικά , που παίζουν καταλυτικό παράγοντα για να επιταχυνθούν οι εξελίξεις. Είναι σαν να επιστρέφει ένας κόσμος θαμμένος μέσα στο χώμα , που πρέπει να αναστηθεί για να λυτρωθεί και να δώσει εξηγήσεις. Και τι γίνεται με την αγάπη και τον έρωτα; Την αγάπη την προστατεύεις με την ψυχή σου και τον έρωτα τον ζεις με το σώμα. Πόσο συμφωνώ με την συγγραφέα!!!
Πολύ θα ήθελα να μου πείτε αν σφραγίζονται οι αναμνήσεις; Είναι σίγουρο ότι η καρδιά μας δεν έχει παράθυρα και πόρτες για να τις κλείσουμε και αν νομίζουμε ότι τα έχουμε καταφέρει με την πρώτη καταιγίδα θα αστράψουν. Θα ήθελα να σας πω ότι με προβλημάτισε πολύ ο τίτλος του βιβλίου Η μυρωδιά του αχινού …..που κολλάει αυτός ο τίτλος; Ο αχινός έχει αγκάθια , αγκάθια έχουν οι άνθρωποι που σε τρυπάν και σε πονάν , άνθρωποι που έχουν μάθει να συμπεριφέρονται έτσι για να επιβιώσουν αλλά τι είναι πραγματικά; Μήπως κρύβουν κάτι μέσα τους ; μήπως κρύβουν πόνο; μήπως περιμένουν κάτι για να λυτρωθούν;
Αν με ρωτήσετε τι έχετε να κερδίσετε από την ανάγνωση του βιβλίου θα σας έλεγα ότι εκτός από ψυχαγωγικούς λόγους, θα κάνετε ένα ταξίδι από το 1867 έως το 2015 στην πανέμορφη Πάτρα , θα πάρετε πολλά μαθήματα ζωής από τις τραγικές καταστάσεις που φέρνει η ζωή, θα νιώσετε την ένταση μέσα σας να μεγαλώνει , θα ζήσετε ολόκληρες περιόδους με ιστορικά στοιχεία και γεγονότα που οι μεγαλύτεροι θα τα θυμηθούν και οι μικρότεροι θα τα μάθουν αλλά το κυριότερο είναι ότι ο χρόνος είναι μάγος , γιατί μαγεύει την ψυχή και το σώμα.
Τελειώνοντας θα ήθελα να σημειώσω ότι μου έλειπε από το βιβλίο ένα γενεαλογικό δέντρο που θα ήταν καλό να υπήρχε στο τέλος του βιβλίου ή να παίξει η συγγραφέας με αυτό , καθώς και ότι στο εξώφυλλο ο άντρας που είναι στο κάδρο δεν θα ήθελα να ήταν ο Φωκίωνας γιατί τον έχω φανταστεί διαφορετικά!!!
Εξαιρετικό ανάγνωσμα και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!!!
Ωστόσο το πνεύμα του καλού καταφέρνει πάντα να υπερνικά κάθε αντίξοη περίσταση και τελικά να θριαμβεύει.
Τα καλύτερα ταξίδια είναι αυτά που δεν τα περιμένεις , τα απρογραμμάτιστα για αυτό σου μένουν πάντα στην καρδιά. Έτσι ένιωσα με την ανάγνωση αυτού του βιβλίου που με έκανε να ταξιδέψω στην καρδιά της Πάτρας από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 21ου και συγκεκριμένα μέχρι το 2015 , την εποχή που ψυχορραγούσε ακόμη μία φορά η Ελληνική οικονομία και οι πολίτες παρακολουθούσαν το παιχνίδι των δημοσιογράφων.
Το βιβλίο Η μυρωδιά του Αχινού το λάτρεψα γιατί έχει μία εξαιρετική υπόθεση, μία ιστορία οικογενειών που μπλέκονται οι ζωές τους όπως το μαλλί στην γυναικεία χτένα. Η ιστορία ήταν τόσο έντονη, που έχω τελειώσει το βιβλίο και είμαι ακόμη εκεί, μέσα στις σελίδες του και κάνω παρέα με τους Διακάτους και τους Παπαπάνους, όλων των γενιών. Το αξιοθαύμαστο του βιβλίου είναι ότι η συγγραφέας έχει αποδώσει στον υπερθετικό βαθμό τα στοιχεία των χαρακτήρων, όλων όμως και αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Έχει δουλέψει πάρα πολύ όλους τους ήρωες της, που βιώνεις κάθε τους αντίδραση είτε είναι θετική , είτε είναι αρνητική. Μπορώ να πω με το χέρι στην καρδιά ότι αγαπάς όλους τους χαρακτήρες εκτός από μία εξαίρεση που σου προκαλεί απέχθεια και θα έπρεπε να υπάρχει θανατική ποινή για αυτούς τους ανθρώπους.
Βιώνεις πολύ έντονα μία προσωπικότητα , η οποία αν και είναι πανούργα, αλαζονική, πανέξυπνη , έχει σκορπίσει πόνο, θάνατο, ζει μέσα στην τρέλα της είναι η πιο έντονη προσωπικότητα από όλους και θέλεις απεγνωσμένα να διαβάσεις το τι θα γίνει και πως θα επηρεάσει τις ζωές των άλλων, οι οποίες λειτουργούν σαν ανδρείκελα του. Αν και θεωρείτε ο πιο κακός της υπόθεσης παρόλο αυτά είναι ο μοναδικός που δεν θα ξεχάσεις, έτσι και αλλιώς ποτέ δεν ξεχνιούνται οι έντονες προσωπικότητες και αναφέρομαι στον Φωκίωνα Παπαπάνο. Ο συγκεκριμένος αγάπησε εγωιστικά παθιασμένα μία γυναίκα που δεν του δόθηκε ποτέ και ήταν τόσο έντονος άνθρωπος που έχω αφιερώσει μία παράγραφο για αυτόν!
Όλο το βιβλίο αποτελείται από μικρά κεφάλαια και αυτό σε βοηθάει πολύ να το διαβάσεις ,γιατί είναι πυκνογραμμένο αλλά με μία μεστή, γνήσια ελληνική γραφή που σου επιβεβαιώνει ότι υπάρχουν συγγραφείς στις μέρες μας που σε κάνουν να αγαπάς την Ελληνική Λογοτεχνία. Η αφήγηση ήταν άκρως ρεαλιστική και μάλιστα σε τέτοιο σημείο που πίστεψα ότι οι ιστορίες των ηρώων ήταν πραγματικές. Βίωσα στο πετσί μου την κάθε εποχή και όλες τις ανεξέλικτες εξελίξεις που σε παράσερναν και έπρεπε να χορέψεις θές δεν θές και να κολυμπήσεις είτε γνωρίζεις κολύμπι , είτε όχι. Πολλές φορές θα σκεφτείς αν η μοίρα παίζει τρελά παιχνίδια και σε κοροϊδεύει ή η ζωή είναι αποτέλεσμα μιας σκακιέρας που την κινεί ο πιο έξυπνος και ο πιο δυνατός. Δεν είναι τυχαίο ότι οι λερωμένες πράξεις φοράνε καθαρά πουκάμισα.
Η συγγραφέας παίζει με τις χρονολογίες πολύ έξυπνα και όλο το βιβλίο είναι ένα φλας μπακ εποχών, ώστε να μπορείς να παρακολουθείς όλες τις εξελίξεις και να ενώνεις τα κομμάτια του πάζλ. Στην αρχή μπορεί να δυσκολευτείς με τα ονόματα μέχρι να τα συνηθίσεις ,αλλά μετά όταν το νερό μπαίνει στο αυλάκι πίσω δεν γυρνά και σε παρασέρνει και εσένα. Μυστικά και λάθη γονέων παιδεύουσι τέκνα λένε και είναι αλήθεια, αφού οι ζωές των οικογενειών ποτέ δεν είναι άσχετες μεταξύ τους και πάντα το περιβάλλον επηρεάζει και πλάθει χαρακτήρες. Πάντα είμαστε συνδεδεμένοι με αυτούς που μας έδωσαν το όνομά μας , είναι το μόνο που δεν μπορούμε να επιλέξουμε δυστυχώς ή ευτυχώς. Επίσης αυτό που είναι επίσης πολύ έντονο στο βιβλίο είναι πως ο ενήλικος κόσμος ποδοπατάει την παιδική ψυχή….. να το θυμάστε αυτό όταν πάρετε να το διαβάσετε το βιβλίο.
Το οφθαλμόν εναντίον οθφαλμού μας κάνει τυφλούς, τυφλούς και μόνους.
Κατά την διάρκεια της ανάγνωσης συνειδητοποιείς πως η ιστορία επαναλαμβάνεται απλώς αλλάζουν οι εποχές και τα πρόσωπα, αλλά πόσο ειρωνικό και τραγικό είναι αυτό; Πάρα πολύ και μόνο η δύναμη του ανθρώπου είναι αυτή που τον κάνει να προχωρά μπροστά. Και όπως είχε πει και ο διάσημο Πικάσο πρέπει να σκοτώσεις κάτι για να γεννηθεί κάτι καινούργιο και είναι η μεγαλύτερη αλήθεια για αυτό το βιβλίο. Επίσης θα νιώσετε το μίσος στην καρδιά κάποιον ηρώων, θα νιώσετε τον απεριόριστο θυμό που κρύβετε μέσα τους και περιμένει την κατάλληλη στιγμή να εκραγεί σαν ατομική βόμβα για να παρασύρει τα πάντα γύρω της. Που μπορεί να οδηγήσει τόσο μίσος ; πουθενά ! το μίσος οδηγεί με μαθητική ακρίβεια στο σκοτάδι και παίρνει ζωές μαζί του. Το μίσος κατασπαράζει πρώτα τα σωθικά σου και την ψυχή σου.
Το εντυπωσιακό είναι πάντως, πως οι ζωές των νέων γενιών επηρεάζονται από τις παλιές και πως μπορούν αυτές να καθορίσουν τις ζωές του. Μέσα από τα μάτια της Άννας της δισέγγονης του γνωστού και τρομερού Φωκίωνα θα δούμε και θα ζήσουμε καταστάσεις και μυστικά , που παίζουν καταλυτικό παράγοντα για να επιταχυνθούν οι εξελίξεις. Είναι σαν να επιστρέφει ένας κόσμος θαμμένος μέσα στο χώμα , που πρέπει να αναστηθεί για να λυτρωθεί και να δώσει εξηγήσεις. Και τι γίνεται με την αγάπη και τον έρωτα; Την αγάπη την προστατεύεις με την ψυχή σου και τον έρωτα τον ζεις με το σώμα. Πόσο συμφωνώ με την συγγραφέα!!!
Πολύ θα ήθελα να μου πείτε αν σφραγίζονται οι αναμνήσεις; Είναι σίγουρο ότι η καρδιά μας δεν έχει παράθυρα και πόρτες για να τις κλείσουμε και αν νομίζουμε ότι τα έχουμε καταφέρει με την πρώτη καταιγίδα θα αστράψουν. Θα ήθελα να σας πω ότι με προβλημάτισε πολύ ο τίτλος του βιβλίου Η μυρωδιά του αχινού …..που κολλάει αυτός ο τίτλος; Ο αχινός έχει αγκάθια , αγκάθια έχουν οι άνθρωποι που σε τρυπάν και σε πονάν , άνθρωποι που έχουν μάθει να συμπεριφέρονται έτσι για να επιβιώσουν αλλά τι είναι πραγματικά; Μήπως κρύβουν κάτι μέσα τους ; μήπως κρύβουν πόνο; μήπως περιμένουν κάτι για να λυτρωθούν;
Αν με ρωτήσετε τι έχετε να κερδίσετε από την ανάγνωση του βιβλίου θα σας έλεγα ότι εκτός από ψυχαγωγικούς λόγους, θα κάνετε ένα ταξίδι από το 1867 έως το 2015 στην πανέμορφη Πάτρα , θα πάρετε πολλά μαθήματα ζωής από τις τραγικές καταστάσεις που φέρνει η ζωή, θα νιώσετε την ένταση μέσα σας να μεγαλώνει , θα ζήσετε ολόκληρες περιόδους με ιστορικά στοιχεία και γεγονότα που οι μεγαλύτεροι θα τα θυμηθούν και οι μικρότεροι θα τα μάθουν αλλά το κυριότερο είναι ότι ο χρόνος είναι μάγος , γιατί μαγεύει την ψυχή και το σώμα.
Τελειώνοντας θα ήθελα να σημειώσω ότι μου έλειπε από το βιβλίο ένα γενεαλογικό δέντρο που θα ήταν καλό να υπήρχε στο τέλος του βιβλίου ή να παίξει η συγγραφέας με αυτό , καθώς και ότι στο εξώφυλλο ο άντρας που είναι στο κάδρο δεν θα ήθελα να ήταν ο Φωκίωνας γιατί τον έχω φανταστεί διαφορετικά!!!
Εξαιρετικό ανάγνωσμα και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!!!
June 1, 2020
Εξαιρετικο βιβλίο, μια συναρπαστική πολυπρόσωπη ιστορία που απλώνεται σε τρεις αιώνες και κρύβει επίπονη προσπάθεια εκ μέρους της συγγραφέως να χτίσει σωστά το κοινωνικό και ιστορικό πλαίσιο κάθε εποχής. Αλλά ενώ η διήγηση με συνεχή φλας μπακ εξυπηρετεί το μύθο προκειμένου να συντηρήσει το μυστήριο μέχρι το παρόν, στην δίκη μου περίπτωση δυσκόλεψε την ανάγνωση και μου έδινε μια αίσθηση βίαιης απόσπασης από την εξέλιξη σε κάθε διαφορετική χρονική περίοδο. Επίσης σε επόμενη έκδοση ίσως θα έπρεπε να υπάρχει αρχικά ένα βασικό γενεαλογικό Δένδρο γιατί η ανάγκη απομνημόνευσης ονομάτων και συγγενικών σχέσεων στο πρώτο 1/3 της αφήγησης δεν με αφησε να απολαύσω την ιστορία όσο της άξιζε!
