What do you think?
Rate this book
Με ζέση: Η ιστορία της Ραζάν Ζαϊτούνε, Σύριας δικηγόρου
Δικηγόρος, ακτιβίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σημαντική μορφή της συριακής αντιπολίτευσης κατά του Άσαντ, η Ραζάν Ζαϊτούνε προσπαθούσε να συλλέξει στοιχεία που θα τεκμηρίωναν την ενοχή του καθεστώτος, αλλά και κάποιων φονταμενταλιστικών οργανώσεων, για τη διάπραξη αναρίθμητων εγκλημάτων. Παράλληλα, κατέγραφε μαρτυρίες βασανισθέντων και φυλακισμένων αντιστασιακών. Τον Δεκέμβριο του 2013 η Ζαϊτούνε και τρεις σύντροφοί της απάγονται. Έκτοτε, η τύχη τους αγνοείται.
Στο Με ζέση, η Ζυστίν Ωζιέ, ακτιβίστρια και η ίδια σε διάφορες ανθρωπιστικές οργανώσεις, ανασυνθέτει το πορτρέτο της Ραζάν Ζαϊτούνε –μιας μοντέρνας γυναίκας με γαλάζια μάτια, που αγαπά τη σειρά Δόκτωρ Χάουζ, το ιταλικό φαγητό, τη Σιμόν ντε Μποβουάρ και το έργο της Βιρτζίνια Γουλφ– και ξετυλίγει το νήμα της πρόσφατης συριακής Ιστορίας. Παραμένοντας πιστή στα πραγματικά γεγονότα, η Ωζιέ χρησιμοποιεί μια γλώσσα λογοτεχνική, δηλώνει τον απόλυτο σεβασμό και την ταύτισή της με όσους αγωνίζονται, ίσως χωρίς ελπίδα, για ελευθερία και αξιοπρέπεια και προβαίνει σε μια δύσκολη αυτοκριτική για τα όρια και την ειλικρίνεια της δικής της στράτευσης.
Στο Με ζέση, η Ζυστίν Ωζιέ, ακτιβίστρια και η ίδια σε διάφορες ανθρωπιστικές οργανώσεις, ανασυνθέτει το πορτρέτο της Ραζάν Ζαϊτούνε –μιας μοντέρνας γυναίκας με γαλάζια μάτια, που αγαπά τη σειρά Δόκτωρ Χάουζ, το ιταλικό φαγητό, τη Σιμόν ντε Μποβουάρ και το έργο της Βιρτζίνια Γουλφ– και ξετυλίγει το νήμα της πρόσφατης συριακής Ιστορίας. Παραμένοντας πιστή στα πραγματικά γεγονότα, η Ωζιέ χρησιμοποιεί μια γλώσσα λογοτεχνική, δηλώνει τον απόλυτο σεβασμό και την ταύτισή της με όσους αγωνίζονται, ίσως χωρίς ελπίδα, για ελευθερία και αξιοπρέπεια και προβαίνει σε μια δύσκολη αυτοκριτική για τα όρια και την ειλικρίνεια της δικής της στράτευσης.
- GenresNonfictionWarHistory
380 pages, Paperback
Published February 13, 2020
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
March 13, 2020
Η αθέατη πλευρά του πολέμου σε ενα χρονικό που αναδεικνύει τη σκληρότητα των καθεστώτων ακόμα κ τον 21 αιώνα
Συρία, μια χαίνουσα πληγή αντιδημοκρατίας που έχει μονο εχθρους. Και είναι πολύ διπλα μας για να την αγνοούμε . Πρέπει να αφουγκραστούμε φωνες όπως της Ραζάν , πρέπει να είμαστε εμείς που θα τις ξεθάψουν απο τη λογοκρισία της εξουσίας
Δεν είμαστε εμείς κ αυτοι. Ειναι χθες αυτοι , σήμερα εμείς κ αυριο όλοι μαζι υποταγμένοι
Το νου σας!
Συρία, μια χαίνουσα πληγή αντιδημοκρατίας που έχει μονο εχθρους. Και είναι πολύ διπλα μας για να την αγνοούμε . Πρέπει να αφουγκραστούμε φωνες όπως της Ραζάν , πρέπει να είμαστε εμείς που θα τις ξεθάψουν απο τη λογοκρισία της εξουσίας
Δεν είμαστε εμείς κ αυτοι. Ειναι χθες αυτοι , σήμερα εμείς κ αυριο όλοι μαζι υποταγμένοι
Το νου σας!
