Χ. Φ. Λάβκραφτ, δέκα μάγισσες τα δάχτυλα του, αυτές κινούν την πένα του, εξουσιάζουν το μυαλό του, μεγαλουργούν, ξορκίζοντας την εξωκοσμική φαντασία του τρόμου, που περιγράφει με γυμνή αντικειμενικότητα.
Μοναδικός και ανεπανάληπτος,
απίθανος και απαράδεκτος μαζί ο αξιολάτρευτος γητευτής της φρίκης που εξαπλώνεται στην καθημερινότητα και φανερώνει αγέλ��ς
απο απεχθή όντα που αντικαθρεφτίζουν τον σαρκασμό της Κόλασης.
Όλα ξεκίνησαν όταν ακούστηκαν οι μελωδίες απο τους αυλούς των Μεγάλων Παλαιών και ξύπνησαν οι μακάβριες μνήμες μιας πολυδιάστατης πραγματικότητας.
Ποιος θα κατανοήσει τον συνδυασμό των μαθηματικών με την αρχαία μαγεία των μεσαιωνικών μαρτυρίων,
τις υπόνοιες για την ύπαρξη απέθαντων,
πτωματοφάγων δαιμόνων που κρύβονται μέσα σε γοτθικούς μύθους
και παράδοξα παραμύθια, και θα περάσει την δοκιμασία αλώβητος.
Ποιος θα μάθει πως οι παιδικές κραυγές απο κατασπαραγμένους ήχους,τις παραμονές Πρωτομαγιάς, οι μορφές που δεν προσδιορίζονται ανθρώπινες ή τερατώδεις
και αποτελούν διαβολικά υβρίδια απο απροσπέλαστες αβύσσους που έβριθαν απο απίστευτα γεννήματα οργανικών και ανόργανων αντικειμένων, τα
οποία, κανένας λογικός νους δεν κατόρθωνε να χαρακτηρίσει σχετικά με τό πως έμοιαζαν
ή τι υποδήλωναν, και να παραμείνει, μετά απο αυτό, απαλλαγμένος απο ψυχολογική διαταραχή, ένταση
ή μόνιμη βλάβη πέρα απο κάθε ανθρώπινη εμπειρία.
Η γριά μάγισσα Κεζάια με τους άγριους θρήνους
και τα πλοκαμοφόρα τέρατα της υποχθόνιας διάστασης που σπάει τα έγκατα των τύμβων και ανεβαίνοντας το Βουνό της Καταιγίδας μας πηγαίνει σε έναν γαλαξία αρρωστημένων,ασαφών δαιμονίων συναισθημάτων, γεμάτο στοιχειωμένα δάση, απειλητικούς λόφους, και απόκρημνες αβύσσους ουρλιαχτών, παραφροσύνης και νοσηρότητας.
Σε εκείνο το εξώτατο κενό του χάους που κυβερνά ο άνοος σουλτάνος των δαιμόνων Αζαθόθ.
Στο έρπον χάος και στα πυρετώδη όνειρα η μάγισσα μετατρέπει τα ανεξήγητα θριαμβευτικά ουρλιαχτά και τις ψαλμωδίες σε προσευχές προς την ίδια,την Αίγα με τα Χίλια Νεογνά.
Και ύστερα, ο τερατόψυχος μουσικός με το φανταστικό, αποτρόπαιο,υστερικό και μεγαλοφυϊές παίξιμο που κατείχε ένας παράξενος γέροντας και άνοιγε κάποιες απαγορευμένες πύλες με το άγριο στρίγκλισμα και τον θρήνο της απεγνωσμένης βιόλας του.
Μαζί με τον ζωγράφο των δαιμόνων μπορούσαν να ανακαλέσουν μνήμες και όντα απο το εποχή του παλιού Σάλεμ.
Ο ζωγράφος της ιστορίας μας ήταν γέννημα απο σκοτεινό σπέρμα, δεν ήταν εντελώς άνθρωπος. Κατοικούσε μέσα σε μύθους σκοτεινούς και όταν ξεπήδησε για λίγο απο τη ζωή,
ξεκλείδωσε παμπάλαιες σήραγγες που επικοινωνούσαν με νεκροταφεία, βρομερά καταλύματα μαγισσών
και θαλάσσιες ακτές.
Στα κελάρια που κρατούσε τα έργα της παραφροσύνης είχε κανονικές φωτογραφίες απο τα εξαμβλώματα
της κόλασης που απεικόνιζε στον φριχτό μουσαμά του.
Η γιορτή του χειμερινού ηλιοστάσιου ξεκινά
και η μυθολογία του Κθούλου αρχίζει να διοχετεύει εφιάλτες και διαθέσεις που προκύπτουν απο αποσπάσματα για το διαβόητο Νεκρονομικόν.
Ο φόβος ενεδρεύει παντού και πουθενά,
αναπάντεχα και ανατριχιαστικά καταλήγει σε υπερφυσικές διάστασεις.
Ο ναός των Ελλήνων κρυμμένος στα έγκατα του ωκεανού κάπου κοντά στον Α’ΠΠ και την χαμένη Ατλαντίδα του μυστηρίου συναντιέται εξωκοσμικά
με την αρχαία Αρκαδία του Πάνα, τους φαύνους,
τις μαινάδες, τις πανέμορφες και τρομερές μορφές
των δρυΐδων και ο αυλός της υπέρτατης μελωδίας
των εφιαλτικών ταξιδιών ανοίγουν τις σφραγισμένες αβύσσους του χώρου και του χρόνου.
ΤΡΕΛΑΝΕ ΜΑΣ ΔΑΣΚΑΛΕ!!
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.