«Ռոդենի ձմեռը» Դավիթ Սամվելյանի չորրորդ գիրքն է «Լուսե Երազ», «Նա և նրա», «Արտագաղթած կարոտ» ժողովածուներից հետո: Գիրքը ներառում է պատմվածքներ ու էսսեներ, որոնց առանցքային թեմաներն են մարդկային բնավորությունների ու խառնվածքների հակադրությունները, «մութ ու ցուրտ տարիները», այդ օրերի կոլորիտը, մարդկանց պահվածքի ու ներաշխարհի, փոխհարաբերությունների փոփոխությունները տարիների ընթացքում: Գրքում միշտ ներկա են Երևանը, սերն ու դավաճանությունն իրար հանդեպ, քաղաքի հանդեպ և հենց սկզբունքներին ու ճշմարտություններին: Ամբողջ ընթացքում կարմիր թելի պես ձգվում է հավատքի ու կրոնական ապրումների, բարոյականության ու ընդունված «ճիշտ» բարքերի վերլուծությունն ու երբեմն՝ դրանց դրսևորման քննադատությունը:
Դավիթ Սամվելյանի մասին լսել էի, բայց էդպես, անկեղծ ասեմ, չէի հետաքրքրվել։ զուտ շատ էին գովում իրան կարդացած ծանոթներս։ Իսահակյան գրադարանից ինձ հետ միշտ 2 գիրք պետք ա տանեմ։ ՊԱՐՏԱԴԻՐ։ տենց մեկ հատ վերցրել էի ու գրադարանավարուհին սա առաջարկեց, վերնագիրը հավանել էի։
ԱՀԱՎՈՐ ՎԱՏՆ ԷՐ
սենց վատ գիրքը մեկ էլ կարող եմ համեմատել Արմեն Նիազյանի ^Բռնիր ձեռքսի^ հետ։ դե պատկերացրեք. էդ գրքի հեյթըրն եմ ։ հեղինակի անունը գրված չլիներ՝ կասեի Նիազյանն ա գրել։ այ էդ տիպի ձանձրալի, ահավոր ՇԱՏ աստվածաբանական ու անկապ պատմվածքներ էին։ ձևի համար գոնե մեկը չեմ հավանել( չդզեց վաբշե էս մեկը։ ՉԿԱՐԴԱԼ!!!!!
Վաղուց մի քանի ժամանակակից հայ հեղինակների գործեր ընթերցել էի ու, մեղմ ասած, չէի հավանել։ Այս տարի որոշել եմ էլի կարդալ, գուցե կարծիքս փոխվի🙃
Այս տարվա առաջին հեղինակը Դավիթ Սամվելյանն էր։ Ծանոթ չեմ նրա մյուս գործերին, բայց "Ռոդենի ձմեռը" չկարողացա ավարտել։ Միայն երկու պատում` "Պատրանք` Մահ", "Չորրորդ փողոց"։
Գրելու այդ ձևը, պարզությունը, կենցաղայնությունն ինձ դուր չի գալիս, ու հենց դրա համար չեմ կարողանում այսօրվա շատ հեղինակների կարդալ։ Նախաբանում Արմինե Բոյաջյանը գրում է. "Գրականությունն ուղերձ է մարդուն։ Հաջողված է այն գիրքը, որ երկխոսության մեջ է մտնում հոգու հետ"։ Ես ու այս պատումները երկխոսության մեջ չկարողացաք մտնել, չհասկացանք իրար ու հրաժեշտ տվեցինք🙂
Հ.գ. իհարկե, սա չի նշանակում, որ հետագայում նորից չեմ ուզենա կարդալ հեղինակի մյուս գործերը։ Բայց, առայժմ սահմանափակվեմ սրանցով։
Եթե նախապես իմանայի, որ գիրքը պատմվածքների ժողովածու է, դժվար թե կարդայի, բայց սկսել էի ուզեցի վերջացնեմ ու ժամանակակից հեղինակներին շանս տամ, բայց չեմ կարծում, որ նույն հեղինակի այլ գիրք կկարդամ
Անկեղծ աաեմ՝ գիրքը վաղուց ունեի ու զուտ չէի տրամադրվում կարդալ, մանավանդ որ պատմվածքներ էր, բայց դե ինչ արած՝ կարդացի: Որ ասեմ վատն էր չէ, զուտ արժեր կարդալ, հետաքրքիր պատմվածքներ կային:
Բայց երևի հեղինակի մասին կարծիք կազմելու համար ուրիշ գործեր էլ ա պետք կարդալ:
Ամեն դեպքում, եթե ժամանակ ունեք ու զուտ ուզում եք ծանոթանաք կամ առնչվեք հայկական արդի գրականությանը, ապա պետք ա կարդաք, բայց ինչ-որ վերերկրային բան չսպասեք: