What do you think?
Rate this book
Mitoświat #1
Мир миров
Первая мировая война была трагедией, но закончилась она иначе. На Землю высадились марсиане. Вторжение было отбито, плененные на поверхности планеты пришельцы были ассимилированы, но мир изменился безвозвратно. Сброшенные захватчиками мифобомбы освободили энергию веры, которая оживила персонажей из мифов, сказок и легенд. Дома теперь окружают охранными барьерами, божественные патроны охраняют города, а герои и чудовища из преданий, былин, романов и исторических хроник так же реальны, как и обыкновенные люди. В этом мире богатый краковский марсианин снаряжает экспедицию, решив найти инопланетный корабль, упавший сразу после войны. Только все участники похода - одержимый демоном мститель, поклявшийся найти каждого, кто виновен в смерти его семьи; созданный в лаборатории слепой бог; зависимый от черного молока идеальный стрелок; юноша, разговаривающий с животными, – преследуют свои цели. И они еще не знают, какой кошмар их ждет впереди, ведь на новой Земле возможно почти все, а настоящие монстры из глубин подсознания только начинают свой путь.
512 pages, Hardcover
First published January 1, 2014
8 people are currently reading
170 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 22 of 22 reviews
October 9, 2019
Par šo grāmatu uzzināju sekojot līdzi krievu izdevniecību jaunumiem. Kā par brīnumu, aizejot uz veikalu, šī grāmata bija pieejama, ja godīgi, tās apraksts mani bija visnotaļ ieintriģējis, jo tika solīts kaut kas tāds, ko es pirms tam savā lasītāja karjerā nebiju sastapis.
Pirmais pasaules karš beidzās pavisam citādi, Zemei uzbruka “marsieši. Uzbrukumu atsita, bet sekas palika. Lieta tāda, ka marsiešu pēdējais ierocis bija mītu bumbas, kas atbrīvoja ticības enerģiju. Pēc teorijas tai vajadzēja atdzīvināt visus cilvēces mītus un leģendas, tad tiktu izsēdināts marsiešu dievu desants, mūsu zemes leģendas tiku pakļautas to gribai, viss notika pēc plāna līdz bumbu nomešanai. Tagad katru pilsētu apsargā tās leģendārie varoņi, katru māju aizsargā maģiska barjera, militāristi savās laboratorijās rada savus dievu, cilvēki slēdz darījumus ar dēmoniem un dieviem.
Grāmatas galvenais varonis Mireks ir vārda tiešā nozīmē apsēsts ar atriebību. Viņa ģimene gāja bojā dzelzceļa katastrofā, bet viņš ir atradis vaininiekus un tiem ir lemta bojāeja. Pirmo nogalēt bija viegli, taču pārējie nojauš ko nelāgu un nākas pamatīgi piestrādāt, lai tiktu viņiem klāt. Šī grāmata ir par Mireka lielo plānu, kā tikt klāt atlikušajiem vainīgajiem, izvilināt tos no cietokšņiem un veikt gala norēķinu. Šajā jomā stāsts neatšķiras no standarta romānu par šādu tēmu. Galvenais varonis parasts cilvēks, apstākļu spiests atrod sevi no jauna, savāc blici un dodas pretī savam mērķim. Šis sižets īpaši neatšķiras no līdzīgajiem, es varu derēt, ka lielā atklāsme, kas nāks vēlāk visu apgriezīs ar kājām gaisā un parādīs visu no jaunas perspektīvas. Tāds kvests kvestā, kur prevalē atriebība, bet, lai sasniegtu savu mērķi, ir jāsasniedz daudzi sīki mērķīši.
No tāda filosofiskā viedokļa šīs ir tādas vieglas pārdomas par brīvo gribu. Vai Mirekam, kurā iemiesojies atriebes dēmons, vispār ir brīvā griba? Vai visi tie dievi un dēmoni, kuri ir spiesti dzīvot savā leģendā vispār ir brīvi savās izvēlēs un, ja ir, tad cik daudz? Katrs mīts pēc savas būtības ir noteikumu kopums, kā mītiskajam objektam rīkoties un kā uzvesties, noteikumus var mainīt, bet tas jau ir ticības jautājums. Mireks meklē kolīzijas šajos noteikumos un izmanto tās savā labā.
No pasaules uzbūves viedokļa, man šī grāmata ļoti patika, tāds dinamisks Mitago mežs pa visu pasauli. Mītu arhetipi te ir vienkārši episki. Mūžīgā revolūcija vien ir ko vērta, Revolucionāri Maskavā uzcēluši piramīdu, tajā apglabājuši savus vadoņus, pārvērtuši savu valsti milzīgā gulagā un cenšas nest laimi un atbrīvotību visai pasaulei. Mežs ir mežs ar saprātu, tāds bioms, kas kontrolē visus savus elementu, cīnās ar Revolūciju un mēģina iekarot arī Galīcijas dzelzceļa teritorijas, no lielajiem spēlētājiem vēl ir Tundra un Māte Taiga. Par seniem karaļiem vispār nav ko runāt. Tā kā notikumi ir centrēti Polijas teritorijā, tad par Amerikām un Āfrikām mēs neko nezinām.