July 8, 2020
Η ιστορία της Ραζάν ΖαΪτούνε, Σύριας δικηγόρου και ακτιβίστριας για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Μία από τις εμβληματικές μορφές της Συριακής Επανάστασης.
Δουλειά της η συλλογή στοιχείων που τεκμηριώνουν τις βάναυσες μεθόδους του καθεστώτος του Άσαντ αλλά και κάποιων φονταμελιστικών ομάδων.
Αρθρογραφούσε για τα αναρίθμητα εγκλήματα που έγιναν, για τη βία που βιώνει στην καθημερινότητά του ο Συριακός λαός.
Υπέρμαχος της ελευθερίας, πάλεψε μέχρι το τέλος, υπερασπίστηκε το δικαίωμα του Συριακού λαού να ονειρεύεται και να έχει πίστη στο μέλλον του.
Η Ραζάν δεν δίστασε να συγκρουστεί όχι μόνο με το καθεστώς του Άσαντ, αλλά και με τις συντηρητικές αντιλήψεις της συριακής κοινωνίας και της ισλαμικής θρησκείας για τον ρόλο της γυναίκας.
Η εμφάνισή της αλλά και ο τρόπος ζωής της έρχονταν σε μετωπική σύγκρουση με αυτά τα κομμάτια της Συριακής κοινωνίας, που συντηρητικοποιούνταν και στρέφονταν σε μια θρησκευτικότητα ακραία και βίαιη.
“ Το καθεστώς και οι ισλαμιστές είναι εδώ και καιρό, αντικειμενικοί σύμμαχοι, τουλάχιστον στη βαθιά τους επιθυμία να ξεμπερδεύουν με τη Σαμίρα και τη Ραζάν, των οποίων τονίζουν τη δυσαρμονία με τη συριακή κοινωνία και τους φαντασιακούς δεσμούς με τη Δύση.”
Παντού άνθρωποι σαν την Ραζάν καταδιώκονται, γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να αντέξει όσα μαρτυρά η ίδια τους η ύπαρξη, σε όλες της τις πτυχές, για το τι πραγματικά είναι αυτός ο κόσμος.
Τον Δεκέμβριο του 2013 απήχθη μαζί με τον σύζυγό της και 2 συντρόφους τους.
Έκτοτε η τύχη τους αγνοείται...
Η Justine Augier ανασυνθέτει το πορτραίτο αυτής της αγωνίστριας μέσα από ένα πολυφωνικό κείμενο, μέσα από τις μαρτυρίες όσων την γνώρισαν, μέσα από άρθρα αλλά και ταινίες της εποχής.
Μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου, ξεδιπλώνεται η πρόσφατη ιστορία της Συρίας, αλλά αναδυκνείεται ταυτόχρονα η υποκρισία και η αναλγησία των Δυτικών, ο “διακοσμητικός ρόλος” του ΟΗΕ.
Μια γροθιά στο στομάχι, ένα κείμενο που αφυπνίζει...
“ Η Συρία δημιούργησε τελικά, στην επικράτεια της υδρογείου και στο χρονικό της, ένα εξόγκωμα που θα ήταν αδύνατον να μη διακρίνει κάποιος, μια αλληλουχία από ευθύνες, νεκρούς, λογύδρια, εικόνες και βιαιότητες...ένα εξόγκωμα από το οποίο όλο και λιγοστεύουν οι έξοδοι διαφυγής για τους εκτοπισμένους, τους οποίους ολόκληρος ο κόσμος προσπαθεί να καταδικάσει με όλες του τις δυνάμεις ώστε να μην αφήσει πια να διαφεύγουν αυτοί που η ίδια τους η ύπαρξη αρκεί για να καταδείξει το εύρος της τραγωδίας, και τη μεταμφιεσμένη με αγαθά αισθήματα, αδράνεια με την οποία αντιμετωπίζεται.
