Bloed spuwen naar de hematoloog is een psychologische roman, waarin de karakters tot in de diepste kern van hun ziel ontleed worden, en wel op zo’n manier dat ze niet kunnen ontsnappen aan de intelligentie en de opmerkingsgave van de lezers. Het boek speelt zich af zowel op het platteland als in de stad, zowel op een boerenerf als in een ziekenhuis, zowel op het terrein van de autochtonen als op dat van een allochtoon, die we kunnen beschouwen als een van de belangrijkste personages, die z’n mannetje staat in een bepaalde groep van andere mensen, die we tenslotte met z’n allen toch zijn, en zo niet, dan kunnen we beschouwd worden als solipsisten, zoals de auteur Herman Brusselmans er een is, net zo goed in het echte leven als in z’n fictie.
Bloed spuwen naar de hematoloog is een roman, die de horten en stoten niet schuwt en evenmin de kijk op de werkelijkheid in verschillende facetten. Bovendien komt er een aantal leuke dieren in voor. Het zou niemand, ook de lezers niet, moeten verbazen dat dit meesterwerk op z’n minst de vijfde à derde plaats in verschillende top tienen bereikt.
Herman Brusselmans wordt voor de gein wel eens een half genie genoemd. Maar achter ieder grapje schuilt de waarheid. Deze waarheid wordt geenszins geweld aangedaan door Brusselmans’ nieuwe, duizelingwekkende prestatie, het nu reeds onvergetelijke Bloed spuwen naar de hematoloog.
Herman Brusselmans is een Vlaamse schrijver, dichter en columnist. Hij debuteerde in de jaren tachtig en groeide uit tot een van de meest productieve en herkenbare stemmen in de Nederlandstalige literatuur. Brusselmans schrijft romans, verhalen, poëzie en columns, waarin autobiografische elementen, satire en maatschappijkritiek regelmatig samenkomen. Hij schuwt controverse niet en was meermaals onderwerp van publieke discussies en rechtszaken, wat zijn imago als polemisch auteur versterkte. Tegelijkertijd wordt hij geprezen om zijn taalgevoel, timing en vermogen om banaliteit en existentiële vervreemding te combineren. Hij geldt als een eigenzinnige, invloedrijke figuur binnen de Vlaamse literatuur, die bewust buiten het literaire establishment opereert.
Ben maar tot de helft geraakt. Soms heel grappig, maar veel inhoudsloos gezeik. Op een gegeven moment hoofdstukken lang onsamenhangende hersenspinsels, maar dat duurt veel te lang en draagt niets bij.
Net als 'De tafel' een boek dat dient als zoethoudertje voor de fans, terwijl zij wachten op het nu al tot de Nederlandstalige literaire canon behorende 'Theet 77', Brusselmans' magnus opum. Stilistisch indrukwekkend als altijd, inhoudelijk flauwer dan ooit. Wel enkele keren luidop gelachen, bijvoorbeeld bij de discussie tussen de schrijver en Ilja Leonard Pfeijffer over de bankencrisis.
Sidenote: pijnlijke dt-fout op p. 185 ('Verbeeld').
3,5 ster voor mij. Met momenten echt luidop moeten lachen. Soms vraag ik me werkelijk af waar hij het allemaal haalt bv het stuk waarbij Achmed zijn kiekens meer eieren wil laten leggen. Hilariteit allom. Toch heeft dit boek voor mij ook een mindere kant al begrijp ik de insteek. Voor mij werd het soms te chaotisch en onsamenhangend al is dit wel de bedoeling om de losse flarden hersenspinsels te doorploegen en hierbij al dan niet de associaties te leggen à la Brusselmans in de context van het verhaal...
Mijn tweede Brusselmans (na “de man die werk vond”) en ik heb opnieuw genoten. Het stukje rond de bankencrisis en de garagist die ergens op het einde verschijnt waren voor mij de (komische) uitschieters.
Soms dezelfde chaotische hersenspinsels à la Jeroen Brouwers in “Cliënt E. Busken”. Begrijpelijk gezien het verhaal (maar geen grote fan van zo’n passages).
This entire review has been hidden because of spoilers.
Mijn eerste Brusselmans. Ik was positief verrast. Herman Brusselmans heeft wel degelijk een kunst wat betreft schrijven en dit komt in dit boek zeker naar boven. Vele delen spelen zich af in het hoofd van een persoon die in coma ligt, wat eerst vreemd lijkt en voor sommigen misschien langdradig, maar ik vond dit juist zeer interessant en verveelde me niet.
Must read voor een hematoloog natuurlijk. Hoewel ik lang moest wachten op de titel -haha. Het was lang geleden dat ik Brusselmans nog las. De setting van dit boek bleek de ideale speeltuin voor Brusselmans’ zo eigen fladderend, huppelend en springend associëren, op bijwijlen ingenieuze wijze.
Drie sterren omdat ik voor de eerste keer n boek v Brusselmans heb uitgelezen. Mn neus snuitend met een neuszakdoek en krabbend omdat het jeukte van oeverloze herhalingen en kletspraat om de kletspraat. Je zou voor minder krabben, ook al jeukt het...
Grappig, grof en chaotisch, zoals te verwachten van Herman Brusselmans. Bevat een flinke dosis zelfbewuste opschepperij over zijn eigen talenten. Het heeft mijn wereld niet veranderd maar ik vond het wel lachen.