September 6, 2020
https://vivlionorizontes.com/%ce%b7-%...
“Η μυρωδιά του αχινού” είναι το πρωτόλειο έργο της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου αν και αυτό δεν φαίνεται πουθενά, καθώς σε κάθε σελίδα του θαυμάζεις όλο και πιο πολύ την συγγραφική υπεροχή της πένας της, μια υπεροχή που θαρρείς και έχει χτιστεί μετά από χρόνια εμπειρίας, κι όμως, αυτό το βιβλίο είναι το πρώτο της και εγώ χαίρομαι που έχω ανακαλύψει μια πολλά υποσχόμενη νέα συγγραφέα, που θα ακολουθώ από τα πρώτα της κιόλας βήματα!!
2015, και εμείς ξεκινάμε για την Πάτρα, εκεί θα συναντήσουμε την Άννα και τον Βενέδικτο, δυο παιδικούς φίλους, που η μοίρα και η απόφαση του παππού της Άννας, του Δρακούλη Παπαπάνου, παίζει μαζί τους ένα περίεργο παιχνίδι. Ο πάππους στην διαθήκη του θέτει σαν όρο, πως για να κληρονομήσουν το τριώροφο νεοκλασικό αρχοντικό της οδού Κορίνθου, πο�� τόσο αγαπάνε και είναι συνδεδεμένο με πολλές αναμνήσεις της παιδικής τους ηλικίας, θα πρέπει να παντρευτούν και να μείνουν ενωμένοι με τα δεσμά του γάμου για δέκα χρόνια. Κανείς από τους δυο δεν μπορεί να καταλάβει αυτή την απόφαση, την σκοπιμότητα της και τους λόγους που οδήγησαν σε αυτήν τον πολύ επιτυχημένο επαγγελματικά και οικονομικά σταφιδέμπορο.
Αυτό το νεοκλασικό λοιπόν γίνεται για μας, μια μηχανή του χρόνου, που την λειτουργία της έχει αναλάβει η Γιώτα Κοντογεωργοπούλου. Πρώτος σταθμός Ληξούρι 1867, λίγους μήνες μετά τον καταστροφικό σεισμό, έναν από τους μεγαλύτερους σεισμούς στον ελληνικό χώρο κατά τον 19ο αιώνα, που ισοπέδωσε το Ληξούρι σχεδόν ολοκληρωτικά. Περιουσίες εξαφανίστηκαν και θάφτηκαν στην σκόνη και πολλοί άνθρωποι έχασαν την ζωή τους..ανάμεσά τους η νέα και όμορφη γυναίκα του Διαμαντή Διακάτου, η Βασιλική. Ο Διακάτος, χωρίς να μπορεί να διαχειριστεί αυτές τις τραγικές αλλαγές και το βαρύ πλήγμα της απώλειας της συζύγου του, μετακομίζει με την μικρή κόρη του Αγγελίνα και την αδελφή του στην Πάτρα, την βασίλισσα της σταφίδας. Εκεί φιλοξενείτε από την οικογένεια του Φωκίωνα Παπαπάνου και στην συνέχεια, συνεταιρίζεται μαζί του.. Και εδώ αρχίζουν όλα.. Κάτι λες και έκανε τις μοίρες να στρέψουν την προσοχή τους πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους και η Κλωθώ, με παιχνιδιάρικη διάθεση γνέθει το νήμα της ζωής τους και το τυλίγει σε ένα κουβάρι γεμάτο ανατροπές, αναπάντεχα γεγονότα, ίντριγκες, πάθη, λάθη, μυστικά, ζήλια και δίψα για εκδίκηση.. Σε ένα κουβάρι όλα μπλεγμένα μαζί με την αγάπη, την καλοσύνη, την ανθρωπιά και με έρωτες που πονάνε ή λυτρώνουν, που προσφέρουν χαρές μα και δάκρυα. Ο αναγνώστης καλείται να βρει την άκρη του και εύκολα υποκύπτει σε αυτήν την πρόκληση, που είναι δελεαστική και γλυκιά, συναρπαστική και μυστηριώδης και που υπόσχεται από την πρώτη στιγμή κιόλας, την αρχή μιας υπέροχης περιπέτειας, μέσα από ένα μοναδικό ταξίδι στον χρόνο, από το χθες στο σήμερα, από το 1867 ως το 2015.. Σκέφτεστε πόσα πράγματα θα μπορούσαν να συμβούν σε ένα τόσο μεγάλο διάστημα; Κι όμως, ότι και να σκέφτεστε, είναι λίγα..καθώς τα ιστορικά γεγονότα αυτής της περιόδου είναι πολλά και με σημαίνοντα ρόλο στο πολιτικοκοινωνικό τοπίο της χώρας μας και οι εξελίξεις στις ζωές των ηρώων του βιβλίου, είναι καταιγιστικές.. Η περιπέτεια ξεκινά..ο αναγνώστης θα βρεθεί μπροστά σε ένα σφραγισμένο δωμάτιο, ένα πορτραίτο που κουβαλά τα δικά του μυστικά, ένα αινιγματικό πήλινο αγαλματάκι και ένα ασημένιο κουτί, όλα αυτά κρύβουν από μια αλήθεια και μια ανατροπή που γοητεύει και κόβει την ανάσα καθώς ξετυλίγεται ο δικός τους μίτος και μπλέκεται αρμονικά δια χειρός Γιώτας Κοντογεωργοπούλου με την υπόλοιπη πλοκή, προσφέροντας ένα άψογο λογοτεχνικό έργο, ικανό να μαγέψει και να προσφέρει την ικανοποίηση ακόμα και στον πιο απαιτητικό αναγνώστη.
Η απεικόνιση των τοπίων και των χώρων εντυπωσιάζει. Η φωτογραφική περιγραφική δεινότητα της συγγραφέως γεμίζει με εικόνες τον αναγνώστη και τον μεταφέρει σε κάθε εποχή, σε κάθε σκηνή στην οποία αναφέρεται αβίαστα. Με την λυρική γραφή της στολίζει το κάθε ουσιαστικό με το πιο κατάλληλο επίθετο και τότε ζωντανεύει μπροστά στους αναγνώστες της, κόσμους ολόκληρους. Ρούχα, τοπία, διακοσμήσεις ακόμα και η ατμόσφαιρα παραθέτονται σαν καλοστημένα σκηνικά ταινίας, μπροστά στα μάτια τους…
Τα ιστορικά στοιχεία είναι συνδεδεμένα αρμονικά με την πλοκή του βιβλίου και μαρτυρούν την επιμελή και ενδελεχή έρευνα της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου.Με “όχημα” το ευαίσθητο και διεισδυτικό ιστοριογραφικό, λογοτεχνικό και δημοσιογραφικό βλέμμα της, καταφέρνει να συνθέτει μια τεκμηριωμένη πρόταση ανάγνωσης και παρουσίασης του ιστορικού υπόβαθρου της εποχής στην οποία τοποθετεί τα πλαίσια της ιστορίας της. Η συγγραφέας αποθησαυρίζει και αποτυπώνει με αντικειμενικότητα, τα σημαντικότερα γεγονότα της νεώτερης ελληνικής ιστορίας, γεγονότα σταθμούς στην ιστορία της χώρας μα και της Πάτρας, της πόλης καταγωγής της. Συνθέτοντας ένα μωσαϊκό τεκμηριωμένων γεγονότων, μέσ από καταγραφές και μνήμες, από ιστορικές αναφορές, από μαρτυρίες, σκιαγραφεί την ιστορική φυσιογνωμία της Πάτρας και των κάτοικων της, από το 1867 ως το 2015, χωρίς να κουράζει με περιττές λεπτομέρειες. Μέσα από ένα οδοιπορικό με μια νοητή αμαξοστοιχία που έντεχνα δημιούργησε, με σταθμούς της τον σεισμό στο Ληξούρι το 1867, την επιδημίας της ευλογίας το 1888, τηνσταφιδική κρίση και δολοφονία του Φραγκόπουλου από τον Μάτσαλη το 1896, την απελευθέρωση της πόλης το 1944, τα δύσκολα χρόνια του εμφυλίου το 1948, το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνομπίλ το 1986, το πόλεμο στον περσικό το 1990, την δολοφονία Τεμπονέρα ένα χρόνο μετά, ως και το δημοψήφισμα του 2015, η συγγραφέας χτίζει μια επικοινωνία ανάμεσα στο αναγνωστικό κοινό και στην ιστορία της πόλης και της Ελλάδας και του προσφέρει μια καινούρια ανάσα και νέα γόνιμα ερεθίσματα για σκέψη.
Μέσα από αναδρομές ηΓιώτα Κοντογεωργοπούλου, ζωντανεύει πολλές ιστορίες με πρωταγωνιστές τους ήρωες του βιβλίου της και τις υφαίνει με τόση μαεστρία μέσα στις σελίδες του και με έναν μοναδικά υπέροχο τρόπο, που κάνει το ταξίδι με την “Μυρωδιά του αχινού” συναρπαστικό από την αρχή ως το τέλος. Το αποτέλεσμα όλου αυτού είναι η πετυχημένη ενσωμάτωση του αναγνώστη με το κείμενο και την ιστορία ενώ σε πολλά σημεία επιτυγχάνεται και η ταύτιση. Η αυτοκρατορία και παντοδυναμία της σταφίδας για παράδειγμα, έφεραν τον πλούτο και την πολυτέλεια στην περιοχή μα ταυτόχρονα και την αλαζονεία και την εκμετάλλευση και πολλά άλλα δεινά που οδήγησαν στην καταστροφή της οικονομίας λόγω της σταφιδικής κρίσης. Η κοινωνία και η ελληνική οικονομία, μέσα από μια σειρά λανθασμένων αποφάσεων και κινήσεων ψυχορραγούσε ακόμη μία φορά και οι πολίτες άμεσα πληττόμενοι έγιναν ακόμα μια φορά πιόνια σε μια σκακιέρα βρόμικων πολιτικοοικονομικών παιχνιδιών, με τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας να σφυρίζουν ανέμελα και ασυνείδητα, τους σκοπούς των χεριών που τάιζαν το καθένα και τότε..όπως και τώρα…
Η γραφή μεστή και κατανοητή. Το βιβλίο χωρισμένο με μικρά κεφάλαια διαβάζετε εύκολα, χωρίς να κάνει κοιλία και να προκαλεί πλήξη στον αναγνώστη καθώς οι συνεχείς ανατροπές τροφοδοτούν το ενδιαφέρον του διαρκώς, κρατώντας το αμείωτο. Η πένα της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου είναι γεμάτη δυναμισμό, διανθισμένη με ένα λεπτό και διακριτικό χιούμορ μα και με ωμό ρεαλισμό όπου χρειάζεται, δεν εκβιάζει συναισθήματα μα και δεν τα στερεί από τον αναγνώστη, τα γεννά μέσα του και τον αφήνει να τα ζει και να τα διαχειρίζεται με τον δικό του τρόπο. Η ατμόσφαιρα της εποχής μεταφέρεται χωρίς φτιασίδια, τοποθετημένη σε σωστά και ισορροπημένα πλαίσια, με γεγονότα και διαλόγους, με ιστορικά στοιχεία και αναλογικά σωστές περιγραφές. Αυτό τόσο ταιριαστό “πάντρεμα” ιστορικών και πραγματικών γεγονότων, μας υπενθυμίζει πως η ιστορία δεν είναι κάτι απρόσωπο και μακρινό, δεν είναι κάτι ξένο που πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους, πάντα καθόριζε την ζωή των ανθρώπων που έζησαν αυτά τα γεγονότα, των προγόνων μας, άρα και τη δική μας ζωή κατά κάποιο τρόπο!
Γρήγορη η αφήγηση, χωρίς να αφήνει κενά, ένα ακόμα αξιοθαύμαστο χαρακτηριστικό του βιβλίου καθώς η ιστορία του είναι πολυεπίπεδη και ταυτόχρονα πολυπρόσωπη χωρίς όμως να μπερδεύει και να δυσκολεύει την αποτύπωση της από τον αναγνώστη πουθενά.
Ο αναγνώστης με κεραίες πάντα τεντωμένες, καθώς κάθε παράγραφος κερδίζει την προσοχή του, μπορεί να εκτιμήσει τα γεγονότα διεισδύοντας στην ιστορία, μέσω μιας απρόσκοπτης αφήγησης και να απολαύσει ένα σημαντικό κείμενο. Από την πρώτη κιόλας σελίδα του βιβλίου είναι ευδιάκριτη και διάχυτη η απόδοση μιας γοητευτικής ατμόσφαιρας χάρη στη γλωσσική αισθητική που επιλέγει η συγγραφέας για να δημιουργήσει απαράμιλλες εικόνες, οι οποίες εντάσσουν τον αναγνώστη στο βάθος της ιστορίας..
