遺憾收納員

by 肆一

溫暖系作家肆一，2018重磅力作
「若能重來一次，你會選擇不再遺憾嗎？」
來不及告別的人、忘不了的戀情、不再閃耀的夢想……
如果有個地方，能替你送一樣東西回到過去，你會寄出什麼？

【內容簡介】 　　「這裡像迷宮一樣，要怎麼找到呢？」
　　「『遺憾招領中心』無法被找到，而是這裡願意讓你看到，是這裡挑選了你。」 這天，有五個人不約而同來到遺憾招領中心，投遞遺憾……
五個關於親情、愛情與夢想的感人故事，串連跨越時空，
回到遺憾的起點，將思念傳遞至不可能的從前。 遺憾是什麼呢？
——沒有接到男友打來的最後一通電話？
——來不及對親人說的那句抱歉？
——不曾見到那一面的父親？
——無法阻擋自己抱憾終身的少年？
——再也不能傳達思念給生命中最重要的那個人？ 唯有當你懷抱著濃烈的遺憾、意圖走出「再也來不及」的結界，
方能見到「遺憾招領中心」。
它隱藏於地面與地底的交會之處，迷宮般的台北車站地下街一角，
在一週之間的轉角（星期三）、日與夜的交界（傍晚五點至七點），
逢魔之時，奇蹟即將發生。 收納員：「所謂的『遺憾收納員』，並不是收納信件物品的人，而是替人們幫忙保管遺憾的人，在物歸原主之前，好好地保存著。{

Genres: Fiction, Novels, Chinese Literature, China, Drama

189 pages, Kindle Edition

First published June 1, 2018

About the author

《自由時報》專欄作家、「姊妹淘」駐站作家、「法蝶生活館 La Fatt'e」專欄作家、ETtoday名家、「智邦」專欄作家。
誠品、博客來、金石堂暨各大書店TOP 1作家。

男。喜歡電影、音樂與旅行，覺得電影不是真實人生，但有人生縮影；覺得音樂沒有喜怒哀樂，但有人生感受；覺得旅行不只是到遠方，而是看到自己的心。戀愛也是一樣，在愛情裡面我們看到的都是自己的投射。不覺得愛情是生命的唯一，但認為，有愛，生活會更有滋味。覺得世界是深深淺淺的灰，拒絕追求絕對的黑跟白。不是戀愛高手，但身旁都是戀愛動物，相信透過書寫，愛情跟自己都可以更清楚。

Reviews

[ไม้ไต่คู้ · Rating 4 out of 5]

เนื้อเรื่องเรียบง่าย แต่กินใจ ส่วนตัวชอบกว่ากาแฟอุ่น

องค์ประกอบบางอย่างดูหลวมๆ ไม่ค่อยน่าเชื่อ เหมือนเขียนมาเพราะต้องการเชื่อมเหตุการณ์สำคัญๆ ให้มันเดินต่อได้ แต่โดยรวมถือว่าใช้ได้

การกำหนดเงื่อนไขว่า “ห้ามพยายามเปลี่ยนอดีต” (ซึ่งเป็นเงื่อนไขปิดกว่าการบอกว่า “พยายามยังไงก็เปลี่ยนอดีตไม่ได้” เสียอีก) ทำให้วิธีเล่นกับ “เวลา” ในเรื่องไม่ได้โดดเด่น

ดังนั้นจึงไม่ควรคาดหวังกับไอเดียการข้ามเวลา เหมือนผู้เขียนแค่อยากเอาไอเดียตรงนี้มาใช้เป็นเครื่องมือในการพูดถึงปมในใจของตัวละครมากกว่า

หากใครอยากอ่านเรื่องสนุกๆ เกี่ยวกับการย้อนเวลาบนเงื่อนไข “พยายามยังไงก็เปลี่ยนอดีตไม่ได้” ผมแนะนำให้อ่านเรื่องสั้นเรื่องแรกในหนังสือ “Exhalation” ของ Ted Chiang

หรือเรื่องแนวย้อนเวลาอีกเรื่องที่ผมว่าทำได้ดี แต่ไม่ค่อยมีใครพูดถึงคือ “ปาฏิหาริย์รักขนาดหนึ่งถ้วยกาแฟ” (คนละเล่มกับ “ช่วงเวลากาแฟยังอุ่น” นะ)

[Mirai · Rating 4 out of 5]

"แท้จริงแล้ว ความเสียใจมีไว้เพื่อให้เรายิ่งทะนุถนอมปัจจุบัน"

หากใครต้องการส่งจดหมายหรือสิ่งของกลับไปยังอดีตเพื่อชดเชยบางอย่างที่ในตอนนั้นคุณยังไม่ได้ทำ "ศูนย์รับฝากความเสียใจ" พร้อมให้บริการเสมอ แต่คุณต้องทำความเข้าใจกับกฎของที่นี่ก่อนใช้บริการ และใช่ว่าทุกคนจะสามารถใช้บริการศูนย์แห่งนี้ได้ เพราะคุณไม่มีทางหาศูนย์แห่งนี้เจอจนกว่าที่แห่งนี้จะยอมให้คุณเจอ

เป็นหนังสือแนวทบทวนตัวเอง ซึ้งอบอุ่นหัวใจ สไตล์เดียวกับ "เพียงชั่วเวลากาแฟยังอุ่น" ของ Toshikazu Kawaguchi ถ้าใครเคยอ่านก็จะคุ้นเคยกับสไตล์การเดินเรื่องแบบนี้