Grāmatai lieku 9 no 10 ballēm, noteikti izlasīšu turpinājumu, kad tas iznāks man saprotamā valodā. Ja patīk tehnomaģijas pasaules, kur pārdabiskas būtnes ir tikpat reālas kā cilvēki, tad droši var ķerties klāt – iesaku
Pirmais pasaules karš beidzās pavisam citādi, Zemei uzbruka “marsieši. Uzbrukumu atsita, bet sekas palika. Lieta tāda, ka marsiešu pēdējais ierocis bija mītu bumbas, kas atbrīvoja ticības enerģiju. Pēc teorijas tai vajadzēja atdzīvināt visus cilvēces mītus un leģendas, tad tiktu izsēdināts marsiešu dievu desants, mūsu zemes leģendas tiku pakļautas to gribai, viss notika pēc plāna līdz bumbu nomešanai. Tagad katru pilsētu apsargā tās leģendārie varoņi, katru māju aizsargā maģiska barjera, militāristi savās laboratorijās rada savus dievu, cilvēki slēdz darījumus ar dēmoniem un dieviem.
Grāmatas galvenais varonis Mireks ir vārda tiešā nozīmē apsēsts ar atriebību. Viņa ģimene gāja bojā dzelzceļa katastrofā, bet viņš ir atradis vaininiekus un tiem ir lemta bojāeja. Pirmo nogalēt bija viegli, taču pārējie nojauš ko nelāgu un nākas pamatīgi piestrādāt, lai tiktu viņiem klāt. Šī grāmata ir par Mireka lielo plānu, kā tikt klāt atlikušajiem vainīgajiem, izvilināt tos no cietokšņiem un veikt gala norēķinu. Šajā jomā stāsts neatšķiras no standarta romānu par šādu tēmu. Galvenais varonis parasts cilvēks, apstākļu spiests atrod sevi no jauna, savāc blici un dodas pretī savam mērķim. Šis sižets īpaši neatšķiras no līdzīgajiem, es varu derēt, ka lielā atklāsme, kas nāks vēlāk visu apgriezīs ar kājām gaisā un parādīs visu no jaunas perspektīvas. Tāds kvests kvestā, kur prevalē atriebība, bet, lai sasniegtu savu mērķi, ir jāsasniedz daudzi sīki mērķīši.
No tāda filosofiskā viedokļa šīs ir tādas vieglas pārdomas par brīvo gribu. Vai Mirekam, kurā iemiesojies atriebes dēmons, vispār ir brīvā griba? Vai visi tie dievi un dēmoni, kuri ir spiesti dzīvot savā leģendā vispār ir brīvi savās izvēlēs un, ja ir, tad cik daudz? Katrs mīts pēc savas būtības ir noteikumu kopums, kā mītiskajam objektam rīkoties un kā uzvesties, noteikumus var mainīt, bet tas jau ir ticības jautājums. Mireks meklē kolīzijas šajos noteikumos un izmanto tās savā labā.
No pasaules uzbūves viedokļa, man šī grāmata ļoti patika, tāds dinamisks Mitago mežs pa visu pasauli. Mītu arhetipi te ir vienkārši episki. Mūžīgā revolūcija vien ir ko vērta, Revolucionāri Maskavā uzcēluši piramīdu, tajā apglabājuši savus vadoņus, pārvērtuši savu valsti milzīgā gulagā un cenšas nest laimi un atbrīvotību visai pasaulei. Mežs ir mežs ar saprātu, tāds bioms, kas kontrolē visus savus elementu, cīnās ar Revolūciju un mēģina iekarot arī Galīcijas dzelzceļa teritorijas, no lielajiem spēlētājiem vēl ir Tundra un Māte Taiga. Par seniem karaļiem vispār nav ko runāt. Tā kā notikumi ir centrēti Polijas teritorijā, tad par Amerikām un Āfrikām mēs neko nezinām.
Grāmatai lieku 9 no 10 ballēm, noteikti izlasīšu turpinājumu, kad tas iznāks man saprotamā valodā. Ja patīk tehnomaģijas pasaules, kur pārdabiskas būtnes ir tikpat reālas kā cilvēki, tad droši var ķerties klāt – iesaku
July 14, 2015
Więcej recenzji: www.geek-woman.blogspot.com
Marsjańska alternatywa
Gdy 30 października 1938 roku stacja radiowa CBS wyemitowała słuchowisko „Wojna światów” stworzone na podstawie prozy Herberta George’a Wellesa, w New Jersey zapanowała panika. Wizja świata najechanego przez Marsjan okazała się tak przejmująca, że wielu słuchaczy bezkrytycznie w nią uwierzyło.
Na bazie opowieści Wellesa swoją historię stworzył Paweł Majka. „Pokój światów” nie jest jednak kontynuacją historii angielskiego pisarza, ale luźnym nawiązaniem do niej. I bardzo dobrze, bo polski autor świetnie rozbudował prosty pomysł stwarzając świat, jakiego nie powstydziłby się żaden twórca fantastyki.
