Калі гэта не кулінарная кніга, дык якая? Гэта кніга пра вас і пра тое, што вы ўзгадаеце, пакуль будзеце яе чытаць. Любімым стравы, забытым месцы і людзі, з якімі вы дзялілі ежу і сваё жыццё. Што вы любілі есці, калі былі маленькімі? Хто для вас гатаваў калісьці і для каго вы гатуеце зараз? Што вы елі апошнім разам, калі адчувалі сябе шчаслівымі? Калі вы не можаце ўзгадаць ніводнай гісторыі, пачніце чытаць, і ўспаміны з’явяцца над гэтымі старонкамі, нібыта пара над гарачым рондалем.
Загалом ця книжка могла би мене зовсім не зацікавити. Але є в ній два моменти, котрі таки змушують дочитати. Перше, що рідня авторки із Заходу України, тому часто йдеться про українські страви чи згадується про голод. Друге, апелювання до батьків. І тут авторка дуже точно передає поколіннєвий розлом, оту прірву в спілкуванні, інтересах та всьому иншому, котрий вдається заповнювати, власне, розмовами про їжу. Що їжа - се не тільки спосіб висловити турботу (як і "чи ти в шапці?"), а й те, що нас може єднати й наводити мости крізь кілометри, хоч часто вона навпаки для багатьох стає причиною сварок, але се здебільшого відбувається наживо, коли ви за одним столом.
Жадаю пачаць з таго, што гэтую кнігу напісала мая хросная маці і я вельмі ганаруся ёй і дадзенай кнігай.
Вельмі цёплая і сямейная кніга ад якой становіцца камфортна, проста чытаючы яе. Узгадваюцца нейкія ўрыўкі з дзяцінства і жыцця ў Беларусі.
Гэтак жа вельмі прыемна чытаць на роднай мове, бо я наогул толькі чытаю на англійскай і пачытаць штосьці на іншай мове прыемна, прыемна ўспомніць што ўмею чытаць на беларускай👀
Дзякуй аўтару за кранальную нізку гісторый. Так як мы ўсе выйшлі з-за аднаго стала, то кожны ў кнізе знойдзе свой кавалачак каляднага настрою. І не важна адкуль ты, ёсць рэчы агульныя для ўсіх, для краіны ды часу.
Мова лёгкая ды прыгожая, словы льюцца ў адной плыні, а паўторы ды вяртанні ўтвараюць пэўны рытм і пульсацыю твора.
Аўтар раскрывае цікавы і часам нечаканы сэнс простых рэчаў, якія атачаюць нас, і вакол якіх мы праходзім, часам нават не спыняючы сваёй думкі. Па сугучнасці, кніжка мне нагадала «Кіроўца аўтобуса, які хацеў стаць Богам» Этгар Керат.