Μπίλη ο τίγρης

by Μιχάλης Σπέγγος

Ο Λάκης βλέπει τον σκούρο όγκο να πλησιάζει. Κάτω το κεφάλι, τα αυτιά σηκωμένα η καμπούρα της ράχης να προβάλει πάνω απ τα χόρτα σαν πτερύγιο καρχαρία. Μια μεγάλη γάτα, μόνο που η γάτες δεν σκοτώνουν ανθρώπους. Ο άνεμος αλλάζει, στον άνθρωπο φτάνει η έντονη μυρωδιά του ζώου. Κάνει μερικά βήματα πίσω, η τίγρη αντιλαμβάνεται την κίνηση και σταματάει. Η ουρά κατεβαίνει προς τα κάτω, το θηρίο προχωράει αργά και αποφασιστικά προς τα μπρος και ο άνθρωπος στέκει ακίνητος και κοιτάζει. Τώρα μπορεί να τον φτάσει με τρεις δρασκελιές. Η ουρά ξαφνικά ανεβαίνει προς τα πάνω με έπαρση, ένα σιντριβάνι εκτοξεύεται και ψεκάζει τα χόρτα, τα πισινά πόδια σκάβουν το χώμα... (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

144 pages, Paperback

Published January 1, 2004

About the author

Ο Μιχάλης Σπέγγος γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1963. Σπούδασε πυρηνική φυσική. Έχουν εκδοθεί τα παρακάτω έργα του: "Περί αισθημάτων", μυθιστόρημα (Νέα Σύνορα, 2001), "Η τελευταία συγγνώμη", μυθιστόρημα (Ελληνικά Γράμματα, 2002), "Μπίλη ο τίγρης", διηγήματα (Αιγέας, 2004), "Η εξομολόγηση ενός πυρηνικού φυσικού" (2004), "Μ' αεροπλάνα και βαπόρια", Δέκα μικρά κεφάλαια, κι ένα μεγάλο, που τα συνδέει λιγότερο ή περισσότερο η μουσική του Διονύση Σαββόπουλου (2005), "Imperium", (2007), "Το στοίχημα των ανθρώπων", (2011) κ.ά.

Reviews

[Παύλος · Rating 5 out of 5]

Πριν από περίπου δυο-τρία χρόνια, μέσα από τούτη εδώ την κοινότητα και με αφορμή μία μικρή παράγραφο που έγραψα για το βιβλίο του συγγραφέα με τίτλο "Ανεμόσκαλα" (εξαιρετικό παρεπιπτόντως), γνωρίστηκα με τον συγγραφέα.
Κάποια στιγμή λοιπόν, ο Μιχάλης Σπέγγος μου έστειλε αυτό το βιβλίο με μία αφιέρωση που έλεγε μεταξύ άλλων: "... σου στέλνω ένα από τα αγαπημένα μου". Αυτό που έχω να πω μετά την ανάγνωσή του εν λόγω βιβλίου είναι: Και μένα πλέον κύριε Μιχάλη, είναι και μένα ένα από τα αγαπημένα μου...

[Γιώργος Μπελαούρης · Rating 5 out of 5]

Hear me roar! (κάποιες σκέψεις για τον ‘’Μπίλη τον Τίγρη’’ του Μιχάλη Σπέγγου)

Από τα εννέα βιβλία του Μιχάλη Σπέγγου, έχω αισίως διαβάσει τα τεσσεράμισι. Είναι ένας άνθρωπος του χώρου που εκτιμώ τρομερά και νιώθω ευγνώμων που έχει δεχτεί να παρουσιάσει δις το Λενοράκι μου. Κινούμαι αργά και σταθερά προς το να διαβάσω ολόκληρη την εργογραφία του, όχι επειδή δεν κυλάνε τα έργα του μα επειδή δεν θέλω να τελειώσουν!