Η Γιώτα Κοντογεωργοπούλου δημιουργεί πολλούς ήρωες, οι ιστορίες των οποίων εμπλέκονται αρμονικά σε μια συναρπαστική πλοκή που καθηλώνει και που τελικά τους οδηγεί στη διεκδίκηση των προσωπικών τους παθών και της λύτρωσης. Τα πορτρέτα των ηρώων, άψογα σκιαγραφημένα, το καθένα και ένα μοναδικό ψυχογράφημα, ένα έργο τέχνης, που εκτίθεται στις σελίδες της γκαλερί “Η μυρωδιά του αχινού”. Αυτό εξάλλου είναι και ο λόγος που το βιβλίο αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αμιγώς ιστορικό, μιας και έχει πολλούς χαρακτήρες. Είναι ένα βιβλίο έντονα ψυχογραφικό και αυτό το κάνει ταυτόχρονα βαθιά κοινωνικό. Οι ήρωες είναι άνθρωποι γνωστοί, οικείοι, προσβάσιμοι και απόλυτα συμβατοί με την εικόνα μιας κοινωνίας γεμάτη από τα προβλήματα της εποχής της. Πρόκειται για ανθρώπους διαφορετικούς μεταξύ τους, για ανθρώπους που πασχίζουν να συνυπάρξουν έχοντας ένα παρελθόν να τους βαραίνει, ένα παρόν να τους κυριεύει και ένα μέλλον που τους φοβίζει. Ο καθένας τους κρύβει μέσα του τον δικό του καλό και κακό λύκο..και σε κάθε περίσταση, με κάθε του απόφαση, αποφασίζει ποιον θα ταΐσει..
Διαβάζοντας την “Μυρωδιά του αχινού” ο αναγνώστης θα νιώσει πολλά και θα διερωτηθεί για ακόμα περισσότερα. Τελικά την ζωή μας την καθορίζει μια προ διαγραμμένη μοίρα ή οι επιλογές μας; Πολλά και βροντερά και τα μ��νύματα του βιβλίου με ηχηρότερο αυτό που όσο κρατάει το ταξίδι στις σελίδες του, δικαιολογεί τον τίτλο του.
“Η Μυρωδιά του αχινού”, μια μυρωδιά γεμάτη από την αύρα της θάλασσας όσο ζει σε υγιές περιβάλλον και κοντά στην φύση του. Έξω από αυτήν όμως, η μυρωδιά δυσάρεστη, όπως και η κατάληξη του. Ο άνθρωπος είναι ο αχινός, όσο παραμένει κοντά στην ανθρώπινη φύση του, απολαμβάνει τα δώρα της ζωής, την τρυφερότητα, την καλοσύνη, την αγάπη, τον έρωτα..μακριά από την φύση του γίνεται τοξικός και επικίνδυνος για αυτόν και για τους γύρω του. Μέσα από τις ζωές και τα χαρακτηριστικά των ηρώων του βιβλίου, μπορεί να αναγνωρίσει κανείς κομμάτια του εαυτού του ή να του θυμίσουν ανθρώπους γύρω του.. Και να καταλάβει πολλά.. Τα αγκάθια του αχινού είναι η θωράκιση του, η ασπίδα του απέναντι σε ότι τον απειλεί. Το καθένα τους το απέκτησε μετά από πολλές εσωτερικές μάχες, προσωπικά βιώματα που μπορεί να ξεκινούν και από την παιδική του ηλικία ακόμα, που του άφησαν πολλές πληγές, μετά από πτώσεις, απογοητεύσεις, πόνο.. Τα αγκάθια του αχινού είναι τα τείχη προστασίας του, κρατάνε μακριά όποιον και ότι προσπαθήσει να τον πονέσει κι άλλο, τον κάνουν να δείχνει δυνατός, κρύβοντας το τρυφερό και ευαίσθητο περιεχόμενο του.. Τα αγκάθια του αχινού είναι η άμυνα του απέναντι σε κάθε απειλή που θέλει να του στερήσει αυτή την υπέροχη μυρωδιά που κρύβεται μέσα του..
Η “Μυρωδιά του αχινού” είναι ένα ταξίδι που σκορπά απλόχερα μαγεία καθώς φέρνει στο φως μυρωδιές από αξίες ξεχασμένες και καταδικασμένες στα σκοτάδια του βυθού της ψυχής.. της ψυχής μας και αυτό είναι ένα ταξίδι που πρέπει συχνά να κάνουμε για να μην χρειάζεται να την περιβάλλουμε.. με αγκάθια! Η “Μυρωδιά του αχινού” είναι ένα ταξίδι που θα μας μάθει πως να αναγνωρίζουμε τους ανθρώπους-αχινούς δίπλα μας, να καταλάβουμε γιατί θωρακίστηκαν πίσω από αγκάθια, μα και να τους βοηθήσουμε να απαλλαχθούν από αυτά, γιατί μόνο τότε θα πληγώνονται μα και θα μας πληγώνουν λιγότερο..
Ευχαριστώ πολύ την συγγραφέα Γιώτα Κοντογεωργοπούλου, για το ταξίδι που με πήγε μέσω του βιβλίου της, για τις μυρωδιές που ανακάλυψα χάρη σε αυτό και δεν θα ξεχάσω ποτέ και για την νέα οπτική που μου χάρισε, αχινός ναι…αλλά γιατί;;
“Η μυρωδιά του αχινού” είναι το πρωτόλειο έργο της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου αν και αυτό δεν φαίνεται πουθενά, καθώς σε κάθε σελίδα του θαυμάζεις όλο και πιο πολύ την συγγραφική υπεροχή της πένας της, μια υπεροχή που θαρρείς και έχει χτιστεί μετά από χρόνια εμπειρίας, κι όμως, αυτό το βιβλίο είναι το πρώτο της και εγώ χαίρομαι που έχω ανακαλύψει μια πολλά υποσχόμενη νέα συγγραφέα, που θα ακολουθώ από τα πρώτα της κιόλας βήματα!!
2015, και εμείς ξεκινάμε για την Πάτρα, εκεί θα συναντήσουμε την Άννα και τον Βενέδικτο, δυο παιδικούς φίλους, που η μοίρα και η απόφαση του παππού της Άννας, του Δρακούλη Παπαπάνου, παίζει μαζί τους ένα περίεργο παιχνίδι. Ο πάππους στην διαθήκη του θέτει σαν όρο, πως για να κληρονομήσουν το τριώροφο νεοκλασικό αρχοντικό της οδού Κορίνθου, πο�� τόσο αγαπάνε και είναι συνδεδεμένο με πολλές αναμνήσεις της παιδικής τους ηλικίας, θα πρέπει να παντρευτούν και να μείνουν ενωμένοι με τα δεσμά του γάμου για δέκα χρόνια. Κανείς από τους δυο δεν μπορεί να καταλάβει αυτή την απόφαση, την σκοπιμότητα της και τους λόγους που οδήγησαν σε αυτήν τον πολύ επιτυχημένο επαγγελματικά και οικονομικά σταφιδέμπορο.
Αυτό το νεοκλασικό λοιπόν γίνεται για μας, μια μηχανή του χρόνου, που την λειτουργία της έχει αναλάβει η Γιώτα Κοντογεωργοπούλου. Πρώτος σταθμός Ληξούρι 1867, λίγους μήνες μετά τον καταστροφικό σεισμό, έναν από τους μεγαλύτερους σεισμούς στον ελληνικό χώρο κατά τον 19ο αιώνα, που ισοπέδωσε το Ληξούρι σχεδόν ολοκληρωτικά. Περιουσίες εξαφανίστηκαν και θάφτηκαν στην σκόνη και πολλοί άνθρωποι έχασαν την ζωή τους..ανάμεσά τους η νέα και όμορφη γυναίκα του Διαμαντή Διακάτου, η Βασιλική. Ο Διακάτος, χωρίς να μπορεί να διαχειριστεί αυτές τις τραγικές αλλαγές και το βαρύ πλήγμα της απώλειας της συζύγου του, μετακομίζει με την μικρή κόρη του Αγγελίνα και την αδελφή του στην Πάτρα, την βασίλισσα της σταφίδας. Εκεί φιλοξενείτε από την οικογένεια του Φωκίωνα Παπαπάνου και στην συνέχεια, συνεταιρίζεται μαζί του.. Και εδώ αρχίζουν όλα.. Κάτι λες και έκανε τις μοίρες να στρέψουν την προσοχή τους πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους και η Κλωθώ, με παιχνιδιάρικη διάθεση γνέθει το νήμα της ζωής τους και το τυλίγει σε ένα κουβάρι γεμάτο ανατροπές, αναπάντεχα γεγονότα, ίντριγκες, πάθη, λάθη, μυστικά, ζήλια και δίψα για εκδίκηση.. Σε ένα κουβάρι όλα μπλεγμένα μαζί με την αγάπη, την καλοσύνη, την ανθρωπιά και με έρωτες που πονάνε ή λυτρώνουν, που προσφέρουν χαρές μα και δάκρυα. Ο αναγνώστης καλείται να βρει την άκρη του και εύκολα υποκύπτει σε αυτήν την πρόκληση, που είναι δελεαστική και γλυκιά, συναρπαστική και μυστηριώδης και που υπόσχεται από την πρώτη στιγμή κιόλας, την αρχή μιας υπέροχης περιπέτειας, μέσα από ένα μοναδικό ταξίδι στον χρόνο, από το χθες στο σήμερα, από το 1867 ως το 2015.. Σκέφτεστε πόσα πράγματα θα μπορούσαν να συμβούν σε ένα τόσο μεγάλο διάστημα; Κι όμως, ότι και να σκέφτεστε, είναι λίγα..καθώς τα ιστορικά γεγονότα αυτής της περιόδου είναι πολλά και με σημαίνοντα ρόλο στο πολιτικοκοινωνικό τοπίο της χώρας μας και οι εξελίξεις στις ζωές των ηρώων του βιβλίου, είναι καταιγιστικές.. Η περιπέτεια ξεκινά..ο αναγνώστης θα βρεθεί μπροστά σε ένα σφραγισμένο δωμάτιο, ένα πορτραίτο που κουβαλά τα δικά του μυστικά, ένα αινιγματικό πήλινο αγαλματάκι και ένα ασημένιο κουτί, όλα αυτά κρύβουν από μια αλήθεια και μια ανατροπή που γοητεύει και κόβει την ανάσα καθώς ξετυλίγεται ο δικός τους μίτος και μπλέκεται αρμονικά δια χειρός Γιώτας Κοντογεωργοπούλου με την υπόλοιπη πλοκή, προσφέροντας ένα άψογο λογοτεχνικό έργο, ικανό να μαγέψει και να προσφέρει την ικανοποίηση ακόμα και στον πιο απαιτητικό αναγνώστη.
Η απεικόνιση των τοπίων και των χώρων εντυπωσιάζει. Η φωτογραφική περιγραφική δεινότητα της συγγραφέως γεμίζει με εικόνες τον αναγνώστη και τον μεταφέρει σε κάθε εποχή, σε κάθε σκηνή στην οποία αναφέρεται αβίαστα. Με την λυρική γραφή της στολίζει το κάθε ουσιαστικό με το πιο κατάλληλο επίθετο και τότε ζωντανεύει μπροστά στους αναγνώστες της, κόσμους ολόκληρους. Ρούχα, τοπία, διακοσμήσεις ακόμα και η ατμόσφαιρα παραθέτονται σαν καλοστημένα σκηνικά ταινίας, μπροστά στα μάτια τους…
Τα ιστορικά στοιχεία είναι συνδεδεμένα αρμονικά με την πλοκή του βιβλίου και μαρτυρούν την επιμελή και ενδελεχή έρευνα της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου.Με “όχημα” το ευαίσθητο και διεισδυτικό ιστοριογραφικό, λογοτεχνικό και δημοσιογραφικό βλέμμα της, καταφέρνει να συνθέτει μια τεκμηριωμένη πρόταση ανάγνωσης και παρουσίασης του ιστορικού υπόβαθρου της εποχής στην οποία τοποθετεί τα πλαίσια της ιστορίας της. Η συγγραφέας αποθησαυρίζει και αποτυπώνει με αντικειμενικότητα, τα σημαντικότερα γεγονότα της νεώτερης ελληνικής ιστορίας, γεγονότα σταθμούς στην ιστορία της χώρας μα και της Πάτρας, της πόλης καταγωγής της. Συνθέτοντας ένα μωσαϊκό τεκμηριωμένων γεγονότων, μέσ από καταγραφές και μνήμες, από ιστορικές αναφορές, από μαρτυρίες, σκιαγραφεί την ιστορική φυσιογνωμία της Πάτρας και των κάτοικων της, από το 1867 ως το 2015, χωρίς να κουράζει με περιττές λεπτομέρειες. Μέσα από ένα οδοιπορικό με μια νοητή αμαξοστοιχία που έντεχνα δημιούργησε, με σταθμούς της τον σεισμό στο Ληξούρι το 1867, την επιδημίας της ευλογίας το 1888, τηνσταφιδική κρίση και δολοφονία του Φραγκόπουλου από τον Μάτσαλη το 1896, την απελευθέρωση της πόλης το 1944, τα δύσκολα χρόνια του εμφυλίου το 1948, το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνομπίλ το 1986, το πόλεμο στον περσικό το 1990, την δολοφονία Τεμπονέρα ένα χρόνο μετά, ως και το δημοψήφισμα του 2015, η συγγραφέας χτίζει μια επικοινωνία ανάμεσα στο αναγνωστικό κοινό και στην ιστορία της πόλης και της Ελλάδας και του προσφέρει μια καινούρια ανάσα και νέα γόνιμα ερεθίσματα για σκέψη.