ในหนังสือจะแบ่งออกเป็นตอนสั้นๆ ที่เกี่ยวโยงกันทั้งหมด 5 ตอนด้วยกัน โดยมีเหตุการณ์ๆ หนึ่งในอดีตเป็นจุดเริ่มต้นของความเสียใจและนำพาตัวละครทุกตัวมาที่ศูนย์รับฝากเสียใจแห่งนี้เพื่อเยียวยาความผิดหวังและความผิดพลาดของตัวเองในอดีต

ที่ศูนย์รับฝากความเสียใจ เราจะพบกับ 'หงเฮ่า' ผู้ทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ประจำศูนย์ ทั้งคอยให้บริการ คำแนะนำวิธีการใช้งานศูนย์ การชี้แจงกฎและเงื่อนไขต่างๆ ของศูนย์ รวมไปถึงพูดคุยหรือตอบคำถามผู้ใช้บริการทั้งหลาย

ส่วนบรรดากฎและเงื่อนไขต่างๆ ของศูนย์ก็มีไว้เพื่อตอกย้ำผู้ใช้บริการว่า 'คุณไม่สามารถแก้ไขอดีตได้ แต่สามารถเยียวยาจิตใจตัวเองเท่านั้น' เพราะสุดท้าย เรื่องที่เกิดขึ้นมาแล้ว เราก็ทำได้แต่ยอมรับมัน นำบทเรียนเหล่านั้นมาเป็นพลังให้ก้าวต่อไปข้างหน้า

ส่วนตัว เราชอบเรื่องนี้นะ เรารู้สึกว่า ความหลากหลายในแต่ละตอนมันไม่จำเจ เนื้อเรื่องแต่ละตอนก็เลยมีความน่าติดตามในตัวของมันเอง แม้สไตล์การเล่าเรื่องจะเหมือนเดิม คือ เล่าเปิดประเด็นหรือปมในใจของผู้ใช้บริการก่อน แล้วย้อนอดีตเพื่อบอกที่มาของความเสียใจ ก่อนย้อนมาสู่ปัจจุบันหลังจากใช้บริการศูนย์แล้ว และปิดท้ายด้วย มุมมองหรือเหตุการณ์อีกด้านที่ผู้ใช้บริการไม่เคยรับรู้มาก่อน แต่ก็ไม่ทำให้น่าเบื่อ และรู้สึกประทับใจในตอนจบของเรื่องที่ตัวละครทยอยปลดล็อคตัวเองด้วย ทำให้รู้สึกว่าคนที่เจ็บปวดย่อมเข้าใจกันและเยียวยาความเจ็บนั้นด้วยกันได้เสมอ

ปล. เราอ่านเล่มนี้ไปบ่อน้ำตาแตกไปถึง 2 ตอนด้วยกัน 5555 น่าจะเพราะประเด็นในเรื่องมันใกล้ตัวเรามาก และความฝันหรือความต้องการของตัวละครในตอนนั้นก็เหมือนกับเรามากเช่นกัน (อินจัด 555)

[panuchread · Rating 2 out of 5]

จำได้ว่าเคยเห็นคนบอกว่าเล่มนี้ฟีลเดียวกับร้านชำนามิยะ ถ้าชอบร้านชำให้ลองเล่มนี้ เราในฐานะคนที่ชอบร้านชำมาก ให้คะแนน 10/10 ยกขึ้นหิ้งไปแล้ว ก็ไม่ได้คาดหวังว่าเล่มนี้จะทำถึงเบอร์นั้นหรอก รู้ตัวว่าไม่น่าจะประทับใจเท่านั้นแน่ๆ แต่หยิบอ่านเพราะแค่ต้องการบรรยากาศอุ่นๆ ซึ้งๆ หลังจากไม่ได้อ่านแนวนี้มานานแล้ว

ผลปรากฏว่า ไม่อุ่น ไม่ซึ้ง ไม่อินเลย 🥹 ไม่อินยิ่งกว่าที่คิดอีก (เส้านะ ชั้นอยากอินงะ) อาจเป็นเพราะห่างแนว heartwarming มานานจนจูนไม่ติดแล้ว เลยกลายเป็นว่าพออ่านแนวนี้ทีไร ถ้าพล็อตหรือการเขียนไม่โดนเส้นจริงๆ มันจะไม่ทำงานกับเราเลย

เล่มนี้เล่าถึงศูนย์รับฝากความเสียใจที่มีไว้ให้ผู้คนส่งจดหมายกลับไปยังอดีตได้ แมคคานิคคือแค่เขียนจดหมาย ระบุชื่อผู้รับ และวันที่ในอดีต เอาไปฝากไว้กับเจ้าหน้าที่ศูนย์ เสร็จก็รอการตอบกลับในวันนั้นได้เลย ซึ่งคนที่เราเขียนถึงจะต้องเป็นคนที่ตายไปแล้วหรือไม่ได้พบหน้ากันแล้ว โดยจะเล่าเป็นฟีลเรื่องสั้น คือแบ่งเป็นตอนๆ เรื่องราวแยกกัน แต่ทุกตัวละครโยงใยและอยู่ในจักรวาลเดียวกัน พาดผ่านกันไปมาเสมอ

