What do you think?
Junkieverdriet
Volgens zijn bewonderaars had de begaafde Jotie T'Hooft (1956-1977) halfweg de jaren zeventig alles om uit te groeien tot een groot dichter. 'Als Hugo Claus de keizer is, is Jotie T'Hooft de prins,' verklaarde Julien Weverbergh (uitgever Manteau) toen T'Hooft voor zijn dichtbundel Junkieverdriet de Reina Prinsen Geerligsprijs kreeg.
- GenresPoetryCollectionsFiction
56 pages, Paperback
First published January 1, 1976
About the author
Jotie T'Hooft
17 books26 followersJohan (Jotie) Geeraard Adriaan T'Hooft was een Vlaamse dichter en schrijver.
Trouwde op 29 augustus 1974 met Ingrid, dochter van uitgever Julien Weverbergh, die hem een baantje als lector bij Manteau bezorgde.
Tijdens zijn leven verschenen twee dichtbundels: Schreeuwlandschap (1975) en Junkieverdriet (1976). Die laatste werd bekroond met de Reina Prinsen Geerligsprijs.
In de nacht van 5 op 6 oktober 1977 diende hij zich, in een kamer in Brugge, een overdosis cocaïne toe. Jotie T'Hooft werd begraven in zijn geboortestad Oudenaarde.
Jotie T'Hooft in de Nederlandstalige Wikipedia
Jotie T'Hooft in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Jotie T'Hooft bij "Schrijversgewijs"
Johan (Jotie) Geeraard Adriaan T'Hooft was a Flemish poet and writer.
Jotie T'Hooft in the English Wikipedia
Trouwde op 29 augustus 1974 met Ingrid, dochter van uitgever Julien Weverbergh, die hem een baantje als lector bij Manteau bezorgde.
Tijdens zijn leven verschenen twee dichtbundels: Schreeuwlandschap (1975) en Junkieverdriet (1976). Die laatste werd bekroond met de Reina Prinsen Geerligsprijs.
In de nacht van 5 op 6 oktober 1977 diende hij zich, in een kamer in Brugge, een overdosis cocaïne toe. Jotie T'Hooft werd begraven in zijn geboortestad Oudenaarde.
Jotie T'Hooft in de Nederlandstalige Wikipedia
Jotie T'Hooft in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Jotie T'Hooft bij "Schrijversgewijs"
Johan (Jotie) Geeraard Adriaan T'Hooft was a Flemish poet and writer.
Jotie T'Hooft in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 31 reviews
November 6, 2017
Springlevend
"Jotie T'Hooft is niet dood", verkondigde professor Yves T'Sjoen tijdens een hommageavond ter ere van de overleden dichter. 40 jaar geleden vluchtte de poète maudit van Bevere, al dan niet bewust, naar een andere wereld. De Bezige Bij zag haar kans om 'Junkieverdriet', Joties laatste bij leven uitgegeven bundel, in een nieuw jasje uit te brengen. Maar hoe relevant en levend zijn de donkere verzen anno 2017?
Het werk van Jotie T'Hooft is moeilijk te ontdoen van de schaduw van de cultfiguur die de dichter na zijn vroege dood is geworden. Vorm of vent? Hoe dan ook, een omstreden figuur. Een koppige, intelligente en belezen leerling, een te mijden rebel in het provinciale Oudenaarde van de jaren '70. Huizenzwam van mijn jeugd/vol roddel en woordenloos venijn/ tot stad aaneengekleefd, lezen we in het gedicht 'Huizen'. Jotie was een junk die in zijn versregels de dood verheerlijkte en de mensen om zich heen aftekende als betekenisloze, nietige mieren op deze aardkloot. Bovendien was hij getrouwd met de dochter van de directeur van Manteau. Gefundenes Fressen voor tegenstanders. Maar dat hij talent had, dat staat vast.
