What do you think?
Rate this book
Einer
German
116 pages, Paperback
First published January 1, 1988
2 people are currently reading
43 people want to read
About the author
Norbert Gstrein
23 books8 followersNach einem Studium der Mathematik an der Universität Innsbruck hielt Gstrein sich 1986/87 für sieben Monate zu weiteren Studien an der Stanford University und 1987/88 für fünf Monate an der Universität Erlangen auf. 1988 schloss er seine Dissertation Zur Logik der Fragen ab, die an der Universität Innsbruck von dem Mathematiker Roman Liedl und dem Philosophen Gerhard Frey betreut wurde.
Er erhielt unter anderem den Alfred-Döblin-Preis, den Literaturpreis der Konrad-Adenauer-Stiftung, den Uwe-Johnson-Preis, den Österreichischen Buchpreis 2019, den Düsseldorfer Literaturpreis und den Thomas-Mann-Preis.
Der Roman Der zweite Jakob (2021) war für den Deutschen Buchpreis nominiert.
Norbert Gstrein lebt zur Zeit in Hamburg.
Er erhielt unter anderem den Alfred-Döblin-Preis, den Literaturpreis der Konrad-Adenauer-Stiftung, den Uwe-Johnson-Preis, den Österreichischen Buchpreis 2019, den Düsseldorfer Literaturpreis und den Thomas-Mann-Preis.
Der Roman Der zweite Jakob (2021) war für den Deutschen Buchpreis nominiert.
Norbert Gstrein lebt zur Zeit in Hamburg.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
Read
May 2, 2017Anti-Heimatroman
Most decidedly NOT this:
Einer is one, one Jakob, one of many perhaps, one that doesn't quite fit in, not ever, not in his Austrian Alpine home village, certainly not in the city school he goes to for a few months until the cruelty and abuse there become insufferable, not back in the village where he returns unable to find words for what he has suffered, unable to speak to the winter holidaymakers whose High German sounds affected and contrived to his ears (Piefke!), unable to find a place in a community that no longer works as a community but rather as a machine for milking the touries, unable to take seriously this hollow endeavour that is life, day to day, one foot in front of the other, unable to take it at all without deadening his pain with any alcohol he can get his fingers on.
He is one. There are one or two others, that cannot quite straddle the divide: dancing to the tune, running at the beck and call of those guests whom they actually despise for their arrogance, their blind self-complacency, their false eyes sliding away from unpleasantness, their pathetic desire to 'belong', to be one of us, not one of them. Karlinger, for example. He couldn't do it any longer, and took a quicker exit. But Jakob's downhill path is a slower form of death, pushing and provoking at the good people around him, outraging them enough to at last be taken away. Where to, and for what final crime or misdemeanour is never revealed.
The whole narrative is as disconcerting and alienating as Jakob's experience of life: it is hard to know who the narrator is, who is 'we' and who is 'they' and who is 'you' and when he talks of Mutter, or der Bruder, does that mean he is part of the family too? The narrator tells us "I took over the ski school" and employed Jakob for a while, and yet he can shift away to a universal view, show us other kitchens where old wifies are knitting at the fireside, getting tangled in their skeins of wool....
It is fixed, quite precisely, in time. The inspector and his assistant arrive to take Jakob away at 11.05. They seem to interrogate the assembled 'we', who recall the stories of Jakob's life in fleeting, disturbing images that nevertheless betray a steady decline into more and more bizarre behaviour. At just on one o'clock they leave with Jakob. Jakob himself is never seen: merely one short glimpse of him going down the steps between the two uniforms.
Who are 'we'? Mir sein mir - that dialect phrase to exclude the alien - we are we.
Mir sein mir has a rigidity that cannot absorb any deviation from norm. Especially when under the pressure of being observed by outsiders, having to perform for their entertainment and delight, having to stage the Alpine idyll for the visitors, feed them the dream, suggest to them a fantasy of Gemütlichkeit, keep them coming back year after year..... No place for one like Jakob.
Most decidedly NOT this:
Einer is one, one Jakob, one of many perhaps, one that doesn't quite fit in, not ever, not in his Austrian Alpine home village, certainly not in the city school he goes to for a few months until the cruelty and abuse there become insufferable, not back in the village where he returns unable to find words for what he has suffered, unable to speak to the winter holidaymakers whose High German sounds affected and contrived to his ears (Piefke!), unable to find a place in a community that no longer works as a community but rather as a machine for milking the touries, unable to take seriously this hollow endeavour that is life, day to day, one foot in front of the other, unable to take it at all without deadening his pain with any alcohol he can get his fingers on.
