Op de ochtend van haar dertiende verjaardag ontdekt Charlie dat haar vader voorgoed is vertrokken. Ze voelt zich bedrogen en in de steek gelaten. Aan haar moeder heeft ze niets. Haar vriendin praat liever over iets anders. En in de klas haalt Kat haar het bloed onder de nagels vandaan. Op de dag dat er brand uitbreekt op school ontstaat er kortsluiting in het hoofd van Charlie. In een paar tellen neemt ze een beslissing die vergaande gevolgen zal hebben.
Wanneer Charlie op de ochtend van haar dertiende verjaardag beneden komt ontdekt ze dat er iets niet klopt. Haar vader is de vorige avond vertrokken. Charlie is boos en voelt zich in de steek gelaten. Haar moeder gaat het gesprek liever uit de weg, haar beste vriendin weet niet goed hoe ze Charlie kan ondersteunen en ondertussen probeert ze de pesterijen van de populaire Kat het hoofd te bieden.
In 'Leugenaar leugenaar' komen emoties als boosheid, machteloosheid en het gevoel in de steek gelaten te zijn uitgebreid aan bod. Wat ik erg sterk vind is dat deze gevoelens duidelijk gevalideerd worden, er zijn namelijk situaties waarin boosheid heel gerechtvaardigd is, én er is oog voor hoe je hier op een goede manier mee om kunt gaan. Ik denk dat dit stukje nog beter uitgewerkt had kunnen worden met 50 pagina's extra. Nu volgen we Charlie bijvoorbeeld alleen tijdens haar intake met een psycholoog en is er op het eind van het boek een volwassene die letterlijk zegt dat praten bij boosheid kan helpen. Juist omdat Charlie zich zo afzet tegen de volwassenen in het verhaal was de boodschap misschien nog sterker geweest wanneer ze zelf tot deze conclusie gekomen was, door bijvoorbeeld een paar extra gesprekken met de psycholoog in het boek op te nemen.
Een puntje van kritiek is dat ik soms wat in de war raakte door de keuzes die gemaakt werden in het taalgebruik. Er wordt een aantal keren gevloekt, er staan moeilijkere woorden in als 'gebakkeleid', 'kregel' en 'geniepig', maar vervolgens wordt een psycholoog omschreven als 'praatdokter'. 🤔
Toch denk ik dat 'Leugenaar leugenaar' een waardevol boek is voor jonge lezers vanaf 11 jaar. Het is verademing om jezelf in boeken te herkennen, en zeker wanneer je worstelt met heftige emoties is het fijn om de bevestiging te krijgen dat het oké is en dat het er mag zijn, en ik denk dat dit boek goed in die opzet geslaagd is.
Leugenaar, leugenaar is een jeugdboek dat ideaal is om in de krokusvakantie te lezen voor jongeren! En natuurlijk ook in de andere vakanties. In de link vind je mijn volledige recensie terug:
Het verhaal leest vlot weg, maar bleef naar mijn mening te veel aan de oppervlakte. Charlie neemt niet voor zich in, ook al kun je je deels inleven in haar gedachten. Ze doet iets met drastische gevolgen, maar wordt daar uiteindelijk niet op afgerekend. Charlie heeft er gevoelsmatig wel last van, maar de consequentie die ze verwacht blijft uit. Geen straf van de politie, zelfs geen stevige donderpreek. Ongeloofwaardig helaas.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Charlie is pissig vanaf het moment dat haar vader uit huis vertrekt en haar moeder daar niet over kan praten en vooral potjes loopt te janken. En terecht dat ze kwaad is - het betreft een prima staaltje van volwassenen die denken hun keuzes in het leven buiten kind(eren) om te kunnen houden.
Oma (moeder van vader) speelt een belangrijke rol in Charlie's leven, maar ook haar lukt het niet de beginnende puber echt te bereiken. En dan is er op school nog zo'n irritant meisje waar je eigenlijk begrip voor zou moeten opbrengen gezien je prima opvoeding, maar die het bloed onder je nagels vandaan haalt. Elke dag opnieuw.