Inhoudelijk bewandelt T'Hooft heel bewust het pad van de zwarte romantiek, in de 19e eeuw uitgetekend door literaire reuzen als Shelley, Poe en Baudelaire. Vormelijk zien we een teruggrijpen naar klassieke tekstboekpoëzie: strofebouw, rijmschema's, alliteraties en personificaties. Het gedicht 'Aan mijn prinses' eindigt zelfs met een envoi. Literatuurgeschiedenissen hadden het dan ook niet moeilijk om hem het etiket van de nieuwe romantiek op te plakken. En zo staat hij al jaren, tussen Luuk Gruwez en Miriam van Hee, in allerlei schoolboeken en cursussen.
Maar Jotie T'Hooft is veel meer dan een naam in een literair overzicht. Hij is nog steeds springlevend. Niet voor niets krijgt hij 40 jaar na zijn dood aandacht van nationale pers en televisie. Maar Joties nalatenschap reikt veel verder dan dat. Hij is een icoon geworden van een jeugdig, maar radicaal afwijzen van gevestigde waarden en een kleinburgerlijk bestaan, een cultfiguur die meende wat hij in zijn zwarte verzen schreef en die de ingeslapen wereld waarin hij leefde wilde wakker schreeuwen.
Rust in vrede, zwarte prins, en verstoor onverstoorbaar verder de orde.
"Jotie T'Hooft is niet dood", verkondigde professor Yves T'Sjoen tijdens een hommageavond ter ere van de overleden dichter. 40 jaar geleden vluchtte de poète maudit van Bevere, al dan niet bewust, naar een andere wereld. De Bezige Bij zag haar kans om 'Junkieverdriet', Joties laatste bij leven uitgegeven bundel, in een nieuw jasje uit te brengen. Maar hoe relevant en levend zijn de donkere verzen anno 2017?
Het werk van Jotie T'Hooft is moeilijk te ontdoen van de schaduw van de cultfiguur die de dichter na zijn vroege dood is geworden. Vorm of vent? Hoe dan ook, een omstreden figuur. Een koppige, intelligente en belezen leerling, een te mijden rebel in het provinciale Oudenaarde van de jaren '70. Huizenzwam van mijn jeugd/vol roddel en woordenloos venijn/ tot stad aaneengekleefd, lezen we in het gedicht 'Huizen'. Jotie was een junk die in zijn versregels de dood verheerlijkte en de mensen om zich heen aftekende als betekenisloze, nietige mieren op deze aardkloot. Bovendien was hij getrouwd met de dochter van de directeur van Manteau. Gefundenes Fressen voor tegenstanders. Maar dat hij talent had, dat staat vast.
Inhoudelijk bewandelt T'Hooft heel bewust het pad van de zwarte romantiek, in de 19e eeuw uitgetekend door literaire reuzen als Shelley, Poe en Baudelaire. Vormelijk zien we een teruggrijpen naar klassieke tekstboekpoëzie: strofebouw, rijmschema's, alliteraties en personificaties. Het gedicht 'Aan mijn prinses' eindigt zelfs met een envoi. Literatuurgeschiedenissen hadden het dan ook niet moeilijk om hem het etiket van de nieuwe romantiek op te plakken. En zo staat hij al jaren, tussen Luuk Gruwez en Miriam van Hee, in allerlei schoolboeken en cursussen.
Maar Jotie T'Hooft is veel meer dan een naam in een literair overzicht. Hij is nog steeds springlevend. Niet voor niets krijgt hij 40 jaar na zijn dood aandacht van nationale pers en televisie. Maar Joties nalatenschap reikt veel verder dan dat. Hij is een icoon geworden van een jeugdig, maar radicaal afwijzen van gevestigde waarden en een kleinburgerlijk bestaan, een cultfiguur die meende wat hij in zijn zwarte verzen schreef en die de ingeslapen wereld waarin hij leefde wilde wakker schreeuwen.
Rust in vrede, zwarte prins, en verstoor onverstoorbaar verder de orde.
