What do you think?
Rate this book
Kana Diz Kana
KANA DİZ KANA, başkarakterinin yaralanması ve yarasını satın almaya hevesli bir palyaçoyla karşılaşmasıyla başlayan olayların, giderek katman katman açılan, derinleşen, ortaya çıkan ve yok olan varlıkların birbirlerinin karanlık aynalarına dönüştüğü, yalnızlıkları ve kalabalıkları yakından ilgilendiren pek çok kavramın yanıp söndüğü, takas edildiği, tartışıldığı, yol içermeyen kaotik bir yolculuk hikâyesi.
Yaratıcıları arasında, kitabın çizilmeye başlandığı 2008 yılından beri tasarlanan ve bir doğaçlama deneyimine dayanan deney, 12 yıl sonra Türkçe edisyonda gerçeğe dönüşüyor. Hakan Günday’ın kitap için kaleme aldığı önsözde belirttiği üzere, “bulmakla değil, aramakla ilgili” bir deney…
Yaratıcıları arasında, kitabın çizilmeye başlandığı 2008 yılından beri tasarlanan ve bir doğaçlama deneyimine dayanan deney, 12 yıl sonra Türkçe edisyonda gerçeğe dönüşüyor. Hakan Günday’ın kitap için kaleme aldığı önsözde belirttiği üzere, “bulmakla değil, aramakla ilgili” bir deney…
- GenresCollectionsComics
180 pages, Paperback
First published February 1, 2020
2 people are currently reading
223 people want to read
About the author
Hakan Günday
25 books1,207 followersHakan Günday was born in Rhodes in 1976. He finished his primary education in Brussels. After attending Ankara Tevfik Fikret High School, he studied at the Department of French Translator in the Faculty of Literature of Hacettepe University. He then transferred to Université Libre de Bruxelles. Günday continued his study in the Faculty of Political Sciences at Ankara University. He published his first novel, Kinyas ve Kayra, in 2000.
He is also a playwright and working in cooperation with DOT company- İstanbul (http://go-dot.org/).
His play Mandrel did its premiere at the 17th International İstanbul Theatre Festival (2010). (http://tiyatro.iksv.org/en/program/27)
He is also a playwright and working in cooperation with DOT company- İstanbul (http://go-dot.org/).
His play Mandrel did its premiere at the 17th International İstanbul Theatre Festival (2010). (http://tiyatro.iksv.org/en/program/27)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
October 31, 2021
Beğendiğim tek yönü deneyselliği yani bir çizgi iki roman yaklaşımı. Basım şekli itibarıyla bu deney(im) tam olarak tatmin edici olamıyor. Yazarımız kadar popüler olmayan çizerimiz (ki kendisi yazar-çizer) tarafından yazılan orjinal metin, ek şeklinde sunulmaktan ziyade (en azından "harikulade" bir fiyatı olan özel edisyon için) adına yakışır bir dual edisyon gibi düşünülebilirmiş bence (belki o da bir anniversary edition olarak, 111 kopya olup 500 tl'ye satılır, kim bilir). Ek sayesinde, uğraşarak da olsa orjinal metni de görebiliyorsunuz. Eser, o haliyle de daha mühim bir konuma geçemiyor, ayrı mesele (bknz: Medley). Mevcut öyküde "more is less" durumu yaşanıyor ve birbirinden "mühim" ve "derinlikli" bunca fikrin ardından yavanlıktan başka bir tat kalmıyor. Bu girişim ve çizimler hatrına 5/10.
June 5, 2021
1 çizgi 2 roman. Deneysel olarak kurguyu çok beğendim. Başta anlamakta zorlansanız da cabuk toparliyorsunuz.
Aynı çizgilerin üzerine 2 hikaye kurmak özgün bir düşüncenin eseri. Çizimler güzel fakat siyah üzerine yazılar gözü çok yormakta.
Aynı çizgilerin üzerine 2 hikaye kurmak özgün bir düşüncenin eseri. Çizimler güzel fakat siyah üzerine yazılar gözü çok yormakta.
