What do you think?
Rate this book
loslaten doet pijn
295 pages, Paperback
Published January 1, 2020
2 people are currently reading
26 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 23 of 23 reviews
January 31, 2021
Ik mocht Loslaten doet pijn lezen via het Selfpubcafé van Shirley Pellikaan en Kim Verheugen.
Dit boek is een liefdevol en pijnlijk verslag van het leven van Bryan. Het gaat over een zoektocht naar hulp, de frustraties, de blijdschap en over de langzame realisatie dat het leven van dit jongetje kort zal zijn.
Al tijdens haar zwangerschap voelt Marianne dat er iets niet goed is met het kindje in haar buik. In eerste instantie wordt ze niet serieus genomen in haar gevoel, maar al snel blijkt dat het kindje wel degelijk een zeldzame afwijking heeft en dat de zwangerschap niet zonder risico is. Bryan wordt geboren met een teratoom, een gezwel dat uit stamcellen bestaat. Helaas blijkt dit gezwel niet het enige te zijn waarmee Bryan kampt. Als snel krijgt hij spastische aanvallen, spuugt hij veel en hard en heeft hij moeite met slikken. Vanaf zijn geboorte moeten zijn ouders de strijd aan om het leven voor Bryan zo aangenaam mogelijk te maken.
Ik zeg niet voor niets strijd. Marianne en haar man Marty worden lang niet door alle medici serieus genomen. Het feit dat zij 24/7 voor Bryan zorgen maakt volgens de artsen niet dat zij gelijkwaardige gesprekspartners zijn. Hun bijdragen, vragen en adviezen worden vaak niet serieus genomen en ze worden regelmatig ronduit onbeschoft te woord gestaan. Met verbazing las ik over onnodige onderzoeken, verkeerde medicijnen, onvriendelijke woorden, hardhandig gedrag en schreeuwende artsen.
De ouders leren hun kind steeds beter kennen en kunnen steeds meer en krachtiger vóór hun jongen gaan staan. Dit zorgt voor heftige confrontaties, maar ook voor een draaglijker leven voor een kleine jongen.
Naast alle narigheid beschrijft Marianne ook de mooie momenten met hun zoon; zijn pretogen, de momenten dat hij de slappe lach heeft, hoe hij de verpleging om zijn vingertje windt en natuurlijk de liefde die hij ontvangt van Marianne, Marty, zijn zus Sydney en zijn opa en oma.
Het is een vlot geschreven boek dat je met een lach en veel tranen leest. En dat dit een waar verhaal is maakt dat je niet anders kunt dan met respect kijken naar de familie die van dit korte leven toch iets moois heeft weten te maken.
Dit boek is een liefdevol en pijnlijk verslag van het leven van Bryan. Het gaat over een zoektocht naar hulp, de frustraties, de blijdschap en over de langzame realisatie dat het leven van dit jongetje kort zal zijn.
Al tijdens haar zwangerschap voelt Marianne dat er iets niet goed is met het kindje in haar buik. In eerste instantie wordt ze niet serieus genomen in haar gevoel, maar al snel blijkt dat het kindje wel degelijk een zeldzame afwijking heeft en dat de zwangerschap niet zonder risico is. Bryan wordt geboren met een teratoom, een gezwel dat uit stamcellen bestaat. Helaas blijkt dit gezwel niet het enige te zijn waarmee Bryan kampt. Als snel krijgt hij spastische aanvallen, spuugt hij veel en hard en heeft hij moeite met slikken. Vanaf zijn geboorte moeten zijn ouders de strijd aan om het leven voor Bryan zo aangenaam mogelijk te maken.
Ik zeg niet voor niets strijd. Marianne en haar man Marty worden lang niet door alle medici serieus genomen. Het feit dat zij 24/7 voor Bryan zorgen maakt volgens de artsen niet dat zij gelijkwaardige gesprekspartners zijn. Hun bijdragen, vragen en adviezen worden vaak niet serieus genomen en ze worden regelmatig ronduit onbeschoft te woord gestaan. Met verbazing las ik over onnodige onderzoeken, verkeerde medicijnen, onvriendelijke woorden, hardhandig gedrag en schreeuwende artsen.
De ouders leren hun kind steeds beter kennen en kunnen steeds meer en krachtiger vóór hun jongen gaan staan. Dit zorgt voor heftige confrontaties, maar ook voor een draaglijker leven voor een kleine jongen.
Naast alle narigheid beschrijft Marianne ook de mooie momenten met hun zoon; zijn pretogen, de momenten dat hij de slappe lach heeft, hoe hij de verpleging om zijn vingertje windt en natuurlijk de liefde die hij ontvangt van Marianne, Marty, zijn zus Sydney en zijn opa en oma.
Het is een vlot geschreven boek dat je met een lach en veel tranen leest. En dat dit een waar verhaal is maakt dat je niet anders kunt dan met respect kijken naar de familie die van dit korte leven toch iets moois heeft weten te maken.
November 22, 2020
Echt een boek dat je naar de keel grijpt...
October 20, 2020
Al vanaf het begin van de zwangerschap wist Marianne dat er iets niet in orde was maar ze kon er de vinger niet opleggen en ook op de echo's was er niets raar op te merken. Op haar aandringen bemerkte de gynecoloog op 6 maand van de zwangerschap een teratoom op het stuitje van de nog ongeboren Bryan. Vanaf dan volgen we de moedige , verwarrende en emotionele levenswandel van zowel Bryan als Marianne en haar gezin. Het verhaal leest heel vlot weg omdat het verteld wordt uit het oogpunt van Marianne en er niet teveel medische jargon aan te pas komt
In het begin van het boek stelde ik mij al vroeg de vraag .. wat als... en eigenlijk wist ik het antwoord al en werd mij dan ook bevestigd op het eind van het boek.