He is one. There are one or two others, that cannot quite straddle the divide: dancing to the tune, running at the beck and call of those guests whom they actually despise for their arrogance, their blind self-complacency, their false eyes sliding away from unpleasantness, their pathetic desire to 'belong', to be one of us, not one of them. Karlinger, for example. He couldn't do it any longer, and took a quicker exit. But Jakob's downhill path is a slower form of death, pushing and provoking at the good people around him, outraging them enough to at last be taken away. Where to, and for what final crime or misdemeanour is never revealed.
The whole narrative is as disconcerting and alienating as Jakob's experience of life: it is hard to know who the narrator is, who is 'we' and who is 'they' and who is 'you' and when he talks of Mutter, or der Bruder, does that mean he is part of the family too? The narrator tells us "I took over the ski school" and employed Jakob for a while, and yet he can shift away to a universal view, show us other kitchens where old wifies are knitting at the fireside, getting tangled in their skeins of wool....
It is fixed, quite precisely, in time. The inspector and his assistant arrive to take Jakob away at 11.05. They seem to interrogate the assembled 'we', who recall the stories of Jakob's life in fleeting, disturbing images that nevertheless betray a steady decline into more and more bizarre behaviour. At just on one o'clock they leave with Jakob. Jakob himself is never seen: merely one short glimpse of him going down the steps between the two uniforms.
Who are 'we'? Mir sein mir - that dialect phrase to exclude the alien - we are we.
Mir sein mir has a rigidity that cannot absorb any deviation from norm. Especially when under the pressure of being observed by outsiders, having to perform for their entertainment and delight, having to stage the Alpine idyll for the visitors, feed them the dream, suggest to them a fantasy of Gemütlichkeit, keep them coming back year after year..... No place for one like Jakob.
May 1, 2022
Een heel bijzonder boek waar ik niet zomaar veel over weet te vertellen. Er zal zeker veel door de schrijver bedoeld zijn, dat ik er niet wist uit te halen. In een interview van Erwin Mortier uit 2006 in De Standaard met Norbert Gstrein en de vertaalster Els Snick antwoord de auteur op de vraag waarover dit boek gaat "over de taal".
De taal en de stijl zijn in elk geval zeer bijzonder.
Ik heb lang over dit boek nagedacht, nadat ik het uit las. Het maakte een grote indruk op me maar ik kon er niet goed de vinger opleggen waarom.
De verteltijd van de roman bedraagt maar één dag. Het wordt verteld door een alwetende verteller of beter alwetende vertellers "wij".
Het boek vangt aan op het ogenblik dat de politie op weg is om Jakob op te halen en eindigt nadat hij effectief is meegenomen. Tijdens het verslag van die dag vernemen we ook meer over het dorp, gelegen in een toeristisch gebied in de Oostenrijkse bergen, en over het verleden van Jakob. Hij is altijd anders geweest dan de andere inwoners van het dorp, waar iedereen leeft voor en ten dienste staat van de toeristen (en het geld dat zij spenderen).
Jakob is volgens zijn vader van geen enkel nut in het familiehotel. Zijn moeder meent hem van kleins af aan met harde hand te moeten opvoeden en zijn huilbuien als baby er uit te moeten slaan. Jakob leest graag. De middelbare school volgt hij in de stad, als interne leerling. Door zijn medescholieren wordt hij op zeer wrede wijze gepest. Hij geeft de school dan ook op en keert terug naar het dorp waar hij er zomaar wat doelloos bijhangt, vooral in de plaatselijke kroegen waar hij zich laveloos drinkt. Hij praat nauwelijks met iemand en verwaarloost zichzelf.
Waar Jakob door de politie van beschuldigd wordt is niet duidelijk. Er is sprake van bloedvlekken ergens in het dorp maar meer weet je niet.
Het boek greep me aan, zowel omwille van de schrijfstijl als om het harde leven van Jakob.
De originele titel van deze roman, die in 1988 in het Duits verscheen, is "Einer". Ik zou dit eerder vertalen als "iemand". Dat lijkt me ook een betere titel. Ik las dat de vertaalster, Els Snick, ook niet zo blij was met de Nederlandstalige boektitel.
De Einer/iemand is Jakob. "Wij", die vertellen, zijn de inwoners van het dorp en zijn familie.
Jakob is diegene die overal buiten staat of er buiten valt. Overal vind je mensen in dergelijke positie. Zij tellen niet mee. Ze worden in het beste geval geduld, en de meerderheid dd van d ee anderen, "wij" heeft daar geen problemen mee. Er is weinig tot geen empathie en in het geval van Jakob zelfs niet van zijn eigen ouders en zijn broers.