March 28, 2020
Bu kitabı ilk gördüğümde aşırı heyecanlanmıştım. Hakan Günday seneler sonra vay canına falan dedim. Kitap basılır basılmaz hemen bir tane edindim. Lansman etkinliklerini takip ettim. Hatta bir ara özel baskı alsam mı diye düşündüm. Derken bugüne geldik ve sonunda kitabı elime aldım.
Bu kitabın öyküsü oldukça ilginç. Emre Orhun 6 sayfalık çizimler yapıyor 2008 senesinde ve Hakan Günday bunları görüyor ve diyor ki konuşma baloncuklarını boş bırakmışsın neden? Emre Orhun da diyor ki süreç içerisinde hikaye bana kendini anlatsın anlattırsın diye. Gel zaman git zaman Hakan Günday diyor ki madem o zaman bir deney yapalım sen kitap bitince boş halini bana da gönder ben de bir hikaye yazayım. Bu esnada yıllar geçiyor. Emre Orhun yazıp bastırıyor kitabı derken Hakan Günday diyor ki onu bana yollama ben yazacağım boşlukları iki hikaye olsun ben de görmeden yazayım. Ve bu iki hikayeli tek çizimli kitap ortaya çıkıyor.
Çizimler müthiş. Diyecek hiç sözüm yok. Kazıma tekniği ile yapılmış bir çizgi roman ilk defa görüyorum ömrümde. Bu nasıl emektir demek istiyorum. Gerçekten böyle bir şey yok. Peki ya baloncukların içi? Şimdi bu kitabı okumadan önce önsözü okuyup bir heves ettim ay çok heyecanlı diye. Sonra okurken çok fazla dağıldım. Kafam karıştı. Bana göre bu kitap gerçekten de baloncuk doldurma gibi... Evet hikayenin ana teması fikir güzel. Aralarda bazı cümleler var ki zaten Hakan Günday sevme sebebimiz. Peki ama gerçekten dönüp bakınca hikaye akıcı mı? Sanmıyorum... Öte yandan Hakan Günday da çok önemsemediğini ifade etmiş bu durumu. Çünkü aslolan bu sürecin deneyimi diyor. Bu yolculuğa çıkmak. İşin ilginç yanı ise hakikaten iki öykünün da hafıza kaybı ile başlıyor olması. Bu ciddi anlamda çok dikkat çekici. Bu kitabı merak edenler bence bu süreci merak etmeli. Bu sürecin bir parçası olmak için okumalı ve sayfaları çevirmeli. İyi okumalar!
Bu kitabın öyküsü oldukça ilginç. Emre Orhun 6 sayfalık çizimler yapıyor 2008 senesinde ve Hakan Günday bunları görüyor ve diyor ki konuşma baloncuklarını boş bırakmışsın neden? Emre Orhun da diyor ki süreç içerisinde hikaye bana kendini anlatsın anlattırsın diye. Gel zaman git zaman Hakan Günday diyor ki madem o zaman bir deney yapalım sen kitap bitince boş halini bana da gönder ben de bir hikaye yazayım. Bu esnada yıllar geçiyor. Emre Orhun yazıp bastırıyor kitabı derken Hakan Günday diyor ki onu bana yollama ben yazacağım boşlukları iki hikaye olsun ben de görmeden yazayım. Ve bu iki hikayeli tek çizimli kitap ortaya çıkıyor.
Çizimler müthiş. Diyecek hiç sözüm yok. Kazıma tekniği ile yapılmış bir çizgi roman ilk defa görüyorum ömrümde. Bu nasıl emektir demek istiyorum. Gerçekten böyle bir şey yok. Peki ya baloncukların içi? Şimdi bu kitabı okumadan önce önsözü okuyup bir heves ettim ay çok heyecanlı diye. Sonra okurken çok fazla dağıldım. Kafam karıştı. Bana göre bu kitap gerçekten de baloncuk doldurma gibi... Evet hikayenin ana teması fikir güzel. Aralarda bazı cümleler var ki zaten Hakan Günday sevme sebebimiz. Peki ama gerçekten dönüp bakınca hikaye akıcı mı? Sanmıyorum... Öte yandan Hakan Günday da çok önemsemediğini ifade etmiş bu durumu. Çünkü aslolan bu sürecin deneyimi diyor. Bu yolculuğa çıkmak. İşin ilginç yanı ise hakikaten iki öykünün da hafıza kaybı ile başlıyor olması. Bu ciddi anlamda çok dikkat çekici. Bu kitabı merak edenler bence bu süreci merak etmeli. Bu sürecin bir parçası olmak için okumalı ve sayfaları çevirmeli. İyi okumalar!
February 15, 2020
Kana Diz Kana, noktürnal, gizemli, hayattan öte ama bir o kadar da hayatın içinde, bir olay örgüsünden ziyade bir bilinç gezisi, bir yaşam stili manifestosu gibi işliyor. Mizahından tutun deneme-vari yargılarına, Hakan Günday'ın bu çizgi romanın dizelerinde vermeye çalıştığı her mesaj pesimist, bir şeyleri hayal etmeyi başaramamış, neyi beklediğini bilmese de beklediği şeye geç kalmış bir mercekten okuyucuya ulaşıyor ve romanın büyük çerçevesini oluşturmak okuyucunun özgün yorumunu ve tekrarlı okuma tecrübesini isteyen bir hal alıyor.
Bütün bunları ve Hakan Günday'a o çok yakışan gösterişçiliğini bir kenara alırsak bu yapıtı alıp okumanız için devasa bir neden olan Emre Orhun'un çizim yeteneği var. Üst düzey gerilimli, inanılmaz atmosferik ve canlı çizimlerle dolu bir kitap. Umarım gelecekte ülkemizde böyle işler daha sıklıkla çıkar.
Bütün bunları ve Hakan Günday'a o çok yakışan gösterişçiliğini bir kenara alırsak bu yapıtı alıp okumanız için devasa bir neden olan Emre Orhun'un çizim yeteneği var. Üst düzey gerilimli, inanılmaz atmosferik ve canlı çizimlerle dolu bir kitap. Umarım gelecekte ülkemizde böyle işler daha sıklıkla çıkar.
March 1, 2020
çizimler muazzam, deney de müthiş, kendim de böyle bir şey yapmayı delice isterdim. ama cümleler bu sefer niyeyse doğru yerde, doğru tondaymış gibi hissettirmedi çoğunlukla. eh evet beklentim de tokatın şiddetini arttırmış olabilir ama.. Günday, nolur bi roman? bu soruyu okurken aklınızda şey belirsin; parkta siz doğa filan diye musmutlu kırlarda yuvarlanırken ufacık çocuğun gelip "sigaranız var mı abla?" diye sorarkenki utangaç, istekli, ısrarlı, yalvaran gözleri ve sesi
March 5, 2021
YouTube kitap kanalımda Hakan Günday'ın bütün kitapları ve kitaplarını okuma sırası hakkında bilgi edinebilirsiniz:
https://youtu.be/uqCotb6in_0
KAN MİKTARI: %100
Hakan Günday serüvenimde geldiğim son nokta. Uçuruma düşmeden önce dokunabildiğim son yapraklar. Yeraltından çıkıp yerin üstüne gelene dek yaralarımla, hayal kırıklıklarımla benim okurluğumu kabul eden o kitap: Kana Diz Kana.
Hepimiz geleceğimize dair hayaller kuruyoruz ve bu hayaller üzerine bir hayat inşa etmeye çalışıyoruz. Kimimiz bu hayallerin kırılmaması için gerekli olan tutkalı 8-5 mesailerde buluyor kimimiz özgürlükte buluyor kimimizse yaralarını tamir etmekte aldığı yolda... Sonuçlara ulaşmaya çalışırken gidiş yollarının altında kalıyoruz.
KAN MİKTARI: %70
Hayaller kurulurken şimdiki zaman elimizden kayıp gidiyor. Kayıp zamanın izinde olmaya yazgılı doğuyoruz. Zamanı yakalamak için çıktığımız yolda kayıp zamanın peşine takıldığımızdaysa bizi An Tanrıları kovalamaya başlıyor, zamana dair inandığımız her şeyi tepetaklak yapıyor, bize inanmaya başlayacaksın diyor. Biz de "an"a tapmaya başlıyoruz, elimizde anı kanıtları olabilsin diye.
Hayallerin gerçekleşemediği bir düzende bir nevi hepimiz mini hayal distopyaları içerisinde yaşıyoruz. Bu hayallere ulaşılan yolda bata çıka gitmekten dizlerimiz kanıyor. Dizlerimize "Kana Diz Kana!" demekten boğazımız patlıyor, "Kana Boğaz Kana!" demeye başlıyoruz. Kurulan her hayalin ölebileceğini öğrendiğimiz zaman o boğazdan geçen bütün konuşmalar ve gereksinimlerin mutlaka bir ölüme dönüşeceğini fark ediyoruz.
KAN MİKTARI: %50
Sonra her yıl kendimize "Of geçen yıl ne kadar salakmışım ya!" diyoruz ve her yıl eski benliğimize karşı savaş açıyoruz. 1 yıl sonra da o cümleyi kurarkenki şimdiki zaman benliğimize savaş açıyoruz. Bütün dünya savaşları yalan! En kanlı dünya savaşları insanın içinde olup bitenlerdir. Kalp ve akıl orduları cephelerindeki duygu ve düşünce askerleriyle o kadar çetin savaşır ki, olan her zaman dizlerimize, hayallerimize, yaralarımıza olur.
KAN MİKTARI: %30
Eski benliğimiz ile yeni benliğimiz arasında geçen bu savaşlardaki güzel bir köprü "Kana Diz Kana" kitabı. Çizimlerin hepsi kazıma tekniğiyle yapıldığı için her birine 2-3 gün ayrılmış bir kitap aynı zamanda. Zaten biz de en başında bir çizgi olarak başlamıyor muyuz hayatımıza? Ondan sonra bizim çizgi olarak kalmamamız gerektiğini söylüyorlar. Acıların, yaraların, deliliklerin, hayal kırıklıklarının olması gerektiğini söylüyorlar. Biz de onlara kanıyoruz. Acılarımızı, yaralarımızı, deliliklerimizi ve hayal kırıklıklarımızı bizi hak etmeyen insanlara satıyoruz...
KAN MİKTARI: %10
Bu inceleme de kendi ölümüne mahkum. Siz okumaya devam ettikçe onun kan kaybetmesini sağladınız. Hayatta başladığımız ve bitirdiğimiz her şey yaşam ve ölüme yazgılı, aynı bu incelemenin kurgusu gibi. Bu yazgıcıklara kendi yazgımızı sıkıştırdığımızda da insanoğlu olarak ne kadar önemsiz olduğumuzu idrak ediyoruz, kendimizi galaksiler arasında kaybolmuş bir karınca gibi görüyoruz. Bu karıncanın yuvası hayal kırıklıklarıysa kötü. Ama eğer ki bu karıncanın yuvası kitaplarsa, işte o zaman o karınca yaraları, acıları ve hayal kırıklıklarını tamir edebilecek bilinçler bulabiliyor.
Sizin de "Kana Diz Kana" ile yaralarınızın ve hayallerinizin dizlerinin kanaması dileğiyle...
KAN MİKTARI: %0
https://youtu.be/uqCotb6in_0
KAN MİKTARI: %100
Hakan Günday serüvenimde geldiğim son nokta. Uçuruma düşmeden önce dokunabildiğim son yapraklar. Yeraltından çıkıp yerin üstüne gelene dek yaralarımla, hayal kırıklıklarımla benim okurluğumu kabul eden o kitap: Kana Diz Kana.