เรารู้สึกว่าเหตุผลการมีอยู่ของศูนย์ ปม เนื้อเรื่องของแต่ละตัวละคร สาเหตุของเหตุการณ์ต่างๆ ฯลฯ มันเบาหวิวไปหมด จะว่ามีช่องโหว่ก็ไม่แน่ใจว่ามี แต่แค่รู้สึกว่ามันไม่แน่นอะ อ่านแล้วไม่เชื่อ ความกินใจมันไม่ออก เหตุผลบางอย่างก็ผิวเผินเกิน (ตรงนี้สปอยล์เร้กน้อย) เรื่องพ่อกีดกันลูกชายกับสะใภ้นี่งงสุดละ แบบ turning point มันเบาอะ ไม่ชอบอยู่ดีๆ เปลี่ยนใจละ เหตุผลการเปลี่ยนใจก็งงๆ พอถึงจุด regret ก็เหมือนจะ regret ใหญ่เกินเรื่อง แบบงงว่าพ่อผิดไรเบอร์นั้นนะถึงต้องไล่รับผิดชอบความรู้สึกผู้เสียหายทุกครอบครัว ถ้าจะมีคนรับหน้าที่ตรงนี้มันควรเป็นไอเด็กมากกว่าปะ

criteria ผู้สืบทอดศูนย์ก็แปกๆ แบบอะไรอะ 5555555 เหมือนพอไม่มีที่ลงก็ใช้คำว่า “ที่แห่งนี้จะเป็นผู้เลือกเอง” มาเป็นทางออก มันง่ายและกำปั้นทุบดินเกิ๊นนนนน สะเปะสะปะไปหมด เหมือนวางมาว่าอยากให้ A ทำแบบนี้ B เป็นแบบนั้น ละเอาพล็อตมายัด ถามว่าได้มั้ยก็ได้แหละ แต่ฟีลเหมือนใส่เสื้อผิดไซซ์ มันออกมางงๆ อ่านแล้วแบบ หรอๆ หรอวะ เออๆ แล้วแต่

เออนั่นแหละ สรุปคือไม่ทับใจ จบ

[Fonfoniny · Rating 5 out of 5]

ศูนย์รับฝากความเสียใจ

'ความเสียใจก็เหมือนกับรูเล็กๆบนร่ม พอฝนตกน้ำก็รั่วหยดลงมาถูกร่างจนเปียกปอนไปหมดโดยไม่ทันได้รู้ตัว การส่งความเสียใจกลับไปยังอดีตนั้นไม่ใช่เพื่อจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ แต่เพื่ออุดรูรั่วในใจตัวเองต่างหาก และเจ้าหน้าที่รับฝากความเสียใจก็เปรียบเสมือนช่างซ่อมร่มคนหนึ่ง เป็นคนที่ช่วยเยียวยาความรู้สึกสูญเสียของทุกคน เพื่อที่อย่างน้อยพวกเขาจะได้ไม่ต้องเปียกปอนในวันที่ฟ้าฝนไม่เป็นใจ'

นิยายอบอุ่นละมุนหัวใจ ประกอบไปด้วยเรื่องสั้น 5 ตอนที่เกี่ยวเนื่องกัน ซึ้งไปกับความรักหลายๆรูปแบบ ทั้งความรักของปู่หลาน
ชายหญิง พ่อลูก แม่ลูก และความรู้สึกผิดในใจคน ได้เยียวยาหัวใจตัวเอง โอบกอดและคืนดีกับตัวเอง เล่มบางๆแต่ทำให้เราเสียน้ำตาได้เยอะมาก ทุกคนสามารถเป็นเจ้าหน้าที่รับฝากความเสียใจที่สามารถรักษาความเสียใจของผู้อื่นได้ทั้งนั้น ด้วยการเอาใจใส่ด้วยความอ่อนโยนจากตัวใจคนคนนั้น

[Nonnin · Rating 5 out of 5]

4.5/5 ชอบนะ เหมือนเป็นหนังสือที่รวมจุดอ่อน(ปม)ของเราไว้เลย

ถ้าถามว่าเรื่องนี้ใกล้เคียงกับเรื่องไหน เราคิดถึงเพียงชั่วเวลาฯ แต่ผูกปมคล้ายปาฏิหาริย์ร้านชำฯ สิ่งที่แตกต่างออกไปของเรื่องนี้เมื่อเทียบกับสองก่อนหน้าคือการดึงอารมณ์ร่วม เรียกได้ว่าใส่น้ำหนักความดรามาลงไปได้พอดีสุดๆ ภาพรวมของนิยายดูไม่ขาดๆเกินๆ ทุกอย่างออกมาลงตัว

เรื่องนี้เหมาะกับช่วงไหน คงจะเป็นช่วงที่ต้องก้าวผ่านอะไรสักอย่าง ช่วงที่ต้องการกำลังใจ แรงผลักดันให้ก้าวต่อไปทำนองนั้น

แนะนำเลยค่ะ ไม่ผิดหวังคุ้มค่ากับเงินที่จ่ายไปแน่นอน😊

[Mint · Rating 3 out of 5]

เราอาจเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เฉยๆกับเล่มนี้ ระหว่างอ่านสัมผัสได้ว่ามันมีองค์ประกอบของความฟีลกู้ดอยู่ แต่ด้วยความที่ตัวละครและเรื่องราวมันเยอะ แต่หนังสือดันเล่มบาง เล่ารายละเอียดได้น้อย เรื่องมันเลยกระชับเกินไป ขาดมิติและความลึก ทำเป็นเวอร์ชั่นหนังน่าจะเหมาะกว่า