Al na een paar hoodstukken werd ik met verstomming geslagen door sommige uitspraken van sommige medische hulpverleners in het ziekenhuis. Hoe de baby en de ouders zonder emoties en zo hard werden behandeld, de teratoom (tumor) was precies belangrijker voor hen dan de baby en de gevoelens van de ouders.
pag 62 - Zelfs ik kijk constant naar de foto op de cover van Bryan, ik ben zelf vol ongeloof op al het negatieve over de stand van de ogen, oren ...
Ik zie een kind dat een charme uitstraalt en dat blijkbaar ook iedereen in zijn omgeving door zijn lieve en guitige glimlacht om zijn vingertje draait maar dat ook het hart van de lezer niet onberoerd laat door zijn charisma. En nu als ik een witte vlinder zie zal ook ik aan Bryan denken.
En ondanks zijn vele pijnen en het afzien blijft kleine Bryan zijn mooiste glimlach zien.
Ook heb ik bewondering voor Marianne hoe ze op het laatst ook haar gevoelens na het overlijden met de lezer deelt.
Bedankt Marianne om je verhaal met ons te delen.
In het begin van het boek stelde ik mij al vroeg de vraag .. wat als... en eigenlijk wist ik het antwoord al en werd mij dan ook bevestigd op het eind van het boek.
Al na een paar hoodstukken werd ik met verstomming geslagen door sommige uitspraken van sommige medische hulpverleners in het ziekenhuis. Hoe de baby en de ouders zonder emoties en zo hard werden behandeld, de teratoom (tumor) was precies belangrijker voor hen dan de baby en de gevoelens van de ouders.
pag 62 - Zelfs ik kijk constant naar de foto op de cover van Bryan, ik ben zelf vol ongeloof op al het negatieve over de stand van de ogen, oren ...
Ik zie een kind dat een charme uitstraalt en dat blijkbaar ook iedereen in zijn omgeving door zijn lieve en guitige glimlacht om zijn vingertje draait maar dat ook het hart van de lezer niet onberoerd laat door zijn charisma. En nu als ik een witte vlinder zie zal ook ik aan Bryan denken.
En ondanks zijn vele pijnen en het afzien blijft kleine Bryan zijn mooiste glimlach zien.
Ook heb ik bewondering voor Marianne hoe ze op het laatst ook haar gevoelens na het overlijden met de lezer deelt.
Bedankt Marianne om je verhaal met ons te delen.
July 19, 2020
Waargebeurd maar toch zo indringend mooi. Een rollercoaster aan moed, zelfopoffering maar vooral een ode aan de liefde in zijn pure vorm. Je sluit Bryan en zijn strijd in je hart, je leeft mee in je hoofd en je maakt het precies allemaal mee. Een bom vol mooie emoties maar zo rijk om te lezen dat de strijd naar liefde en zorg naar erkenning de basis van het leven vormt
March 5, 2020
Een emotionele rollercoaster van begin tot einde!
Een grote aanrader!
Wat een sterke jongen maar vooral ook het sterke gezin erachter. Zoveel respect voor deze mensen. Na het lezen is het precies of je maakte het verhaal zelf mee! Kippenvel, tranen en tuiten maar zo ontroerend mooi!
Een grote aanrader!
Wat een sterke jongen maar vooral ook het sterke gezin erachter. Zoveel respect voor deze mensen. Na het lezen is het precies of je maakte het verhaal zelf mee! Kippenvel, tranen en tuiten maar zo ontroerend mooi!
February 10, 2021
Heel pakkend
November 24, 2020
Mijn #recensie over Loslaten doet pijn (Marianne Swinkels) kan je nalezen op mijn blog via https://boeklovers.wordpress.com/2020...
Inclusief #leesfragment
Inclusief #leesfragment
July 14, 2020
Marianne, ontzettend veel bewondering voor jou en je gezin. Wat jullie doorstaan hebben, ik vind er geen woorden voor.
Hoe je alles neergepend hebt, je laat ons echt meeleven.
De liefde binnen jullie gezin maakt dat jullie dit kunnen dragen. Bedankt om jullie verhaal te delen.
Hoe je alles neergepend hebt, je laat ons echt meeleven.
De liefde binnen jullie gezin maakt dat jullie dit kunnen dragen. Bedankt om jullie verhaal te delen.
March 19, 2020
Van meet af aan wist Marianne dat er iets niet goed was tijdens de zwangerschap van Bryan. Niet omdat ze dat ook werkelijk bevestigd had gekregen van een arts maar haar intuïtie zei haar dat er iets mis was, een gevoel dat ze niet herkende uit haar zwangerschap van dochter Sidney. Helaas kreeg Marianne gelijk en kwam de bevestiging alsnog. Bryan bleek een teratoom te hebben die veel onduidelijkheid met zich meebracht. Na de geboorte van hun zoon breekt een periode aan vol onzekerheid maar de liefde voor hun kind overwint alles, behalve het onder controle krijgen van het ziektebeeld waaronder hun kind gebukt gaat en dat is vreselijk. Alsof dat alles niet genoeg is hebben ze ook te maken met zowel de persoonlijke tekortkomingen van artsen en hulpverleners, gevoed door onbegrip of onwetendheid, als ook het feit dat ze gewoon niet weten waartegen ze vechten.