Hepimiz geleceğimize dair hayaller kuruyoruz ve bu hayaller üzerine bir hayat inşa etmeye çalışıyoruz. Kimimiz bu hayallerin kırılmaması için gerekli olan tutkalı 8-5 mesailerde buluyor kimimiz özgürlükte buluyor kimimizse yaralarını tamir etmekte aldığı yolda... Sonuçlara ulaşmaya çalışırken gidiş yollarının altında kalıyoruz.
KAN MİKTARI: %70
Hayaller kurulurken şimdiki zaman elimizden kayıp gidiyor. Kayıp zamanın izinde olmaya yazgılı doğuyoruz. Zamanı yakalamak için çıktığımız yolda kayıp zamanın peşine takıldığımızdaysa bizi An Tanrıları kovalamaya başlıyor, zamana dair inandığımız her şeyi tepetaklak yapıyor, bize inanmaya başlayacaksın diyor. Biz de "an"a tapmaya başlıyoruz, elimizde anı kanıtları olabilsin diye.
Hayallerin gerçekleşemediği bir düzende bir nevi hepimiz mini hayal distopyaları içerisinde yaşıyoruz. Bu hayallere ulaşılan yolda bata çıka gitmekten dizlerimiz kanıyor. Dizlerimize "Kana Diz Kana!" demekten boğazımız patlıyor, "Kana Boğaz Kana!" demeye başlıyoruz. Kurulan her hayalin ölebileceğini öğrendiğimiz zaman o boğazdan geçen bütün konuşmalar ve gereksinimlerin mutlaka bir ölüme dönüşeceğini fark ediyoruz.
KAN MİKTARI: %50
Sonra her yıl kendimize "Of geçen yıl ne kadar salakmışım ya!" diyoruz ve her yıl eski benliğimize karşı savaş açıyoruz. 1 yıl sonra da o cümleyi kurarkenki şimdiki zaman benliğimize savaş açıyoruz. Bütün dünya savaşları yalan! En kanlı dünya savaşları insanın içinde olup bitenlerdir. Kalp ve akıl orduları cephelerindeki duygu ve düşünce askerleriyle o kadar çetin savaşır ki, olan her zaman dizlerimize, hayallerimize, yaralarımıza olur.
KAN MİKTARI: %30
Eski benliğimiz ile yeni benliğimiz arasında geçen bu savaşlardaki güzel bir köprü "Kana Diz Kana" kitabı. Çizimlerin hepsi kazıma tekniğiyle yapıldığı için her birine 2-3 gün ayrılmış bir kitap aynı zamanda. Zaten biz de en başında bir çizgi olarak başlamıyor muyuz hayatımıza? Ondan sonra bizim çizgi olarak kalmamamız gerektiğini söylüyorlar. Acıların, yaraların, deliliklerin, hayal kırıklıklarının olması gerektiğini söylüyorlar. Biz de onlara kanıyoruz. Acılarımızı, yaralarımızı, deliliklerimizi ve hayal kırıklıklarımızı bizi hak etmeyen insanlara satıyoruz...
KAN MİKTARI: %10
Bu inceleme de kendi ölümüne mahkum. Siz okumaya devam ettikçe onun kan kaybetmesini sağladınız. Hayatta başladığımız ve bitirdiğimiz her şey yaşam ve ölüme yazgılı, aynı bu incelemenin kurgusu gibi. Bu yazgıcıklara kendi yazgımızı sıkıştırdığımızda da insanoğlu olarak ne kadar önemsiz olduğumuzu idrak ediyoruz, kendimizi galaksiler arasında kaybolmuş bir karınca gibi görüyoruz. Bu karıncanın yuvası hayal kırıklıklarıysa kötü. Ama eğer ki bu karıncanın yuvası kitaplarsa, işte o zaman o karınca yaraları, acıları ve hayal kırıklıklarını tamir edebilecek bilinçler bulabiliyor.