[Muggle Mat · Rating 5 out of 5]

ชอบมากกกกกก ฮีลหัวใจได้ดีเลย มีกลิ่นอายของปาฏิหาริย์ร้านชำของเคโงะหน่อย ๆ แต่เรื่องไม่ซับซ้อนอะไรเบอร์นั้น แบ่งเป็นพาร์ท ๆ ซึ่งสุดท้ายทุกคนก็วนเวียนมาบรรจบกันได้
.
ความเสียใจไม่ได้กัดกร่อนหัวใจเราขนาดนั้น บางครั้งมันก็ทำให้เราได้คิดถึงใครคนหนึ่ง หรือเหตุการณ์นั้น ๆ อยู่ หากเราควบคุมมันได้ความเสียใจก็จะไม่ทำร้ายเราได้เลย ที่สุดแล้วคือ ทำวันนี้ให้ดีที่สุดดีกว่า อย่าปล่อยให้เสียใจภายหลัง
.
ถ้ามีโอกาสไปไทเปก็คงจะไปเดินหาศูนย์รับฝากความเสียใจ อยากรู้ว่าจะมีจริงมั้ยนะ...

[Yiwah Vongchaiudomchoke · Rating 5 out of 5]

ซึ้ง น้ำตาคลอ ปนเศร้า

ผู้เขียนบอกเล่าเรื่องราวอย่างช้าๆ ค่อยๆหล่อมหลอมสร้างความรู้สึกตลอดเรื่อง
เป็นหนังสือที่ทำให้ย้อนมองแล้วคิดทบทวนว่าเราได้ทำปัจจุบันให้ดีที่สุดแล้วหรือยัง

เพราะความเสียใจ มีไว้เพื่อให้เราทะนุถนอมปัจจุบัน

[Anya JP · Rating 3 out of 5]

*3.5/5

[Thita T. · Rating 3 out of 5]

ทำได้ดีใน 2-3 ตอนแรก ซึ่งเรื่องราวของคุณปู่ในตอนแรกทำเราร้องไห้เลย แต่หลังๆเริ่มงงๆ ไม่ค่อยอิน

รู้สึกเหมือนตอนจบจะเขียนผิดด้วยหรือเปล่า ?

[Nattapan · Rating 4 out of 5]

4​ -​ 4.5​ stars.

It​ is​ impossible to​ avoid the​ regret​ of not​ doing​ something​ in​ the​ past.

"เรื่องในอดีตไม่เคยจากไปไหน​ สิ่งที่ทำได้มีเพียงอยู่ร่วมกับมัน​อย่างสงบสุขเท่านั้น​ ยอมรับการมีอยู่ของพวกมันให้ได้ จากนั้นก็เพียงให้อภัยตัวเอง" (ซืออี, รักสิริ​ (แปล)​:น.​ 97-98)

PS.​ This​ book has a​ creative​ story​line​ that​ can​ touch my​ heart​ easily.​

[mimi · Rating 5 out of 5]

‘เรื่องในอดีตไม่เคยจากไปไหน สิ่งที่ทำได้มีเพียงอยู่ร่วมกับมันอย่างสงบสุขเท่านั้น ยอมรับการมีอยู่ของพวกมันให้ได้ จากนั้นก็เพียงให้อภัยตัวเอง’ จากหน้า 97-98 ;;-;;

[Patrawan Dear]

#ศูนย์รับฝากความเสียใจ

เป็นหนังสือเล่มบางที่ดูเหมือนเล่าเรื่องง่าย ๆ เอาตรงโน้นตรงนี้มาเชื่อมกันดื้อ ๆ แต่อ่านไปต้องปาดน้ำตาไป เพราะพล็อตพยายามเยียวยาเหตุการณ์ฝังใจในอดีตนั้น ส่งอารมณ์ได้ดีเหลือเกิน

เมื่อมาประกอบกับคำคมที่พบเจอเป็นระยะ ก็ยิ่งกระตุ้นให้คิด ให้ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังรอบคอบ จะได้ไม่มีเรื่องติดค้าง จะได้ไม่ต้องไปตามหาศูนย์รับฝากความเสียใจ ซึ่งอาจไม่มีในชีวิตจริง

แนะนำสำหรับท่านที่เดินทางบนเส้นทางชีวิตมาเป็นระยะเวลาพอสมควร ผ่านประสบการณ์ชีวิต...ร้อน หนาว เย็น อุ่น...ไม่ว่าจะเคย หรือไม่เคยมีบาดแผล แต่ข้อคิดที่ได้ น่าจะทำให้เราพยายามที่จะไม่เพิ่มความเสียใจในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่...แค่นี้ก็คุ้มราคาหนังสือไปไกลแล้วค่ะ :)

[Nuttawat Kalapat · Rating 5 out of 5]

