Παράδοξες ιστορίες κανιβαλικής τρυφερότητας για καθημερινούς ανθρώπους που συναντούν, στη στροφή του δρόμου, το θαύμα που τους αναλογεί. Απροσδόκητες αφηγήσεις για τις αστείες και τις δραματικές μεταμορφώσεις της ταυτότητας, αλλά και για τις σχέσεις εξουσίας και αλληλεξάρτησης μες στον κλοιό μιας οικογένειας ή μιας κοινωνίας ολόκληρης. Ευφάνταστες παραλλαγές πάνω στη σκληρή αναζήτηση της επαφής και της ένωσης, μέσα σε έναν ρευστό και μεταβαλλόμενο κόσμο, όλο και πιο αποσπασματικό, σπασμένο, θρυμματισμένο. Στο «Πλαγκτόν: οι ιστορίες» συγκεντρώνεται σε ενιαίο τόμο η ώς τώρα πεζογραφική εκφορά του Βασίλη Αμανατίδη (όλα τα διηγήματά του, γραμμένα την τελευταία εικοσαετία) και συστεγάζονται –κατά τόπους αναθεωρημένες– οι ιστορίες των βιβλίων του «Ο σκύλος της Χάρυβδης» (2008) και «Μη με φας» (2005) με την προσθήκη επτά αδημοσίευτων ή καινούριων ιστοριών. Ενοποιημένη και τελική επανέκδοση –με συγγραφικό επίμετρο– ενός ολιστικού κόσμου με υβριδική αντίληψη για την καθαρή λογοτεχνία.
Σ’ ένα σύμπαν ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο, ο Αμανατίδης μιλάει για τον έρωτα, τη σεξουαλικότητα, τον δρόμο προς την ενηλικίωση και την απώλεια της αθωότητας, τον φόβο του θανάτου, τις σχέσεις.
Ιδιόμορφη γραφή, πολλές φορές «δύσκολη», ενίοτε γοητευτική (με τον δικό της τρόπο), σκοτεινή, με το λίγο φως να παλεύει να βγει στην επιφάνεια, για ανθρώπους που παρασύρονται σε έναν αλλόκοτο κόσμο.
Μπορείς να πεις ότι «διάολε, ναι, μου άρεσαν οι ιστορίες του»; Δεν ξέρω.