Vadi; çaresizliğin, haksızlığın, yok edilmişliğin, kıyımların, bir kadın ve annenin odağında anlatıldığı ve kitaptaki tüm karakterlerinde bundan nasibini aldığı çok katmanlı bir roman. Bence en çok Pervane’nin, bu nedenle biraz da Suphi’nin hikayesi. Merak uyandırarak okunuyor, ben geçişlerin de başarılı olduğunu düşünüyorum. Kitapla ilgili tek eleştirim, arka kapak yazısında yer alan ‘12 Eylül darbesinden sonra köklerini bulan Suphi’nin film gibi hikayesi’ cümlesi. Bu cümleyi okuduğumda 12 Eylül darbesinin daha başrolde olacağı bir hikaye olacağını düşünerek kitaba başlamıştım ama çok daha farklı bir hikayeyle karşılaştım. Pişman değilim, gayet güzeldi :) ama kitapla ilgili yanıltıcı bir cümle olduğunu düşünüyorum.