دین هر بخش از کنش و فرهنگ انسانی را به سوی نامحدود، ماوراء و امر متعال میگشاید. بدینترتیب، ایمان دینی در تمامیت تفکر و کنش انسانی نفوذ میکند و آن را متحول مینماید و سبب ارزیابی همه ارزشها میشود. با وجود این، دین این کار را از طریق خلق عناصر جدیدی از معنا مخصوصاً عناصر دینی معنا شامل مفاهیم جدید، کنشهای جدید، قواعد جدید، کلمات جدید و تصورات جدید انجام نمیدهد بلکه آن را از طریق پیوند هر حوزه از حیات انسانی با تجربه متناهی در گشودگیای به سوی نامتناهی انجام میدهد.
Charles Alfred Davis, English Jesuit theologian: ordained priest 1946; Professor of Dogmatic Theology, St Edmund's Seminary, Ware 1952-65; Professor of Theology, Heythrop University College 1965-66; Professor of Religious Studies, University of Alberta, Edmonton 1967-70; Professor of Religious Studies, Concordia University, Montreal, 1970-91; Principal, Lonergan College, 1987-91.
In 1966, he caused considerable controversy in both the Catholic and Anglican communities by publicly leaving the Roman Catholic Church on the basis of an "intellectual rejection of the papacy".
خوندن این کتاب برمیگرده به نزدیک عید بجز چند صفحه ای که باقی مونده به هر حال باید بگم هرچند کتاب حاوی جالبی درباره هویت دینی، فرآیندهای تفسیری و شیوه هایی برای خروج دین از جزم اندیشی برای بقاست، ولی مقداری از اون چیزی که در نظر داشتم فاصله داشت. کتاب مجموعه مقالاتی است برای نشون دادن اینکه با وضعیت های جدید سیاسی و اجتماعی، چگونه هنوز می توان دین دار بود ولی به نظرم طرح ناموفقی داشت. بعد از اون سراغ ارجاعات بیشتر کتاب به تایور، میلبانک، ژیژک و ... خواهم رفت تا ببینم چطوری از دین در دنیای جدید صحبت می کنند.