Charlie sluit zich steeds meer af, zelfs voor haar beste vriendin. Wanneer ze ontdekt waarom haar vader is vertrokken en welk leven hij nu leidt, voelt ze zich door de volwassenen om zich heen zo buitengesloten, dat de spanning goed voelbaar en realistisch oploopt.
Sterk geschreven jeugdroman in een prettig lettertype en van niet al te grote omvang. Ook zeker toegankelijk om in de onderbouw van het vmbo te lezen.
Charlie is kwaad, eigenlijk op alles en iedereen. Een woede die borrelt en borrelt, want mensen liegen en Charlie liegt zelf ook.
Herman van de Wijdeven laat, met een simpele maar enorm effectieve schrijfstijl, in Leugenaar leugenaar een portret van echte puber zien. Zonder deze leeftijdsgroep te vernederen, zonder emoties proberen af te flakken.
Het resultaat mag er zijn, toegankelijk én waardevol voor de jonge lezer.
“Je hoort soms beter waar een gesprek echt over gaat als je niet alles verstaat.”
Een boek waarin ik dingen onderlijn is een goed boek. Een boek waarin ik op pagina 1 al bovenstaande zin onderlijn is dan ook heel goed begonnen.
Charlie’s vader verdwijnt zonder iets te zeggen op haar verjaardag, met haar moeder kan ze niet praten, haar beste vriendin Liv luistert niet en haar klasgenoot Kat daagt haar meer en meer uit. Charlie wordt bozer en bozer. Op alles en iedereen.
Je voelt haar boosheid bonzen doorheen het boek. Ik ben geen fan van de cover van dit boek maar hij verbeeldt wel hoe het er in Charlie, dus ook in het boek aan toe gaat; het raast, borrelt, bonst, flakkert… Ze vertelt een leugen en dan nog één om de voorgaande leugen overeind te houden, en nog één en nog één… een toren van leugens.
Van de Wijdeven weet heel goed te vatten hoe het er in een klas, een school aan toe kan gaan. Hoe het er in een meisjeshoofd, in ieders hoofd, aan toe kan gaan. Leugen na leugen, boosheid die groeit, aanwakkert en ontploft. Niet alles is wat het lijkt maar dat zie je pas achteraf.
Herkenbaar, voor jong én oud. Charlie is een intelligent, gevoelig, wijs meisjes. Soms wat té wijs. Kan aan de schrijver liggen maar kan ook gewoon Charlie zijn. Charlies bestaan ook in het echte leven, en deze Charlie zal je niet snel vergeten. Van de Wijdeven weet wat schrijven is.
Op de avond van haar dertiende verjaardag maken Charlies ouders ruzie. De volgende dag, de ochtend van haar officiële verjaardag is haar vader vertrokken. Charlie is boos. Op haar vader. Op haar moeder. Misschien ook wel op zichzelf.
Het concept van het boek is prima. In de uitwerking mist iets. Naarmate het verhaal verder vordert wordt Charlie een steeds vervelender kind. Het wordt steeds moeilijker om me met haar te identificeren. Bovendien mist aan het plot wat in de geloofwaardigheid. Een vader die weggaat, maar niks van zich laat horen is, zeker in een tijdperk vol smartphones, een beetje vreemd. De toevoeging van alle dramatische gebeurtenissen met de school, Kat en haar oma maken het nog wat ongeloofwaardiger. Er zitten soms wat filosofische overpeinzingen in die wat mij betreft te weinig inhoud hebben en niet passen bij de rest van het boek. Het einde was te zoetsappig en zowel voorspelbaar als te abrupt.
Ik heb de laatste paar pagina's net niet kunnen lezen. Ik voel ook geen behoefte meer om dat nog te doen.
Charlie is en tiener die het niet gemakkelijk heeft. Haar vader is op de dag van haar verjaardag verdwenen zonder afscheid te nemen. Ze kan niet overweg met haar moeder en geeft haar de schuld. Op school wordt ze verschrikkelijk gepest en achternagezeten door Kat. Zelfs met Liv, haar beste vriendin heeft ze het moeilijk. Het meeste troost vindt ze nog bij haar oma Sonja. Ze zit duidelijk in de knoei met zichzelf en de gebeurtenissen maken het er niet simpeler op. Het eerste hoofdstuk leest wat moeilijk door de vele vergelijkingen en beschrijvingen ("mijn oren gingen me voor de trap af", "als iemand die probeert of het ijs al houdt"). Verder leest het boek heel vlot. Je krijgt een mooie inkijk in het hoofd van de puberende Charlie. Haar woede en machteloosheid wordt mooi verwoord.
