Mijn vaders hand

by Bart Chabot

Velen kennen Bart Chabot. Als schrijver, als biograaf van Herman Brood of van tv. Maar wie kent Bart Chabot echt? Wie gaat er achter hem schuil? Pas wanneer hij in 2018 voor de zoveelste keer in het ziekenhuis belandt en de dood in de ogen kijkt, stelt hij zichzelf, na lang uitstel, deze vraag. Hij graaft naar zijn Haagse wortels en doorwroet zijn jeugd. Op nietsontziende en aangrijpende wijze doet hij vanuit zijn ziekenhuisbed verslag van een rijk doch getroebleerd leven. mijn vaders hand is een indringende en zeer persoonlijke roman, nuchter en met humor geschreven.

Genres: Nonfiction, Biography, Literature

416 pages, Paperback

First published January 1, 2020

Reviews

[Els · Rating 4 out of 5]

Mijn vaders hand. Door Bart Chabot.

Een boek waar je je pagina na pagina doorheen sleurt. Waarvan je blij bent dat het na 408 pagina’s uit is. Niet omdat het een slecht boek is, wel omdat het zo zwart is. Ondanks de humor en de lichtheid die Chabot eigen is is dit een loodzwaar boek.

Als je niet zou weten dat het Bart’s eigen levensverhaal is dan zou je vaak hardop zitten lachen. Het is een soort van schelmenroman, een Michiel van de Hazelhoeve maar dan waargebeurd, jammer genoeg. De hand van Bart’s vader was zwart, hardvochtig en dominant; prachtig verbeeld op de cover door Anton Corbijn. De hand van de vader als letterlijke en figuurlijke, altijd aanwezige, alziende en genadeloos straffende hand.

Als je Chabot bezig ziet en hoort op tv dan zie je het stralende jongetje dat in hem nog steeds aanwezig is. Misschien neemt het nu nog ruimte in omdat het vroeger als kind nooit ruimte heeft gekregen? Ik vind het enorm indrukwekkend dat kleine Bart überhaupt grote Bart is geworden. Een stralend vriendelijke man die geweldig goed kan schrijven, intelligent is en tegen alle logica in een prachtig gezin heeft gesticht.

Mijn vaders hand is een boek dat je moet lezen als je fan bent van Bart. Om hem beter te begrijpen, omdat dit één van zijn beste werken is. Het is ook een boek dat je moet lezen als je vader bent, zoon bent, mens bent. Het gaat over opgroeien in een gezin dat de naam gezin niet waard is. Bij ouders die het niet waard zijn om kinderen op de wereld te zetten, al zeker dit prachtige jongetje niet.

Het indrukwekkende is dat dit boek geen aanklacht is, geen afrekening. Hoewel dat heel logisch was geweest. Chabot heeft een boek geschreven vol inzicht in zijn ouders en zichzelf, vol liefde voor het leven, vol veerkracht en levenskracht. Mijn vaders hand is moedig, kwetsbaar, zacht en hard en bovenal prachtig geschreven. Een dikke knuffel aan klein Bartje en applaus voor Grote Bart.

Het gaat even duren eer dit boek uit mijn hoofd en maag is. Dat is lastig, maar lees het toch maar. Je gaat me gelijk geven.

[Sippy · Rating 3 out of 5]

Chabot heeft een toegankelijke, maar ook wat afstandelijke, onthechte schrijfstijl. Het boek leest lekker weg, maar raakt daardoor ook niet. Ondanks dat het vaak allesbehalve knus is. Op het kaft heeft de uitgever een sticker geplakt met de tekst 'een onthutsend boek'. Slecht verwachtingen management, want mij onthutst het niet. Dat wil overigens niet zeggen dat ik geen sympathie voor en compassie met Bart Chabot ervaar.

Ik heb (autobiografische) boeken gelezen over deze thematiek die mij persoonlijk meer raakten en meer aanspraken. Boeken over niet passen en niet gewaardeerd worden in je gezin van herkomst en de gevolgen voor het leven en de relatie met die familie later.

Voor iedereen die kennis maakt met het thema moeilijke jeugd en het verbreken van de relatie met de eigen ouders: Bart Chabot is helaas bepaald niet de enige.

Ik schreef een stukje over wetenschappelijk onderzoek naar de ervaringen van mensen in vergelijkbare situaties. Dat kan je hier lezen: https://zinvollerleven.nl/als-volwass...