Μέσα από αναδρομές ηΓιώτα Κοντογεωργοπούλου, ζωντανεύει πολλές ιστορίες με πρωταγωνιστές τους ήρωες του βιβλίου της και τις υφαίνει με τόση μαεστρία μέσα στις σελίδες του και με έναν μοναδικά υπέροχο τρόπο, που κάνει το ταξίδι με την “Μυρωδιά του αχινού” συναρπαστικό από την αρχή ως το τέλος. Το αποτέλεσμα όλου αυτού είναι η πετυχημένη ενσωμάτωση του αναγνώστη με το κείμενο και την ιστορία ενώ σε πολλά σημεία επιτυγχάνεται και η ταύτιση. Η αυτοκρατορία και παντοδυναμία της σταφίδας για παράδειγμα, έφεραν τον πλούτο και την πολυτέλεια στην περιοχή μα ταυτόχρονα και την αλαζονεία και την εκμετάλλευση και πολλά άλλα δεινά που οδήγησαν στην καταστροφή της οικονομίας λόγω της σταφιδικής κρίσης. Η κοινωνία και η ελληνική οικονομία, μέσα από μια σειρά λανθασμένων αποφάσεων και κινήσεων ψυχορραγούσε ακόμη μία φορά και οι πολίτες άμεσα πληττόμενοι έγιναν ακόμα μια φορά πιόνια σε μια σκακιέρα βρόμικων πολιτικοοικονομικών παιχνιδιών, με τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας να σφυρίζουν ανέμελα και ασυνείδητα, τους σκοπούς των χεριών που τάιζαν το καθένα και τότε..όπως και τώρα…
Η γραφή μεστή και κατανοητή. Το βιβλίο χωρισμένο με μικρά κεφάλαια διαβάζετε εύκολα, χωρίς να κάνει κοιλία και να προκαλεί πλήξη στον αναγνώστη καθώς οι συνεχείς ανατροπές τροφοδοτούν το ενδιαφέρον του διαρκώς, κρατώντας το αμείωτο. Η πένα της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου είναι γεμάτη δυναμισμό, διανθισμένη με ένα λεπτό και διακριτικό χιούμορ μα και με ωμό ρεαλισμό όπου χρειάζεται, δεν εκβιάζει συναισθήματα μα και δεν τα στερεί από τον αναγνώστη, τα γεννά μέσα του και τον αφήνει να τα ζει και να τα διαχειρίζεται με τον δικό του τρόπο. Η ατμόσφαιρα της εποχής μεταφέρεται χωρίς φτιασίδια, τοποθετημένη σε σωστά και ισορροπημένα πλαίσια, με γεγονότα και διαλόγους, με ιστορικά στοιχεία και αναλογικά σωστές περιγραφές. Αυτό τόσο ταιριαστό “πάντρεμα” ιστορικών και πραγματικών γεγονότων, μας υπενθυμίζει πως η ιστορία δεν είναι κάτι απρόσωπο και μακρινό, δεν είναι κάτι ξένο που πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους, πάντα καθόριζε την ζωή των ανθρώπων που έζησαν αυτά τα γεγονότα, των προγόνων μας, άρα και τη δική μας ζωή κατά κάποιο τρόπο!
Γρήγορη η αφήγηση, χωρίς να αφήνει κενά, ένα ακόμα αξιοθαύμαστο χαρακτηριστικό του βιβλίου καθώς η ιστορία του είναι πολυεπίπεδη και ταυτόχρονα πολυπρόσωπη χωρίς όμως να μπερδεύει και να δυσκολεύει την αποτύπωση της από τον αναγνώστη πουθενά.
Ο αναγνώστης με κεραίες πάντα τεντωμένες, καθώς κάθε παράγραφος κερδίζει την προσοχή του, μπορεί να εκτιμήσει τα γεγονότα διεισδύοντας στην ιστορία, μέσω μιας απρόσκοπτης αφήγησης και να απολαύσει ένα σημαντικό κείμενο. Από την πρώτη κιόλας σελίδα του βιβλίου είναι ευδιάκριτη και διάχυτη η απόδοση μιας γοητευτικής ατμόσφαιρας χάρη στη γλωσσική αισθητική που επιλέγει η συγγραφέας για να δημιουργήσει απαράμιλλες εικόνες, οι οποίες εντάσσουν τον αναγνώστη στο βάθος της ιστορίας..
Η Γιώτα Κοντογεωργοπούλου δημιουργεί πολλούς ήρωες, οι ιστορίες των οποίων εμπλέκονται αρμονικά σε μια συναρπαστική πλοκή που καθηλώνει και που τελικά τους οδηγεί στη διεκδίκηση των προσωπικών τους παθών και της λύτρωσης. Τα πορτρέτα των ηρώων, άψογα σκιαγραφημένα, το καθένα και ένα μοναδικό ψυχογράφημα, ένα έργο τέχνης, που εκτίθεται στις σελίδες της γκαλερί “Η μυρωδιά του αχινού”. Αυτό εξάλλου είναι και ο λόγος που το βιβλίο αυτό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αμιγώς ιστορικό, μιας και έχει πολλούς χαρακτήρες. Είναι ένα βιβλίο έντονα ψυχογραφικό και αυτό το κάνει ταυτόχρονα βαθιά κοινωνικό. Οι ήρωες είναι άνθρωποι γνωστοί, οικείοι, προσβάσιμοι και απόλυτα συμβατοί με την εικόνα μιας κοινωνίας γεμάτη από τα προβλήματα της εποχής της. Πρόκειται για ανθρώπους διαφορετικούς μεταξύ τους, για ανθρώπους που πασχίζουν να συνυπάρξουν έχοντας ένα παρελθόν να τους βαραίνει, ένα παρόν να τους κυριεύει και ένα μέλλον που τους φοβίζει. Ο καθένας τους κρύβει μέσα του τον δικό του καλό και κακό λύκο..και σε κάθε περίσταση, με κάθε του απόφαση, αποφασίζει ποιον θα ταΐσει..
Διαβάζοντας την “Μυρωδιά του αχινού” ο αναγνώστης θα νιώσει πολλά και θα διερωτηθεί για ακόμα περισσότερα. Τελικά την ζωή μας την καθορίζει μια προ διαγραμμένη μοίρα ή οι επιλογές μας; Πολλά και βροντερά και τα μ��νύματα του βιβλίου με ηχηρότερο αυτό που όσο κρατάει το ταξίδι στις σελίδες του, δικαιολογεί τον τίτλο του.
“Η Μυρωδιά του αχινού”, μια μυρωδιά γεμάτη από την αύρα της θάλασσας όσο ζει σε υγιές περιβάλλον και κοντά στην φύση του. Έξω από αυτήν όμως, η μυρωδιά δυσάρεστη, όπως και η κατάληξη του. Ο άνθρωπος είναι ο αχινός, όσο παραμένει κοντά στην ανθρώπινη φύση του, απολαμβάνει τα δώρα της ζωής, την τρυφερότητα, την καλοσύνη, την αγάπη, τον έρωτα..μακριά από την φύση του γίνεται τοξικός και επικίνδυνος για αυτόν και για τους γύρω του. Μέσα από τις ζωές και τα χαρακτηριστικά των ηρώων του βιβλίου, μπορεί να αναγνωρίσει κανείς κομμάτια του εαυτού του ή να του θυμίσουν ανθρώπους γύρω του.. Και να καταλάβει πολλά.. Τα αγκάθια του αχινού είναι η θωράκιση του, η ασπίδα του απέναντι σε ότι τον απειλεί. Το καθένα τους το απέκτησε μετά από πολλές εσωτερικές μάχες, προσωπικά βιώματα που μπορεί να ξεκινούν και από την παιδική του ηλικία ακόμα, που του άφησαν πολλές πληγές, μετά από πτώσεις, απογοητεύσεις, πόνο.. Τα αγκάθια του αχινού είναι τα τείχη προστασίας του, κρατάνε μακριά όποιον και ότι προσπαθήσει να τον πονέσει κι άλλο, τον κάνουν να δείχνει δυνατός, κρύβοντας το τρυφερό και ευαίσθητο περιεχόμενο του.. Τα αγκάθια του αχινού είναι η άμυνα του απέναντι σε κάθε απειλή που θέλει να του στερήσει αυτή την υπέροχη μυρωδιά που κρύβεται μέσα του..
Η “Μυρωδιά του αχινού” είναι ένα ταξίδι που σκορπά απλόχερα μαγεία καθώς φέρνει στο φως μυρωδιές από αξίες ξεχασμένες και καταδικασμένες στα σκοτάδια του βυθού της ψυχής.. της ψυχής μας και αυτό είναι ένα ταξίδι που πρέπει συχνά να κάνουμε για να μην χρειάζεται να την περιβάλλουμε.. με αγκάθια! Η “Μυρωδιά του αχινού” είναι ένα ταξίδι που θα μας μάθει πως να αναγνωρίζουμε τους ανθρώπους-αχινούς δίπλα μας, να καταλάβουμε γιατί θωρακίστηκαν πίσω από αγκάθια, μα και να τους βοηθήσουμε να απαλλαχθούν από αυτά, γιατί μόνο τότε θα πληγώνονται μα και θα μας πληγώνουν λιγότερο..
Ευχαριστώ πολύ την συγγραφέα Γιώτα Κοντογεωργοπούλου, για το ταξίδι που με πήγε μέσω του βιβλίου της, για τις μυρωδιές που ανακάλυψα χάρη σε αυτό και δεν θα ξεχάσω ποτέ και για την νέα οπτική που μου χάρισε, αχινός ναι…αλλά γιατί;;
December 15, 2021
Η Μυρωδιά του Αχινού είναι από τα βιβλία που δε σε αφήνουν σε ησυχία για μέρες. Το κλείνεις με μία πικρία που τελείωσε, αλλά τα πρόσωπα, η ατμοσφαιρικότητα του και οι καταστάσεις παραμένουν στο μυαλό σου.
Η ιστορία αρχίζει με μία διαθήκη και ο αναγνώστης ήδη νιώθει την ανάγκη να καταβροχθίσει τις εξελίξεις. Αυτή η ανάγκη σε πάει μέχρι την τελευταία σελίδα!
Πανέξυπνη πλοκή.
Σημαντική έρευνα και γνώση σε ιστορικά γεγονότα. Ρεαλιστικοί χαρακτήρες και ισχυροί ‘παίκτες’ της ιστορίας.
Δομημένο πανέξυπνα και έμπειρα.
Γραφή δυναμική, γεμάτη χρώματα κι εικόνες.
Η Γιώτα Κοντογεωργοπούλου είναι μία υπέροχη storyteller.
Θερμά συγχαρητήρια στη συγγραφέα για τη δουλειά της. Περιμένω το επόμενο με αγωνία.
Η ιστορία αρχίζει με μία διαθήκη και ο αναγνώστης ήδη νιώθει την ανάγκη να καταβροχθίσει τις εξελίξεις. Αυτή η ανάγκη σε πάει μέχρι την τελευταία σελίδα!
Πανέξυπνη πλοκή.
Σημαντική έρευνα και γνώση σε ιστορικά γεγονότα. Ρεαλιστικοί χαρακτήρες και ισχυροί ‘παίκτες’ της ιστορίας.
Δομημένο πανέξυπνα και έμπειρα.
Γραφή δυναμική, γεμάτη χρώματα κι εικόνες.
Η Γιώτα Κοντογεωργοπούλου είναι μία υπέροχη storyteller.
Θερμά συγχαρητήρια στη συγγραφέα για τη δουλειά της. Περιμένω το επόμενο με αγωνία.
December 9, 2020
Ένα ταξίδι που ξεκινά από τα χρόνια της Ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα και τελειώνει στις μέρες του δημοψηφίσματος του 2015.
Μια πόλη-σταθμός, η Πάτρα και οι ιστορικές διαδρομές μέσα της, καταγράφουν την εξέλιξή της.
Δύο οικογένειες ενώνονται και κληροδοτούν στους απογόνους τους όλα εκείνα τα ανομολόγητα, εκείνα που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Τα κρυφά μυστικά τους, τα πάθη τους, τις ανάγκες τους είτε οικονομικές είτε ερωτικές, την κοινωνική τους φυσιογνωμία, την καθημερινότητά τους και τις ιδιαιτερότητές τους.
Η συγγραφέας κολυμπά σε μια θάλασσα γεμάτη από μαύρα αγκάθια και η πόλη που την αγκαλιάζει παλεύει στη διάρκεια των χρόνων να απαλλαχθεί από τη μυρωδιά του αχινού.
Πρόκειται για ένα κοινωνικό - ιστορικό μυθιστόρημα που απαρτίζεται από πολλά ονόματα-ήρωες. Όλοι ιδιαίτεροι χαρακτήρες, περπατούν μέσα στα χρόνια ύστερα από τη σημαντική έρευνα της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου, όσον αφορά την ιστορία της Ελλάδας αλλά ξεκάθαρα στοχευμένα της ιδιαίτερης πατρίδας της, την Πάτρα.
Οι στάσεις που έκανε στις σελίδες της ιστορίας είναι αρκετές, με έμφαση ομως στην άνοδο και την πτώση του σταφιδεμπορίου και επίσης αναφορές που θα γράψουν τη νεότερη ιστορία όπως η δολοφονία του Τεμπονέρα.
Τα μέλη των δύο οικογενειών ξεθάβουν μέσα από διαθήκες ανθρώπινες πράξεις που οδήγησαν κάποιους στην τρέλα και στον θάνατο.
Ανακαλύπτουν ποινές προερχόμενες μέσα από μονομερείς έρωτες.
Αναγνωρίζουν τα παιδιά εκείνα που, ουσιαστικά, γεύτηκαν το κοινωνικό ψέμα. Πρόσωπα υπαρκτά στις ζωές τους, στερημένα της αλήθειας και της αγάπης, βλέμματα γεμάτα πίκρα, πόνο και θάνατο.
Στις μέρες του δημοφηφίσματος στο νεοκλασικό της οδού Κορίνθου, ξετυλίγουν το κουβάρι των μυστικών και προσπαθούν να σπάσουν τους τοίχους που, ομολογημένα, κληρονόμησαν.