รีวิวหนังสือเล่มที่ 105/2020
ศูนย์รับฝากความเสียใจ
ผู้เขียน: ซื่ออี
ผู้แปล: รักสิริ
สำนักพิมพ์: แพรวสำนักพิมพ์
จำนวนหน้า: 236 หน้า ปกอ่อน
พิมพ์ครั้งที่ 1 — กุมภาพันธ์ 2563
.
ใจไม่แข็งอ่านเล่มนี้มีเสียน้ำตาแน่ๆครับ แต่เป็นน้ำตาแบบซึ้งมากกว่าเศร้า
งานคุณภาพมาก
.
เพิ่งอ่านหนังสือไต้หวัน แรก ๆ ก็เล่มนี้แหละครับ มันดีมาก
และจะบอกว่า ฟีลมันโคตรจะเหมือนหนังสือญี่ปุ่น(ที่ชื่อเรื่อง นามิยะ ..) อะ แค่เปลี่ยนชื่อตัวละครเป็นภาษาจีน เรียกแนวนี้ว่าแนว อบอุ่นหัวใจ ละกัน
.
เป็นหนังสือ ที่เหมือนจะฟีลกู๊ด แต่ก็แอบเศร้าๆ ครับ ที่สำคัญคือมันเศร้าจนน้ำตาเกือบไหล คือเขียนดีอ่านเพลิน ผูกปมเรื่องดี เข้าถึงอารมณ์เลยแหละ
.
แฟนตาซีนิดหน่อย โดยเล่นกับ ศูนย์รับฝากความเสียใจที่ซ่อนอยู่ในสถานีรถไฟแห่งหนึ่ง ที่สามารถมองเห็นจากสายตาของคนที่ถูกคัดเลือกเท่านั้น โดยผู้ที่พบเห็นสามารถส่งของหรือข้อความไปยังอดีตได้
.
.
ตัวละครมีหลายตัวแต่ไม่สับสนครับ วางใจได้
มีการเล่าสลับตัดไปมาหลายๆตัวละคร อาจจะต้องใช้สมาธินิด
.
ความเห็น
- แสดงถึงพลวัตไต้หวันยุค 90s ได้ดี
- หนังสือสอนเรื่อง ความล้มเหลว ความผิดหวัง ความพลั้งพลาด ได้เยี่ยม
- สอยมาอ่านเถอะครับ
.
.
9.5/10

[Thanawat · Rating 3 out of 5]

ซึ้งแต่ไม่เศร้า

นิยายความยาวกระทัดรัดสัญชาติไต้หวันที่ออกแนวซึ้ง feel good ผสมกับแฟนตาซีอย่างละนิดอย่างละหน่อย เล่าเรื่องแยกออกมาเป็นบทๆ ที่ตัวละครแต่ละบท ผูกโยงกันไว้ด้วย “ศูนย์รับฝากความเสียใจ” และ “อุบัติเหตุครั้งนั้น”

ฟังก์ชั่นของ “ศูนย์รับฝากความเสียใจ” เหมือนกับเป็น messenger ผสม time machine ที่สามารถส่งจดหมายหรือสิ่งของในปัจจุบันไปหาคนในอดีตได้ โดยมีเงื่อนไขแกนกลางหลักเลยคือผู้ส่งต้องมีเรื่องค้างคาใจกับผู้รับ ที่สร้างความเสียใจมากพอ บวกกับเงื่อนไขเล็��ๆ น้อยๆ ที่จะรับรู้ได้จากการอ่านหนังสือเล่มนี้

ทั้งเด็กสาววัยมหาวิทยาลัยที่สูญเสียพ่อ, เด็กสาวที่สูญเสียปู่, หญิงสาวที่สูญเสียคนรัก, ไอดอล boyband หนุ่ม ที่มีเรื่องกระทบจิตใจในวัยเด็ก ถึงกระทั่งคุณตาที่สูญเสียลูกชายไป ทุกคนล้วนแต่เสียใจมากพอ และอยากจะย้อนไปบอกคนในอดีต

เพื่อที่จะขอโทษ
เพื่อที่จะให้อภัยตัวเอง

ผู้เขียนเขียนได้อย่างเรียบง่าย ไหลลื่น อ่านแล้วไม่ต้องพลิกไปพลิกมาค้นหาตัวละครมากนัก ตอนแรกที่เริ่มอ่าน มันมีความสูญเสียโผล่เข้ามาจนนึกว่าจะเป็นเรื่องที่เศร้าจนต้องเสียน้ำตาทั้งเล่ม แต่พออ่านไปๆ เหมือนหนังสือหยิบยื่นอารมณ์ซึ้ง เตือนใจ feel good แบบเบาๆ มากกว่า

คือมันไม่ได้เศร้าสุด ซึ้งสุด หรือ feel good สุด
แต่ออกมาผสมๆ กันอย่างละนิดละหน่อย ไม่ให้เทไปทางไหนแบบสุดนัก

แถมยังส่ง message ให้หวนนึกถึงเรื่องความเสียใจที่อยากจะส่งจดหมายกลับไปหาคนในอดีตของตัวเองอีกด้วย

น่าสนใจมาก เพราะเป็นนิยายร่วมสมัยสัญชาติไต้หวันเล่มแรกที่ได้อ่าน และบอกเลยว่านักเขียนไต้หวันทำได้ดีไม่แพ้ญี่ปุ่นหรือเกลาหลีเลย

[clouds_day · Rating 5 out of 5]

“ความเสียใจ มีไว้เพื่อให้เราทะนุถนอมปัจจุบัน”