[Gerbrand · Rating 4 out of 5]

Vorig jaar Confettiregen van Splinter Chabot met veel plezier gelezen. Mijn vaders hand van zijn vader kwam toevallig op mijn pad. Het artwork van beide boeken, allebei ontworpen door Anton Corbijn, kon niet meer verschillen. Het vrolijke roze van de een en de inktzwarte hand van de ander. Qua inhoud zijn het allebei ontwikkelingsromans. Splinter verhaalt over zijn moeizame weg richting ‘coming-out’ en Bart over zijn moeizame relatie met zijn vader (en moeder) tijdens zijn jeugd.

Door het boek van Splinter, dat twee maanden na dit boek uitkwam, kreeg ik de indruk dat hij uit een warm nest komt. Het nest waar zijn vader Bart uitkwam was aanmerkelijk minder warm. Zo zelfs dat Bart, eenmaal volwassen, zijn ouders niet of nauwelijks meer heeft gezien. De laatste 17 jaar woonden ze weer dicht bij elkaar in Den Haag. Maar ook dat leidde slechts tot een enkele terloopse ontmoeting. Waarvan die met zijn moeder in de lokale Albert Heijn bij mij zorgde voor plaatsvervangende schaamte. Bekende Nederlander zijn lijkt me al niet altijd even plezierig maar dit was gênant.

Chabot vertelt ons het verhaal over zijn jeugd vanuit een ziekenhuisbed waar hij met een ernstige infectieziekte ligt. Dat perspectief van terugkijken terwijl je misschien niet lang meer te leven hebt werkt goed. Laat je niet afschrikken door de ruim 400 pagina’s. Het leest vlot weg. En ondanks het loodzware thema wordt het door de anekdotische stijl van Chabot nooit te zwaar. En passant krijg je een mooi tijdsbeeld van eind jaren ’50 en ’60.

NRC gaf dit boek slechts 2 sterren. De recensent verwijt Chabot weinig introspectie. Ik vond dat juist goed. Natuurlijk dacht ik ook af en toe: nou Bart je hebt het er ook wel naar gemaakt! Maar ik zou het raar hebben gevonden als hij zijn jonge zelf steeds zou analyseren. Vanaf het moment dat het niet goed gaat met zijn moeder toont hij overigens wel een andere kant van zichzelf. Ook door de opmerkingen van zijn zus onverbloemd weer te geven brengt hij een mooie balans aan. Hij stelt zich dan kwetsbaar op. De lezer mag zelf de psycholoog spelen.

[Yvonne · Rating 3 out of 5]

Inktzwart verhaal, waarvan je weet dat het uiteindelijk met Bart toch goed is gekomen. Het boek is niet altijd goed te volgen vanwege de vele Haagse straatnamen en zoveelste situatiebeschrijving. Wel knap en soms erg grappig hoe hij zijn ervaringen beschrijft vanuit zichzelf als jongetje; heerlijk dat onschuldige of juist ondeugende kinderlijke beredeneren. Tegelijkertijd ook erg heftig om de mishandelingen vanuit dat zelfde jongetje te ervaren. De tijdswisselingen naar het 'nu' in zijn ziekenhuisbed vind ik tof gedaan! Wat een veerkracht blijkt deze man te bezitten, als je kijkt naar zijn eigen vaderschap en gezin nu. Hoewel inkt- en inktzwart, toch blij dit boek geluisterd te hebben (via online bibliotheek)!

[Bianca Boeijer-Thielsch · Rating 3 out of 5]

Mijn vaders hand - Bart Chabot

Roman met sterk autobiografisch tintje van Bart Chabot

Ook nu blijkt maar weer wat een lompheid er in de wereld bestaat. Het boek staat er vol mee. De jonge Chabot kreeg als kind van zijn ouders vaak te horen dat ze spijt hadden van zijn bestaan, dat ze wensten dat 'ie er niet was en dat ze een grondige hekel aan hem hadden. Een ander voorbeeld is de leerkracht van groep 8, tevens schoolhoofd die op de allerlaatste dag de kinderen in zijn klas langs gaat en ze allemaal een hartelijk woord toespreekt. Bij kleine Bart van 11 aangekomen - Bart verwachtte woorden die neer zouden komen op 'vreugdevol' en 'geluk' - zei de leerkracht: "Ik zal er maar niet omheen draaien. Het is geen geheim... Ik heb jou nooit zo gemogen."

Een ander voorbeeld: inmiddels op de mulo beland - Bart zal een jaar of 15 zijn - wordt hij op een dusdanige wijze door de leraar Duits bejegend, dat hij er het volgende gevoel aan over houdt: “ik was een verachtelijk wezen, dat op geen enkele manier aanspraak kon maken op een menselijk bestaan.”

Het verhaal springt van heden - Chabot die in een ziekenhuiskamer ligt - naar het verleden. Het is zeer vlot geschreven, met veel humor, maar ook met veel harde, kille woorden die je haast met afgrijnzen vervullen. Als je dan de optredens in de talkshows van de laatste tijd in gedachten neemt, kun je niet anders dan je verbazen over het warme gezin dat hij zelf inmiddels heeft. Of is dat misschien alleen maar een logisch gevolg....

[Erna Nijeboer-Schiphorst · Rating 3 out of 5]

Bart Chabot heeft een fijne manier van schrijven wat makkelijk leest. Het is een meeslepend verhaal over zijn zeer heftige jeugd. Hij schrijft er open, luchtig en soms zelfs met humor over. Ik vind het onbegrijpelijk dat ouders hun eigen kind zo kunnen kleineren en afranselen. En daarom begrijp je beter waarom Bart de soms iets vreemde Bart van nu is geworden.
Het boek geeft je een kijkje in het leven van een kind met ouders die hun kind niet liefdevol op konden voeden, maar er alles aan deden om dit kind fysiek en mentaal te breken.

[Anneke de Bundel · Rating 4 out of 5]

Pfff heftig. Het boek leest als een trein, maar t verhaal is zwart als de nacht.

[Marjanneke · Rating 3 out of 5]

Een boek over een heftige jeugd, maar dat minder aangrijpt dan verwacht doordat er een zekere afstandelijkheid lijkt te zijn. De heftigheid van de gebeurtenissen of uitspraken lijkt daardoor niet altijd binnen te komen.

[Sandrijn W. · Rating 4 out of 5]

Zeg, enigszins onverwachts goed. Niet omdat ik geen hoge pet van hem op heb, maar gewoon. Dit is een meeslepende roman, die je met verbazing over zoveel gebrek aan liefde voor een kind leest. En heel wat keren vond Chabot met mooie woorden en zinnen de weg, in zijn verleden. Knap. Echt knap.

[Mireille · Rating 3 out of 5]

Boek doet wat ouderwets aan en de ouders en Chabot zelf komen er wat eendimensioneel vanaf. Pas op het einde raakt het wat meer.

[Anouk Gouma · Rating 3 out of 5]

Het is een heel eerlijk boek met een mooi, maar zeer triest, verhaal. Het is fijn om te lezen en de afwisseling tussen het heden en het verleden wordt mooi gemaakt.

[Yt Boerstra-Van Der Kooi · Rating 5 out of 5]

Wat een werkelijk onthutsende roman over het jonge jongens leven van Bart Chabot.
Echt, met tranen in mijn ogen dit vreselijke verhaal gelezen. Wat fijn dat hij 'goed' terecht is gekomen!

[Robert Hoogstad · Rating 3 out of 5]

De vier boeken die Chabot schreef rond Herman Brood vond ik mooi, hoewel een tikje sentimenteel. In het begin denk je, hoe gaat hij het interessant houden, al die beschrijvingen van zijn vader die hem kleineert en hard slaat. Zijn moeder die op een enkele keer na niet voor hem in de bres springt. Zijn zus, die hem passief steunt, maar ook vindt dat het voor een deel aan hemzelf ligt. Daar ben je mooi mee. Chabot komt naar voren als iemand die als kind impulsief is (wat ongelukjes veroorzaakt), afwezig, in zijn eigen wereld leeft (wat moet je anders), erg gevat kan zijn en heel aardig. Iemand die om onbekende redenen bij een enkeling agressie oproept. Wanneer hij ouder wordt, tegen de 16, wordt de toon lichter, haalt hij zijn mulo diploma met vier tienen, maar de vader ontdooit niet. Hoe deze zo hardvochtig is geworden, wordt aangestipt, meer niet.
Het hoofdstuk over de croquetten-man, wiens nieuwe auto total loss raakt, is hilarisch. Zou het allemaal waar gebeurd zijn? Zijn pogingen in het boek de werkelijkheid te relativeren met terzijdes, als die over de maan (die deed geen stap opzij..) lukken maar half. Hij doet verslag, meer niet. Het blijft een tikje kaal. Toch las ik het met plezier uit. Waarschijnlijk omdat er zoveel liefde in zijn verhalen verstopt zit. Hier gelukkig maar zelden sentimenteel. Een geslaagd boek. Heel Haags ook, gelukkig.