November 15, 2025
wederom een banger. Ik ga hier nog wat van nagenieten
April 24, 2023
"Daar ik een vermorzeld mens ben, liefste
Leg ik me behoedzaam neder
En tracht in het gebied dat ik verken
Geen sporen na te laten."
Van de eerste tot de laatste versregel druipen de romantische sentimenten van de pagina. De dood, liefde en ook de vlucht in druggebruik komen prominent aan bod.
"Liefste, hart en woorden
Houden voor jou stil,
Jij blinde vlek in mijn vermoorden
Van wat ik vergeten wil."
De gedichten van Jotie T'Hooft blijven intens, prachtig.
"Hoe diep zijn onze sporen
In de sneeuw der ziel? De munt
- niet dat zij waarde had - der jeugd; verloren"
Leg ik me behoedzaam neder
En tracht in het gebied dat ik verken
Geen sporen na te laten."
Van de eerste tot de laatste versregel druipen de romantische sentimenten van de pagina. De dood, liefde en ook de vlucht in druggebruik komen prominent aan bod.
"Liefste, hart en woorden
Houden voor jou stil,
Jij blinde vlek in mijn vermoorden
Van wat ik vergeten wil."
De gedichten van Jotie T'Hooft blijven intens, prachtig.
"Hoe diep zijn onze sporen
In de sneeuw der ziel? De munt
- niet dat zij waarde had - der jeugd; verloren"
October 9, 2024
Tot ik, als vroeger, blind van pijn
Weer neerlig, eenzaam in het laken.
Het gaat niet om het zijn
Maar om wat wij er van maken.
Menselijke warmte heeft mij nodeloos verbrand.
Mijn eeuwenoud, mijn levenslang junkieverdriet
Van geboortepijn tot nu mijn eenzaamheid
Die ik deel met duizenden nu ik weet wat ik weet:
Dat de mens een naald is zoekend naar een ader Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden.
Weer neerlig, eenzaam in het laken.
Het gaat niet om het zijn
Maar om wat wij er van maken.
Menselijke warmte heeft mij nodeloos verbrand.
Mijn eeuwenoud, mijn levenslang junkieverdriet
Van geboortepijn tot nu mijn eenzaamheid
Die ik deel met duizenden nu ik weet wat ik weet:
Dat de mens een naald is zoekend naar een ader Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden.
October 26, 2023
'Omdat ik enkel vrucht wou zijn
En niet de tak die haar moet dragen'
En niet de tak die haar moet dragen'
August 19, 2024
Junkieverdriet ademt meer dan Schreeuwlandschap, al blijft het een heel zware adem.
June 8, 2026
(Bijziend)
Stil de winter, met vingers die mij vouwen
Langs de oude lijnen van eender verdriet:
De vrouwen versta ik nog aan één kant
Hun oogleden voorzichtig verkoold papier
Hun lichamen van zuiver vuur en vet
Van vroeger, die dan deining werden
Waarop gedonder volgde. Tam gedierte
Was ik, dat zich volvreet en vergeet
En zich dus altijd blijft vergissen
Tussen dronkenschap en kater.
Doof licht likt aan mijn ogen
En haalt de dichte dingen dichter
In te laat herinneren van diepste stilte
En vlak voor het slapen in nergens.
Bijziend, beverig, terwijl het woord
Zich nog beweegt tussen doel en verte
Of elders tijd verloopt, zie ik nog mijn tastende vingertoppen, en niet veel verder.
P.47
Stil de winter, met vingers die mij vouwen
Langs de oude lijnen van eender verdriet:
De vrouwen versta ik nog aan één kant
Hun oogleden voorzichtig verkoold papier
Hun lichamen van zuiver vuur en vet
Van vroeger, die dan deining werden
Waarop gedonder volgde. Tam gedierte
Was ik, dat zich volvreet en vergeet
En zich dus altijd blijft vergissen
Tussen dronkenschap en kater.
Doof licht likt aan mijn ogen
En haalt de dichte dingen dichter
In te laat herinneren van diepste stilte
En vlak voor het slapen in nergens.