Μεγίστη η ανάλυση όλων των χαρακτήρων. Εξαιρετική η πλοκή σε όλες τις στάσεις και τα πισωγυρίσματα της ιστορίας.
Ωμός ρεαλισμός ορισμένων ηρώων και ιδιάζουσα η εξιχνίαση των επιλογών τους.
Προδιαγεγγραμμένες μοίρες μέσα από αυταρχικούς ανθρώπους γεμάτους εγωϊσμό και κυνισμό.
Απολυταρχικά καθεστώτα οικογενειών.
Κακοποιημένες παιδικές ζωές και, ακολούθως, ψυχές.
Μέσα από όλη αυτή τη σκοτεινιά η γραφή της συγγραφέως είναι τρυφερή και ελπιδοφόρα. Γράφει γλυκά όσο κι αν τα λόγια της πονούν. Γράφει ορθά και γνωρίζει άπταιστα ελληνικά. Μας διδάσκει ότι ο πόνος γιατρεύεται πάντα, όχι όμως εύκολα και όμορφα.
Μας διαχέει την κατανόησή της και μας ξεκαθαρίζει ότι το ζητούμενό της είναι η αποκατάσταση της αλήθειας και εντέλει η λύτρωση των φίλων της. Αναζητά μέσα στο υπέροχο αυτό βιβλίο το δικαίωμα στη ζωή και στην αγάπη.
Μπράβο!
Μια πόλη-σταθμός, η Πάτρα και οι ιστορικές διαδρομές μέσα της, καταγράφουν την εξέλιξή της.
Δύο οικογένειες ενώνονται και κληροδοτούν στους απογόνους τους όλα εκείνα τα ανομολόγητα, εκείνα που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Τα κρυφά μυστικά τους, τα πάθη τους, τις ανάγκες τους είτε οικονομικές είτε ερωτικές, την κοινωνική τους φυσιογνωμία, την καθημερινότητά τους και τις ιδιαιτερότητές τους.
Η συγγραφέας κολυμπά σε μια θάλασσα γεμάτη από μαύρα αγκάθια και η πόλη που την αγκαλιάζει παλεύει στη διάρκεια των χρόνων να απαλλαχθεί από τη μυρωδιά του αχινού.
Πρόκειται για ένα κοινωνικό - ιστορικό μυθιστόρημα που απαρτίζεται από πολλά ονόματα-ήρωες. Όλοι ιδιαίτεροι χαρακτήρες, περπατούν μέσα στα χρόνια ύστερα από τη σημαντική έρευνα της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου, όσον αφορά την ιστορία της Ελλάδας αλλά ξεκάθαρα στοχευμένα της ιδιαίτερης πατρίδας της, την Πάτρα.
Οι στάσεις που έκανε στις σελίδες της ιστορίας είναι αρκετές, με έμφαση ομως στην άνοδο και την πτώση του σταφιδεμπορίου και επίσης αναφορές που θα γράψουν τη νεότερη ιστορία όπως η δολοφονία του Τεμπονέρα.
Τα μέλη των δύο οικογενειών ξεθάβουν μέσα από διαθήκες ανθρώπινες πράξεις που οδήγησαν κάποιους στην τρέλα και στον θάνατο.
Ανακαλύπτουν ποινές προερχόμενες μέσα από μονομερείς έρωτες.
Αναγνωρίζουν τα παιδιά εκείνα που, ουσιαστικά, γεύτηκαν το κοινωνικό ψέμα. Πρόσωπα υπαρκτά στις ζωές τους, στερημένα της αλήθειας και της αγάπης, βλέμματα γεμάτα πίκρα, πόνο και θάνατο.
Στις μέρες του δημοφηφίσματος στο νεοκλασικό της οδού Κορίνθου, ξετυλίγουν το κουβάρι των μυστικών και προσπαθούν να σπάσουν τους τοίχους που, ομολογημένα, κληρονόμησαν.
Μεγίστη η ανάλυση όλων των χαρακτήρων. Εξαιρετική η πλοκή σε όλες τις στάσεις και τα πισωγυρίσματα της ιστορίας.
Ωμός ρεαλισμός ορισμένων ηρώων και ιδιάζουσα η εξιχνίαση των επιλογών τους.
Προδιαγεγγραμμένες μοίρες μέσα από αυταρχικούς ανθρώπους γεμάτους εγωϊσμό και κυνισμό.
Απολυταρχικά καθεστώτα οικογενειών.
Κακοποιημένες παιδικές ζωές και, ακολούθως, ψυχές.
Μέσα από όλη αυτή τη σκοτεινιά η γραφή της συγγραφέως είναι τρυφερή και ελπιδοφόρα. Γράφει γλυκά όσο κι αν τα λόγια της πονούν. Γράφει ορθά και γνωρίζει άπταιστα ελληνικά. Μας διδάσκει ότι ο πόνος γιατρεύεται πάντα, όχι όμως εύκολα και όμορφα.
Μας διαχέει την κατανόησή της και μας ξεκαθαρίζει ότι το ζητούμενό της είναι η αποκατάσταση της αλήθειας και εντέλει η λύτρωση των φίλων της. Αναζητά μέσα στο υπέροχο αυτό βιβλίο το δικαίωμα στη ζωή και στην αγάπη.
Μπράβο!
April 30, 2020
<< Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΧΙΝΟΥ>>
Το πρώτο μυθιστόρημα της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου με τον ιδιαίτερο και πρωτότυπο τίτλο <<η μυρωδιά του αχινου>> , το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ωκεανίδα μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις . Έχουμε ένα προσεγμένο μυθιστόρημα από το εξώφυλλο μέχρι την τελευταία του σελίδα . Η ίδια επαγγέλεται δημοσιογράφος αλλά είμαι βέβαιη πως δε θα <<μείνει >> μόνο εκεί αλλά θα μεταπηδήσει στο χώρο του βιβλίου. Πλέον σε αυτόν προστέθηκε μια νέα παρουσία ,άξια πένα .
Ένα μυθιστόρημα που κινείται σε τρεις χρόνους με πρωταγωνίστριες τρεις οικογένειες . Από το Ληξούρι στα τέλη του 19ου αιώνα περνάμε στην Πάτρα σε ένα νεοκλασικό στην οδό Κορίνθου ,το οποίο θα στοιχειώσει τις ζωές πολλών ανθρώπων μέχρι το 2015 , παραμονές δημοψηφίσματος . Μια διαθήκη θα πυροδοτήσει εξελιξεις και μυστικά ετών καλά καταχωνιασμένα στο χρονοντούλαπο των τριών αυτών οικογενειών ,θα έρθουν στο φως και θα φωτίσουν λάθη και πάθη του παρελθόντος .
Λοιπόν, η συγγραφέας εξύφανε μια πολυεπίπεδη και ταυτόχρονα πολυπρόσωπη ιστορία , αφού χωρίς καμία διάθεση υπερβολής τριάντα πρόσωπα παρελαύνουν μπροστά στα μάτια μας ακολουθώντας τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στην πολύπαθη Ελλάδα . Ένα μυθιστόρημα που σε κερδίζει για την καθηλωτική του πλοκή αλλά και για το ότι είναι ένα κράμα που συνδυάζει τα πάντα και πιο συγκεκριμένα ένα ταξίδι στο χωροχρόνο με συνοδοιπόρους πολλούς και ιδιαίτερους ήρωες . Ο αναγνωστης πρέπει καθώς ρουφα τις σελίδες του να έχει στραμμένες τις κεραίες του στα γεγονότα καθώς η ιστορία είναι πολυσύνθετη . Η συγγραφέας παρέδωσε ένα κοινωνικό μυθιστόρημα ποτισμένο με καταστροφικές δόσεις έρωτα και με ιστορικές και πολιτικές προεκτάσεις στον απαιτητικό αναγνώστη που θέλει να ταξιδέψει αλλά ταυτόχρονα αυτό το ταξίδι του αφήνει τις γεύσεις του ,κυρίως γλυκόπικρες . Πικρές ,γιατί τα πρόσωπα είναι τραγικά έρμαια των παθών και των λαθών τους , κάποια τα μισείς , άλλα τα συμπονεις όμως όλα τους παίρνουν αυτό που τους επιφυλάσσει η μοίρα αλλά πάντα με γλυκό τρόπο καθώς η Κοντογεωργοπουλου κέντα με τη γραφή της σεβόμενη τους αναγνώστες της . Δεν είναι από τα εύκολα αναγνώσματα . Καθώς διαβάζεις με προσοχή ταυτόχρονα πυροδοτούνται σκέψεις για τη ζωή, το πεπρωμένο , τα κρίματα και τα πάθη .
Συνδυάζοντας άψογα την ιστορική γνώση και τις πολιτικες εξελιξεις με την υπόθεση του δράματος των τριών οικογενειών η συγγραφέας με παραστατικό τρόπο σε τοποθετεί στο σκηνικό του δράματος . Άριστη χειρίστρια του λόγου αποτυπώνει μαεστρικά καταστάσεις και συναισθήματα των ηρώων της με πλούσιο λεξιλόγιο και με εικονοπλαστικη δεινότητα . Η γραφή της πάλλεται από ένταση και σασπενς και ρέει άψογα . Αν και είναι ένα ογκώδες και πυκνογραμμένο μυθιστόρημα δεν σε κουράζει αλλά ούτε και πλατιαζει με ανούσιες λεπτομέρειες . Ιδιαίτερα θα ήθελα να σας επισημάνω πως στο κομμάτι της σκιαγράφησης χαρακτήρων είναι άψογη καθώς η ηθογραφηση είναι ενδελεχής και άρτια πετυχαίνοντας να κάνει τους ήρωες κομμάτι μιας ιστοριας δύσκολης . Αυτή , λοιπόν, κρύβει μυστικά και ειδικότερα προς το τέλος όσα αποκαλύπτονται σοκάρουν αλλά ταυτόχρονα λυτρώνουν και επεξηγούνται πολλά ...και κυρίως το συμβολικό τίτλο του βιβλίο .
<<Η μυρωδιά του αχινου >> μου άρεσε παρά πολύ για όλα όσα σας προανέφερα καθώς δε συναντάς σήμερα βιβλία που για να γραφούν γίνεται διεξοδική έρευνα αλλά κυρίως ,γιατί σύστησε στους αναγνώστες μια λογοτεχνική πενα με ταλέντο και άποψη . Μπράβο στην συγγραφέα για αυτήν την άρτια και προσεγμένη πρώτη της δουλειά . Είμαι σίγουρη πως ένα αστέρι στο συγγραφικό πάνθεο γεννήθηκε .
Το πρώτο μυθιστόρημα της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου με τον ιδιαίτερο και πρωτότυπο τίτλο <<η μυρωδιά του αχινου>> , το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ωκεανίδα μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις . Έχουμε ένα προσεγμένο μυθιστόρημα από το εξώφυλλο μέχρι την τελευταία του σελίδα . Η ίδια επαγγέλεται δημοσιογράφος αλλά είμαι βέβαιη πως δε θα <<μείνει >> μόνο εκεί αλλά θα μεταπηδήσει στο χώρο του βιβλίου. Πλέον σε αυτόν προστέθηκε μια νέα παρουσία ,άξια πένα .
Ένα μυθιστόρημα που κινείται σε τρεις χρόνους με πρωταγωνίστριες τρεις οικογένειες . Από το Ληξούρι στα τέλη του 19ου αιώνα περνάμε στην Πάτρα σε ένα νεοκλασικό στην οδό Κορίνθου ,το οποίο θα στοιχειώσει τις ζωές πολλών ανθρώπων μέχρι το 2015 , παραμονές δημοψηφίσματος . Μια διαθήκη θα πυροδοτήσει εξελιξεις και μυστικά ετών καλά καταχωνιασμένα στο χρονοντούλαπο των τριών αυτών οικογενειών ,θα έρθουν στο φως και θα φωτίσουν λάθη και πάθη του παρελθόντος .
Λοιπόν, η συγγραφέας εξύφανε μια πολυεπίπεδη και ταυτόχρονα πολυπρόσωπη ιστορία , αφού χωρίς καμία διάθεση υπερβολής τριάντα πρόσωπα παρελαύνουν μπροστά στα μάτια μας ακολουθώντας τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στην πολύπαθη Ελλάδα . Ένα μυθιστόρημα που σε κερδίζει για την καθηλωτική του πλοκή αλλά και για το ότι είναι ένα κράμα που συνδυάζει τα πάντα και πιο συγκεκριμένα ένα ταξίδι στο χωροχρόνο με συνοδοιπόρους πολλούς και ιδιαίτερους ήρωες . Ο αναγνωστης πρέπει καθώς ρουφα τις σελίδες του να έχει στραμμένες τις κεραίες του στα γεγονότα καθώς η ιστορία είναι πολυσύνθετη . Η συγγραφέας παρέδωσε ένα κοινωνικό μυθιστόρημα ποτισμένο με καταστροφικές δόσεις έρωτα και με ιστορικές και πολιτικές προεκτάσεις στον απαιτητικό αναγνώστη που θέλει να ταξιδέψει αλλά ταυτόχρονα αυτό το ταξίδι του αφήνει τις γεύσεις του ,κυρίως γλυκόπικρες . Πικρές ,γιατί τα πρόσωπα είναι τραγικά έρμαια των παθών και των λαθών τους , κάποια τα μισείς , άλλα τα συμπονεις όμως όλα τους παίρνουν αυτό που τους επιφυλάσσει η μοίρα αλλά πάντα με γλυκό τρόπο καθώς η Κοντογεωργοπουλου κέντα με τη γραφή της σεβόμενη τους αναγνώστες της . Δεν είναι από τα εύκολα αναγνώσματα . Καθώς διαβάζεις με προσοχή ταυτόχρονα πυροδοτούνται σκέψεις για τη ζωή, το πεπρωμένο , τα κρίματα και τα πάθη .