[Charel Molema · Rating 4 out of 5]

Ik had verwacht een zwaar boek te lezen, maar door de schrijfstijl van Chabot viel dit eigenlijk reuze mee. Ik heb het verstikkende gevoel ervaren, maar heb ook om het boek kunnen lachen.

[Isa · Rating 5 out of 5]

Prachtig geschreven!

[Ingrid Booij · Rating 5 out of 5]

Ik vind dit echt een aanrader. Geeft goed beeld wat huiselijk geweld is en hoe je dat je hele leven mee draagt.
De jeugd van Bart wordt heel erg beeldend geschreven. Je hoort hem vertellen

[Mark de Boer · Rating 4 out of 5]

Het verhaal van de jeugd van schrijver en tv-persoonlijkheid Bart Chabot. Een treurig verhaal maar mooi beschreven; met vaart en humor en bij tijd en wijle ontroerend. Het snijdt mij in ieder geval door de ziel als ik lees hoe zij vader hem keer op keer te verstaan geeft dat hij er beter niet had kunnen zijn.

Het mag een wonder heten dat Chabot zich heeft weten te ontworstelen aan zijn jeugd. Tegelijkertijd lijkt hij daar zelf nog steeds niet zeker van, en dat is het donkere randje dat het hele boek omringt.

[Maurits · Rating 3 out of 5]

Chabot doet in dit boek verslag van een bijzonder duister levensverhaal. Vooropgesteld is Chabot een groot onrecht aangedaan in zijn jeugd waarvan hij helder verslag doet. Maar ondanks een pakkend en vaak meeslepend verhaal bleef ik achter met een hoop vragen en een ongemakkelijk gevoel. En dat laatste niet alleen vanwege de inhoud van het geschrevene.

De beschrijving van gebeurtenissen heeft iets meer weg van een verslaglegging dan van een roman. Zo miste ik regelmatig diepgang en inzicht in de beleving van Chabot tijdens de markante en hartverscheurende gebeurtenissen die hij beschrijft. Chabot schrijft bovendien ook redelijk plastisch of laat juist met gevoel voor dramatiek de interpretatie van bepaalde feiten aan de lezer. Vaak zocht ik daarbij naar de reflectie van Chabot op het eigen handelen in het moment en achteraf. Vooropgesteld dat de omstandigheden ruimschoots zijn puberale grillen billeken, vroeg ik me bijvoorbeeld af: Welke gedachten en gevoelens gingen door hem heen tijdens het geweld en hoe dreven die hem in het moment dat hij zijn vader besloot (toch niet) te vermoorden? Nu mocht ik dat toch grotendeels zelf invoelen. Hoe ervoer hij later de verstoting van delen van zijn familie, in het bijzonder zijn tijdelijke rots in de branding Noor? Wat merkt hij van zijn opvoeding in contact met zijn eigen kroost behalve een beschreven vermaning tijdens het eten? Voor mij zou inzicht in het antwoord op deze vragen een verdere verrijking van zijn literaire personage gegeven hebben.

De beschrijving van gedachten en gevoelens had plaats kunnen vinden in de perspectiefwisselingen tussen zijn ziektebed en jeugd. Een vorm die op zich prima werkt maar meer had kunnen worden uitgediept. Zijn ziektebed leek mij nu slechts-een overigens zeer begrijpelijke-aanleiding voor het schrijven van een boek over een getroebleerde jeugd. Alleen welke functie het had om dit gedurende het hele verhaal vast te houden was mij niet altijd duidelijk. De pauzes geboden door passages vanuit Chabot zijn ziektebed waren weliswaar een welkome afwisseling in de stroom aan gewelddadige episoden die zich afspeelden in zijn jeugd en er was onder andere wel een parallel met de aftakeling van zijn eigen ouders. Toch verdiende de ziektebedpassages wat mij betreft een bredere (meer expliciete) functie dan die van lezersvluchtstrook.