Να εξετάζει κάποιος τη μαυρίλα με τρυφερότητα, με ανησυχία, με φόβο για τη δύναμή της να μολύνει, με φόβο γι’αυτό το αφόρητο αίσθημα αδυναμίας με το οποίο κανείς δεν θέλει να βρεθεί αντιμέτωπος, με δέος για τα συναισθήματα που προκαλεί ο πόλεμος σε όποιον τον παρακολουθεί, και παρα ταύτα, να την εξετάζει. Τη μαυρίλα μέσα στην οποία γίνεται δύσκολο να διακρίνεις περιγράμματα, που στους κόλπους της βυθίζονται και χάνονται γυναίκες, άντρες και παιδιά, σε μιά ατελείωτη νύχτα.”
Μία από τις εμβληματικές μορφές της Συριακής Επανάστασης.
Δουλειά της η συλλογή στοιχείων που τεκμηριώνουν τις βάναυσες μεθόδους του καθεστώτος του Άσαντ αλλά και κάποιων φονταμελιστικών ομάδων.
Αρθρογραφούσε για τα αναρίθμητα εγκλήματα που έγιναν, για τη βία που βιώνει στην καθημερινότητά του ο Συριακός λαός.
Υπέρμαχος της ελευθερίας, πάλεψε μέχρι το τέλος, υπερασπίστηκε το δικαίωμα του Συριακού λαού να ονειρεύεται και να έχει πίστη στο μέλλον του.
Η Ραζάν δεν δίστασε να συγκρουστεί όχι μόνο με το καθεστώς του Άσαντ, αλλά και με τις συντηρητικές αντιλήψεις της συριακής κοινωνίας και της ισλαμικής θρησκείας για τον ρόλο της γυναίκας.
Η εμφάνισή της αλλά και ο τρόπος ζωής της έρχονταν σε μετωπική σύγκρουση με αυτά τα κομμάτια της Συριακής κοινωνίας, που συντηρητικοποιούνταν και στρέφονταν σε μια θρησκευτικότητα ακραία και βίαιη.
“ Το καθεστώς και οι ισλαμιστές είναι εδώ και καιρό, αντικειμενικοί σύμμαχοι, τουλάχιστον στη βαθιά τους επιθυμία να ξεμπερδεύουν με τη Σαμίρα και τη Ραζάν, των οποίων τονίζουν τη δυσαρμονία με τη συριακή κοινωνία και τους φαντασιακούς δεσμούς με τη Δύση.”
Παντού άνθρωποι σαν την Ραζάν καταδιώκονται, γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να αντέξει όσα μαρτυρά η ίδια τους η ύπαρξη, σε όλες της τις πτυχές, για το τι πραγματικά είναι αυτός ο κόσμος.
Τον Δεκέμβριο του 2013 απήχθη μαζί με τον σύζυγό της και 2 συντρόφους τους.
Έκτοτε η τύχη τους αγνοείται...
Η Justine Augier ανασυνθέτει το πορτραίτο αυτής της αγωνίστριας μέσα από ένα πολυφωνικό κείμενο, μέσα από τις μαρτυρίες όσων την γνώρισαν, μέσα από άρθρα αλλά και ταινίες της εποχής.
Μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου, ξεδιπλώνεται η πρόσφατη ιστορία της Συρίας, αλλά αναδυκνείεται ταυτόχρονα η υποκρισία και η αναλγησία των Δυτικών, ο “διακοσμητικός ρόλος” του ΟΗΕ.
Μια γροθιά στο στομάχι, ένα κείμενο που αφυπνίζει...
“ Η Συρία δημιούργησε τελικά, στην επικράτεια της υδρογείου και στο χρονικό της, ένα εξόγκωμα που θα ήταν αδύνατον να μη διακρίνει κάποιος, μια αλληλουχία από ευθύνες, νεκρούς, λογύδρια, εικόνες και βιαιότητες...ένα εξόγκωμα από το οποίο όλο και λιγοστεύουν οι έξοδοι διαφυγής για τους εκτοπισμένους, τους οποίους ολόκληρος ο κόσμος προσπαθεί να καταδικάσει με όλες του τις δυνάμεις ώστε να μην αφήσει πια να διαφεύγουν αυτοί που η ίδια τους η ύπαρξη αρκεί για να καταδείξει το εύρος της τραγωδίας, και τη μεταμφιεσμένη με αγαθά αισθήματα, αδράνεια με την οποία αντιμετωπίζεται.