Het boek heeft potentieel maar slaagt er niet in dit waar te maken. Het plot is rommelig, ik had weinig meeleven voor de karakters, vooral het hoofdpersonage liet me koud. We zien een meisje dat zeer egoïstisch handelt, zelfs wanneer ze uiteindelijk het 'juiste' doet en haar leugens opbiecht. Ze draagt amper gevolgen van haar acties en ze denkt geen enkele seconde aan wat voor effect ze hebben op anderen. Dat tieners soms impulsief en egoïstisch handelen, weten we allemaal. Maar Charlie (en tevens ook andere karakters) miste de diepgang die een mens echt maakt De acties gebeurde maar je voelde niet waarom. Het voelde als een herhaling van feiten ipv een roman.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Leugenaar Leugenaar is een boek dat lekker snel wegleest. Vanaf de eerste pagina zat ik er goed in; het vlotte tempo en de toegankelijke schrijfstijl maakten het makkelijk om door te blijven lezen. Het verhaal zelf was zeker vermakelijk en wist mijn aandacht vast te houden.
Toch voelde het boek door zijn kortere lengte vooral erg gehaast. Sommige delen hadden baat gehad bij meer diepgang of uitwerking, waardoor het geheel minder vluchtig had aangevoeld. Het einde viel daarbij een beetje tegen: het voelde afgeraffeld en eindigde naar mijn mening te abrupt, alsof de schrijver halverwege een hoofdstuk gestopt is met schrijven.
Een boek vol verdriet en boosheid. Charlie is teleurgesteld en boos als ze ontdekt dat haar vader is vertrokken zonder afscheid te nemen. Ze is zo boos dat ze al het echte contact en gesprekken over de situatie weigert met haar moeder, oma en vader.al die ingehouden woede moet er een keer uit, en dat gebeurt ook in het boek. Dat maakt het spannend. Maar er is ook zeker wat te lachen, bijvoorbeeld als Charlie een plannetje smeed om het nieuwe huis van haar vader onder te kalken met witte verf. Geschikt voor goede lezers vanaf 10 jaar, maar ook zeker geschikt voor onderbouw middelbare school.
Mijns inziens zeer waarheidsgetrouw zonder al te veel details in te vullen. Het verhaal blijft herkenbaar voor iedereen. De karakters zijn totaal niet eenzijdig en bewerkstelligen elk op een andere manier de sympathie van de lezer. Het is een boek met een moraal zonder moraal. Eindelijk eens af van het hele “wie zijn kont brandt, moet op de blaren zitten”. Jaaaahaaaaa.....
Kinderroman over een heel boos en ietwat vervelend meisje. Charlies vader is namelijk ineens vertrokken en daardoor is ze boos op alles en iedereen. Ze doet daardoor gekke dingen en ze komt een beetje in de problemen. Het einde is een typisch kinderboek: het is allemaal zo erg niet... Waarom schrijf je er dan een heel boek over?
10 - 14 jaar Vriendschap, scheiding, therapie, verdriet, boosheid, emoties
De ouders van Charlie scheiden en ze wil en kan er niet over praten. Boosheid neemt de overhand en die komt naar buiten in de vorm van kattenkwaad en leugens.
Ik had al een goed gevoel over het boek, ik wist niet dat het zo mooi ging eindigen. Ik vond in het begin het toch op een kinderachtige manier geschreven maar het geeft toch wel wat wijze lessen met je mee. Ik ben blij dat ik het heb gelezen, het ging vlot en bleef niet te veel aan een stuk haken.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Wat een goed boekje, zeg. Heel interessant om meegenomen te worden in dit hoofd karakter en de gedachte gang te volgen. Zeker omdat dit op een meer kinderlijke manier geschreven is, natuurlijk.