Akcja „Pokoju światów” toczy się w alternatywnej Europie. I wojna światowa nie skończyła się tak, jak można przeczytać w podręcznikach historii. Na Ziemi wylądowali Marsjanie gotowi podbić świat swoimi mitbombami. Niestety, to, co najeźdźcy udawało się na innych planetach, na naszej poszło w zupełnie innym kierunku. Uwolniona energia wiary ożywiła postacie z mitologii, baśni, legend i podań, a nawet literatury. Miast strzegą boscy patroni (w Krakowie obowiązkowo jest jeszcze smok wawelski), domy chronią magiczne bariery, a spotkanie na ulicy upiora czy dawno zmarłej postaci historycznej nie jest wcale niemożliwe.
Europa nie wygląda już tak, jak dawniej. Na miejscu dawnych państw powstały spółki handlowe (np. Koleje Galicyjskie, Hanza), Republika Narodów, a także kraje stworzone przez ogromne i inteligentne żywe organizmy (Wieczna Rewolucja, Wiekuista Puszcza czy Matka Tajga). Po Dzikich Polach hasają hordy wojowników, którzy zginęli tam w licznych wojnach, a zmuszeni do asymilacji Marsjanie zasiadają na wysokich stanowiskach, prowadzą interesy i pomagają ludzkości w odtworzeniu przemysłu.
W takim świecie żyje opętany przez chęć zemsty Mirosław Kutrzeba. Napędzany nienawiścią do kilku prominentnych osób awanturnik bierze udział w tajemniczej wyprawie Nowakowskiego. Ekspedycja finansowana przez ekscentrycznego Marsjanina o swojsko brzmiącym nazwisku skupia wokół siebie grono interesujących postaci. Oprócz Kutrzeby i zamieszkującej w nim zmory, na wschód jadą także: Szuler Losu, stworzony w laboratorium ślepy bóg, świetny strzelec, a zarazem były inspektor kolejowy Grabiński (zbieżność nazwisk z pewnym pisarzem? To raczej nie przypadek), naiwny Jasiek będący trzecim synem i potrafiący rozmawiać ze wszystkimi zwierzętami, cyganka Sara i zakochany w niej olbrzym Burzymur, Mioczka, dziecko, w którego ciele zamieszkuje kilkanaście demonów… Lista bohaterów jest spora, a każdy z nich to prawdziwa indywidualność. Co ciekawe, mnogość indywiduów jest duża, ale jednak trudno tak po prostu któreś z nich polubić. Choć chce się kibicować Kutrzebie, to jego metody (stara zasada: cel uświęca środki) niekoniecznie budzą do niego sympatię.
Niewątpliwym plusem powieści Majki jest oryginalny świat, w którym czytelnik co chwilę natyka się na nawiązania popkulturowe, historyczne czy mitologiczno-baśniowe. Pisarzowi udała się niełatwa sztuka zgrabnego scalenia ze sobą tych wszystkich pozornie niedających się połączyć ze sobą motywów. Tu wszystko jest na swoim miejscu, tak jak ma być, i doskonale współgra z resztą opowieści. I nieważne, że obok latających wilków czy duchów z trylogii Sienkiewicza znajduje się sterowiec „Batory”, a tereny Rosji opanowała Wiekuista Rewolucja bardzo podobna do konstrukcji wykorzystanej przez Tomasza Kołodziejczaka w „Czerwonej Mgle”.
„Pokój światów” to lektura, którą po prostu warto przeczytać. Doskonale skrojona fabuła świetnie koresponduje z szalonym światem, jaki zafundowali Ziemianom Marsjanie. Paweł Majka wie, jak wciągnąć czytelnika w swoje uniwersum i sprawić, że ten zostanie w nim aż do końca opowieści. Jeśli szukacie niezwykłej historii, tęsknicie za awanturniczymi wyprawami i barwnymi postaciami, to pozycja wydawnictwa Genius Creationis na pewno was zadowoli.
Marsjańska alternatywa
Gdy 30 października 1938 roku stacja radiowa CBS wyemitowała słuchowisko „Wojna światów” stworzone na podstawie prozy Herberta George’a Wellesa, w New Jersey zapanowała panika. Wizja świata najechanego przez Marsjan okazała się tak przejmująca, że wielu słuchaczy bezkrytycznie w nią uwierzyło.
Na bazie opowieści Wellesa swoją historię stworzył Paweł Majka. „Pokój światów” nie jest jednak kontynuacją historii angielskiego pisarza, ale luźnym nawiązaniem do niej. I bardzo dobrze, bo polski autor świetnie rozbudował prosty pomysł stwarzając świat, jakiego nie powstydziłby się żaden twórca fantastyki.
Akcja „Pokoju światów” toczy się w alternatywnej Europie. I wojna światowa nie skończyła się tak, jak można przeczytać w podręcznikach historii. Na Ziemi wylądowali Marsjanie gotowi podbić świat swoimi mitbombami. Niestety, to, co najeźdźcy udawało się na innych planetach, na naszej poszło w zupełnie innym kierunku. Uwolniona energia wiary ożywiła postacie z mitologii, baśni, legend i podań, a nawet literatury. Miast strzegą boscy patroni (w Krakowie obowiązkowo jest jeszcze smok wawelski), domy chronią magiczne bariery, a spotkanie na ulicy upiora czy dawno zmarłej postaci historycznej nie jest wcale niemożliwe.