Met vallen en opstaan, een traan en een lach, worstelen ze zich letterlijk door deze intense jaren heen. De ziekte van Bryan heeft het hele gezin in de greep, alles draait om de zorg voor hun mannetje. Het gevolg hiervan is dat niemand hun zoon zó goed begrijpt als zij en dat zorgt voor conflictsituaties in de zorg. Ze worden steeds weerbaarder en standvastiger en nemen steeds meer zorg voor eigen rekening. Gelukkig is daar meestal hun vaste kinderarts die hen ter zijde staat maar die ook tegen de beperkingen aanloopt die de ziekte van Bryan met zich meebrengt. Want in hun strijd is het nog steeds niet duidelijk wát Bryan mankeert. Wat wél duidelijk is, is dat hun kind deze oneerlijke strijd niet gaat winnen.
Het verhaal van Bryan, het jochie met de stralende lach, laat een diepe indruk achter. De vele emoties die me tijdens het lezen overvallen wisselen elkaar snel af. Het ene moment is er sprake van een grote glimlach, ook bij het gezin, en vervolgens staan de tranen je in de ogen. Maar ook boosheid vanwege de stugge houding van sommige artsen, het gebrek aan empathie, de goedbedoelde aanpak die ondanks waarschuwingen van zijn ouders, tóch verkeerd uitpakken voor Bryan. Met alle gevolgen van dien. Loslaten doet pijn is een verhaal dat verteld moest worden. Ongetwijfeld voor het gezin maar ook ten aanzien van de zorg en hulpverlening. Marianne en Marty waren mondig en kwamen op voor hun kind, namen de leiding, maar wat als dat niet in je zit? Wat als je lamgelegd wordt door het verdriet en angst waardoor je volledig lamgeslagen toeschouwer bent van wat er met je kind gebeurt? Deze keiharde realiteit zet je aan het denken, doet je je zegeningen tellen.
Opvallend is de sterke (familie)band die het verhaal kenmerkt. De liefde voor elkaar en voor de kinderen, de aandacht die Bryan afdwingt en dan toch ruimte weten te maken voor hun dochtertje, dit alles boezemt ontzag in. Doe het maar eens! Geleefd worden door onduidelijkheid, een medisch circus en continu balanceren tussen hoop en vrees. Het gezin Swinkels heeft dit allemaal doorgemaakt. Ik heb enorm veel respect voor ouders zoals Marianne en Marty. De manier waarop Marianne haar verhaal met je deelt getuigt van enorme kracht en vastberadenheid. Maar aan de andere kant, welke keuze heb je?
Zaken waar anderen wellicht niet bij zouden stilstaan waren de meest bijzondere momenten voor dit gezin. De kleinste dingen werden juist hun grootste herinneringen. Bryans betoverende lach en de intens bruine ogen, zowel vertederend als misleidend, is nagenoeg de enige vorm van communicatie en leidraad om hem te lezen. En dat kan niemand beter dan Marianne en Marty. En toch gaat het niet altijd goed, dat vertelt Marianne ook. Alsof je met haar op de bank zit en ze haar verhaal met je deelt, zó leest dit boek. Laagdrempelig, persoonlijk en heel openhartig. Loslaten doet pijn leest als een dagboek en weerspiegelt de grootste angst voor alle ouders: dat er iets met je kind aan de hand is waar je niets aan kunt doen. Het feit dat Marianne je meeneemt in haar leven, betrekt in haar gezin, is zowel hartverwarmend als onvoorstelbaar intiem. Ze maakt je deelgenoot van een aantal intense jaren waarin het gezin leeft tussen hoop en vrees. Een periode die doordrenkt is van angst en optimisme, frustratie en liefde.
Een klein puntje van kritiek is de keuze voor het grote lettertype en de ruime pagina-indeling. Hierdoor bevat het boek meer pagina’s dan nodig en blader je nogal snel door het verhaal heen.
Loslaten doet pijn krijgt van mij vier sprankelende sterren. Het is een indringend en beklijvend verhaal. Chapeau aan Marianne dat ze dit zo heeft kunnen vertellen.
Met vallen en opstaan, een traan en een lach, worstelen ze zich letterlijk door deze intense jaren heen. De ziekte van Bryan heeft het hele gezin in de greep, alles draait om de zorg voor hun mannetje. Het gevolg hiervan is dat niemand hun zoon zó goed begrijpt als zij en dat zorgt voor conflictsituaties in de zorg. Ze worden steeds weerbaarder en standvastiger en nemen steeds meer zorg voor eigen rekening. Gelukkig is daar meestal hun vaste kinderarts die hen ter zijde staat maar die ook tegen de beperkingen aanloopt die de ziekte van Bryan met zich meebrengt. Want in hun strijd is het nog steeds niet duidelijk wát Bryan mankeert. Wat wél duidelijk is, is dat hun kind deze oneerlijke strijd niet gaat winnen.
Het verhaal van Bryan, het jochie met de stralende lach, laat een diepe indruk achter. De vele emoties die me tijdens het lezen overvallen wisselen elkaar snel af. Het ene moment is er sprake van een grote glimlach, ook bij het gezin, en vervolgens staan de tranen je in de ogen. Maar ook boosheid vanwege de stugge houding van sommige artsen, het gebrek aan empathie, de goedbedoelde aanpak die ondanks waarschuwingen van zijn ouders, tóch verkeerd uitpakken voor Bryan. Met alle gevolgen van dien. Loslaten doet pijn is een verhaal dat verteld moest worden. Ongetwijfeld voor het gezin maar ook ten aanzien van de zorg en hulpverlening. Marianne en Marty waren mondig en kwamen op voor hun kind, namen de leiding, maar wat als dat niet in je zit? Wat als je lamgelegd wordt door het verdriet en angst waardoor je volledig lamgeslagen toeschouwer bent van wat er met je kind gebeurt? Deze keiharde realiteit zet je aan het denken, doet je je zegeningen tellen.