Sizin de "Kana Diz Kana" ile yaralarınızın ve hayallerinizin dizlerinin kanaması dileğiyle...
KAN MİKTARI: %0
November 1, 2021
Beni çok etkilemese de çok ilginç bir çalışma olduğu kesin. Çizimlere ise bayıldım.
Aslında bu kitap, tek kitap ama iki ayrı hikaye var. İlki Emre Orhun’un çizimleriyle 2016 yılında Fransa’da ‘Medley’ ismiyle basılıyor. Daha sonra bir proje olarak konuşma balonları boş şekilde Günday’a geliyor. Günday da sadece çizimlere bakarak balonları dolduruyor. Kitabın en arkasında ise orijinal metinler yer alıyor (Medley metinleri). Ancak o metinlerin çizim değil de metin olarak bırakılması pek güzel olmamış, kimsenin bir çizimlere bir de metinlere bakıp kitabı tekrar okuduğunu zannetmiyorum.
Aslında bu kitap, tek kitap ama iki ayrı hikaye var. İlki Emre Orhun’un çizimleriyle 2016 yılında Fransa’da ‘Medley’ ismiyle basılıyor. Daha sonra bir proje olarak konuşma balonları boş şekilde Günday’a geliyor. Günday da sadece çizimlere bakarak balonları dolduruyor. Kitabın en arkasında ise orijinal metinler yer alıyor (Medley metinleri). Ancak o metinlerin çizim değil de metin olarak bırakılması pek güzel olmamış, kimsenin bir çizimlere bir de metinlere bakıp kitabı tekrar okuduğunu zannetmiyorum.
May 15, 2020
zaman kaybı. 2 puan çizimlerin hatrına
August 9, 2020
Çizimleri ve hikayenin geçtiği dünya tekinsizdi, karanlıktı, her an bir tehlike karşıma çıkacakmış gibi sayfaları çevirmeme neden oldu, hoşuma gitti. Julie Doucet esinlenmesine benzettim çizgileri, bilmiyorum Emre Orhun kabul eder mi?
Özellikle "zaman" ve "an" parodisi, hikayeyi dinamik tutmuş. Hakan Günday'ın bazı cümleleri çok şiirseldi, "Biz de deleriz kafatasını! Deli bir delik açacağız kafanda! Deliliğini o delikten çekip alacağız! O deli delikten delilik çıkacak!" gibi. Acının satması fikri güzel bir eleştiriydi, ara sıra comic relieflerin de olduğu bir anlatıydı. En çok da "hayal kuramayanlar için hazır kurulmuş hayaller sineması" detayına güldüm diyebilirim.
Genel olarak bir pazar sabahı kitabı diyebilirim. Böyle de çerez muamelesi yapmak istediğim için değil sadece bu modernist arayışlı "deney" fikri lafta kalmış maalesef. Hakan Günday, Emre Orhun'un hali hazırda bitirdiği kitabının üzerine konuşma balonlarında yazanları görmeden, yeni bir anlatı kurup yazmış, eğlenceli bir modernist deney evet, ama, hayalin ve gerçek ikililiğinin peşine düşmek post-modern anlatıların ye ye bitiremediği bir konu oldu ve öyle de kaldı, ben 2020 yılında başka bir şey bekliyorum, çerezin ötesine geçen anlatılar belki, hikaye ve hayal yaratmanın oyun olarak oynanmadığı, masalsı ve hikayesel olmayan başka bir şey... Çok ama çok var böyle hikayeler, "hikaye yazmanın peşine düşen yazar" imgesi, burada tam olarak bu değil ama benzer, bir sonu gelsin demiyorum ama, neden hala bitmeyen bir dert bu? Yazarın hayal yaratması, oynanan hayalsi oyunlar, toplumcu gerçeklikten kopuş yaklaşık 50-60 yıl önce başladı, hala da kopuyoruz yeni çıkan romanlar bu yönde oldukça : p Türkiye'de yaşamak mı ağır geliyor, kaçış ancak yazarın hayalinde mi mümkün, inanın ben de bilmiyorum.
