Février 1927. Le Tout-Paris assiste aux obsèques de Marcel Péricourt. Sa fille, Madeleine, doit prendre la tête de l'empire financier dont elle est l'héritière, mais le destin en décide autrement. Son fils, Paul, d'un geste inattendu et tragique, va placer Madeleine sur le chemin de la ruine et du déclassement. Face à l'adversité des hommes, à la cupidité de son époque, à la corruption de son milieu et à l'ambition de son entourage, Madeleine devra déployer des trésors d'intelligence, d'énergie mais aussi de machiavélisme pour survivre et reconstruire sa vie. Tâche d'autant plus difficile dans une France qui observe, impuissante, les premières couleurs de l'incendie qui vont ravager l'Europe.
Graphic novels kunnen ontstaan uit vanalles. GN over films, denk dan maar aan Batman, Superman, Deadpool en al hun vrienden en vijanden. GN kunnen ontstaan vanuit de fantasie van de makers of gewoon inspiratie vinden uit gebeurtenissen. Denk dan aan de GN van Steve McCurry over de aanslagen van 9/11. Maar ook gebeurt het dat GN hun oorsprong kennen in een boek. Mijn recentste gelezen GN is gebaseerd op het boek van Pierre Lemaître. Zowel boek als GN dragen de titel De kleuren van de brand. Na Lemaître even opgezocht te hebben bleek dat ik wel al een boek van hem gelezen heb. Niet het boek van de GN maar zijn andere Vrije val. En ik vond hem goed geschreven. Tja, die GN dus. Het verhaal gaat erover dat als Marcel Péricourt komt te overlijden zijn dochter de leiding moet nemen over het financiële imperium van haar vader. Haar zoon Paul doet een wanhoopsdaad waardoor zijn moeder op een pad beland van bankroet en vernedering. Alle mannen werken haar tegen, geholpen door hun hebzucht en de corruptie van haar omgeving. Maar Madeleine slaat terug en gebruikt hiervoor al haar kunde en vernuft. Ik vond het een redelijk zwaar beladen verhaal. Het thema man versus vrouw komt duidelijk naar boven. In hoeverre De Metter het originele verhaal volgt, daar heb ik geen idee van want heb het boek zelf niet gelezen. Die beladen sfeer in het verhaal wordt versterkt doordat men de GN in het zwart-wit getekend heeft. Ik zeg niet dat er geen kleur inzit maar ze is maar sporadisch aanwezig op een onopvallende wijze. Een 170 pagina’s lang wordt je ondergedompeld in het Parijs van de jaren 1927. Die sfeer komt echt wel uit het verhaal en de manier van tekenen. Madeleine wordt neergezet in het begin als een vrouw die makkelijk te manipuleren valt maar naarmate het boek vordert veranderd ze in een vrouw die weet wat ze wilt. Ik vond deze graphic novel zeer goed om te lezen en ben wel nieuwsgierig geworden naar het boek van Lemaître. Soms kan het door de bib struinen in de sporadische vrije uurtjes zijn vruchten afwerpen. Deze GN stond op de plank van nieuwe aanwinsten en ben de eerste vermoed ik die hem leest. Alhoewel ik dat natuurlijk niet zeker ben. Het enige is dat het één van de weinige boeken is dat ik neem in de bib zonder vlekken of ezelsoren. Ik vraag me soms af of die mensen dat met hun eigen boeken ook doen.
7,5/10 De graphic novel versie van het bekende boek van Pierre Lemaître. Mooie getekend en het geeft het boek een "gezicht", maar je moet het wel eerst gelezen hebben om de nuances te kunnen zien.
suite de "Au Revoir la-Haut", chef d'oeuvre à tous niveaux, livre, bd, film. Ici, on a un joli pavé de 170 pages qui se dévore sans retenu aucune. Et après coup on se dit qu'en livre ça doit juste être absolument dément, un bon page turner. Pas spécialement joyeux, et comparé à son prédécesseur, ici c'est plutôt une "histoire de femmes", disons qu'elles sont beaucoup plus présentes et importantes dans ce récit. Histoire magnifique menée, dessin qui magnifie tout ça. Bref, du tout bon ..
Reeds de eerste zin bevat een slordige taalfout. Kan gebeuren. Helaas blijft het daar niet bij. Verder dan pagina 20 heb ik niet gelezen. Nog nooit las ik zo'n krom vertaalde zinnen met ook nog een grote taalfout onderaan de eerste bladzijde. Zeer jammer want ik werd aangetrokken door de tekeningen. De illustrator en auteur verdienen beter.
J'avais adoré le roman, la bd est à la hauteur. Beaucoup de plaisirs à retrouver cette histoire passionnante, certes un peu simplifiée pour l'exercice, mais portée par des dessins forts et entraînants.
Een duister verhaal door de tekenstijl. Complot op complot waardoor je sympathie voor een personage eerder antipathie wordt en weer teruggaat naar empathie. De gruwelen van het kapitalisme.
Faire d'un roman de plus de 500 pages, un roman graphique de 150, c'est un exploit réalisé par Christian de Metter. J'avoue que le roman, second volet de la trilogie de Pierre Lemaître est toujours dans ma liseuse, c'est donc vierge de tout que je suis entrée dans ce très beau récit.
Si "Au revoir là-haut" était un roman d'hommes, celui-ci est essentiellement féminin.
Madeleine Péricourt a divorcé de son escroc de mari d'Aulnay Pradelle qui coule ses jours en prison. Elle a renoncé à plusieurs reprises d'épouser Gustave Joubert le fondé de pouvoir de la banque paternelle. A l'enterrement de son père, son fils Paul âgé de sept ans se défenestre et se retrouve handicapé, en chaise. C'est la stupeur et Madeleine lui consacrera tout son temps en délaissant un peu des affaires. Résultat des courses, elle sera ruinée.
A partir de ce moment va naître une sérieuse envie de vengeance. La roue tourne toujours dit-on ...
Paul retouvera la joie de vivre grâce à la musique que lui fait écouter Vladi, une infirmière polonaise. Il est sous le charme de la voix de la célèbre cantatrice Solange Gallinato.
Tout cela se passe fin des années trente, on parle du pouvoir, de l'argent, de manipulations financières et autres mais aussi de la montée du fascisme, du rôle joué par les artistes dans la manière de résister, des progrès de l'aviation, de traîtrise, du rôle de la presse ....
Bref, un moment de lecture palpitant, un récit bien construit.
Christian de Metter adapte la colorisation de ses planches en fonction des scènes décrites.
Le dessin est magnifique, très expressif.
Un très bel album que je vous conseille vivement.
Ma note 9.5/10
Une jolie phrase
Ce sont les morts qui se chargent de réunir les vivants, c'est ainsi que Madeleine rencontra par hasard Dupré au Père Lachaise