Bijziend, beverig, terwijl het woord
Zich nog beweegt tussen doel en verte
Of elders tijd verloopt, zie ik nog mijn tastende vingertoppen, en niet veel verder.
P.47
April 11, 2021
Ik ben vrucht en kan slechts vallen <333
May 18, 2026
De literaire Kurt Cobain, de martelaar van de depri-tieners. Ik voel het wel, mooie gedichten.
January 25, 2018
Toen ik zestien was maakte ik voor het eerst kennis met de Prins van Oudenaarde, deze mooie nieuwe editie zindert ook nu nog na:
Mijn eeuwenoud, mijn levenslang junkieverdriet
Van geboortepijn tot nu mijn eenzaamheid
Die ik deel met duizenden nu ik weet wat ik weet:
Dat de mens een naald is zoekend naar een ader
Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden (p. 45).
Mijn eeuwenoud, mijn levenslang junkieverdriet
Van geboortepijn tot nu mijn eenzaamheid
Die ik deel met duizenden nu ik weet wat ik weet:
Dat de mens een naald is zoekend naar een ader
Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden (p. 45).
May 22, 2020
Daar ik een vermorzeld mens ben, liefste
leg ik me behoedzaam neder
en tracht in het gebied dat ik verken
geen sporen na te laten
leg ik me behoedzaam neder
en tracht in het gebied dat ik verken
geen sporen na te laten
September 6, 2022
Melancholischer dan dit wordt het niet.
November 7, 2025
I’ve translated all these into English… if anyone cares…
Read
January 24, 2026- Scheiding van licht en duister (28)
- Ballade voor 1 been (53)
- Ballade voor 1 been (53)
February 9, 2024
"Omdat ik enkel vrucht wou zijn
En niet de tak die haar moet dragen"
"En wat mij rest na het verbannen
Van de warmte warm ik op en verorber."
En niet de tak die haar moet dragen"
"En wat mij rest na het verbannen
Van de warmte warm ik op en verorber."
June 2, 2026
Een groot deel van de aantrekkingskracht die Jotie 't Hooft op me heeft is eigenlijk biografisch. Het klinkt misschien nogal cynisch, maar een dichter die op zijn 17e debuteert en op zijn 21e overlijdt (als ik het me goed herinner) aan een overdosis, dat is fascinerend.
Sommige van zijn gedichten zijn sterk, maar in het algemeen staan ze vol met clichés of ronduit onzinnige beelden, en thematisch is het erg veel van hetzelfde. Hij kiest ervoor om eindrijm en metrum te hanteren maar dat komt af en toe behoorlijk onbeholpen over wanneer het ritme stokt of de rijmwoorden wel erg gezocht zijn. Nu hou ik wel van rijmdwang, maar het past niet echt bij de pijnlijk oprechte confessionele poëzie die Jotie schreef. Het sterkste vind ik de cyclus waar de bundel naar is vernoemd, Junkieverdriet.
Zijn beste werk vind ik 'In het gesticht', een sectie in een eerdere bundel waarin hij schrijft over zijn ervaring met de psychiatrie. Die moet ik binnenkort ook eens herlezen.
Het is jammer dat hij niet ouder is geworden, nog los van hoe tragisch het óók is. Het is jammer omdat hij talent had en zijn eigen ding deed. Het is gewoon heel goed te merken dat het jeugdige poëzie is. Dat is deel van de aantrekkingskracht maar ook de grootste zwakte.
Sommige van zijn gedichten zijn sterk, maar in het algemeen staan ze vol met clichés of ronduit onzinnige beelden, en thematisch is het erg veel van hetzelfde. Hij kiest ervoor om eindrijm en metrum te hanteren maar dat komt af en toe behoorlijk onbeholpen over wanneer het ritme stokt of de rijmwoorden wel erg gezocht zijn. Nu hou ik wel van rijmdwang, maar het past niet echt bij de pijnlijk oprechte confessionele poëzie die Jotie schreef. Het sterkste vind ik de cyclus waar de bundel naar is vernoemd, Junkieverdriet.