Συνδυάζοντας άψογα την ιστορική γνώση και τις πολιτικες εξελιξεις με την υπόθεση του δράματος των τριών οικογενειών η συγγραφέας με παραστατικό τρόπο σε τοποθετεί στο σκηνικό του δράματος . Άριστη χειρίστρια του λόγου αποτυπώνει μαεστρικά καταστάσεις και συναισθήματα των ηρώων της με πλούσιο λεξιλόγιο και με εικονοπλαστικη δεινότητα . Η γραφή της πάλλεται από ένταση και σασπενς και ρέει άψογα . Αν και είναι ένα ογκώδες και πυκνογραμμένο μυθιστόρημα δεν σε κουράζει αλλά ούτε και πλατιαζει με ανούσιες λεπτομέρειες . Ιδιαίτερα θα ήθελα να σας επισημάνω πως στο κομμάτι της σκιαγράφησης χαρακτήρων είναι άψογη καθώς η ηθογραφηση είναι ενδελεχής και άρτια πετυχαίνοντας να κάνει τους ήρωες κομμάτι μιας ιστοριας δύσκολης . Αυτή , λοιπόν, κρύβει μυστικά και ειδικότερα προς το τέλος όσα αποκαλύπτονται σοκάρουν αλλά ταυτόχρονα λυτρώνουν και επεξηγούνται πολλά ...και κυρίως το συμβολικό τίτλο του βιβλίο .
<<Η μυρωδιά του αχινου >> μου άρεσε παρά πολύ για όλα όσα σας προανέφερα καθώς δε συναντάς σήμερα βιβλία που για να γραφούν γίνεται διεξοδική έρευνα αλλά κυρίως ,γιατί σύστησε στους αναγνώστες μια λογοτεχνική πενα με ταλέντο και άποψη . Μπράβο στην συγγραφέα για αυτήν την άρτια και προσεγμένη πρώτη της δουλειά . Είμαι σίγουρη πως ένα αστέρι στο συγγραφικό πάνθεο γεννήθηκε .
October 1, 2020
Το πρώτο μυθιστόρημα της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου, με τίτλο «Η μυρωδιά του αχινού» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, αφορά στη ζωή τριών οικογενειών και καλύπτει ιστορικά σχεδόν δυο αιώνες. Η ιστορία ξεκινά, χρονικά, στο Ληξούρι στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν γίνονται οι διαπραγματεύσεις για την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, μια περίοδο η οποία ομολογουμένως, δεν είναι πολύ γνωστή στο σύγχρονο Έλληνα. Καθώς η ιστορία προχωράει, οδηγούμαστε στην Πάτρα κι από εκεί στην Ελλάδα του σήμερα και συγκεκριμένα, στο 2015, παραμονές του περιβόητου δημοψηφίσματος.
Στο συγγραφικό ντεμπούτο της λοιπόν, η Γιώτα Κοντογεωργοπούλου έχει καταφέρει να μας προσφέρει σε ίσες δόσεις τις ιστορικές και πολιτικές εξελίξεις και την κοινωνική και πολιτισμική πραγματικότητα των χρονικών περιόδων που πραγματεύεται. Η ιστορία παίζει μπρος και πίσω στα χρόνια , σε μια λούπα έντεχνα σχεδιασμένη, ώστε να θέτει σε κατάσταση αναμονής τον αναγνώστη, ο οποίος αγωνιά για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι διάλογοι διακρίνονται από πλαστικότητα κι ενίοτε θυμίζουν και θεατρική παράσταση. Οι χαρακτήρες -πάρα πολλοί αριθμητικά- είναι καλοσχεδιασμένοι και μεστοί. Αν και ογκώδες και πυκνογραμμένο, το βιβλίο είναι χωρισμένο σε μικρά και γρήγορα κεφάλαια. Η πλοκή έχει τη χροιά κοινωνικού/ιστορικού μυθιστορήματος ωστόσο, ο τρόπος που τη χειρίζεται, η εικονοπλαστική δεινότητα, το όμορφο λεξιλόγιο, μετατρέπουν το βιβλίο σε ένα βιογραφικό δράμα το οποίο θα μπορούσε με επιτυχία, να μεταφερθεί στη μικρή οθόνη.
Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα πραγματικά τολμηρό εγχείρημα αφού η συγγραφέας δεν έχει να διαχειριστεί μόνο τον όγκο των πληροφοριών, οι οποίες προκύπτουν μετά από 150 και βάλε, χρόνια ιστορίας αλλά και τα πολλά και διαφορετικά πρόσωπα που συμμετέχουν σε αυτό. Παρ’ όλες όμως τις όποιες δυσκολίες μπορεί να προέκυψαν, θεωρώ ότι η κυρία Κοντογεωργοπούλου κατάφερε να πετύχει το στόχο της και να μας προσφέρει ένα πολύ όμορφο ιστορικό μυθιστόρημα, με βαθιά και ενδιαφέροντα ψυχογραφήματα. Η ενασχόλησή της με τη δημοσιογραφία, τη βοήθησε στην έρευνα της, είμαι σίγουρη.
Κάτι που με βασάνισε στην ανάγνωση του βιβλίου, ήταν η ύπαρξη τόσων πολλών ονομάτων. Κάποια στιγμή δε με βοήθησαν καν οι σημειώσεις μου, για το ποιος είναι ποιος κι έπρεπε να γυρίσω μερικά κεφάλαια πίσω για να θυμηθώ. Μια γραμμική αποτύπωση, εν είδει γενεαλογικού δένδρου, στην αρχή ή στο τέλος του βιβλίου, σίγουρα θα βοηθούσε. Ωστόσο, κατανοώ ότι δε θα μπορούσε να μην συμπεριλάβει το πλήθος αυτό των προσώπων, χωρίς να επηρεαστεί το τελικό αποτέλεσμα του βιβλίου. Κάθε χαρακτήρας που αναφέρεται, κύριος ή δευτερεύοντας, έχει λόγο ύπαρξης και υποστηρίζει με τον τρόπο του την πλοκή.
Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να κάνω αναφορά στην όμορφη και περιποιημένη έκδοση, το υπέροχο εξώφυλλο, με τον ευρηματικό και συμβολικό τίτλο. Ήταν αυτά που τράβηξαν αρχικά την προσοχή μου κι ακόμα τα θεωρώ πολύ πετυχημένα. Στη συνέχεια, διαβάζοντας το βιβλίο με ξάφνιασαν ευχάριστα, οι ευφυείς κι ευφάνταστοι τίτλοι των κεφαλαίων, που είναι απόλυτα ταιριαστοί με το περιεχόμενο του εκάστοτε κεφαλαίου και αφορούν σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο.
Αν λοιπόν αγαπάς την Ιστορία και τα ταξίδια σε αυτή, αν σου αρέσει να καταδύεσαι στα έγκατα της ψυχής των ανθρώπων, αν δε φοβάσαι να αγαπήσεις ή να αντιπαθήσεις με όλη σου την ψυχή, τότε σου προτείνω να μην προσπεράσεις τη «Μυρωδιά του Αχινού». Θα το ευχαριστηθείς!
Μερικά αποσπάσματα που ξεχώρισα:
- Το μεγάλο ταξίδι είναι αυτό που κάνουμε μέσα μας.
- Ο εφιάλτης δε έχει φίλους.
- Η υγρασία έχει φτιάξει στα μάτια του ομίχλη.
- Το οφθαλμόν εναντίον οθφαλμού μας κάνει τυφλούς, τυφλούς και μόνους.
- Η Κυριακή είναι ο δήμιος της εβδομάδας. Δεν έχει οίκτο. Συνοψίζει τη ζωή σου και διαβάζει την περίληψη - το πρωί από τον άμβωνα των δαιμόνων σου.
- Δεν είναι τυχαίο ότι οι λερωμένες πράξεις φοράνε καθαρά πουκάμισα.
Καλές αναγνώσεις!
Δείτε την άποψη στο blog μας: https://bit.ly/2HDwOye
Στο συγγραφικό ντεμπούτο της λοιπόν, η Γιώτα Κοντογεωργοπούλου έχει καταφέρει να μας προσφέρει σε ίσες δόσεις τις ιστορικές και πολιτικές εξελίξεις και την κοινωνική και πολιτισμική πραγματικότητα των χρονικών περιόδων που πραγματεύεται. Η ιστορία παίζει μπρος και πίσω στα χρόνια , σε μια λούπα έντεχνα σχεδιασμένη, ώστε να θέτει σε κατάσταση αναμονής τον αναγνώστη, ο οποίος αγωνιά για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι διάλογοι διακρίνονται από πλαστικότητα κι ενίοτε θυμίζουν και θεατρική παράσταση. Οι χαρακτήρες -πάρα πολλοί αριθμητικά- είναι καλοσχεδιασμένοι και μεστοί. Αν και ογκώδες και πυκνογραμμένο, το βιβλίο είναι χωρισμένο σε μικρά και γρήγορα κεφάλαια. Η πλοκή έχει τη χροιά κοινωνικού/ιστορικού μυθιστορήματος ωστόσο, ο τρόπος που τη χειρίζεται, η εικονοπλαστική δεινότητα, το όμορφο λεξιλόγιο, μετατρέπουν το βιβλίο σε ένα βιογραφικό δράμα το οποίο θα μπορούσε με επιτυχία, να μεταφερθεί στη μικρή οθόνη.
Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα πραγματικά τολμηρό εγχείρημα αφού η συγγραφέας δεν έχει να διαχειριστεί μόνο τον όγκο των πληροφοριών, οι οποίες προκύπτουν μετά από 150 και βάλε, χρόνια ιστορίας αλλά και τα πολλά και διαφορετικά πρόσωπα που συμμετέχουν σε αυτό. Παρ’ όλες όμως τις όποιες δυσκολίες μπορεί να προέκυψαν, θεωρώ ότι η κυρία Κοντογεωργοπούλου κατάφερε να πετύχει το στόχο της και να μας προσφέρει ένα πολύ όμορφο ιστορικό μυθιστόρημα, με βαθιά και ενδιαφέροντα ψυχογραφήματα. Η ενασχόλησή της με τη δημοσιογραφία, τη βοήθησε στην έρευνα της, είμαι σίγουρη.
Κάτι που με βασάνισε στην ανάγνωση του βιβλίου, ήταν η ύπαρξη τόσων πολλών ονομάτων. Κάποια στιγμή δε με βοήθησαν καν οι σημειώσεις μου, για το ποιος είναι ποιος κι έπρεπε να γυρίσω μερικά κεφάλαια πίσω για να θυμηθώ. Μια γραμμική αποτύπωση, εν είδει γενεαλογικού δένδρου, στην αρχή ή στο τέλος του βιβλίου, σίγουρα θα βοηθούσε. Ωστόσο, κατανοώ ότι δε θα μπορούσε να μην συμπεριλάβει το πλήθος αυτό των προσώπων, χωρίς να επηρεαστεί το τελικό αποτέλεσμα του βιβλίου. Κάθε χαρακτήρας που αναφέρεται, κύριος ή δευτερεύοντας, έχει λόγο ύπαρξης και υποστηρίζει με τον τρόπο του την πλοκή.
Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να κάνω αναφορά στην όμορφη και περιποιημένη έκδοση, το υπέροχο εξώφυλλο, με τον ευρηματικό και συμβολικό τίτλο. Ήταν αυτά που τράβηξαν αρχικά την προσοχή μου κι ακόμα τα θεωρώ πολύ πετυχημένα. Στη συνέχεια, διαβάζοντας το βιβλίο με ξάφνιασαν ευχάριστα, οι ευφυείς κι ευφάνταστοι τίτλοι των κεφαλαίων, που είναι απόλυτα ταιριαστοί με το περιεχόμενο του εκάστοτε κεφαλαίου και αφορούν σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο.
Αν λοιπόν αγαπάς την Ιστορία και τα ταξίδια σε αυτή, αν σου αρέσει να καταδύεσαι στα έγκατα της ψυχής των ανθρώπων, αν δε φοβάσαι να αγαπήσεις ή να αντιπαθήσεις με όλη σου την ψυχή, τότε σου προτείνω να μην προσπεράσεις τη «Μυρωδιά του Αχινού». Θα το ευχαριστηθείς!
Μερικά αποσπάσματα που ξεχώρισα:
- Το μεγάλο ταξίδι είναι αυτό που κάνουμε μέσα μας.
- Ο εφιάλτης δε έχει φίλους.
- Η υγρασία έχει φτιάξει στα μάτια του ομίχλη.
- Το οφθαλμόν εναντίον οθφαλμού μας κάνει τυφλούς, τυφλούς και μόνους.
- Η Κυριακή είναι ο δήμιος της εβδομάδας. Δεν έχει οίκτο. Συνοψίζει τη ζωή σου και διαβάζει την περίληψη - το πρωί από τον άμβωνα των δαιμόνων σου.
- Δεν είναι τυχαίο ότι οι λερωμένες πράξεις φοράνε καθαρά πουκάμισα.
Καλές αναγνώσεις!
Δείτε την άποψη στο blog μας: https://bit.ly/2HDwOye
September 27, 2020
Ένα πολύ - πολύ δυνατό μυθιστόρημα. Η «μυρωδιά του αχινού» ξεκινάει με την βιομηχανική επανάσταση και φτάνει μέχρι το δημοψήφισμα του 2015. Γυρίζοντας τις σελίδες ξεδιπλώνεται μπροστά μας τόσο η ιστορία της οικογένειας Παπαπάνου όσο και η ιστορία της νεότερης Ελλάδας.
