Калі гэта не кулінарная кніга, дык якая? Гэта кніга пра вас і пра тое, што вы ўзгадаеце, пакуль будзеце яе чытаць. Любімым стравы, забытым месцы і людзі, з якімі вы дзялілі ежу і сваё жыццё. Што вы любілі есці, калі былі маленькімі? Хто для вас гатаваў калісьці і для каго вы гатуеце зараз? Што вы елі апошнім разам, калі адчувалі сябе шчаслівымі? Калі вы не можаце ўзгадаць ніводнай гісторыі, пачніце чытаць, і ўспаміны з’явяцца над гэтымі старонкамі, нібыта пара над гарачым рондалем.
Загалом ця книжка могла би мене зовсім не зацікавити. Але є в ній два моменти, котрі таки змушують дочитати. Перше, що рідня авторки із Заходу України, тому часто йдеться про українські страви чи згадується про голод. Друге, апелювання до батьків. І тут авторка дуже точно передає поколіннєвий розлом, оту прірву в спілкуванні, інтересах та всьому иншому, котрий вдається заповнювати, власне, розмовами про їжу. Що їжа - се не тільки спосіб висловити турботу (як і "чи ти в шапці?"), а й те, що нас може єднати й наводити мости крізь кілометри, хоч часто вона навпаки для багатьох стає причиною сварок, але се здебільшого відбувається наживо, коли ви за одним столом.
Дзякуй аўтару за кранальную нізку гісторый. Так як мы ўсе выйшлі з-за аднаго стала, то кожны ў кнізе знойдзе свой кавалачак каляднага настрою. І не важна адкуль ты, ёсць рэчы агульныя для ўсіх, для краіны ды часу.
Мова лёгкая ды прыгожая, словы льюцца ў адной плыні, а паўторы ды вяртанні ўтвараюць пэўны рытм і пульсацыю твора.
Аўтар раскрывае цікавы і часам нечаканы сэнс простых рэчаў, якія атачаюць нас, і вакол якіх мы праходзім, часам нават не спыняючы сваёй думкі. Па сугучнасці, кніжка мне нагадала «Кіроўца аўтобуса, які хацеў стаць Богам» Этгар Керат.