Europa nie wygląda już tak, jak dawniej. Na miejscu dawnych państw powstały spółki handlowe (np. Koleje Galicyjskie, Hanza), Republika Narodów, a także kraje stworzone przez ogromne i inteligentne żywe organizmy (Wieczna Rewolucja, Wiekuista Puszcza czy Matka Tajga). Po Dzikich Polach hasają hordy wojowników, którzy zginęli tam w licznych wojnach, a zmuszeni do asymilacji Marsjanie zasiadają na wysokich stanowiskach, prowadzą interesy i pomagają ludzkości w odtworzeniu przemysłu.
W takim świecie żyje opętany przez chęć zemsty Mirosław Kutrzeba. Napędzany nienawiścią do kilku prominentnych osób awanturnik bierze udział w tajemniczej wyprawie Nowakowskiego. Ekspedycja finansowana przez ekscentrycznego Marsjanina o swojsko brzmiącym nazwisku skupia wokół siebie grono interesujących postaci. Oprócz Kutrzeby i zamieszkującej w nim zmory, na wschód jadą także: Szuler Losu, stworzony w laboratorium ślepy bóg, świetny strzelec, a zarazem były inspektor kolejowy Grabiński (zbieżność nazwisk z pewnym pisarzem? To raczej nie przypadek), naiwny Jasiek będący trzecim synem i potrafiący rozmawiać ze wszystkimi zwierzętami, cyganka Sara i zakochany w niej olbrzym Burzymur, Mioczka, dziecko, w którego ciele zamieszkuje kilkanaście demonów… Lista bohaterów jest spora, a każdy z nich to prawdziwa indywidualność. Co ciekawe, mnogość indywiduów jest duża, ale jednak trudno tak po prostu któreś z nich polubić. Choć chce się kibicować Kutrzebie, to jego metody (stara zasada: cel uświęca środki) niekoniecznie budzą do niego sympatię.
Niewątpliwym plusem powieści Majki jest oryginalny świat, w którym czytelnik co chwilę natyka się na nawiązania popkulturowe, historyczne czy mitologiczno-baśniowe. Pisarzowi udała się niełatwa sztuka zgrabnego scalenia ze sobą tych wszystkich pozornie niedających się połączyć ze sobą motywów. Tu wszystko jest na swoim miejscu, tak jak ma być, i doskonale współgra z resztą opowieści. I nieważne, że obok latających wilków czy duchów z trylogii Sienkiewicza znajduje się sterowiec „Batory”, a tereny Rosji opanowała Wiekuista Rewolucja bardzo podobna do konstrukcji wykorzystanej przez Tomasza Kołodziejczaka w „Czerwonej Mgle”.
„Pokój światów” to lektura, którą po prostu warto przeczytać. Doskonale skrojona fabuła świetnie koresponduje z szalonym światem, jaki zafundowali Ziemianom Marsjanie. Paweł Majka wie, jak wciągnąć czytelnika w swoje uniwersum i sprawić, że ten zostanie w nim aż do końca opowieści. Jeśli szukacie niezwykłej historii, tęsknicie za awanturniczymi wyprawami i barwnymi postaciami, to pozycja wydawnictwa Genius Creationis na pewno was zadowoli.
January 31, 2016
Główną wadą książki Pawła Majki jest chaos- pomieszanie z poplątaniem mitów, legend, baśni a nawet elementów S-F, bo i Marsjan nie zabrakło. Wszystkie te wątki nie koniecznie do siebie pasują a może po prostu Majce zabrakło pomysłu jak to wszystko połączyć. Nie przekonuje mnie też samo wyjaśnienie takiego stanu rzeczy, jaki zastajemy w książce. Mit bomby zrzucane przez Marsjan, jako sposób prowadzenia wojny, mimo znacznej przewagi technologicznej, mnie nie przekonuje. Oprócz głównego bohatera i być może Szulera losu, resztę ekipy poznajemy dość pobieżnie, przez co byli mi zupełnie obojętni a szkoda, bo był potencjał w postaciach Sary, Grabińskiego czy Burzymura a tak pełnili tylko rolę tła.
September 27, 2015
Przyznam, że miałam problem z czytaniem, bo szybko się zgubiłam i w zasadzie nigdy nie odnalazłam. O ile sama kreacja świata była pomysłowa, tak fabuła ciągle wyrywała mnie z wątku.
October 27, 2019
H. G. Wellsas parašė „Pasaulių karą“. Lenkas Pawełas Majka nusprendė jį perspjauti ir parašė „Pasaulių taiką“. Kitas dalykas, kad taika gavosi baisesnė už karą.