Opvallend is de sterke (familie)band die het verhaal kenmerkt. De liefde voor elkaar en voor de kinderen, de aandacht die Bryan afdwingt en dan toch ruimte weten te maken voor hun dochtertje, dit alles boezemt ontzag in. Doe het maar eens! Geleefd worden door onduidelijkheid, een medisch circus en continu balanceren tussen hoop en vrees. Het gezin Swinkels heeft dit allemaal doorgemaakt. Ik heb enorm veel respect voor ouders zoals Marianne en Marty. De manier waarop Marianne haar verhaal met je deelt getuigt van enorme kracht en vastberadenheid. Maar aan de andere kant, welke keuze heb je?
Zaken waar anderen wellicht niet bij zouden stilstaan waren de meest bijzondere momenten voor dit gezin. De kleinste dingen werden juist hun grootste herinneringen. Bryans betoverende lach en de intens bruine ogen, zowel vertederend als misleidend, is nagenoeg de enige vorm van communicatie en leidraad om hem te lezen. En dat kan niemand beter dan Marianne en Marty. En toch gaat het niet altijd goed, dat vertelt Marianne ook. Alsof je met haar op de bank zit en ze haar verhaal met je deelt, zó leest dit boek. Laagdrempelig, persoonlijk en heel openhartig. Loslaten doet pijn leest als een dagboek en weerspiegelt de grootste angst voor alle ouders: dat er iets met je kind aan de hand is waar je niets aan kunt doen. Het feit dat Marianne je meeneemt in haar leven, betrekt in haar gezin, is zowel hartverwarmend als onvoorstelbaar intiem. Ze maakt je deelgenoot van een aantal intense jaren waarin het gezin leeft tussen hoop en vrees. Een periode die doordrenkt is van angst en optimisme, frustratie en liefde.
Een klein puntje van kritiek is de keuze voor het grote lettertype en de ruime pagina-indeling. Hierdoor bevat het boek meer pagina’s dan nodig en blader je nogal snel door het verhaal heen.
Loslaten doet pijn krijgt van mij vier sprankelende sterren. Het is een indringend en beklijvend verhaal. Chapeau aan Marianne dat ze dit zo heeft kunnen vertellen.
March 13, 2020
Allereerst wil ik Marianne Swinkels complimenteren met het verhaal dat ze op papier heeft gezet. Het is met zoveel emotie geschreven, dat je deze gewoon kunt voelen wanneer je het verhaal leest.
Je leest verschillende emoties in dit boek. Maar wat ik het meeste voelde was de onmacht die ze ervaren hebben. Maar ook de liefde voor hun Bryan is heel goed te voelen.
Wat hebben ze als gezin zich sterk gemaakt voor hun zoon. Maar ook Bryan is een hele sterke jongen. Met zijn altijd zichtbare glimlach.
Vooral het doorzettingsvermogen dat ze hebben naar het zoeken van wat Bryan heeft en het hem zo comfortabel mogelijk te maken heeft me diep geraakt.
Het moedergevoel wat Marianne beschrijft daar kan ik me heel erg in vinden. Het intuïtief aanvoelen van wat het beste is. Je wilt het beste voor je kind en als ouders zijnde weet je als je naar je intuïtie gaat vaak al snel voelt wat het beste is.
Dit verhaal heeft me helemaal in zijn macht gehad. Ik heb tranen met tuiten gehuild. Marianne ik vind het een eer dat ik dit boek voor jou mocht lezen. Ik heb niet snel dat een boek mij zo enorm aangrijpt, maar dat heb jij met je verhaal wel bereikt.
Je leest verschillende emoties in dit boek. Maar wat ik het meeste voelde was de onmacht die ze ervaren hebben. Maar ook de liefde voor hun Bryan is heel goed te voelen.
Wat hebben ze als gezin zich sterk gemaakt voor hun zoon. Maar ook Bryan is een hele sterke jongen. Met zijn altijd zichtbare glimlach.
Vooral het doorzettingsvermogen dat ze hebben naar het zoeken van wat Bryan heeft en het hem zo comfortabel mogelijk te maken heeft me diep geraakt.
Het moedergevoel wat Marianne beschrijft daar kan ik me heel erg in vinden. Het intuïtief aanvoelen van wat het beste is. Je wilt het beste voor je kind en als ouders zijnde weet je als je naar je intuïtie gaat vaak al snel voelt wat het beste is.
Dit verhaal heeft me helemaal in zijn macht gehad. Ik heb tranen met tuiten gehuild. Marianne ik vind het een eer dat ik dit boek voor jou mocht lezen. Ik heb niet snel dat een boek mij zo enorm aangrijpt, maar dat heb jij met je verhaal wel bereikt.
April 28, 2020
Een ontroerend verhaal over loslaten. Een verhaal over dappere Bryan en zijn dappere ouders en zusje. Bijna niet voor te stellen hoeveel ellende zo'n klein wezentje kan meemaken. Ontroerend om te lezen hoe er van hem werd gehouden. Bij tijd en wijlen schaamde ik mij voor de houding van de medische wereld. En bijna niet voor te stellen dat je je eigen kind moet loslaten. Dat het inmens pijn moet doen, ja dat geloof ik. Bedankt Marianne, voor het delen van jou verhaal!
Tip: Wat mij als verpleegkundige opviel is dat het boek meestal het woord verpleegster gebruikt, maar soms ook verpleegkundige...dat zou ik bij een volgende druk even gelijk trekken...dat er overal het zelfde woord gebruikt wordt.