Emre Orhun'un Medley'ini merak ettim, keşke ek olarak değil de ikili bir edisyon yapılsaymış. Bir de bilmiyorum, ne derece ilginç bir deney bu, zaten hali hazırda basılmış bir romanın, Türkçe olarak başka bir roman olarak elde etmek, bir taşla iki kuş ticari fikrine de denk düşüyor. Bir de Hakan Günday'ın başta *disclaimer* olarak verdiği arayış fikrini okuyunca, okur farklı bir kafaya girerek okumaya başlıyor romanı, sona koyulması daha bir isabet olurmuş, okurken bu laflar aslında bu resimlerle uyumlu değilmiş baksana diye düşünmekten vazgeçemiyoruz.
Özellikle "zaman" ve "an" parodisi, hikayeyi dinamik tutmuş. Hakan Günday'ın bazı cümleleri çok şiirseldi, "Biz de deleriz kafatasını! Deli bir delik açacağız kafanda! Deliliğini o delikten çekip alacağız! O deli delikten delilik çıkacak!" gibi. Acının satması fikri güzel bir eleştiriydi, ara sıra comic relieflerin de olduğu bir anlatıydı. En çok da "hayal kuramayanlar için hazır kurulmuş hayaller sineması" detayına güldüm diyebilirim.
Genel olarak bir pazar sabahı kitabı diyebilirim. Böyle de çerez muamelesi yapmak istediğim için değil sadece bu modernist arayışlı "deney" fikri lafta kalmış maalesef. Hakan Günday, Emre Orhun'un hali hazırda bitirdiği kitabının üzerine konuşma balonlarında yazanları görmeden, yeni bir anlatı kurup yazmış, eğlenceli bir modernist deney evet, ama, hayalin ve gerçek ikililiğinin peşine düşmek post-modern anlatıların ye ye bitiremediği bir konu oldu ve öyle de kaldı, ben 2020 yılında başka bir şey bekliyorum, çerezin ötesine geçen anlatılar belki, hikaye ve hayal yaratmanın oyun olarak oynanmadığı, masalsı ve hikayesel olmayan başka bir şey... Çok ama çok var böyle hikayeler, "hikaye yazmanın peşine düşen yazar" imgesi, burada tam olarak bu değil ama benzer, bir sonu gelsin demiyorum ama, neden hala bitmeyen bir dert bu? Yazarın hayal yaratması, oynanan hayalsi oyunlar, toplumcu gerçeklikten kopuş yaklaşık 50-60 yıl önce başladı, hala da kopuyoruz yeni çıkan romanlar bu yönde oldukça : p Türkiye'de yaşamak mı ağır geliyor, kaçış ancak yazarın hayalinde mi mümkün, inanın ben de bilmiyorum.
Emre Orhun'un Medley'ini merak ettim, keşke ek olarak değil de ikili bir edisyon yapılsaymış. Bir de bilmiyorum, ne derece ilginç bir deney bu, zaten hali hazırda basılmış bir romanın, Türkçe olarak başka bir roman olarak elde etmek, bir taşla iki kuş ticari fikrine de denk düşüyor. Bir de Hakan Günday'ın başta *disclaimer* olarak verdiği arayış fikrini okuyunca, okur farklı bir kafaya girerek okumaya başlıyor romanı, sona koyulması daha bir isabet olurmuş, okurken bu laflar aslında bu resimlerle uyumlu değilmiş baksana diye düşünmekten vazgeçemiyoruz.