Marsiečiai (kurie iš tikrųjų ne marsiečiai, nes ne iš Marso, bet kas ten XX a. pradžioj aiškinsis) pataikė atskrist kaip tik prasidėjus Pirmajam Pasauliam karui. Ne, kad palauktų kur kamputyje, kol žmonės patys apsinaikins, o tada jau užkariautų nusilpusius nugalėtojus – smogė pačio konflikto įkarščio metu. Liuobtelėjo žemėn kelias megatonas mitobombų, išlaisvinančių tikėjimo energiją. Tikėjimo mitais (tas jau iš bombų pavadinimo aišku), dievais, demonais, netgi, kaip vėliau paaiškėjo – literatūriniais herojais. Ir patys to nenorėdami užvirė tokią košę, kurioje išgyventi tapo įmanoma tik susitaikius su užpultaisiais ir suvienijus jėgas. Štai jums ir pasaulių taika.
Majka suplakė tokį kokteilį iš visko, kad retsykiais ir pats jame skęsta. Pats siužetas primena primityvų questą – nueik iš taško A į tašką B, ten panaudok C ir nugalėsi D. Bet skaityt nėra labai nuobodu. Tiesa, norint pilnai pasimėgauti, reikėtų būti bent kažkiek pažįstamam su klasikine lenkų literatūra – antraip dalis aliuzijų praplauks pro šalį, kaip koks Cicino meilės laivas. Nesu įsitikinęs, kad visas pagavau. Ne, esu įsitikinęs. Ne visas.
Toks visai stiprus trejetas, arba labai labai paliegęs ketvertas iš penkių.
Marsiečiai (kurie iš tikrųjų ne marsiečiai, nes ne iš Marso, bet kas ten XX a. pradžioj aiškinsis) pataikė atskrist kaip tik prasidėjus Pirmajam Pasauliam karui. Ne, kad palauktų kur kamputyje, kol žmonės patys apsinaikins, o tada jau užkariautų nusilpusius nugalėtojus – smogė pačio konflikto įkarščio metu. Liuobtelėjo žemėn kelias megatonas mitobombų, išlaisvinančių tikėjimo energiją. Tikėjimo mitais (tas jau iš bombų pavadinimo aišku), dievais, demonais, netgi, kaip vėliau paaiškėjo – literatūriniais herojais. Ir patys to nenorėdami užvirė tokią košę, kurioje išgyventi tapo įmanoma tik susitaikius su užpultaisiais ir suvienijus jėgas. Štai jums ir pasaulių taika.
Majka suplakė tokį kokteilį iš visko, kad retsykiais ir pats jame skęsta. Pats siužetas primena primityvų questą – nueik iš taško A į tašką B, ten panaudok C ir nugalėsi D. Bet skaityt nėra labai nuobodu. Tiesa, norint pilnai pasimėgauti, reikėtų būti bent kažkiek pažįstamam su klasikine lenkų literatūra – antraip dalis aliuzijų praplauks pro šalį, kaip koks Cicino meilės laivas. Nesu įsitikinęs, kad visas pagavau. Ne, esu įsitikinęs. Ne visas.
Toks visai stiprus trejetas, arba labai labai paliegęs ketvertas iš penkių.
June 7, 2016
[PL] Świetnie skonstruowana książka - to pierwsze, co przychodzi mi na myśl. Czytałam i zachwycałam się wyczuciem w kwestii zmian tempa akcji, budowania napięcia, dodawania wątków. W drugiej kolejności zachwycałam się konstrukcją świata (choć tu już mniej, bo pomysł mitów stających się rzeczywistością trochę mi okrzepł). I wciąż zastanawiam się, ilu nawiązań nie wyłapałam, bo autor nie tylko rzucał je pełnymi garściami, ale i przetwarzał, do czego przyznał się w posłowiu, a o czym z radością poczytałabym więcej. Zachwyt skończył się za to przy postaciach, bo ilekroć pojawiała się nadzieja na psychologiczną głębię, była ucinana jak nożem po jednej scenie. I nie mam za złe - to wyraźnie powieść przygodowa, awanturnicza, zakorzeniona po równo w Wellsie i Sienkiewiczu. W swojej kategorii jest naprawdę znakomita; aż chcę jej powiedzieć "to nie ty, to ja". To mnie nużą dwuwymiarowe motywacje, karykaturalnie źli przeciwnicy i ekipa bohaterów uzupełniających się jak w drużynie erpegowej. Nie przeszkodziło mi to jednak cieszyć się lekturą i mieć nadzieję na więcej.
May 16, 2017
Mam trochę mieszane uczucia. Po raz drugi - to samo miałam przy Niebiańskich pastwiskach - zachwycił mnie początek, ale po genialnych wręcz 100-150 stronach nastąpiły setki stron łażenia, niewiele wnoszących dialogów i nudy. Jest mi przykro, bo jestem pod ogromnym wrażeniem wyobraźni i rozmachu autora. Jego wizje są takie świeże, bogate i dopracowane, że aż zapierają dech - nie spodziewałam się znaleźć czegoś takiego. Chętnie docenię kunszt konstruowania świata, ale o ile byłoby przyjemniej, gdyby fabuła też mnie porywała. Ale, niestety, nie porywa.