Ένα πράγμα που θαυμάζω στον Μιχάλη, είναι το θάρρος του! Κανένα βιβλίο δεν μοιάζει με το προηγούμενο. Και αυτή η ρευστή φύση της αισθητικής του, δεν αποκλίνει από την θεματική του: δηλαδή τον άνθρωπο και την ψυχή του. Είτε τον περιβάλλουν πειρατές, είτε Ναζί και Χουντικοί, είτε συνομωσιολόγοι, είτε απλά οι άλλοι άνθρωποι… τι πρέπει να κάνει ο καθένας για να παραμείνει Άνθρωπος;

Όταν βρήκα αυτό το βιβλιαράκι, σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο, δεν μπόρεσα να μην το αγοράσω μεμιάς. Μπορεί να είναι παλιό, μπορεί ίσως και να το έχει αποκηρύξει, μα εν σπέρματι βρίσκονται εδώ όλες οι θεματικές που εξέτασε στα επόμενα έργα του σε μεγαλύτερη κλίμακα, η αμεσότητα και η ειλικρίνεια της πένας του και κάποιες ιστορίες… αποκλίνουσες από ό,τι θα περίμενε κάποιος από έναν συγγραφέα του βεληνεκούς του Μιχάλη Σπέγγου.

Ας μπούμε όμως στο ζουμί:

Μπίλη ο Τίγρης: η ιστορία ενός μικρού παιδιού που όχι μόνο ενθουσιάζεται με έναν τίγρη, μα παθιάζεται, δένεται, χάνει την ύπαρξή του. Και ο τίγρης δεν είναι φανταστικός, μα μέλος ενός περιοδεύοντος τσίρκου. Οπότε ο νεαρός το κάνει στόχο της ζωής του να απελευθερώσει τον τίγρη. Πολλή ψυχή και πολλή καρδιά στην αφήγηση, την οποία την βιώνουμε από την αδελφή του συζύγου της αδελφής του ήρωα. Οι ανησυχίες της, το πάθος του μικρού, οι περιγραφές, οι εναλλαγές από βαριά σε πιο αθώα γλώσσα, σε έκαναν κι εσένα να πασχίζεις. Ανατρεπτικό τέλος και κάπως στενάχωρο. Πολύ δυνατό, καταλαβαίνω γιατί τιτλοφόρησε την συλλογή.

Η πράσινη κάψουλα: αν και το κλείσιμο ήταν παρόμοιο με τον Μπίλη, στα συναισθήματα, θεματικά είναι ο αντίποδας. Από ένα πιτσιρίκι γεμάτο αγάπη, σε έναν ενήλικα γεμάτο τρόμο. Κοινός παράγοντας η αγωνία και η καταδίωξη. Στην μία περίπτωση η καταδίωξη να βρουν την τίγρη και στην άλλη η μανία καταδίωξης ενός ανθρώπου που η ψυχολογική του ασθένεια είναι κληρονομική. Μόλις είδα τα Γιάννενα χαμογέλασα, καθότι η γενέτειρα του συγγραφέα και εμφανίζεται σχεδόν σε κάθε βιβλίο. Με γράπωσε από την αρχή, με κράτησε με τους ρυθμούς και την άψογη γλώσσα του, με συγκίνησε με την στάση της συζύγου. Τρομερό!

Μπαμπούσκα: ένα εφιαλτικό big brother. Και ότι σκεφτόμουν να γράψω κάτι παρόμοιο τον χειμώνα του 2020, ο Μιχάλης με πρόλαβε το 2004! Δεν είναι ούτε η πρώτη φορά ούτε το μόνο πράγμα στο οποίο υπάρχει μία ταύτιση (ξέρει αυτός!) Ο λόγος του Σαραντίδη ήταν τρομερά ζωντανός, η παρουσίαση και της Λίλα και της Νίνας κάνουν εντύπωση και έχουν αντίκτυπο ειδικά στο ανδρικό αναγνωστικό κοινό και η ανατροπή –και πάλι- στο τέλος, δίνει κρεσέντο στον εφιάλτη. Μπόμπα.

Στο συνέδριο του σύμπαντος: ίσως το πιο αυτοβιογραφικό κείμενο που έχει εκδώσει ποτέ. Ήταν πολύ όμορφο, μία ιστορία που έχω ακούσει σε διάφορες ομιλίες του, να την βλέπω και γραμμένη με την χαρακτηριστική πένα του. Ό,τι έπρεπε για κλείσιμο.

Σε γενικές γραμμές… πολύ καλύτερο από όσο το φανταζόμουν!