Zijn beste werk vind ik 'In het gesticht', een sectie in een eerdere bundel waarin hij schrijft over zijn ervaring met de psychiatrie. Die moet ik binnenkort ook eens herlezen.
Het is jammer dat hij niet ouder is geworden, nog los van hoe tragisch het óók is. Het is jammer omdat hij talent had en zijn eigen ding deed. Het is gewoon heel goed te merken dat het jeugdige poëzie is. Dat is deel van de aantrekkingskracht maar ook de grootste zwakte.
November 20, 2017
Hallo ik heet Said en ik heb het boek Junkieverdriet gelezen. Ik vond het een interessant onderwerp, omdat drugs toepasselijk in de algemene omgeving waar ik mij bevind. Ik heb het boek ook genomen, omdat het niet zo een groot boek is en daar ben ik zeer eerlijk in. Ik vind het heel rakend wat mensen allemaal doen om drugs te kunnen innemen. Ze worden zodanig verslaafd dat ze er alles zouden voor doen. Ik raad drugs af aan iedereen, want het verpest jouw leven. Het boek heeft mij echt laten inzien dat drugs heel veel negatieve gevolgen heeft voor jouw lichaam en je sociale leven. Het is heel duur en ons lichaam wordt beschadigd. Het is wel jammer dat Johan gestorven is door de drugs die hij innam. De relatie tussen Johan en zijn familie is ook verpest door dat. De drugs heeft gewoon heel zijn leven verpest. Ik ben blij dat ik niet in contact ben met drugs en ik hoop dat ik er nooit mee te maken zal krijgen. Ik heb al momenten gehad waar ik het aangeboden kreeg, maar ik was sterk genoeg om het te weigeren. Wanneer ik de kans krijg, zal ik zeker mensen proberen te overtuigen om te stoppen met drugs.
November 9, 2025
Jotie 't Hooft
Junkieverdriet
Mijn eeuwenoud, mijn levenslang junkieverdriet
Van geboortepijn tot nu mijn eenzaamheid
Die ik deel met duizenden nu ik weet wat ik weet:
Dat de mens een naald is zoekend naar een ader
Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden.
Junkieverdriet, bass-toon van deze tijd
Waar de verschopte verschaalt in een dode hoek
Van het denkperspectief, in de paranoia
Van de kleine penis en de schizofrenie van schaamte.
In deze wereld mijn waansisteem werd liefde
Een misdrijf in het duister en reizen kruipen
Uit de schaduw der ouders naar de schaduw van de dood.
Verdrinken tijdens de armslag naar meer.
Licht van alle licht, licht
Dat niet dooft met de dagen en mijn geheugen
Voortdurend doorschijnt, licht licht
Dat niet zinkt in de stof het woord
Dat muis is knagend binnen klein bestek,
Licht dat bomen doorruist en water, licht
Dat leeft op de vloedlijn bij springtij,
Tussen afkick en hit, wit licht, witte hitte.
Jotie T' Hooft
uit: Junkieverdriet,
Manteau 1976
Junkieverdriet
Mijn eeuwenoud, mijn levenslang junkieverdriet
Van geboortepijn tot nu mijn eenzaamheid
Die ik deel met duizenden nu ik weet wat ik weet:
Dat de mens een naald is zoekend naar een ader
Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden.
Junkieverdriet, bass-toon van deze tijd
Waar de verschopte verschaalt in een dode hoek
Van het denkperspectief, in de paranoia
Van de kleine penis en de schizofrenie van schaamte.
In deze wereld mijn waansisteem werd liefde
Een misdrijf in het duister en reizen kruipen
Uit de schaduw der ouders naar de schaduw van de dood.
Verdrinken tijdens de armslag naar meer.