ปาดน้ำตากันเลยทีเดียว

เรื่องราวของศูนย์รับฝากความเสียใจ ที่เราสามารถส่งจดหมายถึงคนในอดีต สามารถ ‘ส่งข้อความสุดท้าย’ ที่ตัวเราอาจไม่เคยพูดออกไปก่อนที่จะพบใครสักคนในวันสุดท้าย
เราดำเนินชีวิตโดยกักเก็บความเสียใจนั้นเอาไว้ เหมือนกับรูรั่วในหัวใจที่ไม่เคยหายไป
เพราะแบบนี้ ศูนย์รับฝากความเสียใจจึงสามารถช่วยเยียวยาความเสียใจ ทั้งของคนที่เราอยากบอก รวมถึงปลดล็อกความเสียใจของตัวเราเองอีกด้วย

โดยมีเงื่อนไขว่าจะต้องส่งจดหมายระบุวันเวลาที่เจอคนๆ นั้นครั้งสุดท้าย และไม่สามารถส่งจดหมายหาตัวเองเพื่อแก้ไขอดีตได้

อ่านจบแล้วเป็นหนังสืออีกเรื่องที่ชอบมาก ตัวละคนเชื่อมโยงกันแทบทุกคน อ่านไปคล้ายๆ กับร้านชำนามิยะ

โดยนักเขียนตั้งปมเรื่องอุบัติเหตุรถชนเอาไว้ แล้วค่อยๆ ถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆ ออกไปให้เชื่อมโยง ถือว่าทำได้ดีมาก ชอบมาก เป็นอีกครั้งที่ชอบเรื่องแรก และเรื่องสุดท้าย

ปิดท้ายจดหมายสุดท้ายได้ดีอีกแล้ว

น้ำตาคลอยามค่ำคืน 😭

[Wanrada | 丽达 · Rating 3 out of 5]

"ตั้งแต่นี้ไปชีวิตเธอเป็นของตัวเธอเองแล้วนะ"

ศูนย์รับฝากความเสียใจจริง ๆ แล้วไม่ได้มีไว้สำหรับคนที่ไม่มีโอกาสจะได้พบกันอีก แต่เป็นที่สำหรับคนที่ยังต้องใช้ชีวิตมากกว่า หลายครั้งที่คนเรายังอยู่กับอดีต ไม่สามารถ move on ได้ ประโยคนี้จึงกินใจเรามากที่สุดในเล่ม เพราะมันเหมือนการปลดล็อคอะไรบางอย่าง และศูนย์รับฝากความเสียใจก็มีไว้เพื่อสิ่งนี้ เพื่อให้เราได้ไปสะสางเรื่องที่ยังค้างคาใจ สามารถให้อภัยตัวเอง ปล่อยวาง แล้วใช้ชีวิตอยู่กับมันให้ได้ เป็นแง่คิดที่ relate ได้ดีมาก ๆ ในการใช้ชีวิต

ตอนแรกคิดว่าจะต้องเศร้ามากแน่ ๆ สรุปไม่ได้ร้องไห้หรือจมดิ่งอะไร เนื้อหาค่อนข้างเรียบง่าย ติดจะซ้ำ ๆ ไปบ้างสำหรับเรา แต่ก็ยังโอเค ยังคงความรู้สึก feel good ในการอ่านอยู่ค่ะ

[bubblemustard · Rating 5 out of 5]

‘ความเสียใจ มีไว้เพื่อให้เรายิ่งทะนุถนอมปัจจุบัน’ เราชอบประโยคนี้และพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรงเลย

ก่อนอ่านหนังสือเล่มนี้คิดว่าน่าจะไม่ได้ชอบมาก และน่าจะทำอะไรเราไม่ได้ เพราะหนังสือแนวๆ นี้ก็อ่านมาประมาณนึงแล้ว น่าจะมีภูมิคุ้มกันในระดับนึง…แต่ คิดผิดถนัดเลย 55555555 หนังสือเรียงร้อยเรื่องราวออกมาได้เศร้า ซึ้ง สนุกและอบอุ่นหัวใจ รีเลทกับตัวเองเบาๆ เนื้อเรื่องอาจจะไม่ได้ถึงขนาดปาฏิหาริย์ร้านชำฯ แต่สิ่งที่หนังสือต้องการสื่อก็อยู่ในระดับที่เราให้ 5 ⭐️ เท่ากันเลยทีเดียว

ภายในเรื่องเต็มไปด้วยข้อความที่เป็นข้อคิดดีๆ เยอะมากเลย สำหรับคนที่กำลังเผชิญกับความเสียใจในอะไรบางอย่างอยู่หรือต้องการกำลังใจ หนังสือเล่มนี้ช่วยปลอบประโลมได้ไม่มากก็น้อยเลยค่ะ :3

[林雅君 · Rating 4 out of 5]