Dat is hard en dat raakte me, zoals het me ook raakte dat een dergelijk boek, waarvan de Nederlandse vertaling in 2006 verscheen, enkel nog hier en daar tweedehands te verkrijgen is. Het is afgeschreven net zoals de in 2005 vertaalde roman van Norbert Gstrein "Een wrede zomer".
Voor wie het interesseert: het op 1 december 2006 in De Standaard verschenen interview met de auteur en de vertaalster, afgenomen door Erwin Mortier, en waarnaar ik hierboven al verwees, kan ik zeer aanbevelen.
De taal en de stijl zijn in elk geval zeer bijzonder.
Ik heb lang over dit boek nagedacht, nadat ik het uit las. Het maakte een grote indruk op me maar ik kon er niet goed de vinger opleggen waarom.
De verteltijd van de roman bedraagt maar één dag. Het wordt verteld door een alwetende verteller of beter alwetende vertellers "wij".
Het boek vangt aan op het ogenblik dat de politie op weg is om Jakob op te halen en eindigt nadat hij effectief is meegenomen. Tijdens het verslag van die dag vernemen we ook meer over het dorp, gelegen in een toeristisch gebied in de Oostenrijkse bergen, en over het verleden van Jakob. Hij is altijd anders geweest dan de andere inwoners van het dorp, waar iedereen leeft voor en ten dienste staat van de toeristen (en het geld dat zij spenderen).
Jakob is volgens zijn vader van geen enkel nut in het familiehotel. Zijn moeder meent hem van kleins af aan met harde hand te moeten opvoeden en zijn huilbuien als baby er uit te moeten slaan. Jakob leest graag. De middelbare school volgt hij in de stad, als interne leerling. Door zijn medescholieren wordt hij op zeer wrede wijze gepest. Hij geeft de school dan ook op en keert terug naar het dorp waar hij er zomaar wat doelloos bijhangt, vooral in de plaatselijke kroegen waar hij zich laveloos drinkt. Hij praat nauwelijks met iemand en verwaarloost zichzelf.
Waar Jakob door de politie van beschuldigd wordt is niet duidelijk. Er is sprake van bloedvlekken ergens in het dorp maar meer weet je niet.
Het boek greep me aan, zowel omwille van de schrijfstijl als om het harde leven van Jakob.
De originele titel van deze roman, die in 1988 in het Duits verscheen, is "Einer". Ik zou dit eerder vertalen als "iemand". Dat lijkt me ook een betere titel. Ik las dat de vertaalster, Els Snick, ook niet zo blij was met de Nederlandstalige boektitel.
De Einer/iemand is Jakob. "Wij", die vertellen, zijn de inwoners van het dorp en zijn familie.
Jakob is diegene die overal buiten staat of er buiten valt. Overal vind je mensen in dergelijke positie. Zij tellen niet mee. Ze worden in het beste geval geduld, en de meerderheid dd van d ee anderen, "wij" heeft daar geen problemen mee. Er is weinig tot geen empathie en in het geval van Jakob zelfs niet van zijn eigen ouders en zijn broers.
Dat is hard en dat raakte me, zoals het me ook raakte dat een dergelijk boek, waarvan de Nederlandse vertaling in 2006 verscheen, enkel nog hier en daar tweedehands te verkrijgen is. Het is afgeschreven net zoals de in 2005 vertaalde roman van Norbert Gstrein "Een wrede zomer".
Voor wie het interesseert: het op 1 december 2006 in De Standaard verschenen interview met de auteur en de vertaalster, afgenomen door Erwin Mortier, en waarnaar ik hierboven al verwees, kan ik zeer aanbevelen.
November 26, 2015
GSTREIN, Norbert: „Einer“, Frankfurt 2005
Es ist das erste Buch des Österreichers Gstrein. Er stammt aus den Bergen und erzählt seine erste Geschichte aus den Bergen. Aus einem Wintersportort am Arlberg. Er erzählt das Leben dort im Dorf durch einen jungen Mann, der aber selbst nie zu Wort kommt.
Stilistisch erinnerte es mich an frühe Werke von Peter Handke.
Es ist das erste Buch des Österreichers Gstrein. Er stammt aus den Bergen und erzählt seine erste Geschichte aus den Bergen. Aus einem Wintersportort am Arlberg. Er erzählt das Leben dort im Dorf durch einen jungen Mann, der aber selbst nie zu Wort kommt.
Stilistisch erinnerte es mich an frühe Werke von Peter Handke.
Want to read
December 6, 2021SBB 61
Displaying 1 - 4 of 4 reviews