Licht van alle licht, licht
Dat niet dooft met de dagen en mijn geheugen
Voortdurend doorschijnt, licht licht
Dat niet zinkt in de stof het woord
Dat muis is knagend binnen klein bestek,
Licht dat bomen doorruist en water, licht
Dat leeft op de vloedlijn bij springtij,
Tussen afkick en hit, wit licht, witte hitte.
Jotie T' Hooft
uit: Junkieverdriet,
Manteau 1976
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 22, 2023
Oogsttijd, pagina 18.
Daar ik een vermorzeld mens ben, liefste
Leg ik me behoedzaam neder
En tracht in het gebied dat ik verken
Geen sporen na te laten.
Mijn razernij lijkt afgelopen,
Ik zwijg, ik leer begrijpen:
Terwijl de zomer in ons loeit
Hoor ik de herfst zijn sikkel slijpen:
Mijn lichaam laaft jou even,
Verdrijft je uit je enge cel
Naar een terrein van louter beven
Dat ook mij verovert in mijn vel,
Intussen gaan maaiers op het veld te keer
En in de schuren houten vlegels:
Op, en neer
Want niets ontkomt de regels.
Daar ik een vermorzeld mens ben, liefste
Leg ik me behoedzaam neder
En tracht in het gebied dat ik verken
Geen sporen na te laten.
Mijn razernij lijkt afgelopen,
Ik zwijg, ik leer begrijpen:
Terwijl de zomer in ons loeit
Hoor ik de herfst zijn sikkel slijpen:
Mijn lichaam laaft jou even,
Verdrijft je uit je enge cel
Naar een terrein van louter beven
Dat ook mij verovert in mijn vel,
Intussen gaan maaiers op het veld te keer
En in de schuren houten vlegels:
Op, en neer
Want niets ontkomt de regels.
March 13, 2018
Flanders' best romantic poet
Jotie T'Hooft was one of Flanders finest and most tormented poets. His unique romantic prose and tragic death by a drug overdose is what made him immortal.
Even though he died decades ago, his tragic and unique style still serves as an inspiration for many people. Not that his lifestyle is envied or that he is idolized, but through his writings shimmers through a higher reality that seemingly only Jotie could perceive.
Jotie T'Hooft was one of Flanders finest and most tormented poets. His unique romantic prose and tragic death by a drug overdose is what made him immortal.
Even though he died decades ago, his tragic and unique style still serves as an inspiration for many people. Not that his lifestyle is envied or that he is idolized, but through his writings shimmers through a higher reality that seemingly only Jotie could perceive.
October 9, 2017
Duidelijk is dat Jotie T'Hoofd reeds op jonge leeftijd in staat was om mooie, docht sombere gedichten te schrijven. We zullen nooit weten welk een poëzie hij nu geschreven zou hebben als hij zich niet op 21 jarige leeftijd van het leven had beroofd door een overdosis.
February 27, 2023
Ik ben nog nooit zo geraakt geweest door poëzie. Meer kan ik bijna niet over zeggen. Elk gedicht dat hij schrijft blijft nog uren, dagen, weken nazinderen in je hoofd, terwijl je probeert iedere mogelijke interpretatie erachter te vinden. Echt prachtig.
September 4, 2019
3.5/5
“Dat de mens een naald is zoekend naar een ader
Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden”
“Dat de mens een naald is zoekend naar een ader
Zoekend naar de kiespijn van zijn ver verleden”
February 23, 2021
Intriest.
February 17, 2024
Teenage melancholy
May 6, 2024
Mijn volgende boek wordt iets vrolijks
August 3, 2024
My favourite writer of all times
July 19, 2026
het verbaast me dat de titel niet ook een alliteratie bevat
January 2, 2025
Het eerste ‘boek’ van het jaar is gelezen. Ik zal het nog eens herlezen, maar toch alvast een 5 voor deze dichtbundel van mijn beroemde generatiegenoot. Plots gekocht in Damme in een heruitgave van 2024.
Displaying 1 - 30 of 31 reviews