Να εξετάζει κάποιος τη μαυρίλα με τρυφερότητα, με ανησυχία, με φόβο για τη δύναμή της να μολύνει, με φόβο γι’αυτό το αφόρητο αίσθημα αδυναμίας με το οποίο κανείς δεν θέλει να βρεθεί αντιμέτωπος, με δέος για τα συναισθήματα που προκαλεί ο πόλεμος σε όποιον τον παρακολουθεί, και παρα ταύτα, να την εξετάζει. Τη μαυρίλα μέσα στην οποία γίνεται δύσκολο να διακρίνεις περιγράμματα, που στους κόλπους της βυθίζονται και χάνονται γυναίκες, άντρες και παιδιά, σε μιά ατελείωτη νύχτα.”
February 20, 2020
Συνταρακτικό.
August 2, 2020
Η τραγωδία της Συρίας μέσα από τη ζωή της Ραζάν Ζαϊτούνε, μιας αντιπολιτευόμενης δικηγόρου και ακτιβίστριας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων η οποία προσπαθούσε να καταγράψει και να τεκμηριώσει τα εγκλήματα του καθεστώτος Άσαντ, μέχρι να απαχθή από τα μέλη μιας ισλαμιστικής οργάνωσης και τα ίχνη της να χαθούν έκτοτε. Αρκετά ενδιαφέρον για να αποκτήσεις μια εικόνα των γεγονότων στη Συρία. Στο βιβλίο περιέχονται κάποια αποσπάσματα από το La Coquille : Prisonnier politique en Syrie. Αυτό είναι ένα βιβλίο για τη Συρία που θα ήθελα πολύ να διαβάσω.
May 8, 2026
Une belle écriture polyphonique sur la vie et les combats de Razan Zaitouneh, avocate, activiste pour les droits de l’homme, fervente documentaliste sur les prisonniers de guerre en Syrie.
La manière dont les voix de son entourage s’entrelacent est une manière à la fois originale et authentique de dresser son portrait, de dresser une communauté révoltée comme elle n’a cessé de le faire, sans cesse essayant de créer des collectifs de résistance, des associations en soutien aux familles et aux victimes, où l’acte de nommer, de faire sortir de ce que Justine Augier appelle « l’underground syrien » et n’est plus seulement une manière de résister, mais de vivre et d’espérer.
J’ai été touchée sur la manière dont un témoignage plein d’espoir répond à autre témoignage violent ou une fenêtre sur le quotidien horrible et ainsi de suite, jusqu’à former une fresque où, malgré le fait que l’on connait la fin de Razan, la chute de Darayya, d’Alep, les milliers de morts, les sièges, les bombardements et la violence que connait aujourd’hui la Syrie, l’on ne cesse d’espérer.
Nous notons également cette fabrication d’une mémoire de la peur par le régime où s’oppose celle que Razan et celles et ceux qui la suivent essaie de construire, « la possibilité d’une mémoire totale » où « tout voir, tout enregistrer, tout compter » devient la seule manière de survivre.
Razan « tel que le prénom est prononcé par tous ceux qui savent qui elle est, savent comment sa trajectoire s’est mêlée de façon inéluctable à celle du pays : chargé d’échos, lourd. »
L’équilibre est très bien trouvé entre le récit, l’essai, l’écriture documentaire, le témoignage…
Extraits préférés :
Une lettre de Razan à Anna Politkovskaïa : « je vois vos visages et vos ombres depuis le rêve que nous avons fait, quand tout a commencé »
Un article dans lequel elle imagine cette adresse de mère : « Mon enfant, va te brosser les dents et va au lit, il est tard. Ne bois pas trop d'eau! Si tu entends le vacarme d'un avion de guerre descends au sous-sol. Si tu sens une odeur bizarre, va sur le toit. Sil est trop tard et que tu ne peux rien faire, tu dois savoir que je taime mais que je suis impuissante »
Ou encore, un message de sa soeur, laissée sur Facebook après sa disparition, le jour de son anniversaire, comme une lumière lancée dans l’obscurité de la nuit, attendant - entre désespoir et espérance - une lumière en retour : « peux-tu me dire où ils se trouvent? Va la chercher et dis-lui comme elle me manque. Nos discussions, nos marches, nos blagues, nos larmes me manquent. Dis-lui comme je suis fière de la femme qu'elle est. Fière de son courage, de sa force, de la façon dont les choses lui tiennent à cœur. Si tu la trouves, dis-lui qu'elle est ma shining star. D'abord, demande-lui de ma part si elle va bien, si elle a chaud, si elle a assez à manger. Je crains qu'elle sinquiète beaucoup pour nous, pour la Syrie, la révolution, ses amis et son travail. Sois douce en lui disant que les choses ont empiré, largement... Plus de gens tués, plus de gens déplacés. Tout simplement plus de mort, plus de souffrance, plus de trahison... Ma ne la laisse pas trop s'en faire, dis-lui que malgré tou. la révolution continue. On n'a pas renoncé à l'espoir d'une liberté et d'une justice pour tous. Dis-lui quion noublie pas et quon nabandonne pas. On essaiera toujours de la faire rentrer à la maison. Twinkle twin-kle et illumine sa nuit d'amour d'espoir, et de rêves de liberté. Dis-lui que mon amour et mes prières me protègent de la folie, et que de penser à elle me rend forte.