Ο λόγος της συγγραφέως προσαρμόζεται ανάλογα με την εποχή/κεφάλαιο κάτι αρκετά αξιοσημείωτο δημιουργώντας ένα αρκετά διαφορετικό κι ενδιαφέρον ανάγνωσμα.
Οι πέντε γενιές Παπαπάνων παρουσιάζουν την καλογραμμένη ιστορία τους δίνοντας μας μια πανέμορφη ιστορία με αρκετά πλεγμένες ζωές. Γίνεσαι κοινωνός της ζωής τους. Άλλους τους συμπαθείς αμέσως και άλλους προς… το τέλος.
Τα μικρά κεφάλαια του βιβλίου ξεκουράζουν αρκετά τον αναγνώστη σε αυτό το μεγάλο βιβλίο (ας μην ξεχνάμε ότι πρέπει να αναλυθούν οι ζωές πέντε γενεών).
Είναι ένα βιβλίο από αυτά που παρουσιάζουν την κοινωνία καθώς και την οικογένεια χωρίς φκιασίδια. Βλέπουμε πως οι επιλογές καθορίζουν όχι μόνο την ζωή του εκάστοτε πρωταγωνιστή άλλα και εκείνες των επόμενων γενεών.
Περνώντας τα κεφάλαια αναρωτιέσαι ποιος είναι το θύμα, ποιος ο θύτης μα και πως η ζωή δίνει στον καθένα αυτό που του αναλογεί.
Μέσα από το βιβλίο διαφαίνεται και η έρευνα που έχει κάνει η συγγραφέας ώστε να αποδώσει όσο πιο άρτια γίνεται την κάθε εποχή.
Λόγω των πολλών ονομάτων μα κυρίως των εποχών πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος για να μην μπερδέψεις τα πρόσωπα.
Η γραφή της συγγραφέως δυνατή δεν σε αφήνει επ’ ουδενί να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου, θέλεις να διαβάσεις λίγο ακόμα και λίγο ακόμα μέχρι να φτάσεις στο τέλος.
Αν αναλογιστεί κανείς δε, πως αυτό είναι το πρώτο βιβλίο της τότε στο μέλλον μας περιμένουν πολλές υπέροχες αναγνωστικές εμπειρίες.
Ο λόγος της συγγραφέως προσαρμόζεται ανάλογα με την εποχή/κεφάλαιο κάτι αρκετά αξιοσημείωτο δημιουργώντας ένα αρκετά διαφορετικό κι ενδιαφέρον ανάγνωσμα.
Οι πέντε γενιές Παπαπάνων παρουσιάζουν την καλογραμμένη ιστορία τους δίνοντας μας μια πανέμορφη ιστορία με αρκετά πλεγμένες ζωές. Γίνεσαι κοινωνός της ζωής τους. Άλλους τους συμπαθείς αμέσως και άλλους προς… το τέλος.
Τα μικρά κεφάλαια του βιβλίου ξεκουράζουν αρκετά τον αναγνώστη σε αυτό το μεγάλο βιβλίο (ας μην ξεχνάμε ότι πρέπει να αναλυθούν οι ζωές πέντε γενεών).
Είναι ένα βιβλίο από αυτά που παρουσιάζουν την κοινωνία καθώς και την οικογένεια χωρίς φκιασίδια. Βλέπουμε πως οι επιλογές καθορίζουν όχι μόνο την ζωή του εκάστοτε πρωταγωνιστή άλλα και εκείνες των επόμενων γενεών.
Περνώντας τα κεφάλαια αναρωτιέσαι ποιος είναι το θύμα, ποιος ο θύτης μα και πως η ζωή δίνει στον καθένα αυτό που του αναλογεί.
Μέσα από το βιβλίο διαφαίνεται και η έρευνα που έχει κάνει η συγγραφέας ώστε να αποδώσει όσο πιο άρτια γίνεται την κάθε εποχή.
Λόγω των πολλών ονομάτων μα κυρίως των εποχών πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος για να μην μπερδέψεις τα πρόσωπα.
Η γραφή της συγγραφέως δυνατή δεν σε αφήνει επ’ ουδενί να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου, θέλεις να διαβάσεις λίγο ακόμα και λίγο ακόμα μέχρι να φτάσεις στο τέλος.
Αν αναλογιστεί κανείς δε, πως αυτό είναι το πρώτο βιβλίο της τότε στο μέλλον μας περιμένουν πολλές υπέροχες αναγνωστικές εμπειρίες.
Read
February 2, 2020Το τελειωσα σε 2 μονο μερες!!! Το βιβλιο αυτο ειναι απλα ΤΕΛΕΙΟ!! Εννοείται πως το συστήνω ανεπιφύλακτα!!
February 2, 2020
Ένα βιβλίο που σε κρατάει από την πρώτη μέχρι την τελευταία του σελίδα! Το προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Συναρπαστική πλοκή και άψογος χειρισμός της γλώσσας!
July 28, 2024
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Πρώτη φορά διάβασα βιβλίο που εξελίσσεται σε τρεις χρόνους. Παρόν, παρελθόν και ενδιάμεσο. Τρεις γενιές λοιπόν που η συγγραφέας επέλεξε να μας εξιστορήσει τις ζωές και τον βίο τους με αυτό τον τρόπο.
Στην αρχή,δεν το κρύβω, μπερδεύτηκα λίγο με τα ονόματα των ηρώων και θα ήθελα να υπάρχει γενεαλογικό δέντρο στην αρχή του βιβλίου. Ολοκληρώνοντας όμως την ανάγνωση κατανόησα τον λόγο της απουσίας του.
Πρόκειται για ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα με εμβληματικούς χαρακτήρες που ο καθένας τους έχει ιδιαίτερο ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης.
Μεγάλη έκπληξη ήταν επίσης η γραφή. Λογοτεχνία σε όλο της το μεγαλείο με άψογο χειρισμό της πλούσιας γλώσσας μας, χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη.
Σε ένα τόσο καλογραμμένο βιβλίο τα λόγια είναι περιττά. Τα πέντε αστεράκια είναι λίγα γι'αυτό το λογοτεχνικό έργο.
ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Πρώτη φορά διάβασα βιβλίο που εξελίσσεται σε τρεις χρόνους. Παρόν, παρελθόν και ενδιάμεσο. Τρεις γενιές λοιπόν που η συγγραφέας επέλεξε να μας εξιστορήσει τις ζωές και τον βίο τους με αυτό τον τρόπο.
Στην αρχή,δεν το κρύβω, μπερδεύτηκα λίγο με τα ονόματα των ηρώων και θα ήθελα να υπάρχει γενεαλογικό δέντρο στην αρχή του βιβλίου. Ολοκληρώνοντας όμως την ανάγνωση κατανόησα τον λόγο της απουσίας του.
Πρόκειται για ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα με εμβληματικούς χαρακτήρες που ο καθένας τους έχει ιδιαίτερο ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης.
Μεγάλη έκπληξη ήταν επίσης η γραφή. Λογοτεχνία σε όλο της το μεγαλείο με άψογο χειρισμό της πλούσιας γλώσσας μας, χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη.
Σε ένα τόσο καλογραμμένο βιβλίο τα λόγια είναι περιττά. Τα πέντε αστεράκια είναι λίγα γι'αυτό το λογοτεχνικό έργο.
ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
June 30, 2024
Πολυεπίπεδη ιστορία που εξελίσσεται σε πολλές και διαφορετικές ιστορικές περιόδους και βλέπουμε τους ήρωες πότε μπροστά και πότε πίσω. Θέλει μεγάλη συγκέντρωση για να κρατήσεις τον ειρμό των γεγονότων και πρέπει να κρατάς γερά το νήμα που διατρέχει όλο το βιβλίο και ενώνει όλους τους ήρωες.
Εξαιρετική γραφή που σε εισάγει στο μυαλό και την νοοτροπία των ηρώων και λέει μεγάλες αλήθειες.
Σε ένα μόνο διαφωνώ με την προσέγγιση της συγγραφέως, όταν ο Αλέξανδρος προτίμησε και τίμησε τον Φωκίωνα γιατί θεώρησε πιο έντιμη και αντρίκια τη στάση του απέναντι στη μάνα του και τον τρόπο που τη διεκδίκησε, από αυτόν του Παύλου. Δεν μπορώ να το χωνέψω ότι αποδέχθηκε τον τρόπο που ο Φωκίων άρπαξε την Αγγελίνα και ουσιαστικά την κατασπαραξε σαν άνθρωπο.
Εξαιρετική γραφή που σε εισάγει στο μυαλό και την νοοτροπία των ηρώων και λέει μεγάλες αλήθειες.
Σε ένα μόνο διαφωνώ με την προσέγγιση της συγγραφέως, όταν ο Αλέξανδρος προτίμησε και τίμησε τον Φωκίωνα γιατί θεώρησε πιο έντιμη και αντρίκια τη στάση του απέναντι στη μάνα του και τον τρόπο που τη διεκδίκησε, από αυτόν του Παύλου. Δεν μπορώ να το χωνέψω ότι αποδέχθηκε τον τρόπο που ο Φωκίων άρπαξε την Αγγελίνα και ουσιαστικά την κατασπαραξε σαν άνθρωπο.
June 23, 2021
3,5 αστέρια
October 9, 2023
Η μυρωδιά του αχινού
Ένα βιβλίο που μου άρεσε πολύ,με πλοκή καλόδουλεμένη.... πλούσια,μου κράτησε το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι τέλους, την σκιαγράφηση των χαρακτήρων την ένιωσα άψογη,η προσέγγιση των καταστάσεων γίνεται με εξαιρετικό τρόπο και το κυριότερο απόλαυσα μια γραφή που σπάνια συναντάς, τόσο υπέροχη........ αφοπλιστική θα έλεγα!!
Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να ξανά διαβάζει κάποια πρόταση ή παράγραφο έτσι για την απόλαυση της ανάγνωσης μιας γραφής που συνδυάζει άριστα τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας!!
Θα ήθελα να κάνω και μια αρνητική επισήμανση.... ξεκινώντας την ανάγνωση του αισθάνθηκα ένα μπέρδεμα, μια δυσκολία να γνωρίσω τους χαρακτήρες του βιβλίου καθότι πολυπρόσωπο και με ένα συνεχόμενο εμπρός πίσω σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους...... πιστεύω ότι αν υπήρχε στην αρχή του βιβλίου ένα σχεδιάγραμμα του γενεολογικού δέντρου των οικογενειών που απαρτίζουν το βιβλίο ή έστω η αναφορά των χαρακτήρων θα διευκόλυνε πολύ την ανάγνωση του. Όταν όμως ξεπέρασα αυτή την δυσκολία πλέον δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου .
Το μυθιστόρημα διανύει μια περίοδο σχεδόν τριών αιώνων :
1867:Στο Ληξούρι της Κεφαλλονιάς ο Διαμαντής Διακάτος γιος του κόντε Ασημάκη Διακάτου μετά τον καταστροφικό σεισμό στον οποίο χάνει την γυναίκα του και τον πατέρα του, παίρνει την ανήλικη κόρη του και την αδερφή του και μετακομίζει στην Πάτρα. Εκεί θα προσπαθήσει να ξανά κτίσει την ζωή του και η γνωριμία του με τον σταφιδέμπορα Φωκίωνα Παπαπάνο θα αποτελέσει την αρχή αυτής της προσπάθειας καθορίζοντας την μοίρα όλων.
1948:Στην Πάτρα γνωρίζουμε την οικογένεια του Δρακούλη Παπαπάνου και του φίλου του Ντομένικο Μπέλι με τα παιδιά και τα εγγόνια τους...... πολλά πρόσωπα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, κάποια από αυτά βαδίζουν την ζωή τους με έπαρση και αλαζονεία και κάποια άλλα μοναχικά και αποστασιοποιημένα. Σχέσεις μυστικές που επαναπροσδιορίζονται, χρονικά ορόσημα που αλλάζουν συνεχώς και καταστάσεις μη διαχειρίσιμες με την λογική πολλές φορές.
2015: Στην Πάτρα με τους τελευταίους απογόνους των παραπάνω οικογενειών να προσπαθούν να απαντήσουν τα τόσα ερωτηματικά που έχουν προκύψει μετά από αυτά που έχουν αποκαλυφθεί και όσα ψάχνουν ακόμη να αποκαλύψουν και να κατανοήσουν.
Μια διαθήκη σε τρεις φακέλους, μια στερνή παρέμβαση στο παιχνίδι της μοίρας, μια τελευταία απάντηση στην ίδια την ζωή, ένας εξαγνισμός, μια ανακοπή της ροής των ψευδαισθήσεων και των υπεκφυγών και ένας γάμος-παρωδία ή μήπως γάμος - τέχνασμα; ....
Ένα μυθιστόρημα με αρκετές αναφορές στα πολιτικά και πολιτιστικά δρώμενα της εκάστοτε εποχής που διανύει!! Πέντε γενεές που τις καθορίζει ένα νεοκλασικό σπίτι στην οδό Κορίνθου, οι οικογενειακές σχέσεις, οι προσωπικές επιλογές, η κατανόηση του πόσο σωστά ή λάθος θέτονται κάποια όρια, μυστικά που όσο και να διαιωνίζονται έρχεται η στιγμή των αποκαλύψεων. Σαν ένα μεγάλο puzl, με μεγάλο βαθμό δυσκολίας, σιγά σιγά θα μπουν όλα τα κομμάτια στην θέση τους και το αποτέλεσμα υπέροχο!!
Κάποιοι ορίζουν την μοίρα τους έστω και με ψευδαισθησεις για κάποιους άλλους όμως η μοίρα έχει οριστεί ερήμην τους.
Ανθρώπινες εξισώσεις που κρύβουν την λύση τους στην άβυσσο.