March 19, 2020
Там чудеса, там леший бродит
– Я… – Крушигор запнулся, – Я читал балладу, – наконец признался он.
– Крушигорушка – поэт, – похвалила его Сара,
– Сильно же вы верите в поэзию, – покачал головой старик. –Право слово, дети! И очень хорошо, что верите. Кто знает, может, именно это вас и спасет.
Да-да, Новая Польская Фантастическая волна: Дукай, Гжендович, Комуда, Збешховский, теперь вот еще Павел Майка. В его варианте постапокалипсиса на второй год Первой Мировой земля переживет вторжение инопланетян. Которых человеч��ство, по всегдашней ксенофобской привычке, давать чужакам прозвища, мало отвечающие истинной сути (вроде макаронников или лягушатников), тотчас обзовет марсианами. Хотя к красной планете раса инопланетных завоевателей никакого отношения не имеет. А имеет вовсе даже богатый опыт покорения других цивилизаций посредством сбрасывания на них мифобомб, Это что за штука?
О, это замечательная вещь. Будучи активирована в месте высокой духовной энергетики, создает сверхсущности перенаправляющие пиетет населения, прежде обращенный ко всем возможным авторитетам, на этих новых богов. Очень отдаленную аналогию можно провести с конкистой Южной Америки, где индейцы ждали возвращения своих белокожих высоких богов из-за моря, а увидев воочию, да еще в облике кентавров на невиданых прежде лошадях, оказались очень уязвимы. Здесь то же самое, но в десятой степени. Завоеванные идут за новыми богами как дети за гаммельнским крысоловом, агрессорам остается брать их тепленькими.
То есть, это обычно так работало, не в случае с Землей. Мы оказались настолько разобщенными и так агрессивно активными в следовании своим заблуждениям, что вместе с благонадежными и благонамеренными марсианскими богами в мир выплеснулись сонмы плодов фантазии: от посконно-сказчных леших с кикиморами и героев авторской фантастики, до вовсе невразумительных недотыкомок и материализованных Духов Места, вроде Матери-Тайги или Пущи (Беловежской, надо полагать).
Боги пришельцев большей частью свихнулись и утратили контроль над ситуацией, сами инициаторы вторжения, потеряв главное преимущество и пережив крушение флота, не позволяющее покинуть Землю, вынуждены остаться здесь. Владение технологиями, на порядок превосходящими человеческие и методиками разделяя, властвовать, позволило им занять в обществе довольно независимое и привилегированное положение. Но когда запасы аутентичных продуктов закончатся, им тоже придут кранты. А марсиане мощная сдерживающая сила в нынешнем зыбком равновесии, возможно ее утрата повергнет мир в хаос. Узнав о некоем законсервированном складе этих бесценных сокровищ, один из них, взявший человеческое имя (и довольно уродливо мимикрировавший под человека) господин Новаковский нанимает сорвиголову Кутшебу с целью отрядить караван.
Миссия непростая, потому что придется идти в земли Революции. Умгум, в Расеюшку, только она теперь стала местом_откуда_не_возвращаются, а у власти, правильно - Демоны Революции. Скучно не будет. Тем более, что у Кутшебы собственный демон, буквально нашедшая приют в его теле Мара. И своя миссия, покарать мерзавцев, которые виновны в гибели его семьи. А вот зачем они погубили четыре тысячи человек, читатель почти до самого конца не узнает. И это будет частью непростой интриги романа. В общем, интересные нынче поляки.
– Я… – Крушигор запнулся, – Я читал балладу, – наконец признался он.
– Крушигорушка – поэт, – похвалила его Сара,
– Сильно же вы верите в поэзию, – покачал головой старик. –Право слово, дети! И очень хорошо, что верите. Кто знает, может, именно это вас и спасет.
Да-да, Новая Польская Фантастическая волна: Дукай, Гжендович, Комуда, Збешховский, теперь вот еще Павел Майка. В его варианте постапокалипсиса на второй год Первой Мировой земля переживет вторжение инопланетян. Которых человеч��ство, по всегдашней ксенофобской привычке, давать чужакам прозвища, мало отвечающие истинной сути (вроде макаронников или лягушатников), тотчас обзовет марсианами. Хотя к красной планете раса инопланетных завоевателей никакого отношения не имеет. А имеет вовсе даже богатый опыт покорения других цивилизаций посредством сбрасывания на них мифобомб, Это что за штука?
О, это замечательная вещь. Будучи активирована в месте высокой духовной энергетики, создает сверхсущности перенаправляющие пиетет населения, прежде обращенный ко всем возможным авторитетам, на этих новых богов. Очень отдаленную аналогию можно провести с конкистой Южной Америки, где индейцы ждали возвращения своих белокожих высоких богов из-за моря, а увидев воочию, да еще в облике кентавров на невиданых прежде лошадях, оказались очень уязвимы. Здесь то же самое, но в десятой степени. Завоеванные идут за новыми богами как дети за гаммельнским крысоловом, агрессорам остается брать их тепленькими.