Kortom ik miste in dit boek een bepaalde prikkeling die ik wel verwachte na de intense beschrijving van een gewelddadige opvoeding en verknipte tijdsgeest die Chabot invoelbaar heeft opgeschreven. Maar dan volgen de dagen na het uitlezen van een boek. Dagen waarin ik me realiseer dat een goed boek mij vaker achterlaat met meer vragen dan antwoorden. Tegenover het gebrek aan prikkeling doet de gedachte zich aan dat het juist de afstandelijke gedissocieerde manier van vertellen en de dromerige dwalingen zijn die de geest van Chabot als puber (en wellicht volwassene) kenschetsen. In dit licht laat Chabot zijn stijl juist een oude vervaagde foto van het verleden zien die is vergeeld van de sigarettenrook en de kolendamp. Waar ik bij de Aardappeleters van Van Gogh de zure doorgekookte spruiten wel kan ruiken bekroop me eerlijkheidshalve bij het lezen van dit boek regelmatig de beklemming die het gevolg zou zijn van een gewelddadige vader en harteloze opvoeders. Nu was dit boek was nog geen Van Gogh maar misschien prikkelde het me toch meer dan ik in eerste instantie had gedacht dus toch drie sterren.

[Martyvanrijen · Rating 4 out of 5]

Ik twijfel tussen 3 en 4 sterren. Zeer indrukwekkend autobiografisch boek, waarin Chabot vertelt over zijn jeugd, en soms een sprong maakt naar later datum (onbekend is wanneer precies, maar zijn kinderen zijn inmiddels volwassen). Vreselijk duidelijk wordt hoe zijn ouders hem constant laten weten door woorden en daden (of, bij zijn moeder, uitblijven van daden) dat hij een waardeloos persoon is. Chabot beschrijft de gebeurtenissen vrij afstandelijk, wat ook juist sterk is, vind ik, want daardoor voel je dat een dergelijk overlevingsmechanisme noodzakelijk is als je zo weinig liefde ervaart van degenen die juist onvoorwaardelijk van je zouden moeten houden. De hoofdpersoon uit geen verwijten, ondergaat alles, maar breekt later met zijn ouders (begrijpelijk!). Hij verzoent zich uiteindelijk toch, helemaal aan het eind van haar leven, min of meer met zijn moeder. Ik mis soms echter wel wat er precies in de hoofdpersoon omgaat, als kind, maar ook later, als ie in het ziekenhuis ligt. De gebeurtenissen volgen elkaar in hoog tempo op. Maakt enerzijds dat het boek zo indrukwekkend is, anderzijds is het ook een beetje een ‘en-toen-en-toen-en-toen’-verhaal. Hoe de hoofdpersoon dingen echt beleeft werkt Chabot minder uit dan waar ik als lezer behoefte aan had. Maar anderzijds is het juist ook sterk dat hij dit aan de lezer overlaat, en kun je ook zeggen dat analyseren en doorleven van gevoelens etc soms misschien niet nodig of ook onmogelijk is. Sowieso een boek dat aan het denken zet en indruk maakt. Dus toch vier sterren :)

[Catharina · Rating 4 out of 5]

Bart schrijft over zijn jeugd op een rationele, creatieve manier. Dit is ook de spreektrant die ik van hem ken: een snelle geest die met een speelse vindingrijke slag narigheden kan verwoorden. Zijn jeugd is 'niet om over naar huis te schrijven', en verklaart waarom hij lang geleden de banden met zijn familie verbroken heeft. Een vader die kennelijk zo vol van onmacht was dat zijn zoon het moest bezuren. Een stukje meer achtergrond van de ouders was wenselijk geweest, echter het heeft me niet gestoord in het verhaal. Bart beschrijft meerdere 'vechtpartijen', zowel thuis als op school en daarbuiten, waarbij ik wel eens dacht: alweer een vechtpartij.... Het geeft wel aan dat het uitdelen van 'kaakslagen' in zijn jeugd een terugkerend thema was. Dat hij weinig tot geen woorden vuil maakt aan zijn eigen beleving, aan zijn gevoel, dat vind ik helemaal bij hem passen; daarvoor is hij waarschijnlijk toch teveel 'geknakt', geslagen en gekwetst. Tussen de regels door lees ik diep verdriet alhoewel het boek nergens zwaar is. Het laatste gedeelte raakte me tot de tranen toe. Kortom: een ellendig doch uiterst creatief verhaal wat zeker de moeite van het lezen waard is.

