მე-19 საუკუნის სამოცდაათიანი წლები... საფრანგეთი - პრუსიის ომი... საფრანგეთის მეორე იმპერიის აღსასრული... ნაწარმოების მთავარი გმირები არიან: ვაჭარი, ბურჟუა, მემამულე, მათი ცოლები, ერთი დემოკრატი, ორი მონახზონი და ... მეძავი, მეტსახელად - ფუნთუშა. მგზავრობა, წინააღმდეგობა... სასწორზე დადებული პატრიოტული გრძნობა და პიროვნული ღირსება!.. არჩევანი მძიმეა, მაგრამ, თუ ის მეძავმა უნდა გააკეთოს ყველაფერი სხვანაირად ჩანს, თუმცა...
Henri René Albert Guy de Maupassant was a popular 19th-century French writer. He is one of the fathers of the modern short story. A protege of Flaubert, Maupassant's short stories are characterized by their economy of style and their efficient effortless dénouement. He also wrote six short novels. A number of his stories often denote the futility of war and the innocent civilians who get crushed in it - many are set during the Franco-Prussian War of the 1870s.
ძალიან მეზარებოდა ამ წიგნის კითხვა. წლის ბოლომდე დაწყებული სიის ჩამთავრება მინდა და მხოლოდ ამიტომ დავაძალე თავს. შუიდან უფრო საინტერესოა, თუმცა საერთო ჯამში არაფერი განსაკუთრებული 🙄 გი დე მოპასანი აშკარად არ არის საჩემო ავტორი, მისი წერის სტილი საშინლად მტანჯავს და ბონუსად აღწერები უყვარს(რაც მე არ მიყვარს) 🥺 თუმცა, გრძელი აღწერები თუ გიყვართ, ალბათ, მოგეწონებათ.
აი ეს უკვე ამბავია, თან ძალიან მაგარი. სამ რაღაცას მივაქცევ ყურადღებას: 1. იმ მონაკვეთს როცა მტრულად განწყობილი საზოგადოება გადადის აზრზე, რომ მეძავს რა უფლებით შეუძლია უარი თქვას ერთი ადამიანის მომსახურებაზე და დააკმაყოფილოს სხვა. ანუ ბიზნესმენა ყველასთან უნდა აწარმოოს ბიზნესი, მკერავმა ყველას უნდა შეუკეროს ტანსაცმელი და მცხობელმა ყველა უნდა დააპუროს პურით არჩევნის გარეშე მანქანასავით? 2. როგორ გასდევს მთელს მოთხრობას უკანა ფონზე ომი, მონაზვნების სახით კი მოპასანი თითქოს ღმერთს წარმოაჩენს ინდიფერენტულობის პიკში. თუ ყოვლადკეთილი ღმერთი ხედავს ამდენ უსამართლობას და უბედურებას რატომ არ ერევა? 3. ფუნთუშას სიამაყე, როგორ ყლაპავს მომდგარ ქვითინს, როგორ არ ტეხს ისტერიკას და გამოთქვამს საყვედურს. მაგარი გოგოა ფუნთუშა. იცის რომ თვითონაც დააშავა როცა გატყდა და იგივეს უფლებას არ აძლევს თავის თავს, იმათ არ ანახებს რომ მისი გატეხვა კიდევ შეუძლიათ.