Top: Het varen op je eigen intuïtie en dat door alles heen ook laten blijken vind ik sterk beschreven. Een moeder weet het allerbeste wat goed is voor haar kind❤
Tip: Wat mij als verpleegkundige opviel is dat het boek meestal het woord verpleegster gebruikt, maar soms ook verpleegkundige...dat zou ik bij een volgende druk even gelijk trekken...dat er overal het zelfde woord gebruikt wordt.
Top: Het varen op je eigen intuïtie en dat door alles heen ook laten blijken vind ik sterk beschreven. Een moeder weet het allerbeste wat goed is voor haar kind❤
May 12, 2021
Ik mocht weer meelezen van Shirley Pellikaan en Kim Verheugen van Het Selfpub Cafe. Deze keer mocht ik loslaten doet pijn lezen van Marianne Swinkels.
Je mag meelezen met het leven van Marianne, Marty en Sidney vanaf halverwege de tweede zwangerschap. Marianne heeft vanaf het begin het idee dat er iets niet goed zit met de baby alleen wijzen de echo's niets bijzonders uit. Totdat 1 echo opeens laat zien dat er wel iets mis is. Vanaf dat moment zitten ze in een rollercoaster.
Het gaat vooral over de strijd die Marianne en Marty voeren om Bryan een zo'n pijnvrij en gelukkig mogelijk bestaan te geven binnen de grenzen van zijn en hun mogelijkheden. De liefde voor Bryan spat van het papier af en zoals Marianne hem beschrijft zie je de mooie grote glimlach van Bryan continue voor je. En als ze beschrijft hoeveel pijn hij heeft huilt je hart met ze mee. Je kan niet stoppen met lezen en ondanks dat je weet hoe het afloopt hoop je op een lichtpuntje voor hun alle vier.
Marianne en Marty hadden wel heel veel pech met de artsen want er wordt of niet naar ze geluisterd of er worden opmerkingen gemaakt die totaal niet kunnen door de artsen. Maar ergens hoop ik toch oprecht dat de artsen in het boek ook gekleurd zijn door het verdriet van Marianne en Marty en dat sommige dingen ondanks dat ze erg onhandig gezegd zijn ook anders zijn binnen gekomen bij Marianne en Marty door de stress en het verdriet waar ze inzaten.
Ik heb zelf geen kinderen en heb al helemaal geen ervaring met een kindje met een ernstige beperking dus ik kan ondanks een hoop inlevingsvermogen niet beseffen hoe het voor hun moet zijn geweest
Aan het einde van het boek kan je alleen maar respect hebben voor de moeilijke keuzes die Marianne en Marty hebben moeten maken en hoe ze geknokt hebben voor Bryan zonder Sidney daarbij te vergeten. En je voelt niets dan liefde voor het mannetje op de cover
Je mag meelezen met het leven van Marianne, Marty en Sidney vanaf halverwege de tweede zwangerschap. Marianne heeft vanaf het begin het idee dat er iets niet goed zit met de baby alleen wijzen de echo's niets bijzonders uit. Totdat 1 echo opeens laat zien dat er wel iets mis is. Vanaf dat moment zitten ze in een rollercoaster.
Het gaat vooral over de strijd die Marianne en Marty voeren om Bryan een zo'n pijnvrij en gelukkig mogelijk bestaan te geven binnen de grenzen van zijn en hun mogelijkheden. De liefde voor Bryan spat van het papier af en zoals Marianne hem beschrijft zie je de mooie grote glimlach van Bryan continue voor je. En als ze beschrijft hoeveel pijn hij heeft huilt je hart met ze mee. Je kan niet stoppen met lezen en ondanks dat je weet hoe het afloopt hoop je op een lichtpuntje voor hun alle vier.
Marianne en Marty hadden wel heel veel pech met de artsen want er wordt of niet naar ze geluisterd of er worden opmerkingen gemaakt die totaal niet kunnen door de artsen. Maar ergens hoop ik toch oprecht dat de artsen in het boek ook gekleurd zijn door het verdriet van Marianne en Marty en dat sommige dingen ondanks dat ze erg onhandig gezegd zijn ook anders zijn binnen gekomen bij Marianne en Marty door de stress en het verdriet waar ze inzaten.
Ik heb zelf geen kinderen en heb al helemaal geen ervaring met een kindje met een ernstige beperking dus ik kan ondanks een hoop inlevingsvermogen niet beseffen hoe het voor hun moet zijn geweest
Aan het einde van het boek kan je alleen maar respect hebben voor de moeilijke keuzes die Marianne en Marty hebben moeten maken en hoe ze geknokt hebben voor Bryan zonder Sidney daarbij te vergeten. En je voelt niets dan liefde voor het mannetje op de cover
April 28, 2021
De schrijfster Marianne Swinkels debuteerde met een literaire thriller: Wrede onschuld. Haar tweede boek: Loslaten doet pijn, is een non-fictie verhaal en gaat over haar zoontje Bryan.
Marianne is getrouwd met Marty en ze hebben een dochter Sidney. Dolgelukkig zijn ze als er een tweede kindje op komst is, maar Marianne heeft een gevoel dat er iets niet klopt. Hoewel het eerst door de medici wordt weggewuifd, blijkt er toch iets niet goed te zijn. De geboorte is - zelfs via de keizersnee- gevaarlijk voor moeder en kind, maar Bryan wordt geboren en leeft.