[Wendy · Rating 4 out of 5]

Bart Chabot schrijft zo goed en met - zo lijkt het - zoveel gemak. Hij vertelt over wat er gebeurde, vaak ook nuchter, luchtig en met humor. Als je niet oplet lees je zo over de intense emoties heen. Misschien dat hij zelfs toen hij zijn verhaal schreef nog steeds niet zijn diepste emoties wilde tonen. Maar als je er als lezer even bij stilstaat dan raakt het je enorm. Je hebt zo met dat kleine ventje te doen. Dat hummeltje dat zich steeds weer in de nesten werkt, het hummeltje met het afgeplakte oog, dat achterin de klas werd gezet en waar niemand naar omkeek. Wat is hij vernederd, gepest, getreiterd... door zijn vader (vlak zijn moeder ook niet uit) en door leraren die nooit in het onderwijs terecht hadden mogen komen. Het boek bracht mij terug naar mijn lagere school tijd... ik herinner me een jongen die de leraren ieder jaar weer tot wanhoop dreef, die altijd onrust stookte in de klas, hij luisterde niet, kreeg de ene straf na de andere en het leek hem niet te raken. Was hij de Bart in mijn klas...?

[Nikita Beaux · Rating 4 out of 5]

A book about a man’s childhood where his dad belittled him. Physically and mentally abused him. How as a young man his way of thinking seems almost autistic (in my eye) he’s very straight forward and people mistake him for being a rebel his whole childhood.

With his dad telling him the most awful things about Bart his being, under his mothers eye and his sister confirming he deserved it, it’s very raw and definitely has some triggers in it eventhough the abuse doesn’t go too much into details

It’s about a young man that somehow is so strong that he manages to still keep going eventhough he starts to believe the bad things people tell him about himself.

It’s about how people that put you in this world aren’t automatically your parents.

I love how the chapters are pretty short, mostly anekdotes that the adult Bart tells about his childhood, while reflecting on it being on his dead bed

At the end it becomes a bit too vague for me. I flew through the first and middle part of the book but put it away a few times before I could get thought the last part of it

[Piet · Rating 3 out of 5]

Het laatste kwart was wat minder. De jeugdherinneringen zijn scherp geschreven en geven een duidelijk beeld van opvoedmethodes (thuis en op school) die nu tot het verleden behoren. Dat de jonge Chabot een lastig ventje was, wordt ook wel duidelijk in de volgende incidenten: op school met de gymleraar en de leraar Duits, thuis: voetballen in de gang, duiven in de schuur, brand in de open haard en de glazen onder het bed in Vancouver en als toppunt de brommer, het carter en de brand. De ouders blijven eendimensionaal getekend wat niet te verwonderen is omdat de zoon op oudere leeftijd geen contact meer met ze had en kennelijk ook niet met ooms, tantes of neven en nichten. De hoofdstukken over het sterfbed van de moeder doen daarom ook wat geforceerd aan.
Het boek leest vlot weg maar laat toch een wat droevig beeld achter van een jongen wiens jeugd getekend is door een gebrek aan ouderliefde.

[Tom Roth · Rating 3 out of 5]

Een heftig boek, dat je ook wel grijpt. Toch vond ik het uiteindelijk geen heel bijzonder boek. Ik heb niet het idee dat ik de belangrijkste karakters in het boek goed leer kennen, waardoor het lastig is om de oorsprong van de situatie te begrijpen. Op het eerste oog deed het boek me een beetje denken aan De Tolk van Java: een zoon die mishandelt wordt door zijn vader. Wat het verschil tussen dit boek en De Tolk van Java is, is dat Chabot de oorsprong van de situatie niet probeert te doorgronden, wat in De Tolk van Java juist een hoofddoel is. Dat maakt het boek voor mij vooral een autobiografische opsomming van verschrikkelijke jeugdgebeurtenissen. Weliswaar goed opgeschreven, maar als lezer ontbrak voor mij de diepgang.