То есть, это обычно так работало, не в случае с Землей. Мы оказались настолько разобщенными и так агрессивно активными в следовании своим заблуждениям, что вместе с благонадежными и благонамеренными марсианскими богами в мир выплеснулись сонмы плодов фантазии: от посконно-сказчных леших с кикиморами и героев авторской фантастики, до вовсе невразумительных недотыкомок и материализованных Духов Места, вроде Матери-Тайги или Пущи (Беловежской, надо полагать).
Боги пришельцев большей частью свихнулись и утратили контроль над ситуацией, сами инициаторы вторжения, потеряв главное преимущество и пережив крушение флота, не позволяющее покинуть Землю, вынуждены остаться здесь. Владение технологиями, на порядок превосходящими человеческие и методиками разделяя, властвовать, позволило им занять в обществе довольно независимое и привилегированное положение. Но когда запасы аутентичных продуктов закончатся, им тоже придут кранты. А марсиане мощная сдерживающая сила в нынешнем зыбком равновесии, возможно ее утрата повергнет мир в хаос. Узнав о некоем законсервированном складе этих бесценных сокровищ, один из них, взявший человеческое имя (и довольно уродливо мимикрировавший под человека) господин Новаковский нанимает сорвиголову Кутшебу с целью отрядить караван.
Миссия непростая, потому что придется идти в земли Революции. Умгум, в Расеюшку, только она теперь стала местом_откуда_не_возвращаются, а у власти, правильно - Демоны Революции. Скучно не будет. Тем более, что у Кутшебы собственный демон, буквально нашедшая приют в его теле Мара. И своя миссия, покарать мерзавцев, которые виновны в гибели его семьи. А вот зачем они погубили четыре тысячи человек, читатель почти до самого конца не узнает. И это будет частью непростой интриги романа. В общем, интересные нынче поляки.
February 4, 2021
The world itself in this book are interesting and wide. It's a pleasure to read a lot of small details about life organisation in such challenging environment. BUT (and a huge one) it's very poorly written. Style, descriptions, compositions doesn't work well. You don't feel battle scenes, you lack in suspense when it comes to intrigues and death-treats. Plot of this book is simple but it might be nice if only author knew how to work with it.
If by any chance Pawel will read this review, I strongly recommend him to sharpen his skills. Problem of the book not the idea (which is creative and nice) but only a technique.
If by any chance Pawel will read this review, I strongly recommend him to sharpen his skills. Problem of the book not the idea (which is creative and nice) but only a technique.
January 30, 2018
Mix które zazwyczaj uwielbiam - ten okazał się niestety niestrawny z powodu - no cóż, zbyt dużej ilości wymieszanych wątków. Pomysł niecodzienny, ale autor chciał przekazać chyba zbyt dużo na raz. Koncepcja dobra, gdyby nie chaos, byłoby całkiem nieźle.
March 16, 2018
Dla mnie to raczej zbiór opowiadań wciągniętych w formę powieści, chociaż na szczęście główny wątek się nie gubi, ciekawa zabawa z konwencją, mimo że nie przekonuje mnie najazd Marsjan. Co mnie najbardziej drażniło, to mnóstwo literówek, a korektą zajmowała się wszak doktor...
August 1, 2020
Świetna opowieść niebanalnie łącząca różne wątki z polskiej literatury. Sprytnie rozwinięty motyw budowania drużyny pod szyldem zemsty. Zaskakujące rozwiązania i wciągająca fabuła. Wielowarstwowość i odświeżenie starych tematów nie pozwalają oderwać się do końca
May 2, 2020
Прекрасный, немного сбивающий с ног мифомир, немного спотыкачное повествование и при этом замечательная героическая сага. Хорошечно
November 18, 2024
Pamiętam że jak to czytałam w 2015 roku to szalenie mi się podobało, ale teraz już nic mi nie zostało w głowie z tej historii :'( Może czas na ponowne sięgnięcie do tej książki
April 9, 2018
Niech znakiem jakości będzie to, że książkę, którą powinnam przeczytać w 2-3 dni, męczyłam 5.
Plusy
+ ciekawy pomysł na konstrukcję świata
+ wykorzystanie mitów i legend. W kraju nad Wisłą to mało oklepany pomysł
+ i tyle?
Minusy
- autor nie poradził sobie z mieszaniną gatunków (sci-fi/fantasy, które później mocno skręciło w fantasy). Najlepiej spod jego pióra wyszły tylko te fragmenty, które zostały oparte stricte o fantasy, czyli tak mniej więcej końcówka. To nie wystarczyło aby podwyższyć ocenę
- dłużyzny, przynajmniej w moim odczuciu
- czy polscy autorzy naprawdę nie potrafią wyjść spod cienia Wiedźmina?
- bohaterowie, cóż po prostu sobie byli. Może jedynie szef wywiadu jeszcze się czymś wyróżniał
- pomysł wskrzeszenia dawnych wierzeń i legend sam w sobie jest naprawdę świetny. Gorzej z wykonaniem. Aż się prosi o coś więcej, np w stylu "Amerykańskich Bogów". Po co tworzyć nowych bogów, skoro wystarczyło sięgnąć do mitologii? Jest tyle postaci, które bardzo chciałam zobaczyć ...