เชื่อว่าชีวิตคนเราแทบทุกคนต้องมีเรื่องราวในอดีตที่ไม่เคยจบลง ความเสียใจที่ไม่ว่าผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่เคยจางลงไปจากใจ อารมณ์ความรู้สึกที่ยังติดค้างอยู่ ณ ช่วงเวลาใดช่วงเวลาหนึ่ง ยามเมื่อฟ้าหม่นฝนโปรย ความทรงจำในอดีตเหล่านั้นก็จะย้อนกลับคืนมาทำร้ายช่วงเวลาในปัจจุบัน มันจะดีเพียงใดหากมีศูนย์รับฝากความเสียใจที่สามารถฝากจดหมายของคุณส่งกลับไปหาคนในอดีต เพื่อที่เมื่อย้อนคิดถึงคนคนหนึ่งหรือเรื่องราวใดเรื่องราวหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง เราจะไม่เศร้าเสียใจกับมันอีก โดยมีข้อแม้ว่าคุณจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ในอดีตได้ แต่เพียงได้ส่งคำพูดเหล่านั้นที่ไม่มีโอกาสได้พูดไป และได้รับจดหมายตอบกลับจากใครคนนั้น ก็สามารถเยียวยาความเสียใจ กล้าที่จะให้อภัยแก่ตนเอง และพร้อม move on ต่อไปได้จริงๆ

เรื่องนี้เป็นนิยายแปลไต้หวันที่อ่านได้เรื่อยๆแบบฟีลกู้ดน้ำตาซึมๆ แบ่งเป็น5ตอนย่อย ซึ่งตัวละครมีความเกี่ยวข้องกันหมด บางตอนก็อิน บางตอนก็เฉยๆ แต่เป็นนิยายที่ให้ข้อคิดดีมากๆเรื่องหนึ่ง ควรค่าแก่การอ่าน เพราะชีวิตจริงนั้นไม่มีศูนย์รับฝากความเสียใจ ความเสียใจนั้นจะอยู่กับเราไปตลอดจนกว่าจะถึงวันที่เราสามารถก้าวข้ามผ่านมันไปได้ ซึ่งบางคนก็อาจจะไม่มีวันนั้น ทางที่ดีเราควรทะนุถนอมช่วงเวลาปัจจุบัน ทะนุถนอมคนรอบข้าง เพื่อที่จะไม่ต้องมาเสียใจในภายหลัง

[Froggie · Rating 3 out of 5]

ไม่ได้อ่านเรื่องย่อ พอเริ่มเข้าใจพล็อตก็ปรามาสไว้เลยว่าต้องเป็นเรื่องยัดเยียดให้ซึ้ง เรียกได้ว่าเริ่มต้นอ่านด้วยความอคติ

แต่ปรากฏว่าบทแรกกระแทกใจมาก ชนิดที่จุก คอตื้อ และหัวตาร้อนนิดๆ (ข้าพเจ้ามีจุดอ่อนกับคนเฒ่าคนแก่) มันเรียบง่ายแต่เราซึ้งจริงๆอย่างที่คนเขียนต้องการ

หลังจากนั้นเลยอ่านต่อแบบเปลี่ยนความคิดใหม่

ซึ่งผิด

เพราะไม่รู้สึกอย่างนั้นอีกเลยไปจนจบเล่ม เรื่องที่เหลือจากนั้นเรารู้สึกเหมือนพยายามเกินไปจนไม่แนบเนียน ทั้งเรื่องการผูกโยงตัวละครและความรู้สึก สำหรับเรา การกระทำของตัวละครเหมือนหุ่นชัก มีความเป็น stock character ตามประสาเรื่องสั้น แต่ประเด็นก็คือ มันไม่มีหัวใจเหมือนเรื่องแรก (หรือว่าเราหวังมากไป?)

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเจอเรื่องแรกเล่นงานมาแล้ว เราจึงไม่ฟันธงว่าเรื่องที่เหลือมันไม่เวิร์คจริงไหม เดาว่าจะอินหรือไม่น่าจะขึ้นกับประสบการณ์ของแต่ละคนละมั้ง

3 ดาว (ถ้าไม่มีเรื่องแรก อาจไม่ถึง 3 ดาว)

[nana🐱 · Rating 3 out of 5]

เรื่องแรกคือซึม T___T หลังจากนั้นก็มีชอบบ้างเฉยๆบ้างประปราย เรื่องแรกคุณปู่ เรื่องสองคู่แต่งงาน เรื่องสามพ่อ เรื่องสี่ไอดอล เรื่องห้าก็พ่อ ด้วยความที่มีหลายพาร์ทแต่หนังสือมันสั้นเลยลงรายละเอียดกกชีวิตตัวละครไม่ได้เยอะ กลายเป็นว่าบางเรื่องก็ไม่ค่อยอินตามมากเท่าไหร่ เพราะได้เห็นแต่ชีวิตด้านเดียวของเค้า ในขณะที่เรื่องแรกกับเรื่องสองมันชวนให้อินมากกว่า เป็นชีวิตที่รีเลทได้มากกว่า

ด้วยความที่คอนเสปย้อนเวลาแบบแก้ไขอดีตไม่ได้มันก็ฟีลคล้ายๆ เพียงชั่วเวลากาแฟยังอุ่น ความเชื่อมโยงก็คล้ายๆร้านชำ เลยเป็นเหมือนกึ่งกลางของสองเรื่องนี้ ซึ่งเราอ่านสองเรื่องนี้ไปแล้วพอเจอเรื่องนี้มันเลยกลายเป็นว่าไม่ประทับใจมากเท่าไหร่ เพราะสองเล่มนั้นทำเราประทับใจมากไปแล้ว ;---;

[ANKO · Rating 3 out of 5]

เรารู้สึกว่าไอเดียที่เนื้อเรื่องกับตัวละครมีความเชื่อมต่อ เกี่ยวโยงกัน ทำให้เนื้อเรื่องดูน่าสนใจมากขึ้น แม้ว่าจะมีบางพาร์ทที่รู้สึกขัดๆ ไม่ค่อยลื่นไหลบ้าง