[Mirjam · Rating 4 out of 5]

Een afschuwelijk situatie. Je reinste geestelijke vernedering en fysieke mishandeling. Veilig Thuis die er niet was. Want die bestond niet. En de vuile was hang je niet buiten.

Bart Chabot beschrijft op koortsachtige wijze zijn relatie met zijn ouders en zus. In vlotte stijl vertelt hij over anekdotes uit zijn jeugd. Telkens denk ik: maar hoe raakte hij nou zo verstrikt in die benarde positie? Telkens opnieuw. Hoe sterk ben je als je doorgaat, tegen beter weten in (want dat leerde hij immers niet in een veilige, liefdevolle omgeving)?

Natuurlijk is Bart Chabot een opvallend figuur. Gelukkig maar. Excentriekelingen geven het leven kleur. Zijn leidend én tegelijkertijd vaak lijdend.

Maar Bart, mocht je dit lezen, wat ben je dapper en wat ben je ‘gelukt’!

[Ar Wen · Rating 5 out of 5]

Nooit ervaarde ik een boek als dit: in een ruk uit willen lezen versus te heftig om verder te willen - kúnnen- lezen.
De jeugdjaren van Bart zijn rauw beschreven en vol hartbrekend leed. Onmenselijk en gruwelijk hoe zijn ouders waren en hun zoon behandeld hebben. Ook de leerkrachten die hij in zijn jonge leven voor de klas kreeg, getuigen vaker wel dan niet van enige menselijkheid danwel professionaliteit.
Omdat ik eerder het boek van Splinter gelezen heb, hield dat mij tijdens het lezen op de been. Omdat je daaruit weet dat Bart zich weet los te worstelen aan de horror die zijn jeugd was en een lieve, warme vader en volwassene wordt in zijn latere leven.

[Mieke · Rating 3 out of 5]

Amai, dit was zware kost. Biografisch boek over hoe de schrijver zijn hele leven op verschillende manieren mishandeld werd door beide ouders. Soms deed het mij een beetje denken aan De Witte van Zichem: kapoenenstreken doen, slaag krijgen thuis, op school ook niks waard; maar dan in het kwadraat en veel duisterder. De opeenstapeling, honderden bladzijden aan een stuk, van manieren waarop de schrijver gekleineerd, fysiek mishandeld, psychologisch geterroriseerd, beschimpt wordt, het is enorm in-your-face en soms te veel miserie voor een lezer. De luchtige schrijfstijl staat in scherp contrast tot wat er gebeurt. Dat is ook de reden dat het toch nog draaglijk is om te lezen. Heftig.

[Marianne Steenvoorde · Rating 4 out of 5]

In 'Mijn vaders hand' kijkt Bart Chabot terug op zijn jeugd als hij met een ernstige infectie is opgenomen in het ziekenhuis. En wat voor een jeugd! Opgegroeid in een liefdeloos gezin, waarvan vooral de vader niets dan slechts ziet in zijn zoon, hem herhaaldelijk laat weten dat hij beter niet geboren was, en die zijn kind geestelijk en lichamelijk mishandelt. En wat dit betekent voor hoe de schrijver later in het leven staat en bij tijd en wijle het liefst zou verdwijnen in 'de nis met tuinafval achter de fietsenschuur' of op het kerkhof. Boeiend en erg mooi geschreven!

[Andrew Spink · Rating 3 out of 5]

Thr problem with reading autobiographies is that you never know what the author has left out, what they exaggerate and what was just as they tell it. That is especially so with such an intensely emotionally story as this one. Of that is also their strength, you have an unashamedly subjective viewpoint.

The book is well written, with a nice turn of phrase. The jumping between different eras is done very well, with none of that not quite knowing which decade you are in which some authors do so irritatingly.

[Gerdien · Rating 4 out of 5]

Portret van Chabots ouders, maar ook een autobiografie van Bart Chabot, die naar voren komt als een jongetje vol energie at niet altijd de consequenties van zijn acties overdenkt, waardoor er meerdere keren ongelukken gebeuren die zijn ouders, met name zijn vader, met woede vervullen. Ik kreeg door het lezen van het boek veel sympatie voor Bart Chabot, maar ook bewondering, hoe hij ondanks alles overeind blijft en levenslust blijft houden.

En wat een fijn taalgebruik, daarom al lezenswaardig.