Ένα από τα καλύτερα αναγνώσματα μου!!
Ένα βιβλίο που μου άρεσε πολύ,με πλοκή καλόδουλεμένη.... πλούσια,μου κράτησε το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι τέλους, την σκιαγράφηση των χαρακτήρων την ένιωσα άψογη,η προσέγγιση των καταστάσεων γίνεται με εξαιρετικό τρόπο και το κυριότερο απόλαυσα μια γραφή που σπάνια συναντάς, τόσο υπέροχη........ αφοπλιστική θα έλεγα!!
Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να ξανά διαβάζει κάποια πρόταση ή παράγραφο έτσι για την απόλαυση της ανάγνωσης μιας γραφής που συνδυάζει άριστα τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας!!
Θα ήθελα να κάνω και μια αρνητική επισήμανση.... ξεκινώντας την ανάγνωση του αισθάνθηκα ένα μπέρδεμα, μια δυσκολία να γνωρίσω τους χαρακτήρες του βιβλίου καθότι πολυπρόσωπο και με ένα συνεχόμενο εμπρός πίσω σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους...... πιστεύω ότι αν υπήρχε στην αρχή του βιβλίου ένα σχεδιάγραμμα του γενεολογικού δέντρου των οικογενειών που απαρτίζουν το βιβλίο ή έστω η αναφορά των χαρακτήρων θα διευκόλυνε πολύ την ανάγνωση του. Όταν όμως ξεπέρασα αυτή την δυσκολία πλέον δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου .
Το μυθιστόρημα διανύει μια περίοδο σχεδόν τριών αιώνων :
1867:Στο Ληξούρι της Κεφαλλονιάς ο Διαμαντής Διακάτος γιος του κόντε Ασημάκη Διακάτου μετά τον καταστροφικό σεισμό στον οποίο χάνει την γυναίκα του και τον πατέρα του, παίρνει την ανήλικη κόρη του και την αδερφή του και μετακομίζει στην Πάτρα. Εκεί θα προσπαθήσει να ξανά κτίσει την ζωή του και η γνωριμία του με τον σταφιδέμπορα Φωκίωνα Παπαπάνο θα αποτελέσει την αρχή αυτής της προσπάθειας καθορίζοντας την μοίρα όλων.
1948:Στην Πάτρα γνωρίζουμε την οικογένεια του Δρακούλη Παπαπάνου και του φίλου του Ντομένικο Μπέλι με τα παιδιά και τα εγγόνια τους...... πολλά πρόσωπα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, κάποια από αυτά βαδίζουν την ζωή τους με έπαρση και αλαζονεία και κάποια άλλα μοναχικά και αποστασιοποιημένα. Σχέσεις μυστικές που επαναπροσδιορίζονται, χρονικά ορόσημα που αλλάζουν συνεχώς και καταστάσεις μη διαχειρίσιμες με την λογική πολλές φορές.
2015: Στην Πάτρα με τους τελευταίους απογόνους των παραπάνω οικογενειών να προσπαθούν να απαντήσουν τα τόσα ερωτηματικά που έχουν προκύψει μετά από αυτά που έχουν αποκαλυφθεί και όσα ψάχνουν ακόμη να αποκαλύψουν και να κατανοήσουν.
Μια διαθήκη σε τρεις φακέλους, μια στερνή παρέμβαση στο παιχνίδι της μοίρας, μια τελευταία απάντηση στην ίδια την ζωή, ένας εξαγνισμός, μια ανακοπή της ροής των ψευδαισθήσεων και των υπεκφυγών και ένας γάμος-παρωδία ή μήπως γάμος - τέχνασμα; ....
Ένα μυθιστόρημα με αρκετές αναφορές στα πολιτικά και πολιτιστικά δρώμενα της εκάστοτε εποχής που διανύει!! Πέντε γενεές που τις καθορίζει ένα νεοκλασικό σπίτι στην οδό Κορίνθου, οι οικογενειακές σχέσεις, οι προσωπικές επιλογές, η κατανόηση του πόσο σωστά ή λάθος θέτονται κάποια όρια, μυστικά που όσο και να διαιωνίζονται έρχεται η στιγμή των αποκαλύψεων. Σαν ένα μεγάλο puzl, με μεγάλο βαθμό δυσκολίας, σιγά σιγά θα μπουν όλα τα κομμάτια στην θέση τους και το αποτέλεσμα υπέροχο!!
Κάποιοι ορίζουν την μοίρα τους έστω και με ψευδαισθησεις για κάποιους άλλους όμως η μοίρα έχει οριστεί ερήμην τους.
Ανθρώπινες εξισώσεις που κρύβουν την λύση τους στην άβυσσο.
Ένα από τα καλύτερα αναγνώσματα μου!!
June 17, 2024
Μια οικογενειακή saga θα έλεγα. Ένα συναρπαστικό γαϊτανάκι σχέσεων, ψεμμάτων, μοιραίων συναντήσεων και αποχωρήσεων... Η συγγραφέας, γίνεται οδηγός μας σε μια οικογενειακή ιστορία 5 γενεών, μπλέκοντας το ιστορικό πλαίσιο που βρισκόταν η χώρα και πώς αυτό επηρέαζε τους ήρωές της. Ξεκινώντας από τον Φωκίωνα Παπαπάνο και φτάνοντας στον Δρακούλη Παπαπάνο, είμαστε στην προνομιακή θέση που έχει συνήθως ο αναγνώστης. Ξέρουμε πολλές περισσότερες λεπτομέρειες, κρίνουμε τις αποφάσεις και τις στάσεις τους, από την άνεση και την ασφάλεια του σπιτιού μας. Το συγκλονιστικότερο σημείο, ήταν για μένα η αποκάλυψη των σχέσεων στους άμεσα ενδιαφερόμενους και το γέλιο που έκανε η μοίρα (συγγραφέας)!
Έφτασα να συμπαθήσω και τον Δρακούλη!!!
Έφτασα να συμπαθήσω και τον Δρακούλη!!!
September 1, 2021
Τελευταία αρχίζω και αμφισβητώ τον εαυτό μου. Βιβλία που οι υπόλοιποι αναγνώστες τα βαθμολογούν με 4 ή 5 * εγώ με το ζόρι τα διαβάζω. Το συγκεκριμένο, όσο κι αν πιέστηκα δεν το τελείωσα. Μέχρι τη μέση περίπου το διάβασα κι αυτό με μεγάλη προσπάθεια.
Βαρέθηκα.... τίποτα δεν μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
Ίσως βέβαια και να φταίω εγώ κι όχι το βιβλίο.
Βαρέθηκα.... τίποτα δεν μου τράβηξε το ενδιαφέρον.
Ίσως βέβαια και να φταίω εγώ κι όχι το βιβλίο.
July 1, 2024
Πολλά πρόσωπα σε τρεις διαφορετικές περιόδους που μπερδεύει πολύ τον αναγνώστη. Δεν κατάφερα να το τελειώσω. Το θέμα έχει ενδιαφέρον αλλά κουράζει η ροή.
July 15, 2022
Παρασύρθηκα από τα καλά σχόλια εδω και δυστυχώς αγόρασα το βιβλίο.
Εχω φτάσει με πολύ κόπο και υπομονη μέχρι τη σελίδα 150 και δεν ξέρω εαν θα το συνεχίσω..
Η συγγραφέας προπαθεί, όπως αλλοι, να αφηγηθεί ταυτόχρονα ιστορίες που εκτυλίσονται σε διαφορετικές εποχές, αλλά χωρις επιτυχία. Διημιουργησε ένα κουβάρι χωρίς συνδεση, συνοχή και λογικό συνειρμό. Σαν να το έγραψε η ''Ντένη Μαρκορά'' που ξεκινουσε να διηγηθεί κατι και κατέληγε να λεει άλλα αντί αλλων.. Ανοίγει μεγάλες ΄΄παρενθέσεις΄΄ προσθέτωντας κεφάλαια για τη ζωή δευτερευόντων προσώπων, που δεν είναι καν άξιες λόγου, αυξανωντας ακόμα περισσότερο πρόσωπα και ονόματα στην ήδη δαιδαλώδη διήγηση. Και το μόνο που προθέτουν στο βιβλίο είναι απλά περισσότερες σελίδες και κανένα νοημα.
Όσο για το ιστορικό πλαίσιο και την ανάδειξη της πόλης της Πάτρας το αποτέλεσμα είναι κι εκεί φτωχό. Τα ιστορικά γεγονότα παρεισφρύουν εμβόλιμα και βεβιασμένα στη διήγηση, χωρίς οι ήρωες να τα ζούν και συμμετέχουν απαραίτητα σε αυτά και αφήνοντας ανεπηρεαστη τη ζωή τους. Συνήθως αναφερεται μια τηλεόραση η οποια προέβαλλε το δελτίο ειδήσεων, ή ενα γεγονός που εγινε συμπτωματικά τη μερα που συνέβει το τάδε περιστατικό.. Σαν απόσπασμα από τη Βικιπαίδεια..
Εάν θέλετε να διαβάσετε κάτι αξιόλογο για την Πάτρα, θα σας πρότεινα το Πριμαρόλια της Αθηνάς Κακουρη.
Και κάτι τελευταίο, ελέγξτε εάν τα άτομα που έχουν γράψει ενθουσιώδεις κριτικές για ένα βιβλίο, έχουν ανεβάσει οτιδήποτε άλλο στο goodreads...Είναι κι αυτή μια ένδειξη..
Εχω φτάσει με πολύ κόπο και υπομονη μέχρι τη σελίδα 150 και δεν ξέρω εαν θα το συνεχίσω..
Η συγγραφέας προπαθεί, όπως αλλοι, να αφηγηθεί ταυτόχρονα ιστορίες που εκτυλίσονται σε διαφορετικές εποχές, αλλά χωρις επιτυχία. Διημιουργησε ένα κουβάρι χωρίς συνδεση, συνοχή και λογικό συνειρμό. Σαν να το έγραψε η ''Ντένη Μαρκορά'' που ξεκινουσε να διηγηθεί κατι και κατέληγε να λεει άλλα αντί αλλων.. Ανοίγει μεγάλες ΄΄παρενθέσεις΄΄ προσθέτωντας κεφάλαια για τη ζωή δευτερευόντων προσώπων, που δεν είναι καν άξιες λόγου, αυξανωντας ακόμα περισσότερο πρόσωπα και ονόματα στην ήδη δαιδαλώδη διήγηση. Και το μόνο που προθέτουν στο βιβλίο είναι απλά περισσότερες σελίδες και κανένα νοημα.
Όσο για το ιστορικό πλαίσιο και την ανάδειξη της πόλης της Πάτρας το αποτέλεσμα είναι κι εκεί φτωχό. Τα ιστορικά γεγονότα παρεισφρύουν εμβόλιμα και βεβιασμένα στη διήγηση, χωρίς οι ήρωες να τα ζούν και συμμετέχουν απαραίτητα σε αυτά και αφήνοντας ανεπηρεαστη τη ζωή τους. Συνήθως αναφερεται μια τηλεόραση η οποια προέβαλλε το δελτίο ειδήσεων, ή ενα γεγονός που εγινε συμπτωματικά τη μερα που συνέβει το τάδε περιστατικό.. Σαν απόσπασμα από τη Βικιπαίδεια..
Εάν θέλετε να διαβάσετε κάτι αξιόλογο για την Πάτρα, θα σας πρότεινα το Πριμαρόλια της Αθηνάς Κακουρη.
Και κάτι τελευταίο, ελέγξτε εάν τα άτομα που έχουν γράψει ενθουσιώδεις κριτικές για ένα βιβλίο, έχουν ανεβάσει οτιδήποτε άλλο στο goodreads...Είναι κι αυτή μια ένδειξη..
November 19, 2023
Διαβάζοντας τη Μυρωδιά του αχινού της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου εκτίμησα καταρχάς το υψηλό επίπεδο χρήσης της ελληνικής γλώσσας της συγγραφέως, τόσο ως προς την επιλογή ιδιαίτερων λέξεων, τις οποίες σπάνια συναντάμε σε σύγχρονα βιβλία, όσο και ως προς τον εκλεπτυσμένο τρόπο που συνδέονται οι λέξεις και - κατ΄επέκταση - οι προτάσεις μεταξύ τους. Δεν είναι όμως αυτή η μόνη αρετή του βιβλίου. Μέσα από ένα ιστορικό υπόβαθρο από το 1867 μέχρι το 2015, από τον καταστροφικό σεισμό στην Κεφαλονιά μέχρι το Δημοψήφισμα, τα γεγονότα αναμειγνύονται με τις προσωπικές ιστορίες τριών οικογενειών από γενιά σε γενιά.
Ένα βιβλίο που η μόνη του ίσως αδυναμία να είναι η δυσκολία αποστήθισης των ονομάτων των πολλών και διαφορετικών χαρακτήρων, οι οποίοι αποτελούν τους ήρωες του βιβλίου, καθώς και σύνδεσης μεταξύ τους. Δυσκολία πρόσκαιρη όμως, καθώς στην πορεία εύκολα μπαίνουν όλα σε μία σειρά.
Με τρεις λέξεις, ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ.
Ένα βιβλίο που η μόνη του ίσως αδυναμία να είναι η δυσκολία αποστήθισης των ονομάτων των πολλών και διαφορετικών χαρακτήρων, οι οποίοι αποτελούν τους ήρωες του βιβλίου, καθώς και σύνδεσης μεταξύ τους. Δυσκολία πρόσκαιρη όμως, καθώς στην πορεία εύκολα μπαίνουν όλα σε μία σειρά.
Με τρεις λέξεις, ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ.
Displaying 1 - 19 of 19 reviews