Bryan is een vechter, het begin van zijn leventje is niet makkelijk. Hij moet al snel een flinke operatie ondergaan en die lukt, maar Bryan is gehandicapt. Eenmaal thuis is het voor Marianne en Marty constant zoeken naar wat het beste is voor hem en de ouders van Marianne zijn een grote hulp. Hun leven hangt ineens van ziekenhuisbezoeken aan elkaar. In het Universitaire ziekenhuis zijn ze zeer geïnteresseerd in Bryan, maar zien hem als een studieobject en niet als een kind. De wijze waarop ze worden behandeld is schrijnend. Het wordt pas beter wanneer ze wisselen van ziekenhuis en een kinderarts treffen die wel met hen is begaan.
Het is zeer aangrijpend om te lezen hoe deze ouders het beste wilden voor hun zoon, maar niet weten wat er precies aan de hand is. Het is steeds moeilijker om hem de beste zorg te geven, hij heeft vaak pijn, soms grote wonden, stuipen en krampen. Hij is echter meer dan zijn ziekte en er zijn ook veel mooie en gelukkige momenten. De liefde voor Bryan stroomt uit het boek, maar ook de onmacht is voelbaar.
Dit is een boek dat op de leeslijsten voor aankomende artsen en verpleegkundigen zou moeten komen te staan, zodat ze zich kunnen inleven in de familie van een kind dat ziek is. Want af en toe is het tenenkrommend om te lezen hoe de reacties van de artsen zijn en hoe je als ouder overdonderd kunnen worden. Gelukkig laat het boek ook zien dat er veel artsen en verpleegkundigen zijn die wel zeer meeleven en echt hulp willen bieden op alle fronten.
Loslaten doet pijn is een puur en eerlijk verslag van het leven van Bryan, een jongetje dat liefde bracht en mensen kon charmeren, maar ook een heel ziek kind was. Dit boek is een verhaal om te lezen met een lach en een traan, en is een prachtige ode aan Bryan.
Marianne is getrouwd met Marty en ze hebben een dochter Sidney. Dolgelukkig zijn ze als er een tweede kindje op komst is, maar Marianne heeft een gevoel dat er iets niet klopt. Hoewel het eerst door de medici wordt weggewuifd, blijkt er toch iets niet goed te zijn. De geboorte is - zelfs via de keizersnee- gevaarlijk voor moeder en kind, maar Bryan wordt geboren en leeft.
Bryan is een vechter, het begin van zijn leventje is niet makkelijk. Hij moet al snel een flinke operatie ondergaan en die lukt, maar Bryan is gehandicapt. Eenmaal thuis is het voor Marianne en Marty constant zoeken naar wat het beste is voor hem en de ouders van Marianne zijn een grote hulp. Hun leven hangt ineens van ziekenhuisbezoeken aan elkaar. In het Universitaire ziekenhuis zijn ze zeer geïnteresseerd in Bryan, maar zien hem als een studieobject en niet als een kind. De wijze waarop ze worden behandeld is schrijnend. Het wordt pas beter wanneer ze wisselen van ziekenhuis en een kinderarts treffen die wel met hen is begaan.
Het is zeer aangrijpend om te lezen hoe deze ouders het beste wilden voor hun zoon, maar niet weten wat er precies aan de hand is. Het is steeds moeilijker om hem de beste zorg te geven, hij heeft vaak pijn, soms grote wonden, stuipen en krampen. Hij is echter meer dan zijn ziekte en er zijn ook veel mooie en gelukkige momenten. De liefde voor Bryan stroomt uit het boek, maar ook de onmacht is voelbaar.
Dit is een boek dat op de leeslijsten voor aankomende artsen en verpleegkundigen zou moeten komen te staan, zodat ze zich kunnen inleven in de familie van een kind dat ziek is. Want af en toe is het tenenkrommend om te lezen hoe de reacties van de artsen zijn en hoe je als ouder overdonderd kunnen worden. Gelukkig laat het boek ook zien dat er veel artsen en verpleegkundigen zijn die wel zeer meeleven en echt hulp willen bieden op alle fronten.
Loslaten doet pijn is een puur en eerlijk verslag van het leven van Bryan, een jongetje dat liefde bracht en mensen kon charmeren, maar ook een heel ziek kind was. Dit boek is een verhaal om te lezen met een lach en een traan, en is een prachtige ode aan Bryan.
August 5, 2020
Het boek “Loslaten doet pijn” was een boek dat ik regelmatig via de social media tegenkwam. Het maakte nieuwsgierig, dus tijd om het aan te schaffen en te lezen. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Een heftig en aangrijpend boek.
Het boek vertelt het verhaal van Bryan een op het oog vrolijk jongetje. Echter, Bryan moet vanaf het begin vechten voor zijn. Al voor zijn geboorte bleek er iets mis te zijn en dat zorgde na zijn geboorte en de jaren daarna voor heel veel problemen. Artsen stonden voor een raadsel en konden er niet de vinger op leggen wat er nu precies met Bryan aan de hand was.
In het verhaal volgen we Bryan en zijn moeder Marianne en de rest van het gezin in hun strijd om een diagnose en hulp te vinden. Daarbij steeds tegen muren van problemen en botheid van artsen te lopen. Ongelofelijk en te gek voor woorden.
Van dichtbij maakt de lezer niet alleen de strijd van Bryan mee, maar ook van het gezin. Allemaal met heftige taferelen. Echter, het is niet alleen de strijd van Bryan die je als lezer raakt. Ook het liefdevol verzorgen van Bryan door zijn ouders. Die liefde spat van het papier af. Maar als lezer voel je niet alleen de liefde, maar ook de angsten die het gezin moet voelen, elk uur van de dag, de hulpeloosheid, je wilt zo graag het leed van Bryan verlichten en je bent machteloos. Stel je dat eens voor!