Plusy
+ ciekawy pomysł na konstrukcję świata
+ wykorzystanie mitów i legend. W kraju nad Wisłą to mało oklepany pomysł
+ i tyle?
Minusy
- autor nie poradził sobie z mieszaniną gatunków (sci-fi/fantasy, które później mocno skręciło w fantasy). Najlepiej spod jego pióra wyszły tylko te fragmenty, które zostały oparte stricte o fantasy, czyli tak mniej więcej końcówka. To nie wystarczyło aby podwyższyć ocenę
- dłużyzny, przynajmniej w moim odczuciu
- czy polscy autorzy naprawdę nie potrafią wyjść spod cienia Wiedźmina?
- bohaterowie, cóż po prostu sobie byli. Może jedynie szef wywiadu jeszcze się czymś wyróżniał
- pomysł wskrzeszenia dawnych wierzeń i legend sam w sobie jest naprawdę świetny. Gorzej z wykonaniem. Aż się prosi o coś więcej, np w stylu "Amerykańskich Bogów". Po co tworzyć nowych bogów, skoro wystarczyło sięgnąć do mitologii? Jest tyle postaci, które bardzo chciałam zobaczyć ...
April 11, 2020
“The Peace of the Worlds” (the title is the reference to the classic book by H.G. Wells) is the first novel set in the Mythworld – a fantastic, alternative reality. During the First World War the Earth was invaded by the Martians, whose mythbombs released the energy of faith, which in turn led to the revival of characters from mythology, fairy tales and legends.
I do not know another book whose Dramatis Personae include Princess Wanda, a Martian businessman, the characters of Sienkiewicz’s “With Fire and Sword” and ghastly Bolshevik commissars.
I really like this crazy idea for the setting – I’d love to play the role-playing game set in it!
Aside from the amazing universe, this book also has an engaging story of revenge, with twisted intrigues in the background.
I do not know another book whose Dramatis Personae include Princess Wanda, a Martian businessman, the characters of Sienkiewicz’s “With Fire and Sword” and ghastly Bolshevik commissars.
I really like this crazy idea for the setting – I’d love to play the role-playing game set in it!
Aside from the amazing universe, this book also has an engaging story of revenge, with twisted intrigues in the background.
January 6, 2016
Jedno wielkie zamieszanie - magia, mity, marsjanie, sterowce, zmory... Za dużo tego wszystkiego. Z pewnością oryginalne, spójne ale ja jednak wolę prostsze powieści, bardziej tradycyjne, w których jestem w stanie cokolwiek przewidzieć, a w których nie jestem na każdym kroku zaskakiwanym w sposób paradoksalny - w niby zwykłym mieście polskim wyskakuje nagle kilkuręki marsjanin. Dla mnie to za dużo. Ale polecam do zapoznania się samemu - jest to chyba coś nowego i oryginalnego.
February 10, 2017
Nie domęczyłam do końca.
Misz masz. ciekawy pomysł, gorzej z wykonaniem - chociaż może po prostu mnie nie wciągnęło.
Misz masz. ciekawy pomysł, gorzej z wykonaniem - chociaż może po prostu mnie nie wciągnęło.
October 25, 2019
Умеют поляки писать фэнтези
April 20, 2017
Świat po I wojnie światowej. Nie skończyła się ona jednak tak, jak nas uczą w podręcznikach do historii. Zaabsorbowaną walkami ludzkość najechali kosmici. Zamiast jednak podbić planetę tradycyjną bronią użyli mitbomb. Zgromadzona w pociskach energia wiary obróciła się przeciwko nim: wszelkie czczone kiedykolwiek bóstwa powstały, a wraz z nimi duchy, upiory, ożywieńcy i cała reszta religijnego bałaganu. Teraz mamy już Pokój, niemniej świat nie jest bynajmniej taki sam. Magia wskrzeszona podczas ataku Marsjan i wszystkie jej skutki nadal są odczuwalne. Dzikie, rządzące się swoimi prawami tereny jak Wieczna Rewolucja czy Wiekuista Puszcza to obszary, na które niewielu chce się zapuszczać. A jeszcze mniejsza ich liczba jest w stanie stamtąd powrócić. Z tego względu zasymilowany najeźdźca, Nowakowski, zatrudnia Mirosława Kutrzebę, człowieka opętanego żądzą zemsty (i nie tylko). Mężczyzna za nic ma swoje życie i jest gotów podjąć się tej niezwykle niebezpiecznej misji. Wraz z ludźmi Marsjanina i własną, dość nietypową, kompanią wyruszają na wyprawę, z której z pewnością nie wszyscy powrócą. A każdy z nich ma własną motywację, aby wziąć w tym wszystkim udział.
Całość recenzji dostępna pod adresem: http://zapach-ksiazek.pl/pokoj-swiatow/
Całość recenzji dostępna pod adresem: http://zapach-ksiazek.pl/pokoj-swiatow/
August 24, 2017
3,5 gwiazdki, genialnie zrobiony swiat, spójna i konsekwentna konstrukcja fabuły, niestety rozczarowujące postacie.
Displaying 1 - 22 of 22 reviews