January 29, 2021
yazar Hakan Günday'ın da çizer Emre Orhun'un da yarattığı dünyaların paralelliği belki de karanlık oluşları. hayallerin, sembollerin, varoluşun nereye varacağını düşünüyor okur. deney tüpü çizgilerle fokurduyor, konuşma balonları bir yazar tarafından dolduruluyor, satılığa çıkarılmış bütün duygular zaman karşısında kendini koruyamıyor sadece bir an varoluyorlar ve sanırım biz de o an dinine ve gerçeğine mensubuz. her okur için iki okuma da ucu açık, ortaya çıkan hikaye bir sonuca varıyor mu? bir girdap gibi içinde kaybolunuyor. hikayenin bu kadar uçu açık olması okurun dağılmasına yol açıyor ama yine de keyifli bir serüven.
April 16, 2020
ilk adımları 2008'de atılmış tek çizgili iki roman, kazıma tekniğiyle oluşmuş. çizgileri ve atmosferi şahane. 2016'da yayımlanan Emre Orhun'un grafik romanı "Medley"i salt grafikleri üzerinden yeniden yorumlamış Hakan Günday. çizgilere bir öykü teğellemiş böylece bu farklı ve özgün kitap çıkmış ortaya. ikisi de hafıza kaybı ile başlarken Günday daha agresif ve karanlık bir öykü yazmış. andan, zamandan ve hayallerden dem vuruyor. Orhun ise daha fantastik bir öyküyle hayallerden dem vuruyor. tek çizgide iki hayal... çok özel ve farklı iş... ıskalamayın...
March 21, 2020
Kana Diz Kana! Kitap size oldukça geniş bir alan bırakıyor anlamak istediğiniz çıkarmak istediğiniz kadar alıyorsunuz. Yapıtta güzel imgesel oyunlar var ve bunların çizimlerle birleştiğini görmek keyifli. Fakat bazı noktalarda kopukluklar yaşanıyor bunu da göz ardı etmemeliyiz. Deney olarak bakıldığında çizimler olsun ve ortaya çıkan hikayecilik olsun beni tatmin etti.
Read
December 13, 2020“Ve sonunda üzülerek de olsa anladılar ki hayaller kurulur, canlanır ve de o hayalleri kuranlara isyan ederler. Hayal kuranın kemikleri kurduğu hayaller tarafından kırılır. Buna hayal kırıklığı denir. Hayaller bağımsız ve sahipsizdir.”
Sayfa 110
Sayfa 110
January 9, 2022
Ilginc bir deneme olmus, cizilmis bir isin uzerine ana oykuyu bilmeden yeni oyku yazmak; fikrin kendisi hosuma gitti. Ama onun disinda ne cizimler (bir kac sayfa disinda), ne de icerik bana hitap etti. Bu Fluid Glacial tarzi cizim nedense hep gozumu cirmaliyor, bir turlu icine giremiyorum.
November 23, 2025
Birini delirtmek isterseniz okutabilirsiniz. Harika metaforları et gibi kesip zihninizin dehlizlerine ters çevirip asmışlar gibi. Sizi o boş, soğuk ve kötü kokan bir cehennemde bırakır bu kitap. Deneyselliğini merak ettiğim için okudum ama tavsiye etmiyorum.
December 19, 2025
Hakan Günday’ın kısmını okurken fazlaca koptum hikayesini beğendim ama biraz zorlama geldi. Çizimlere bayıldım. Bazı çizimler feci gereksiz geldi. Emre orhun’un hikayesi direkt beni içine çekemedi. Belki sadece text olarak koydukları içindir. Idk.
March 3, 2020
Aslında bildiğimiz fakat unuttuğumuz durumları hatırlatmasını çok sevdim. Çizimlerle birlikte hikaye akıp gidiyor.
June 27, 2020
7/10
July 9, 2020
Çizimler değişik, ancak hikaye olarak neyi anlatmak istemiş, ne yapmaya çalışmış, anlamadım
January 21, 2021
Günday'ı bu kez balonlardan okumak, güzel bir deneyim oldu :)
July 25, 2025
Her hayalin içinde biraz intihar vardır.Her insanın içinde biraz tanrı olduğu gibi.
Displaying 1 - 21 of 21 reviews