ส่วนตัวเราชอบเรื่องข้าวกล่องคุณปู่มากที่สุด อาจจะเพราะรู้สึก related เราว่าเล่มนี้เป็นหนังสือเหมาะมากหากได้อ่านในวันที่รู้สึกหม่นๆ เหมือนได้ช่วย fulfill ใจ

[EARN · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้เกี่ยวกับศูนย์รับฝากความเสียใจที่จะเห็นเฉพาะคนที่มีเรื่องเสียใจ โดยจะสามารถส่งจดหมายกลับไปหาคนที่ไม่สามารถเจอกันได้อีก ซึ่งเนื้อเรื่องจะแบ่งเป็นตอนๆ และแต่ละตอนก็ relate กันด้วย เพราะเรื่องที่เสียใจก็มาจากเหตุการณ์เดียวกัน อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นใจปนซึ้งๆ ซึ่งเนื้อหาจะเน้นเกี่ยวกับครอบครัวด้วย เลยทำให้อ่านแล้วรู้สึกชอบ

[Mook Woramon · Rating 4 out of 5]

ฉันก็ยังแพ้ทางนิยายที่กลับไปยุ่งเกี่ยวกับความเสียใจในอดีตเหมือนเดิม 😅😅

จริง ๆ ความเสียใจมันก็เป็นปัญหาของเราเองเนอะ เราอาจจะเสียใจอยู่ฝ่ายเดียว อีกฝ่ายอาจจะไม่ได้รู้สึกอะไร
แต่พออีกฝ่ายจากไป เราจะถาม จะบอก จะทำอะไรก็ไม่ได้แล้วนี่สิ มันเลยติดอยู่ในใจกลายเป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบไปตลอดกาล

‘ศูนย์รับฝากความเสียใจ’ เหมือนศูนย์เยียวยาผู้ประสบภัย ช่วยให้อยู่ร่วมกับความทรงจำในอดีตได้อย่างเป็นสุข โดยการส่งจดหมายกลับไปหาคนที่จากไปในอดีตได้

ชอบการที่แต่ละคนก็มูฟออนได้ไปตามวิถีของตัวเองนานแล้ว แต่ก็คิดว่าถ้าได้จัดการเรื่องปมในอดีตอีกนิดก็คงจะดี ชีวิตก็แบบนี้แหละเนอะ เราทำได้เพียงเดินหน้าต่อ

‘อย่าได้เพิ่มความเสียใจในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่อีกเลย’

[Nawan · Rating 5 out of 5]

ตามชื่อเรื่อง ศูนย์รับฝากความเสียใจ!!
มีความเสียใจอยู่ในทุกตัวละครจริงๆ
ความเสียใจที่มาพร้อมกับความสูญเสียและความเสียสละ
ยิ่งอ่าน ยิ่งเศร้าตามตัวละครและเนื้อเรื่อง

อย่าทำอะไร ที่จะทำให้เราต้องมานึกย้อนเสียใจที่หลังเลย
ทำทุกวันให้มันดี อย่าสร้างรูรั่วในใจของเราเลย

[Pim Akk. · Rating 5 out of 5]

เขียนดีมาก คือเรื่องราวของทุกๆตัวละครถูกเชื่อมโยงได้เนียนอย่างน่าประหลาด อ่านทุกบท น้ำตาแตกทุกบทเลย

ความเสียใจของแต่ละตัวละครคือละเอียดอ่อนมากมาก
สอนให้รู้เลยว่า ถ้าเรายังมีชีวิตอยู่ ก็ให้ทำดีต่อกัน อย่าเอาความโกรธเกลียด ในอดีต / บาดแผลที่เขาสร้างให้เราในอดีต มาบดบังโอกาสและเวลาที่เรายังมีกันอยู่ ให้ถูกทิ้งไปโดยเปล่าประโยชน์ คือเอาเวลาที่ยังต่างมีเหลืออยู่ ทำในสิ่งที่อยากทำ อยากบอกเขา เมื่อเขาจากไปจะได้ไม่ต้องมานั่งรู้สึกเสียใจกับเวลาที่ไม่มีโอกาสที่จะเจอกันตลอดไป

[Aom Tungkananukulchai · Rating 4 out of 5]

3.75 / 5

[nich · Rating 5 out of 5]

ร้องไห้ทุกบท แด่ความเสียใจที่ไม่เคยสิ้นสุดอย่างแท้จริง
อย่าได้เพิ่มความเสียใจในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่อีกเลย

[Freeread · Rating 4 out of 5]

ปลดปล่อยปมในใจแล้วเดินหน้าต่อไป
เพื่อไม่ให้ใครที่อยู่ข้างเราต้องเสียใจไปด้วย

[Aaron · Rating 5 out of 5]

Before I started reading this book, I already have high expectations for this. Sending stuff back to the past to resolve your regrets sounds like a really interesting concept. As the story progresses, I find it weird that all of the stories are caused by a similar problem however, later on I found out that they are all linked and that was the good part for me.

Overall, the story was sad and enjoyable at the same time as I find that it managed to touch my heart through the stories. :)

Life is full of regrets but it is important for us to move on. A person's regret can be mend by another person are one of the few lessons I got from the book.

To conclude, this was a good read and I highly recommends it!