In Brussel woedt er een hevige brand in een hotel. Een gast komt om het leven. De andere is levensgevaarlijk gewond. Blijkt dat de brand werd aangestoken. Goris en Pauwels onderzoeken de zaak.
Ondertussen blijkt dat er al minstens vijf vrouwen spoorloos zijn verdwenen. Is het toeval of is er een pervert aan het werk? De tijd dringt…
In Brussel woedt er een hevige brand in een hotel. Een gast komt om het leven. De andere is levensgevaarlijk gewond. Dan blijkt dat de brand werd aangestoken. Goris en Pauwels onderzoeken de zaak.
Ondertussen blijkt dat er al minstens vijf vrouwen spoorloos zijn verdwenen. Is het toeval of is er een pervert aan het werk? De tijd dringt.
Wederom een boek uit de serie van Goris en Pauwels. En weer erg spannend.
[RECENSIE] Ze noemden hem god van Christian De Coninck
MENSELIJKE PERSONAGES ZETTEN TOON IN INTRIGEREND MISDAADVERHAAL
++ ‘Hij duwde haar in het bad en nam een cutter uit de rugzak. Hij trok een plastic pak aan, bedekte zijn gezicht met een mondmasker en zijn hoofd met een plastic mutsje, zette een beschermbril op, nam de cutter en sneed de halsslagader door’ ++
Oorspronkelijke titel: Ze noemden hem god ISBN: 978 90 892 4750 6 Uitgegeven door: Uitgeverij Houtekiet Pagina’s: 319 Beoordeling: ⭐️⭐️⭐️⭐️
Iedere regelmatige lezer van spannende verhalen zal hebben vastgesteld dat in bijna ieder land wel een of meerdere leden van een politiekorps zich aan het schrijven van boeken zet. Leden van een forensische dienst willen hun ervaringen wel met lezers delen en dat geldt ook voor rechercheurs en/of onderzoekers van moordzaken. In Noorwegen doet dat bijvoorbeeld Jørn Lier Horst, in Nederland kennen we Simon de Waal en België heeft Christian De Coninck. De laatste heeft al een serieuze serie met hoofdcommissaris Stijn Goris en zijn trouwe assistent en vriend Stef Pauwels in de hoofdrol. Daarnaast schiep hij protagonist kolonel Pynaert die in de periode in en rond WO-I zijn avonturen beleeft. In 2019 stonden Goris en Pauwels weer op de voorgrond met hun dertiende avontuur in Zij noemden hem god.
In Brussel zijn een aantal incidenten die de aandacht opeisen van politie, brandweer en de spoedeisende hulp van het plaatselijk ziekenhuis. Er verdwijnen in korte tijd een aantal vrouwen spoorloos. Er kan geen enkel verband gelegd worden omdat de verdwijningen willekeurig lijken te zijn. Daarnaast is een door de overheidsdiensten gesloten hotel onder verdachte omstandigheden afgebrand waarbij een jonge Italiaanse man is overleden en zijn vriend zwaargewond naar het spoedeisende hulp is gebracht. Daarnaast zijn er de verkeersgewonden die met regelmaat de door ambulances de ziekenhuizen worden ingereden en geholpen. Het team van Stijn Goris krijgt de hotelbrand en de zaak van de verdwenen vrouwen naar zich toegeschoven.
++ ‘Als de scharen van een kreeft die afglijden op de gladde wand van de kookpot, zo gleden de handen en de voeten van de vrouw van de geëmailleerde wand van de badkuip’ ++
De Coninck kwijt zich bijzonder goed van zijn taak in deze dertiende misdaadroman rond Goris en Pauwels. De politie staat centraal in het speurwerk naar de dader(s). Zelfs een tweede verhaallijn informeert de lezer over het spoorloos laten verdwijnen van de vrouwen, zonder hierbij de identiteit van de dader prijs te geven. De vertelkunst van de auteur, aangevuld met de resultaten van een grondige research maken het totaal niet alleen een feestje om te lezen. Hoe de menselijke anatomie in elkaar steekt en wat daar bepalende factoren kunnen zijn wordt daarnaast op bijna lugubere wijze uiteengezet. Met een strakke karakterbeschrijving wordt de rol van de antagonist uitermate sterk en geloofwaardig gepositioneerd. In een juiste samenhang met de passende toon en juiste kleur wordt dit alles tot een prettig leesbaar geheel verwerkt dat voor de lezer een genot is om te mogen consumeren.
Wat hierbij opvalt is dat de auteur zijn lezer nauwelijks confronteert met de wet- en regelgeving die hij vanuit zijn professionaliteit zeker wel kent. Dat is verre van negatief bedoeld want een opsomming van wetsartikelen waar een moordenaar zich bij zijn taakuitvoering schuldig aan maakt, zal de lezer eerder de energie ontnemen tot verder lezen dan hem of haar te enthousiasmeren. Wel gebruikt hij die kennis om zaken kloppend te krijgen. Al deze positiviteit lijkt vanzelfsprekend maar zal nog wel met een juiste timing moeten samengebracht worden en smaakvol gemengd. Inmiddels heeft De Coninck deze eigenschappen bijna tot kunst verheven en het resultaat in Ze noemden hem god, is het sluitende bewijs hiervan.