Rappelle-lui quelle n'est jamais seule; nous pensons tous à elle en ce jour spécial. Partout dans le monde, ses amis, sa famille, vieux et jeunes, souhaitent en chantant un joyeux anniversaire à notre lady, notre idole, notre meilleure amie. Twinkle twinkle little star, ramène-la-moi ce soir »
La manière dont les voix de son entourage s’entrelacent est une manière à la fois originale et authentique de dresser son portrait, de dresser une communauté révoltée comme elle n’a cessé de le faire, sans cesse essayant de créer des collectifs de résistance, des associations en soutien aux familles et aux victimes, où l’acte de nommer, de faire sortir de ce que Justine Augier appelle « l’underground syrien » et n’est plus seulement une manière de résister, mais de vivre et d’espérer.
J’ai été touchée sur la manière dont un témoignage plein d’espoir répond à autre témoignage violent ou une fenêtre sur le quotidien horrible et ainsi de suite, jusqu’à former une fresque où, malgré le fait que l’on connait la fin de Razan, la chute de Darayya, d’Alep, les milliers de morts, les sièges, les bombardements et la violence que connait aujourd’hui la Syrie, l’on ne cesse d’espérer.
Nous notons également cette fabrication d’une mémoire de la peur par le régime où s’oppose celle que Razan et celles et ceux qui la suivent essaie de construire, « la possibilité d’une mémoire totale » où « tout voir, tout enregistrer, tout compter » devient la seule manière de survivre.
Razan « tel que le prénom est prononcé par tous ceux qui savent qui elle est, savent comment sa trajectoire s’est mêlée de façon inéluctable à celle du pays : chargé d’échos, lourd. »
L’équilibre est très bien trouvé entre le récit, l’essai, l’écriture documentaire, le témoignage…
Extraits préférés :
Une lettre de Razan à Anna Politkovskaïa : « je vois vos visages et vos ombres depuis le rêve que nous avons fait, quand tout a commencé »
Un article dans lequel elle imagine cette adresse de mère : « Mon enfant, va te brosser les dents et va au lit, il est tard. Ne bois pas trop d'eau! Si tu entends le vacarme d'un avion de guerre descends au sous-sol. Si tu sens une odeur bizarre, va sur le toit. Sil est trop tard et que tu ne peux rien faire, tu dois savoir que je taime mais que je suis impuissante »
Ou encore, un message de sa soeur, laissée sur Facebook après sa disparition, le jour de son anniversaire, comme une lumière lancée dans l’obscurité de la nuit, attendant - entre désespoir et espérance - une lumière en retour : « peux-tu me dire où ils se trouvent? Va la chercher et dis-lui comme elle me manque. Nos discussions, nos marches, nos blagues, nos larmes me manquent. Dis-lui comme je suis fière de la femme qu'elle est. Fière de son courage, de sa force, de la façon dont les choses lui tiennent à cœur. Si tu la trouves, dis-lui qu'elle est ma shining star. D'abord, demande-lui de ma part si elle va bien, si elle a chaud, si elle a assez à manger. Je crains qu'elle sinquiète beaucoup pour nous, pour la Syrie, la révolution, ses amis et son travail. Sois douce en lui disant que les choses ont empiré, largement... Plus de gens tués, plus de gens déplacés. Tout simplement plus de mort, plus de souffrance, plus de trahison... Ma ne la laisse pas trop s'en faire, dis-lui que malgré tou. la révolution continue. On n'a pas renoncé à l'espoir d'une liberté et d'une justice pour tous. Dis-lui quion noublie pas et quon nabandonne pas. On essaiera toujours de la faire rentrer à la maison. Twinkle twin-kle et illumine sa nuit d'amour d'espoir, et de rêves de liberté. Dis-lui que mon amour et mes prières me protègent de la folie, et que de penser à elle me rend forte.