Marianne beschrijft het allemaal heel open en beeldend en zelfs in de meest moeilijke of frustreerden momenten blijft Marianne netjes in haar bewoordingen. Dat is een staaltje van zelfbeheersing. Is het boek alleen maar zware kost? Nee want het boek is met liefde en toch ook humor geschreven en dat is voelbaar. Als lezer zit je dan ook het ene moment met tranen in de ogen en een volgend moment zit je met een glimlach op je gezicht.
“Loslaten doet pijn” de titel zegt het al, loslaten van een dierbare is verschrikkelijk moeilijk. Leven met het onvermijdelijke en dan toch met je gezin er uit halen wat er in zit. Genieten, een warme gezinsband en hoop, zelfs tegen beter weten in.
Na het lezen van het boek sluit je Bryan en het gezin in je hart. Een boek dat iedereen zou moeten lezen. Ik zou het alleen niet voor het slapen gaan lezen, het houdt je namelijk best even bezig. Ik kan alleen maar zeggen een diepe buiging voor Bryan, Marianne en gezin voor hun strijd en voor het zo mooi neerzetten van het verhaal. Respect!
Het boek vertelt het verhaal van Bryan een op het oog vrolijk jongetje. Echter, Bryan moet vanaf het begin vechten voor zijn. Al voor zijn geboorte bleek er iets mis te zijn en dat zorgde na zijn geboorte en de jaren daarna voor heel veel problemen. Artsen stonden voor een raadsel en konden er niet de vinger op leggen wat er nu precies met Bryan aan de hand was.
In het verhaal volgen we Bryan en zijn moeder Marianne en de rest van het gezin in hun strijd om een diagnose en hulp te vinden. Daarbij steeds tegen muren van problemen en botheid van artsen te lopen. Ongelofelijk en te gek voor woorden.
Van dichtbij maakt de lezer niet alleen de strijd van Bryan mee, maar ook van het gezin. Allemaal met heftige taferelen. Echter, het is niet alleen de strijd van Bryan die je als lezer raakt. Ook het liefdevol verzorgen van Bryan door zijn ouders. Die liefde spat van het papier af. Maar als lezer voel je niet alleen de liefde, maar ook de angsten die het gezin moet voelen, elk uur van de dag, de hulpeloosheid, je wilt zo graag het leed van Bryan verlichten en je bent machteloos. Stel je dat eens voor!
Marianne beschrijft het allemaal heel open en beeldend en zelfs in de meest moeilijke of frustreerden momenten blijft Marianne netjes in haar bewoordingen. Dat is een staaltje van zelfbeheersing. Is het boek alleen maar zware kost? Nee want het boek is met liefde en toch ook humor geschreven en dat is voelbaar. Als lezer zit je dan ook het ene moment met tranen in de ogen en een volgend moment zit je met een glimlach op je gezicht.
“Loslaten doet pijn” de titel zegt het al, loslaten van een dierbare is verschrikkelijk moeilijk. Leven met het onvermijdelijke en dan toch met je gezin er uit halen wat er in zit. Genieten, een warme gezinsband en hoop, zelfs tegen beter weten in.
Na het lezen van het boek sluit je Bryan en het gezin in je hart. Een boek dat iedereen zou moeten lezen. Ik zou het alleen niet voor het slapen gaan lezen, het houdt je namelijk best even bezig. Ik kan alleen maar zeggen een diepe buiging voor Bryan, Marianne en gezin voor hun strijd en voor het zo mooi neerzetten van het verhaal. Respect!
July 20, 2020
Wat is dit een mooi boek! Tijdens het lezen van het levensverhaal van Bryan liepen de tranen meermaals over mijn wangen. Zo een zwaar thema maar ook zo prachtig en duidelijk verwoord door mama Marianne.
Het was een erg harde en moeilijke strijd voor zowel de ouders, de zus, de grootouders maar in de eerste plaats voor Bryan zelf. De moeilijkheden en vooral het gebrek aan empathie dat vaak op hun pad kwam was verschrikkelijk. Zeker wanneer het gaat om mensen die in de zorg werken.
De ouders mogen met de nodige fierheid terugkijken op de mooie momenten met hun zoon. Ze hebben werkelijk alles gedaan wat ze konden om hun zoon, ondanks alle moeilijkheden en beperkingen, een mooi leven te geven.
Rust zacht Bryan. Jij sterke, lieve, dappere, vrolijke jongen die iedereen rond zijn vinger kon draaien met die mooi glimlach. Je hebt je hele leven lang hard gestreden, geniet maar van de rust die je hebt.
Het was een erg harde en moeilijke strijd voor zowel de ouders, de zus, de grootouders maar in de eerste plaats voor Bryan zelf. De moeilijkheden en vooral het gebrek aan empathie dat vaak op hun pad kwam was verschrikkelijk. Zeker wanneer het gaat om mensen die in de zorg werken.
De ouders mogen met de nodige fierheid terugkijken op de mooie momenten met hun zoon. Ze hebben werkelijk alles gedaan wat ze konden om hun zoon, ondanks alle moeilijkheden en beperkingen, een mooi leven te geven.
Rust zacht Bryan. Jij sterke, lieve, dappere, vrolijke jongen die iedereen rond zijn vinger kon draaien met die mooi glimlach. Je hebt je hele leven lang hard gestreden, geniet maar van de rust die je hebt.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 3, 2021
Ik heb dit boek in één middag uitgelezen.
Wat een ontroerend verhaal van een moeder die vecht voor haar kind, maar hem uiteindelijk moet loslaten.
Marianne weet heel mooi op te schrijven hoe ze de zorg voor Bryan heeft beleefd... ze geeft je een kijkje in haar leven wat niet gemakkelijk is.. je voelt de frustratie als er weer eens niet goed naar haar geluisterd word en de machteloosheid wanneer ze ziet hoe zwaar Bryan het heeft... en het verdriet wanneer ze hem moet loslaten.
Het boek start bij de zwangerschap en eindigd bij het verlies van Bryan..
Dit is zo'n boek die je in je hart sluit... en ik kan hem iedereen aanraden die van waargebeurde verhalen houd.
Tip: zet wel een doos tissues binnen handbereik..
Wat een ontroerend verhaal van een moeder die vecht voor haar kind, maar hem uiteindelijk moet loslaten.
Marianne weet heel mooi op te schrijven hoe ze de zorg voor Bryan heeft beleefd... ze geeft je een kijkje in haar leven wat niet gemakkelijk is.. je voelt de frustratie als er weer eens niet goed naar haar geluisterd word en de machteloosheid wanneer ze ziet hoe zwaar Bryan het heeft... en het verdriet wanneer ze hem moet loslaten.
Het boek start bij de zwangerschap en eindigd bij het verlies van Bryan..
Dit is zo'n boek die je in je hart sluit... en ik kan hem iedereen aanraden die van waargebeurde verhalen houd.
Tip: zet wel een doos tissues binnen handbereik..
November 13, 2020
Loslaten doet pijn geeft weergave van feiten en omstandigheden en koppelt daaraan de gevoelens en emoties die gepaard gaan met de betreffende feiten en omstandigheden. De grote kracht die de auteur door het boek heen toont, is dat zij in staat is door de manier van schrijven de gevoelens en de emoties weet te verbinden met de feiten en de omstandigheden zodat daar verwevenheid in ontstaat dan wel balans. Een bijzondere verdienste waar veel mensen naar mijn mening troost uit kunnen putten, met name vanwege de mildheid van de toonzetting waarin het boek geschreven is. Van harte aanbevolen. Oprecht!
August 9, 2020
Vandaag via kobo plus dit bijzondere boek gelezen. Het verhaal van Marianne over haar zoon Bryan heeft veel indruk gemaakt. Een rollercoaster waar zij met Bryan in terecht kwamen. Marianne verteld eerlijk over de mooie maar ook moeilijke momenten. De liefde die bryan gaf, zijn glimlach en de bijzondere band met zijn ouders en zus vond ik erg bijzonder. Met verbazing las ik ook hoe er soms in de medische wereld met Bryan en de ouders is omgegaan.
January 17, 2021
Marianne schrijft in dit boek over haar zoon Bryan. Hij blijkt vanaf zijn geboorte ernstig ziek en wordt alleen maar zieker. Marianne schrijft over de ups en downs in het leven van Bryan en de rest van het gezin. In het boek is vooral de enorme liefde van zijn ouders voor Bryan te lezen. Ze vechten als leeuwen om Bryan, ondanks zijn beperkingen, zoveel mogelijk te laten leven. Ik denk dat Bryan in geen beter nest terecht had kunnen komen.
Ik vind het erg knap dat Marianne haar heftige verhaal zo heeft kunnen opschrijven. Ik heb het boek in een dag uitgeluisterd (is dat een woord?) en het laat mij niet los.
Ik vind het erg knap dat Marianne haar heftige verhaal zo heeft kunnen opschrijven. Ik heb het boek in een dag uitgeluisterd (is dat een woord?) en het laat mij niet los.
March 31, 2020
Loslaten doet pijn - Marianne Swinkels
Met een glimlach en meerdere tranen dit prachtige maar schrijnende boek gelezen van Marianne.
Het verhaal neemt je mee in het (te) korte leven van Bryan, hun zoontje met een zeldzame afwijking en een hart van goud.. Het heeft mij geraakt, je voelt in het hele boek zoveel liefde voor hun zoon maar tegelijkertijd zoveel onmacht tijdens de vele ziekenhuis bezoeken. Maar het boek heeft ook zeker leuke momenten, zoals bijvoorbeeld het stukje over Bryan’s grote zus en haar cocktail avontuur 😝.
Ik heb meerdere keren naar die fantastische lach op de voorkant gekeken en dan besef je dat het leven soms zo enorm oneerlijk is!
Bestel dit boek lieve mensen en ga het lezen. Al is het alleen maar voor Bryan!
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ (en eentje extra voor lieve kleine Bryan ⭐️🦋)
Met een glimlach en meerdere tranen dit prachtige maar schrijnende boek gelezen van Marianne.
Het verhaal neemt je mee in het (te) korte leven van Bryan, hun zoontje met een zeldzame afwijking en een hart van goud.. Het heeft mij geraakt, je voelt in het hele boek zoveel liefde voor hun zoon maar tegelijkertijd zoveel onmacht tijdens de vele ziekenhuis bezoeken. Maar het boek heeft ook zeker leuke momenten, zoals bijvoorbeeld het stukje over Bryan’s grote zus en haar cocktail avontuur 😝.
Ik heb meerdere keren naar die fantastische lach op de voorkant gekeken en dan besef je dat het leven soms zo enorm oneerlijk is!
Bestel dit boek lieve mensen en ga het lezen. Al is het alleen maar voor Bryan!
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ (en eentje extra voor lieve kleine Bryan ⭐️🦋)
July 21, 2022
Aangrijpend verhaal waarbij je gaandeweg steeds meer van de kleine Bryan gaat houden
November 9, 2023
Mooi en ontroerend beschreven. Goed om als zorgprofessional ook een inkijkje te krijgen in de 'andere kant'
Displaying 1 - 23 of 23 reviews