Rappelle-lui quelle n'est jamais seule; nous pensons tous à elle en ce jour spécial. Partout dans le monde, ses amis, sa famille, vieux et jeunes, souhaitent en chantant un joyeux anniversaire à notre lady, notre idole, notre meilleure amie. Twinkle twinkle little star, ramène-la-moi ce soir »
January 31, 2025
Η Γαλλίδα συγγραφέας και ακτιβίστρια Justine Augier περιγράφει τη ζωή και την απαγωγή της Σύριας δικηγόρου, ακτιβίστριας και υπέρμαχου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ραζάν Ζαϊτούνε. Η Ραζάν Ζαϊτούνε πάλευε κατά της κυβέρνησης του Άσαντ στην Συρία είτε ως δικηγόρος πολιτικών κρατουμένων είτε ως διαδηλώτρια και ακτιβίστρια υπέρ των θυμάτων των βασανιστηρίων και των αντιφρονούντων της κυβέρνησης. Τη νύχτα από 9 έως 10 Δεκεμβρίου 2013 και ενώ βρισκόταν στο προάστιο της Δαμασκού, Ντούμα, απήχθη από μια φονταμενταλιστική ισλαμική οργάνωση. Έκτοτε η τύχη της αγνοείται. Μαζί με τη μοίρα της Ραζάν περιγράφεται όλη η τραγική ιστορία της Συρίας των τελευταίων πενήντα ή εξήντα χρόνων, καθώς και η αδιαφορία του ΟΗΕ καθώς και της Δύσης γενικά, για όλα όσα συμβαίνουν τόσο κοντά μας και ταυτόχρονα τόσο μακριά μας.
September 24, 2025
Magistral.
Je commence à découvrir la plume de Justine Augier et, inévitablement, à développer une véritable addiction à son style, à son vocabulaire.
Et puis, Razan. Quelle femme, quel être humain.
Je veux croire qu’elle est en vie, qu’elle prépare sa revanche. Mais après les événements de ce début d’année, je ne peux m’empêcher de penser que si elle était encore vivante, elle se serait manifestée…
À ce sujet, je me demande ce que doit penser Justine Augier de la libération de la Syrie du régime d’Assad — surtout en l'absence de nouvelles de Razan, à laquelle elle est si profondément attachée.
Je commence à découvrir la plume de Justine Augier et, inévitablement, à développer une véritable addiction à son style, à son vocabulaire.
Et puis, Razan. Quelle femme, quel être humain.
Je veux croire qu’elle est en vie, qu’elle prépare sa revanche. Mais après les événements de ce début d’année, je ne peux m’empêcher de penser que si elle était encore vivante, elle se serait manifestée…
À ce sujet, je me demande ce que doit penser Justine Augier de la libération de la Syrie du régime d’Assad — surtout en l'absence de nouvelles de Razan, à laquelle elle est si profondément attachée.
February 13, 2025
An in-depth look into the Syrian revolution, filled with testimonies and life stories. Razan Zaitouneh's story is about being brave and fighting for what she believed in, until the end, even thought no one knows if the end has come or not.
Difficult to engage with at first as it goes back and forth in time, and the writing mixes lots of extracts from other literary pieces into its own storyline.
But an extremely helpful and eye-opening book about Syria, especially regarding recent development (published in 2017, comparison with today is fascinating)
Difficult to engage with at first as it goes back and forth in time, and the writing mixes lots of extracts from other literary pieces into its own storyline.
But an extremely helpful and eye-opening book about Syria, especially regarding recent development (published in 2017, comparison with today is fascinating)
January 27, 2018
Une prose intense et fluide et une histoire et démarche bouleversante. Je ne pouvais plus m'arreter de lire. Il nous faut plus de livres et d auteurs talentueux et engagés comme Justine Augier!
Displaying 1 - 9 of 9 reviews